دانلود رمان هاتکاشی از سحر مرادی

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان هاتکاشی از سحر مرادی

چکیده خلاصه رمان هاتکاشی :

مقداری از متن رمان هاتکاشی :

“فصل اول ملاقات”

-بچه‌ی تو شکمش از منه آقای قاضی.

هیرو از روی حرص و خشم جواب حرف کاردو رو داد.

-اما من‌ این‌ آقا‌ رو‌ نمی‌شناسم‌.

پژواک صوتش میون فضای جدی و خشک دادگاه نگاه‌ همه رو متوجه‌ی خودش کرد.

-تمام مدارک پیش روی من دال بر اینه‌ که ایشون همسر قانونی و شرعی شماست خانم… بعد شما می‌گی نمی‌شناسیش؟!

صوتی مرتعش هیرو پر از انزجار بود.

-من مجردم آقای قاضی… می‌تونید شناسنامه‌ی من رو ببینید.

مردِ جا افتاده‌ای که مسئول رسیدگی به شکایت بود از پشت قاب عینکش به پرونده‌ی مقابلش برای بار چندم نگاه انداخت.

-پس این برگه‌ی آزمایش و سونو چی میگه خانم؟ شما باردارین و این آقا مطمئنه که بچه‌ی توی شکم شما ازخودشه… اگر از تمام این‌ها هم فاکتور بگیریم سند ثبت عقدتون اینجاست… امضای خودتون رو که نمی‌تونید انکار کنید… چون کارشناسی میشه و جای هیچ کتمانی وجود نداره.

هیرو لرزش کف دست‌‌هاش پر از حرص و کلافگی بود وقتی با نفرت کلمه‌هارو به زبون آورد.

-من ازدواج نکردم… نمی‌دونم این اتفاق چطوری افتاده و چیزی هم به خاطر ندارم… اما می‌دونم که این آدم شوهر من نیست… اون فقط…

نمی‌تونست بگه شریک خلاف‌ و قمارهامه.

زمزمه کرد.

-متاسفانه راننده‌ی شخصی منه.

قاضی به سمت کاردو نگاه انداخت.

-شما حرفی برای بیان کردن ندارین؟

کاردو که با خطاب گرفتنش از سمت قاضی از روی صنقلبیش برخاسته بود با جدیت تمام لب زد:

-ایشون با صِحت کامل عقل به من بله داده و وارد رابطه شده… همه‌ی مدارکم موجوده… اون بچه‌ هم از منه آقای قاضی… می‌تونید حکم DNA بنویسید.

لفظ کثافت اظهار کردن هیرو آوای اخطارگونه‌ی چکش رو بلند کرد.

-مراقب راهی شدارتون باشید… اینجا مکان این نوع از برخوردها نیست.

هیرو گراهی شدگی حالش رو با اخم‌های روی صورتش تسکین داد… احساس تهوع و قلب‌پیچه ولینش رو بریده بود که روی صنقلبیش نشست.

بی‌توجه و اهمیت به رای دادگاهی که برخلاف انتظار و میل داشته‌ی دلیش بود، دقایق رو سپری کرد و از چشم‌های خاکستری مقابلش بیشتر متنفر شد.

اتاق که خالی شد به سمت هیرو قدم برداشت.

-شاید تو و رفتارت سوزنده و پر حرارت باشین!

شونه‌های هیرو از برخورد نفس‌های گرم کاردو زیر لاله‌ی گوشش جمع شد و کاردو ادامه داد.

-ولی اونی که آتیش انداخت به جونت من بودم… حالا باید نه ماه تموم به سازم برقصی…هیرو بیوتی… در جریان اخلاق‌ها و تمایل داشته‌های خاصم که هستی؟

-تو یه حروم زاده‌ی تمام عیاری کاردو.

توقف کرد… صورت پرخشم کاردو رو پشت سرش جا گذاشت و به سرعت از اتاق خارج شد.

هر دو پله‌ها رو با شتاب و عجله پایین اومدن و هنوز وارد پیچ خیابونی که ماشین رو داخلش پارک کرده بودن، نشده بودن که صوتی پرجیغ و تیز هیرو مجدد قد بلند شد.

-در ذهنش گذراندی ولت می‌کنم… بازم به جرم تجاوز به عنف ازت شکایت می‌کنم… پدرتو در میارم پسره‌ی پا‌پتی.

کاردو با پوزخندی عمیق جواب داد:

-هرقبرستونی که بری شکایت کنی تا مدرکم و رو کنم دیگه حرفی برای گفتن نداری وقتی می‌تونم ثابت کنم شرعن و عرفن زنمی… مثل الان که می‌تونم برگردمو به خاطر تهمت بی‌اساست ازت شکایت کنم

حرص زد.

-من زن تو نیستم آشغال… همین دیروزگار قلبم برات سوخت که گذاشتم برام کار کنی گدا گشنه.

کاردو با حالت تهاجمی نزدیکش شد و فکش رو میون دو انگشت شست و اشارش فشرد و غرید:

-اگه نمی‌زنم دهنتو پر از خون کنم بخاطر بچمه… دفعه‌ی بعد برات فیلم می‌گیرم که باورت بشه منِ پاپتی، آشغال، گدا گشنه کسیم که صبح‌ها تو بغلم بیدار می‌شی و شباش صوتی آه و نالت گوشمو پر می‌کنه… بیشتر برات بشکافمش می‌ترسم همین‌جا از هوش بری.

فشار کف دستاش بیشتر شد و هیرو زمزمه‌کرد.

-زر می‌زنی… دروغ می‌گی… من هیچ‌ آشغالیو تو اتاقم مسیر نمیدم… بهتر و آس‌تر از توهاشو… تکلیف این گندی که بالا آوردیو یه جوری ازت می‌گیرم که تا ته زندگیت از مَرد بودنت متنفر بشی‌.

کاردو یک قدم عقب حرکت کرد و دستاشو داخل جیبش فرو برد.

خونسرد و با پیروزی نگاهش کرد.

منتظر همین بود… انفجار هیرو.

-امشامگاه همون لباس تور بنفشت رو بپوش… اون ماه گراهی شدگی زیر شکمت زیادی دیوونه کننده‌است برام.

نگاهک زد و به سمت انتهای خیابون خلوت قدم برداشت و کشیده‌تر تکرار کرد.

-من‌عاشق ترکیب پوست تنت با اون بنفش وحشیم… امشب بازم منتظرم باش دلبرجان.

سرش رو برگردون و لب زد.

-هنوز مونده با جهنم کاردو آشنا بشی… باید زیادی جون سگ باشی که دووم بیاری باهام.

هیرو مات و مبهوت خیره‌ی روبروش موند و کف دستاشو روی لبش فشرد.

این چه منجلابی بود که دچارش شده بود… اون هم با او…؟

نگاهش رو با وحشت و انزجار تا روی شکمش پایین آورد… شکمی که از نظر او حالا منزل‌ی یک جنین بی‌هویت شده بود.

در ذهنش گذراندنش هم ترس داشت.

فکر با او بودن.

با او رابطه داشتن.

کاردو یک بد مطلق بود براش.

یک ممنوعه‌ی ترس آور.

ولی…؟؟؟!!!

باید اول از شر این بچه خلاص می‌شد و بعد هم او.

داخل ماشین منتظرش جای گرفت و نیومد.

هیرو سرد… تلخو سخت، بی‌توجه به بوق زدن کاردو به سمت ابتدای خیابون قدم برداشت.

محال بود اجازه بده که از این جا به بعد، هیرو ماجرا رو با حساب و کتاب خودش جلو بره… هر چی بود با تمام اتفاقات افتاده بینشون الان بچه‌‌اش تو شکمش بود.

باید حواسش رو بیشتر جمع رفتارهاش می‌کرد.

از این دختر سرتق بسیار کارها بر میومد.

استارت زد و به جاده افتاد، کنارش توقف کرد.

-بیا سوار شو.

نگاش نکرد.

-برو گمشو.

لبخند زد.

-بیا بالا باهم بریم گم بشیم… تنهایی حال نمیده.

انگشتاشو پرحرص دورِ بند کیفش حلقه کرد و سعی کرد محکم‌ترو قد بلندتر قدم برداره.

-با تو مگه نیستم… بیا سوار شو ببینم!

لحنش کمی جدی‌تر شد و هیرو پوزخند زد.

نگاهش ناغافل به ماشین کوپه و زرد رنگ اون طرف خیابون رسید.

پسر جوون پشت فرمون هم تبسم دندون نماش روی هیرو بود.

-هیرو با توام؟

سرش رو از پنجره‌ی ماشین بیرون آورد و هیرو به سرعت از عرض خیابون گذشت.

به ماشین رسید و برای سوت کشیدهی که پسر براش زد نگاهک ریزی حواله کرد.

تا کاردو متوجه‌ی کار و حرکت هیرو بشه، ماشین از جاش کنده شد.

-کف دستم بهت نرسه فقط

پاشو روی گاز فشرد و از اولین دور برگردان، دور زد.

شماره‌ی هیرو رو گراهی شد… بوق آزاد و بعدش رد تماس.

ماشین زرد رنگش حکایت همون گاو پیشونی سفید بود که زود بین ماشین‌های دیگه پیداش کرد.

-زیدت بود؟

هیرو بی‌حواس هان بیان کرد و از داخل آینه‌ی بغل پشت سرشون رو چک کرد.

-یارو… گیس زیباه رو میگم.

گیس قشنگ رو خوب اومده بود.

-مزاحم بود… بی‌خیال.

دلش بابت این پیزیرادن و سگ شدن کاردو خنک شده بود.

-کجا بریم حالا؟

-بچرخیم فعلن.

سر تا پاشو تماشا کرد… تتوی روی کف دستش عکس یه لبو زبون قرمز بود.

-طرح خزتر از این نبود، بزنی؟

پسر جوون خنده‌ی دندون نمایی زد.

-خاصه برای خودش و با معنا.

خاص بودنش از روی موهای سیاه کف دستش پیدا بود… چندش و وحشتناک.

کنجکاو جویا شد:

– و معنیش؟

با شیطنت و حالت شلی جواب داد.

هیرو پوزخند زد.

-تبخال نزنی یه وقت؟

-نگو که اهلش نیستی که بهت نمیاد؟!

اعصاب زر زدن‌های کسی رو نداشت.

-فعلن یکم گاز بده.

ماشین کاردو رو مشاهده کرده بود پشت سرشون و از بازی که جاده انداخته بود راضی بود.

-این چه مگس کنه‌ایه… بچه عوضی.

هیرو لپاشو گاز گرفت تا خنده‌اش پیدا نشه… وای به لحظه‌ای که کف دست کاردو بهش می‌رسید.

-برای شامگاه پایه هستی؟

حواسش به لرزش چندباره‌ی موبایلش بود.

-حیف اون لب و دهن نیست.

پیام کاردو رو باز کرد.

((فقط منتظرم باش))

همین که تونسته بود عصبیش کنه خوب بود… باید غنیمت می‌شمرد تا به وقتش حساب تمام این ماجمسیرا رو یک جا براش جبران کنه.

پرتمسخر جواب پسر رو داد.

-می‌ترسم روقلب کنى.

صوتی خنده‌اش بلند شد و نیم رخ هیرو رو تماشا کرد.

-نه بابا… بعدش نبات داغ میزنم یه آروغم روش.

با حس کوبیدن به چیزی تنشون سمت جلو پرتاب شد و هیرو ناخواسته دستش روی شکمش حایل شد.

ناباور و گیج به حرکتش توجه کرد و با عربده‌ی کاردو اخم‌هاش در هم شد.

-بیا پایین.

-بشین ببینم، جناب کی باشن که دستور میدن؟!

کاردو با دهن کجی بهش گفت.

-تو خفه شو.

مشتش رو کوبید روی کاپوت.

-او یابو… میام فکتو میارم پایین‌ها… بکش کنار رد شیم.

هیرو با حس لرزشی داخل شکمش، پلکاشو بست.

باورش بیشتر از سخت بودن براش ترسناک بود.

رمان پیشنهادی مشابه این مطلب:

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان شهر بی یار از سحر مرادی