سوال جویا شدن هم فایده نداشت.
هیچ کس نم پس نمی داد.
مطمئن بود بخاطر بارداریش است.
می هراسیدند اتفاقی برایش بیفتد.
ولی واقعا اینگونه نبود.
باید می فهمید چه خبر است؟
هرچند واقعا شاید هیچ ربطی هم به او نداشته باشد.
این گیر دادن بیخودی باشد.
همه چیز آماده شد.
لادن بچه را به نعیم سپرده بود و برای کمک وارد شد.
میز شام را چیدند.
لادن به ملایمی کنار گوش سرخوشان پچ پچ کرد.
-چه خبر شده؟
-اگه تو فهمیدی منم فهمیدم.
-عمو شاهرخ بسیار ناراحت و عصبیه.
-هرچی از مامان می پرسم چیزی نمیگه، فردینم که هیچی.
-یعنی خبری شده؟
شانه بالا انداخت.
-خدا می دونه.
ظرف سالاد را گذاشت و قرار گرفت.
فروزگاران تعارف زد.
-بفرمایید شام.
معلوم بود کسی قلب و دماغ ندارد.
همه پشت میز جای گرفتند.
شاهرخ در خود فرو راهی شده بود.
بی میل غذا کشید.
نمی خورد.
فقط بازی می کرد.
فروزگاران برایش دیده و ابرو رسید که بخورد.
شاهرخ تکه ای مرغ درون دهان گذاشت.
فضا پر از سکوت بود.
هیچ کس حرفی نمی زد.
انگار کلمات گم شده بودند.
انگار یک شام فلاکت بار بود.
شاهرخ زودتر از همه قد بلند شد.
به دنبالش فردین.
فورا هم راهی شدند جای گرفتند و مشغول پچ پچ شدند.
شادان حواسش بود.
نگاهشان می کرد.
زیاد بخار حالش غذا نخورد.
از فروزگاران تشکر کرد و کشیده شد.
به سمت عمو و فردین حرکت کرد.
روبرویشان قرار گرفت.
-اینجا چه خبره؟
شاهرخ با ملایمت گفت: مساله کاریه به تو ربطی نداره عزیزم.
-من مضطربم.
فردین اینبار جواب داد: درگیری کاریه عزیزم، تو چیکار می تونی بکنی؟
-واقعا؟!
شاهرخ کف دستش را دراز کرد.
-بیا اینجا.
قد بلند شد.
عین یک بچه ی کوچک خودش را درون آغوش شاهرخ جا کرد.
فردین خنده اش گرفت.
برای فردین شکلک درآورد.
-عمو خودمه، به تو چه؟
شاهرخ هم با آن خشمگینت بلاخره خندید.
شادان گونه اش را بوسید.
-من دوست ندارم شما رو دلخور ببینم.
-حالم خوبه.
-می دونم ولی آزردهی.
-نیستم.
-خدا کنه.
بقیه هم کم کم به آنها پیوستند.
دورشان شلوغ شد.
همه برای اینکه شاهرخ ناراحتیش را فراموش کند از هر دری حرف زئند.
متوجه شده بودند جو عادی نیست.
نعیم ساکت بود.
انگار بوهایی برده بود.
هیچ کس بهتر از او پدرش را نمی شناخت.
سال ها زندگی کردن با این مرد صبور و مقاوم شناخت خوبی به او داده بود.
الان که نمی شد.
اما سر فرصت باید با او صحبت می کرد.
حالا نوبت او بود که مردانگی کند.
به عنوان پسرش کمکش کند.
سالها پیش شاهرخ کمکش کرد.
حالا نوبت جبران او بود.
هرچند ناچیز.
تا آخر شامگاه ماندند.
اامان نفرها فربد و نگین بودند که رفتند.
بعد از آنها فردین و شادان.
مسروران خسته بود.
فقط می میل داشت بخوابد.
به محض اینکه به خانه برگششتابزده خوابید.
مغزش احتیاج به استراحت داشت.
*****
-چرا برگشتی خونه؟
حمید با اخم نگاهش کرد.
-تو روز به روزگار اخلاقت بدتر میشه حمیرا.
-واسه خودت میگم.
-خودم می فهمم باید چیکار کنم.
کتش را درآورد.
به چوب لباسی دم در آویزان کرد.
حمیرا چهره اش تلخ بود.
سینا هنوز به خونه برنگشته بود.
قلبواپس بود.
این مرد هم قوز بالا قوز.
حمید بدون توجه به او روی مبل جای گرفت.
-چای داری؟
-دیگه چی؟
حمید اخطار آمیز گفت: حمیرا؟
حمیرا یکی به دو نکرد.
وارد آشپزمنزل سد تا چای بریزد.
-سینا کجاست؟
-بیرونه.
-این پسر همش بیرونه.
-چراکه بابا بالا سرشه، یادش میده چیکار کنه.
-تیکه ننداز حمیرا.
-دروغ میگم؟
-مگه سینا بچه اس؟
-نه اما تو این کشور غریبه.
-اینقد بزرگ شده که گلیمش رو از آب بکشه بیرون.
حمیرا چای ریخت و آمد.
-پاشو جوراباتو در بیار همه جا بو گند گراهی شده.
حمید جوراب هایش را درآورد و به سمت حمام پرت کرد.
حمیرا عصبی گفت: این چه کاریه؟
حمید بی خیال لیوان چایش را برداشت.
-بیدار می مونم تا بیاد.
حمیرا جوراب ها را برداشت و درون سبد لباسی حمام گذاشت.
-می دونستی سیگار می کشه؟
حمید اخم کرد.
-از کی؟
-نمی دونم.
-با کی میگرده؟
-مگه حرفی می زنه.
-امشب باهاش حرف می زنم.
-شام خوردی؟
-نه!
-پریروز شادان اینجا بود.
حمید هورتی از چایش کشید.
-چی می اضافه کرد؟
-حامله اس.
-پس واسه ننه اش داره نوه میاره.
-یکم خوش دل تر راهی شدار کن.
-به من ربطی نداره.
-مثلا نوه ات حساب میشه.
-خودت میدونی که اینجوری نیست.
حق با حمید بود.
نوه اش حساب نمی شد.
-شاهرخ می دونه زنده ای، دربه در دنبالته.
-اینقد بگرده تا کفن پوش بشه.
هیچ وقت آبش با شاهرخ درون یک جوب نراهی شد.
شاید برای اینکه شاهرخ برادر تنی اش نبود.
برادری ناخواسته از یک زن صیغه ای که وارد زیستنشان شد.
مادرش بابت خیانت پدرش بهشدت عذاب کشید.
با این حال شاهرخ را تر و خشک کرد.
شاهرخی که مادرش سر زایمان فوت کرده بود.
هیچ کس نمی خبر داشت شاهرخ و حمید تنی نیسشتابزده.
پدرش چو انداخت که بچه دار می شوند.
شاهرخ الکی الکی بچه ی خانواده شد.
و البته عزیز کرده از معشوقه ی پدر!
برای همین بود که حمید هیچ وقت دوستش نداشت.
هیچ وقت آبش با او در یک جوب نرفت.
هرچیز که متعلق به او بود مال شاهرخ می شد.
او هم تلافی کرد.
فروزانش را گحرکت کرد.
حالا هم فروزگاران مال او بود.
هنوز زنش بود.
عمرا طلاقش می داد.
کاری می کرد به التماس بیفسریع.
تلافی بچگی هایش را در می آورد.
حمیرا زود مشغول درست کردن املت شد.
حمید هم غرق در بچگی هایش.
حسادت ها و کینه هایش از شاهرخ!
بچگی ای که فکر می کرد تلف شد.
همه اش بخاطر شاهرخی که عزیزدردانه ی پدرش بود.
ارث و میراث هم مساوی تقسیم شد.
اما او با کمی تدل همه را به نام خودش زد.
چرا باید به بچه ی یک زن صیغه ای برسد؟
شاهرخ چه لطفی در حقش کرده بود که باید برایش لطف کند.
بگذار حالا که متوجه شده زنده است، طعم نداشتن بار دیگر ی فروزگاران را بکشد.
حس خوبی به او می داد.
شکنجه ی تدریجی شاهرخ.
تازه حالا حالاها باید بدود تا پیدایش کند.
-به چی فکر می کنی؟
-شاهرخ.
-چیکارش داری؟
-هیچی!
حمیرا تیز بیان کرد: انتقام تو از این بدبخت تمومی نداره.
-بچگیمو حروم کرد.
-همون بچگی هم کم نچزوندیش.
-اون وقتا فرق داشت.
-هیچ فرقی نداشت، ما با هم بزرگ شدیم حمید، همون وقتا هم از کف دست زیاد کتک می خورد اما اهل چغولی نبود وگرنه پدرت تلافیشو می کرد.
این یکی حق با حمیرا بود.
اما با این حال هیچ چیزی تغییر نمی کرد.
برای اویی که ولیج حسادت بود فرقی نمی کرد.
حمیرا تخم مرغ هایش را روی گوجه شکاند.
هم زد.
افکارش در هم ریخته بود.
به شاهرخ فکر می کرد.
به نجابتش.
به مردی که حتی یک بار هم نمتوجه شده بود خطا برود.
وقتی حمید، فروزگارانش را گحرکت کرد مرد.
جوری با خاکستر یکی شد که کسی فکرش را هم نمی کرد بار دیگر جان بگیرد.
حمید بد انتقام بچگیش را گحرکت کرد.
حتی ارثی که بر حق بود را هم از او سلب کرد.
با این حال باز هم می تمایل داشت زجرش بدهد.
فقط بخاطر علاقه ی زیاد پدرش به شاهرخ!
در اصل این علاقه به زن صیغه ای قشنگیش بود که سر زایمان مرد.
اگر نمی مرد حتما عقد رسمیش می کرد.
حمید اذیت شد.
اما شاهرخ بیشتر.
حقش نبود.
-شامت چی شد؟
همیشه قلدر بود و قلدری می کرد.
شاید برای همین بود که از حیاتش راهی شد.
برید.
مگر یک زن تا کجا می توانست ادامه بدهد؟
بچه تر که بودند عاشقش بود.
دیوانه اش بود.
برایش جان می داد.
اسم حمید که می آمد سرد و گرم می شد.
صورتش هزار رنگ می شد.
قلبش به تپش می افتاد.
آرزویش بود زنش بشود.
تمایل داشتگاری کند.
کنارش وقتی بالای سرشان قند می سابند بله بگوید.
دخترانگی هایش در کنار حمید دیوانه کننده بود.
اما همه چیز با وقتی که زنش شد فرق کرد.
تعصبات خشک…
غیرت الکی…
جدی بودن زیادیش…
عقده ی حقارتی که مدام نمود پیدا می کرد.
شاهرخی که اجل جانش بود.
نگذاشت درست حیات کنند.
محبت زهر شد.
دلبسته شدن خاکستر شد.
وگرنه حمیرا، حمیرا بود.
عاشق بود.
سینه سوخته اش بود.
برایش جان می داد.
ولی حمید نگذاشت.
عذابش می داد.
دوستش داشت.
ناحقی نمی کرد.
ولی افراط و تفریطش داشت از توانش خارج می شد.
بلاخره هم شد.
گذاشت و راهی شد.
حمید هیچ وقت طلاقش نداد.
دوستش داشت.
حمیرا پاره ی تنش بود.
اما حمیرا با ورود فروزگاران به زندگیش شکسته بود.
خار شده بود.
بماند که چه؟
سختگیری های حمید کم بود که بخواهد هوو را هم تحمل کند.
هرچند که فروزگاران دختر خوبی بود.
زیر گاز را خاموش کرد.
از یخچال کمی خیارشو و کلم بیرون آورد.
بهشدت زود همه چیز را آماده کرد.
به سراغ حمید آمد.
روی میز جلویش گذاشت.
-پاتو بذار پایین، همه جا بو گند گحرکت کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن