༺یک ماه گذشت ༻
از روزگاری که تهمینه مرخص شد خونمون متروکه شده
مولینم مثل پیرزن های هفتاد سال شکسته شده
بابام کمرش خم شده، چیزی نمیگه اما از تو داغونه
کیومرث هم که خودش و گم گور کرده هفته ای یک بار هم نمیبینمش
از وقتی تهمینه رو روی ویلچر نشوندیم، هممون احوالمون عاشورایی شده
دیگه هیچی رنگ و بوی قبل و نداره دیگه هیشکی شوق قبل و نداره خاموشی عجیبی خونه و پر کرده
این خاموشی از هر آوای گوش خراشی بدتره
غم تهمینه کم بود داغ محمد هم به دلمه یک ماهه که تو کماست یک ماهه که متوجه شدم برادری دارم که داره با مرگ کف دست و پنجه نرم میکنه یک ماهه خود واقعیم و پیدا کردم یک ماهه متوجه شدم فرزند واقعی این خونه نیستم
یک ماهه طعم شیرین داشتن عشق و تجربه کردم
حیف، حیف که بهشدت دیره
با فکر به عشق شیرینم تبسمی به لبم قرار گرفت از روی تخت قد بلند شدم و با آوای ارومی آواش کردم
تیرداد: زندگیه من کجاس
ملمداس: گوشه ای به تماشای زندگیش ایستاده
دستم هام و از هم باز کردم و اظهار کردم: زندگی من به اغوش زیستنش نمیاد؟
ملمداس: زیستن تو نگران زیستنشه
لبخندی زدم و اظهار کردم: ملمداس من به این زندگی نیاز دارم میفهمی؟
همون لحظه تو اغوشم ظاهر شدم محکم در اغوشم فشردمش و اروم بوسیدمش….
ملمداس: من راهی پیدا کردم که میتونیم هم محمد و هم تهمینه رو نجات بدیم، تیردادِ من درد قلبت و خوب میفهمم
تیرداد: دکتر ها همه قطع امید کردن محمد هم که تو کماس میخوای چکار کنی جادهی نیست
ملمداس: زندگیِ من زیستنت و کف دست کم گحرکت کردی
بی صوت نگاهش کردم
ملمداس: اجنات نمیتونن بیماری هارو شفا ببخشن ولی قابلیت اینو دارن بیماری هارو انتقال بدن
مکث کرد شاید انتظار داشت سوالی بپرسم ولی من هیچی ندرک کرده بوده با اخمی که از روی کنجکاوی بود نگاهش کردم
…..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن