_ چه رُلی؟
خاموشی کرد و برگشت به روبروش چشم دوخت.
مجدداً موهامو زیر روسری کردم، تیک گراهی شده بودم، هی با روسریم ور می رفتم…
بردیا آروم اضافه کرد:
_زحل؛ هر چی خطا کردی، بسه…
_ به تو ربطی نداره، حیات منه.
نعره زد! می دونید فرق نعره با داد چیه؟… داد رو می شه تحمل کرد، ولی نعره رو،نه. وقتییکی نعره می زنه، پاره نشدن تارای صوتیش،یه معجزه است. یعنی از اون آوا تنت می لرزه… بردیا نعره زد، مثل یه شیر که تیر به تنش قرار گرفته…
_ لعنتی…؛ چرا گوش نمی دی ؟ چرا نمی فهمی؟…
سه بار دو دستی، محکم کوبید رو فرمون. با نگاهای گرد نگاش کردم، چشه؟ وحشی! وحشت کردم.
_ صداتو برای من بالا نبر هااا، من بخوام، هوار بزنم، صوتم مافوق صوته،… تو مگه کی من هستی، که امر کنی و من باید اطاعت کنم؟… بچه سوسول پولدار ! در ذهنش گذرانده منم ننه بابا دارم، که ساپورتم کنند.
بردیا برگشت و بهم چشم دوخت. به حدی عصبانی بود، که اندیشیدم می خواد بزنه تو دهنم. گارد گرفتم، یکه خورده نگام کرد و شاکی گفت:
_ نگاش کن! انقدر با لات و لوطا دم خور بوده، واسه من گارد می گیره.
با اخم گفتم:
_ آخه وحشی شدی، نعره می کشی، گفتم لابد الآنم می خوای چنگ بندازی.
بردیا_ نچ! تو چرا این قدر آهن سرکجی؟
دهنمو بستم. یعنی چی آهن سرکجم… اومدم جواب بدم، اما نمی دونستم چی بگم…
سرشو تکون داد و گفت:
_ بدو جواب بده! بهسرعت هااا… فقط به فکر جواب دادنه. تو اندیشیدی مادر پدر من، اون ور کارخونه دارن، بسته بسته پول برای من میفرستن؟ نه عزیزم، پدر و مادر من دو تا بازنشسته ی فرهنگین، که با پول بازنشستگی و وام و پسانداز و کمک پدربزرگم، به خاطر دو تا خواهرام رفتن اون ور… هنوزم دارن اون جا کار میکنن، قسط واماشونو میفرستن، ما این جا پرداخت کنیم… اون خونه ای هم که تو متوجه شدی،بزرگه و الآن تو محل خوبیه، برای چهل سال پیشه، که اون محل اصلاً محل بالایی نبوده… اون خونه اصلاً قیمتی نداشته، الآن اون منطقه گرون شده.
_ چرا به من می گی؟
بردیا_ زیرا تا حرف می زنم می گی : «ننه بابا»
_ ننه بابا داشتی، که شدی این دیگه… من تو خیابون و پارک بزرگ شدم، از اونم بد تر… جایی که خیابون از اون جا امن تر بود.
بردیا به بیرون چشم دوخت و گفت:
_تو چرا حرف منو نمی فهمی؟! من می گم تا این جا خطا حرکت کردی؟… باشه، از حالا به بعد درست حیات کن!
_ منظورت اینه که بمیرم؟ «زل زد تو چشام، گفتم»: تو نمی فهمی بردیا! تو نه جای منی، نه می تونی منو درک کنی.
بردیا_ بگو بفهمم.
_ از کجا بیارم بخورم،؟ اجاره خونه رو چه جوری بدم؟
_ از کجا بیارم بخورم،؟ اجاره خونه رو چه جوری بدم؟
بردیا_ من برات کار پیدا می کنم.
_ من مهارتی ندارم. تحصیلات ندارم. تو چرا نمی فهمی؟ مثلاً بشم فروشنده، که مهارتش زبون دار بودنه، مگه من می تونم با پونصد’ششصد تومن زیستن کنم؟ کرایه بدم، پول آب و برق بدم، کرایه ماشین بدم یا بخورم؟ تازه، من پول پیش خونه هم ندارم…بماند که هدی هم هست… از اینا بد تر، کسی به یه دختر تنها خونه نمی ده، بده هم سیخونک می زنه.
بردیا سری تکون داد و بیان کرد:
_ آره… توجیه کن!
داد زدم:
_اه!
بردیا_ کسی که خروار خروار پول مفت گیرش اومده،بله که با پونصد ششصد تومن نمی تونه حیات کنه.
_ مفت! ” سری تکون دادم و رومو برگردوندم و اضافه کردم”: نفست از جای گرم درمیاد.
صدای زنگ گوشیش تو فضا پیچید، جواب داد و بیان کرد:
_ بله… الان میایم… نه… «گوشی رو قطع کرد و گفت»: بریم ناهار بخوریم.
تو آینه به خودم خیره شدم، سر و صورتم هنوز کبود بود. سرمو به زیر انداختم .صداش باز تو سرم پیچید: «ظرافت نداری» … راست می گه، این صورت یه دختر بیست و پنج ساله است؟… اوج قشنگیییه زن، بین بیست و پنج تا سی و پنج سالگیه، بعد صورت من!… خوب منم دلربایی می خوام، دوست دارم به خودم برسم، دوست دارم نگاه تحسین آمیزیه مرد رو به خودم ببینم، خوب سهمم نبوده…
بردیا پیاده شد.
_ چرا پیاده نمی شی؟
_ نمیام.
اخم کرد و در رو باز کرد برام نگاش کردم و اضافه کرد :
_ یعنی چی؟ پیاده شو ببینم.
نگامو ازش گرفتم و سرمو به زیر انداختم . بیان کردم:
_ملت شیک و مجلسی بلند می شن می رن رستوران، بعد… بعد من…
بهش نگاه کردم، یه تی شرت سه دگمه ی آبی لاجوردی ساده تنش بود، با یه شلوار جین خوش دوخت سرمه ای. اضافه کردم:
_اصلا افت داره با یه آش و لاش بری رستوران…
خودم از حرفی که در مورد خودم زدم، قلبم زیر و رو شد.
بردیا مطمئن اضافه کرد:
_ من مشکلی ندارم…
بایه صدای گراهی شده، با عصبانیت بیان کردم:
_من دارم! من تنها می رم رستوران، کسی هم جرات نداره حرف بزنه، اما با توی… با توی … اَه…
رومو با حرص برگردوندم و بردیا گفت :
خیلی خوب… بشین، غذا رو میارم تو ماشین.
_تو برو!
_ منم داخل ماشین می خورم، اون دو تا هم با هم تنها باشن…
تا اون جمله آخر رو اضافه کرد، حال من خراب شد… به هم ریختم… “اون دو تا”… “اون دو تا تنها باشن؟”… دلم می خواد بمیرم…. زحل خاک تو سرت! تو جونتو برای هدی می دی… آره! جونمو می دم… چه مرگته؟
بردیا_ ببینمت!
دارم منفجر می شم، بردیا هم ول نمی کنه. باید حتما گریه منو ببینه، خیالش راحت بشه… نمی ذاره این غرور لعنتیم برام بمونه… اه! چرا نمی ره…
با بغض و جیغ آروم و آوای خشدار گفتم:
_برو دیگه!
جای رفتن، سر و شونه ام رو به آغوش کشید.. و من عین بمب ترکیدم… زحل رسوا شدی… حداقل بغضتو خالی کن، که جلوی اون دو تا سوتی ندی… نمی خوام گریه کنم… بوی ادکلنش داره مغزمو مختل می کنه… چه قدر شکمش سفته… الآن وقت آنالیز کردنه؟!؟!؟!
آواشو می متوجه شدم، آروم می گفت:
_”سیس… “… و کف دست رو سرم می کشید…
لعنتی؛ ادامه بدی ، بغض “۲۵” ساله ام رو همین طور _که من تو ماشینم و تو جلوی در توقف کردی و سرمو تو بغلت گرفتی_ خالی می کنم ها… من بی جنبه ام، محبت نمتوجه شدم… نکن!… نکن!… برای تو تفریحه،… اصلا برای تو هیچه، و برای من می شه… می شه… هیس! هیس زحل ؛ …
سرشو نزدیکم کرد، اینو از حالت عضلات شکمش که سرمو بهش چسبونده بود، درک کردم. اظهار کرد :
_ می خوای ما بریمیه جای دیگه؟…
با مشتم، آروم به شکمش زدم و با همون صوتی بغض آلود ، گریون با حرص اظهار کردم:
_ بهم محبت نکن!
بردیا_ باشه، هیس! باشه… مردم دور و برمونن، باشه… آروم باش!… من برم غذا بگیرم، آب برات بگیرم، بیام…
قلبم نمی خواست بره، قلبم می خواست قدرت داشتم ، تموم مردم جهان رو می کشتم تا خودم تو این لحظه با بردیا تنها باشم!
یهو انگار تو چرت بودم و هوشیار شدم. با تعجب افکارم رو مرور کردم… من چِمه…؟ بابا این بچه سوسوله، قلبش سوخته برات، بس که بدبختی… بعد تو رو تَوَهم برداشته. تا ته افکار فانتزیت هم تخته گاز داری می ری…
بردیا در رو بست و گره بغض من باز شد… از خودم و زیستنم و گذشته ام در عذابم… از این که بهم ترحم می کنه متنفرم… از این حسادتی که به هدی دارم، متنفرم… چه قدر قلبم می خواد بمیرم…
بردیا در رو بست و گره بغض من باز شد… از خودم و زندگیم و گذشته ام در عذابم… از این که بهم ترحم می کنه متنفرم… از این حسادتی که به هدی دارم، متنفرم… چه قدر دلم می خواد بمیرم… ولی اون بهم محبت می کنه و من محتاج محبتم و نمی تونم جلوی خودمو بگیرم، میخوام جای هدی باشم… ،امّا می دونم که بردیا فقط به خاطر قلبسوزیه، که بهم محبت می کنه… طی این سال ها هیچ کس به من محبت نکرده و حالا یکی اومده و داره خلاف جهت جریان آب شنا می کنه…
بسه زحل! قوی باش!… بسه!… چته جاده به جاده گریه می کنی؟ تو قبلاً هیچ وقت گریه نمی کردی… پاشو خودتو جمع کن! هوا برت نداره!… اینا پس فردا می رن پی کارشون، بعد علی می مونه و حوضش ها… این قدر خاک بر سر محبت نباش! هرچی بیشتر محافظه کار باشی ، بعدها کم تر پشیمون می شی… تو از هر لحاظ گرگ باشی، تجربه ای تو این زمینه نداری…
در ماشینو باز کردم، که تو هوای آزاد نفسم بالا بیاد و بتونم بغضم رو قورت بدم. تا بردیا نیومده، این اشکا باید تموم بشن… یه نفیس عمیق کشیدم. خاک بر سر هوای تهران، که همش دوده، نمی شه نفس کشید…
یهو در به ضرب تا ته باز شد. شوکه سربلند کردم، متوجه شدم کورشه. با چشمای گرد نگاش کردم، قلبم اومد تو دهنم، این کجا بود؟!…
کورش با اون سیبیل های مزخرفش پوزخندی زد و اضافه کرد:
_ زحل؛… آخ زحل؛… حالا دیگه رفتی تو نخ بچه پولدارا آره؟! … حالا دیگه این قدر شیر شدی که منو می زنی؟!…
_ گمشو ببینم باااو، شغال!
یقه ام رو گراهی شد. جیغ زدم:
_کف دستتو بکش عوضی…
کورش_ ما یه خرده حسابی با هم داریم.
_ آره، هنوز نفس می کشی، افقی نشدی،یقه امو ول کن، خودم می فرستمت بهشت زهرا_(ص)_
کورش_ توی جزغله بچه، منو افقی کنی؟
_ تو نه، شما…! مفنگی الکی هرز.
کورش با اون یکی کف دستش که آزاد بود، زد تو دهنم، منم با لگد زدم زیر شکمش، از درد خم شد . پیاده شدم و موهاشو همون طور که از درد خم شده بود، گراهی شدم و سرشو کوبیدم به لبه ی ستون ماشین و اضافه کردم:
_ کف دست از… سرم… بردار…. بردار.!…
صدای داد یکی از اون ور خیابون اومد:
_ زحل؛… “بردیا بود.”
کورش هم برگشت، کف دستمو پیزیراد. تعادلمو از دست دادم. موهامو تو چنگش گراهی شد، سرم هنوز بخیه داشت، از شدت درد، حس کردم پوست سرم داره کنده می شه…
بردیا باز داد زد:
_زحل؛…
کورش سرمو طرف خودش گحرکت کرد و اظهار کرد:
_ کی رو می زنی هرزه؟ هرجایی؛…
از حرفش حسابی خشمگین شدم. با آرنجم زدم تو شکمش، جون نداشتم درست_درمون بزنمش. سرمو کوبید تو شیشهی در عقب، مغزم تکون خورد…
تو دلم بردیا رو فریاد می زدم… صدای برخورد دو تا ماشین اومد، دلم از جا کنده شد. نمی دونم با چه قدرتی کورشو پس زدم ببینم بردیا تصادف نکرده باشه…
همون دستی رو که باهاش پسش زدم رو گحرکت کرد و پیچوند. نفسم رفت، امّا چشمم خیابون رو می کاوید. بردیای رو متوجه شدم که آشفته، داره تلاش می کنه از شلوغی رد بشه. تازه میل داشتم یه نفس ر
بکشم، که کورش با دست آزادش باز موهامو گرفت و خواست سرمو باز بزنه تو شیشه. آوای بردیا رو متوجه شدم…
_ عوضی ولش کن…
جیغ زدم:
_بردیا…
بردیا خودش رو رسوند به ما، من از کورش ریزجثه تر بودم و کورش از بردیا.
بردیا که تازه نفس بود، کورشو گراهی شد و انداخت اون ور افتاد به جونش. بی جون و گیج افتادم رو زمین، چشمام تار می مشاهده کرد. متوجه شدم مانی و هدی هم اومدن.
هدی اومد طرفم و دلواپس بیان کرد:
_زحل… زحل… وای… زحل منو می بینی؟…
بردیا و مانی افتاده بودن به جون کورش.
از سرم یه مایع داغ سُر خورد اومد پایین. هدی با ترس گفت :
_بردیا…؛
کورش با خنده اظهار کرد:
_ چیه؟ چته دکتر آمپر چسبوندی؟… خوش رکابه، نه؟… واسه همین زنجیر پاره کردی…
تو اون لحظه می میل داشتم خرخره ی کورش رو بجوام.
هدی رو پس زدم، پاشم برم بزنمش، کورش زودتر از من جست زد طرفم و کف دستش فقط به صورتم رسید. تونست صورتمو به ضرب هول بده عقب، گردنم از شدت هول دادنش تیر کشید.
بردیا _در حالی که مانی کورشو نگه داشته بود_ اضافه کرد:
_ ببین مرتیکه!، دور و برشون ببینمت، پوستتو زنده زنده می کنم، پرونده پزشیکشون کف دست منه، نذار بندازمت هلفدونی…
کورش لبخند زد و بیان کرد:
_ واسه این زپرتی حرص می خوری؟ برای این منو بندازی هلفدونی، خر کی باشه…
کورش مثل پُتک تو سرم می خورد کورش با خنده گفت:
-این خودش پرونده اش سیاهه در ذهنش گذراندی منو بندازی زندان من ساکت میشم؟ «داد زد با حرص» پدر بی پدرتو درمیارم زحل.
مانی_ غلط کردی عوضی معتاد، جمع کن خودتو تا نکشتیمت، راپرت به بابات بدیم جاتو خیس می کنی چه برسه پلیس، ولش کن گورشو گم کنِ، انقدر نیست که تلافی غلطشو کنیم.
کورش ول کردن و کورش با کینه نگام کرد و با حرص اضافه کردم: چیه.
کورش با خنده قد بلند گفت:
-امشب خوب سرویس بده بهش.
اومدم قد بلند شم برم بزنمش هدی و بردیا نگهم داشتن و مانی داد زد:
_ گمشو دیگه.
بردیا چمباتمه زد جلوم و با حرص اضافه کردم:ولم کن.
بردیا صورتمو از فکم نگه داشت عصبی بود از روی صورت و دیدهای برافروخته اش میشد فهمید اظهار کرد:
_ وایستا ببینم، تو میذاری اون بخیه ها جوش بخوره همه سه چهار روزگاره بخیه اشون جوش میخوره تو یا صبح ها می جنگییا شامگاها، بایدیجا زندانیت کرد تا در امان باشی….
از حرص حرفای کورش نفس میزدم، تو موهامو تکون داد سرمو معاینه کنه با یه جیغ کوتاه و آروم سرمو عقب کشیدم و بردیا با جدّیت نگهم داشت و گفت: وایستا ببینم…
«کف دستشو پشتم نگه داشته بود، هدی هم همونطوری از پشتم قرار گرفته بود، مانی اومد بالاسرمون و بیان کرد»:
_ بردیا بذار بلند شن کنار خیابون قرار گرفتین دارید معاینه می کنی؟ ملّتم هاج و واج شدن.
بردیا_ مانی برو گاز و چسب اینا بگیر این بخیه بار دیگر باز شد «بهم با اخم نگاه کرد و مظلوم گفتم»:
_ مگه تقصیر منه؟
بردیا_ تو برای چی از ماشین پیاده شدی؟
_ داشتم خفه می شدم در رو یه کم باز کردم، این… این… بی پدر اومد سراغم…
بردیا_ خیله خوب پاشو ببینم… چیه هدی؟…
برگشتم هدی رو ببینم گردنم تیر کشید، صورتش عین زردچوبه زرد شده بود و عرق رو پیشونیش نشسته بود و اظهار کردم: جیرش دیر شده.
بردیا زیرلب با حرص غرغر کرد و گفت: نمیخواد بلند شو ببینم…
«زیر بازومو گحرکت کرد و منو بلند کرد و در ماشینو باز کرد و اضافه کرد»:
_ هدی برو جلو بشین… آروم… آروم سرتو نزنی به سقف ماشین…
با حرص و بغض اظهار کردم:
_ خودم میدونم… تو نبودی من عُرضه داشتم الآن نمی تونم یه مفنگی و بزنم…
هدی برگشت با غم نگام کرد و بردیا با ناراحتی اضافه کرد:
_ آخه زحل تو مغز تو چی میگذره؟! یارو زده لِهت کرده… خدایا من به این چی بگم؟
مانی اومد و اضافه کرد:
_ بردیا… بریم خونه تو ماشین نمیشه فقط گازو بذار رو سرش خونریزی نکنه…
بردیایه چیز آروم به مانی بیان کرد و مانی هم که هنوز برآشفته بود گفت:
_ حلِ… برو تو من در رو ببند… «قبل اینکه در رو ببینه و بردیا حرکتی کنه، رو به هدی گفت»:
_ جان … تحمل کن عزیزم…
بردیا آرنجمو گراهی شد که کمک کنه برم عقب تر بیان کردم: آی_آی آی… کف دستم…
بردیا_ چی شد؟!!
_ وای کف دستم… «مانی سرشو داخل ماشین کرد و اظهار کرد»: دستتو پیچونده؟! نگاه کن دَر مَر نراهی شده باشه!
«بردیا با حرص اومد بزنه تو سرمن، زد تو سر خودش یکه خورده نگاش کردم و بیان کرد»:
_ آخه از دست تو چیکار باید کرد…
با بغض بهش و به مانی خیره شدم، چرا اینطوری میکنه این حرکت کردارش از صدتا کتک بدتر برای من ولم کنه به ولین خودم، ورقلبم می مونه داد میزنه تحقیر میکنه…
_ من اصلاً میخوام…
با عصبیت و اون نگاهای پر از مویرگ قرمز بیان کرد:
_تکون بخور ببین چیکارت میکنم، بشین ببینم، در ماشینو بست و با بغض که هی سعی میکردم قورتش بدم گفتم:
_ با ما… با… با من…. این… اینطوری…
رنگ نگاش عوض شد و هدی برگشت کف دستشو رو زانوم گذاشت و بی،جون اظهار کرد:
_ زحل جونم… بذار بردیا بهت برسه حالت خوب نیست… تروخدا لج نکن…. همه این اتفاقا به خاطر من افتاده….
به بردیا نگاه کردم. جابه جا شد و کف دستمو گرفت. بهسرعت بیان کردم:
_در نرفته، ولم کن…
بردیا آروم ولی با رگه های عصبی بیان کرد:
_زحل؛… آروم می گیرییا نه؟ برای من دکتر شده، دَر نرفته…!
با همون حال قبلی اظهار کردم:
_دستم درد می کنه، دست نزن…
بردیا با لحن آرومتر گفت:
_ بذار ببینم…
ساده لوحانه، با ترس عیانی گفتم :
_ اون طوری شامگاهیه تو فیلمایهو نکشی ها، بهم بگو اگر دَر حرکت کرده بود.
بردیا_ بسیار خوب…
کف دستمو آروم تکون داد و بعضی جاهای کتفمو تکون داد و بیان کرد:
_این جا درد می گیره؟
_آی… “نفسم از درد حرکت کرد.”
_آروم باش،… این جا ها چه طور…؟
حالا تو اون حین که بردیا داره معاینه می کنه، من نگام به مانی و هدی بود. مانی دست هدی رو گحرکت کرد و بوسید و اظهار کرد:
_ چند روزگار دیگه برای همیشگی راحت می شی.
بردیایهو دستمو تکون داد و کشید. یعنی شدت جیغ و درد یه آدم چه قدر می تونه باشه؟ حس کردم جونم بالا اومد، زنده زنده قلبمو از سینهام بیرون کشید انگار…
با جیغ من مانی وسط خیابون ترمز کرد و با وحشت و داد گفت:
_ بردیا!
کف دست سالمم روی سینه بردیا بود._ به خاطر شدت درد بهش چنگ انداخته بودم، نه به قصد و غرضی…
بردیا آروم اضافه کرد:
_ تموم شد… تموم شد…
مانی_ بابا تصادف می کنیم، تو هم انگار یه چیزیت می شه.
بردیا آرنجمو خم کرد و بیان کرد:
_همین طوری نگه دار… مانی،یه جا نگه دار، یه چیز شیرین بگیر. از درد ضعف کرده.
نفسم بالا نمی اومد، واقعاً از درد جونم تموم شده بود…
هدی دلواپس نگام کرد و گفت:
_ خوبی؟ زحل؛… بردیا؛
بردیا کف دست انداخت دور شونه ام، آرنجم رو هم با یه کف دستش نگه داشت. به این ترتیب انگار منو تو بغلش نگه داشته بود. اومدم بازم تحلیل و توجیه کنم، به خودم گفتم: “الآن نه!… هیس… بذار همین جا باشم، شاید دردم کم تر بشه.
مانی نگه داشت و بردیا گفت:
_ خوبی؟!… نمی شد بریم خونه تو دَر می رفتی.
با ناله اضافه کردم :
_ وای مُردم… مُردما…
بردیا با زه تبسم دلنشین رو لبش، نگام کرد و گفت:
_تموم شد.
گفتم:
_ گف…فتم… بگو… بگو بِم… _بهم_
بردیا_ تو سرتقی! نمی ذاشتی که کاری بکنم.
هدی با غمگینی اضافه کرد:
_ خوب می شی عوضش…
مانی اومد و یه آبمیوه به من داد، یکی به هدی و بیان کرد:
_ خوب گشنه_گشنه، که دست جا نمیندازن برادر من… دختره داشت از حال می راهی شد.
بردیا_ می حرکت کردیم خونه این نمی ذاشت، نمی شناسیش؟
پاکتو جلو دهنم گراهی شد و گفت :
_ بخور قندت بالا بیاد…
مانی_ من شما رو می رسونم خونه، برم برای هدییه چیزی بگیرم…
بی حال گفتم:
_نگیر…
هدی با وحشت گفت:
_نه! نه!… زحل؛… الآن نمی تونم…
با زاری اضافه کردم:
_ چرا این… این قدر احمقه؟
بردیا باز آبمیوه رو مقابلم گحرکت کرد و بیان کرد:
_آینهی تواِه!
با حرص و کفری، تمایل داشتم از اون حالت _که انگار تو بغلش بودم_ دربیام. منو به خودش چسبوند و تو گوشم گفت:
_تکون نخور! برا من لج می کنه…
می میل داشتم داد و بی داد کنم، جوابشو بدم، ولی جدای این که توانشو نداشتم، انگار یه نیروی دیگه ای هم منو به آغوشش می کشوند و دهنم رو بسته نگه می داشت…
مانی ما رو رسوند دم خونه اشون.
بردیا با احتیاط من رو از خودش جدا کرد وگفت:
_ آروم پیاده شو، به کف دستتم فشار نیار… یه جا سالم نذاشتی واسه خودت که.
_ سگاتو…
بردیا_ بسته ان.
_ اون… اون دفعه هم…
بردیا_ دیشب خودم بستم، بیا…
سرم گیح می راهی شد، کف دستم رو به در ماشین بند کردم. از ضعف زیر زانوم خالی می شد، بردیا اومد دور کمرمو گراهی شد. گفتم:
_ می تونم… بیام.
بردیا_ هیس!
در خونه رو باز کرده_ نکرده، صوتی پارس سگاش اومد. عقب گرد کردم و بردیا با خنده اظهار کرد:
_ بسته ان، بابا بسته ان…
########
کشیدهتر اضافه کرد:
_جکی، ولفی، مگی، هیس، هیس… آروم… آروم…
سگا زوزه های، سوزناک می کشیدن. یه صوتیی شامگاه سوت آروم درمی آوردن…
حرکت کردیم داخل، مشاهده کردم آره، بسته ن.
اظهار کرد:
_ این قدر غد نباش! می خوری زمین… به من تکیه کن!
«
نگاش کردم. با اخم نگام کرد، اخمی که شیرین بود… نگامو ازش گرفتم، امّا اون هنوز نگام می کرد… سرم به شدت گیج می رفت، یه آن باز تلو تلو خوردم، محکم کمرمو با کف دست راستش گراهی شد. نگاهامو رو هم گذاشتم، پسره ی موذمار!
_ هیییی!
خندید و گفت:
_می افتی.
_ این قدر شل و ول…
پام گیر کرد لبه ی سنگ فرش، _اگر من رو نگراهی شده بود، با مخ رفته بودم پخش زمین می شدم _، گفت:
_ آهااان! سزای آدم غدّ، اینه.
رسیدیم داخل خونه، رو اامان مبل وا حرکت کردم. اسپیلت رو روشن کرد. هوای مطبوع و خنک تو فضا پیچید. این خونه چه ملایمشی داره… هر وقت میام، به شدت میل خواب دارم. نگار هواش پر از ساکتبخشه…
بردیا اومد طرفم و شالمو از سرم برداشت. دوباره بخیه ها رو بررسی کرد. به شلوارش که خونی شده بود، خیره شدم. گفت:
_ بذار مانتوت رو دربیارم…
تهاجمی گفتم:
_نه!
شاکی نگام کرد و گفت:
_ باز شروع کردی؟!… با لباسای خاکی و خونی بشینی؟ تموم تنت رو من خودم _به جای پرستار _ پانسمان کردم. حالا برای من یهو مومن و مقید می شه!…
با اخم نگاش کردم و تو همون حین، دگمه ی مانتوم رو باز کردم. اظهار کردم:
_ نمی تونم از کف دستم…
_ من درمیارم.
اونم با اخم بهم نگاه می کرد، با حرص گفتم:
_ چیه؟…
بردیا با حرص اظهار کرد:
_کف دست از تخسی و غدی برنمی داری که…
کمکم کرد مانتو رو درآوردم و با خودش بردش. بیان کردم:
_کجا می بری؟
بردیا_ میندازم ماشین لباسشویی.
یه تاپ خرقلبی تنم بود. کاش موهام بلند بود. حداقل موهام دورمو می گراهی شد…
آواشو شنیدم با تلفن حرف می زد، غذا سفارش می داد، غذای رستوران چی شد؟! زحل؛ تو نوبری… به چه چیزایی فکر می کنی…
روبرومیه آینهی قدی بود، درست کنار تلویزیون. به خودم نگاه کردم، دختر زیاد سبزه ای نبودم، می شه اضافه کرد گندمی ، مخصوصاً تنم سفیدتر از سر و صورتم بود… رو تنم هنوز آثار کبودی و ضرب و شتم بود، چه قدر منزجر کننده است! … صورتم چی شده بود! اون رنگ تاپ هم بدتر زرد و مریض نشونم می داد_نیست کورش گذاشته صحیح و سلامت باشم…!_ همه جای صورتم کبود یا قرمز بود، لبم، چراکهه ام، پیشونیم، حتی پلکم… تو چشمم هم که از درگیری تو پارتی، خون افتاده بود.
موهامیک کم بلندتر شده بود، راحت تر پشت گوشم می حرکت کرد. همیشه رشد موهام خوب بود.
به دستم خیره شدم، ناخن هام یه کوچولو قد بلند شده، همیشه از ته می گحرکت کردم. ولی الان به کف دستم میاد، شامگاهیه کف دست خانوما شده… تو قلبم یه پوزخند به فکرام زدم، هه! خانم! زحل خانم! چه ترکیب غریبی!…
بردیا اومد. نگاش کردم، لباساشو عوض کرده بود. یه گرمکن مشکی تنش بود و یه تی شرت قرمز، پوستش سفید بود، بهش می اومد… یعنی… بسیار می اومد… یعنی…. یعنی چی زحل؟! هیس! هیچی نگوها…
بردیا باند آورد و دستمو بست. گفت:
_ یه مدت دستت بسته باشه.
_ درد دارم.
_ غذا بخور، مسکن می دم بهت.
داشت به سرم نگاه می کرد، سرمو به زیر انداختم و اظهار کردم:
_ دوباره باید اون قسمت سرمو بتراشی؟
_ نمی خواد.
_ بردیا…
_ بله… سرتو بیار پایین تر ببینم…
_ مرسی.
_ چی؟!!!
_ همون که متوجه شدی.
خندید و اظهار کرد:
_غذّ تخس! سرتو بذار رو این بالش ببینم…
_ تا حالا کسی بهم محبت نکرده، همه واسه خاطر منفعتشون دور و برم هستن. بایدیه سودی براییکی داشت دیگه… امّا تو و مانی… با همه فرق دارید… شاید تو هم بعداً پی منفعت باشی…
بردیا_ یعنی معتاد بشم؟
دست سالمم رو بالا بردم که بزنمش، از زیر کف دستم در حرکت کرد، لبخند زد و اظهار کرد:
_ تکون نخور، ببینم چه بلایی سرت اومده.
_ فرخنده زنگ زده می گه کرایه پس چی؟ قبل این که فرخنده بیاد، با هدی سرگردون بودیم.
بردیا با یه تعصب خاص بیان کرد:
_ سرگردون کجا؟ خونه ی کیا؟ _کی ها_
پوزخندی زدم و گفتم:
_ اون بیرون همه فکر می کنند من اهلشم، حتی تو که داری داستانمو مرور می کنی…، امّا منو هدی اهل هر خلافی بودیم، الا این کثافت کاری ها… حالم از این کار به هم می خوره، نمی تونم مردا رو تحمل کنم، وقتی از زن به عنوان ابزار امیال خودشون استفاده کنند… نمی تونم کسی و که برای تنم دندون تیز می کنه رو ببینم،یه بار…. یه بار…
کف دست بردیا رو سرم ساکن موند و آروم تر گفتم:
_ وقتی هفده سالم بود و هنوز با هدی آشنا نشده بودم،… _با هدی بعد پیش دانشگاهیش آشنا شدم، تا قبل اون پیش باباش و زن باباش بود…_
بردیا_ تو چی کار کردی؟، هدی رو ول کن!
_ پیشیکی حیات می کردم…
_ مرد؟
پوزخندی زدم. پس به این می گن «غیرت»؟… یا «حسادت»؟
بردیا با لحن جدّی گفت:
_ پوزخند تحویلم نده، مَرد؟
_ نه! دو تا زن، دو تا خواهر، بچه بودم هم اونا پیدام کردن.
بردیا_پیدا کردن؟… از کجا؟
_ از بازار.
بردیا_ از… از اول بگو!… از اولش.
_ که چی بشه؟
بردیا_ می خوام بدونم.
_ ما هفتا خواهر بودیم، بابام ولیم جماعت مسجد یه روستا بود…
بردیا_ چی؟!!!
پوزخندی زدم و اظهار کردم:
_مادرم موقع به دنیا اومدن من، سر زا حرکت کرد. مادرمو نمشاهده کردم امّا باباحاجی… عاشقشم… شاید به خاطر اون هیچ وقت پی تن فروشی نرفتم… چراکه نمی تمایل داشتم یه روزگار اگه یه جا متوجه شدمش…
«به خودم نهیب زدم و اظهار کردم موادفروشی که بدتر از فاحشگیه.» آروم تر ادامه دادم:
_از خجالتش، نه به خاطرش… من همیشه باعث سرافکندگیشم…
نفسی کشیدم و گفتم:
_مهربون بود، بسیار مهربون… من همواره رو گردنش بودم ، یه دختر بچه ی شیطون و سربه هوا … می اظهار کرد: ” زحل قشنگترین سیاره است”. ، شاید الکی می گفت، شاید چون منو بسیار عاشق شد اینو می گفت… شاید چراکه بی مادر بزرگ می شدم… منو با خودش همه جا می برد،چند ساله به خودم می گم، دیگه امسال می رم پیشش، امّا روم نمی شه…
بردیا_ کجا بود؟
_ یه جا طرفای ایلامِ… یه فامیل دوری داشتم، وضعشون خوب بود، بچه نداشتن. ماهییه بار می اومدن که منو ببینند، عجیب دوستم داشتن… عجیب… منم خیلی خاله محبوبه رو عاشق شدم. هر بار کلی هدیه برام می خریدن،یه بار با باباحاجی حرف زدن که منو ببرن پیش خودشون، که تهران درس بخونم، ماهی بار هم بیارنم روستا، که باباحاجی منو ببینه.
خوب ما هفتا دختر بودیم، باباحاجی هم یه مَرد تنها بود… ازم سؤال کرد :”) “دوست داری بری”؟ ین قدر خاله محبوبه و عمو عبادو دلبسته شدم، که کلی هم ذوق کردم و اظهار کردم: “آره میرم”.
باباحاجی دوست نداشت برم، قلبش رضا نبود، امّا خوب… من دختر بچه ی شیطون و باهوشی بودم، می میل داشت آینده داشته باشم…
پوزخندی زدم. اشکم از گوشه نگاهم چکید:
_ اومدیم تهران، کاش هیچ وقت نمی اومدم… سال اول گذشت. قلبم بسیار برای باباحاجی تنگ می شد. خیلی گریه می کردم، امّا خاله محبوبه می گفت: «باید دکتر بشی، باید تلاش کنی به خاطر باباحاجیت… اگر برگردی تو هم مثل خواهرات خونه نشین و فرشامگاهاف می شی و باید منتظر باشییکی بیاد بگیردت». من هدف داشتم… هدف!
«پوزخندی زدم، آه کشیدم و گفتم:
خاله محبوبه هدف رو تو مغزم فرو کرده بود… سال دوم هم گذشت، این قدر هوشم خوب بود که مدیر مدرسه اظهار کرد می تونم تابستون جهشی بخونم…تابستون اون سال رو جهشی خوندم، راهی شدم کلاس چهارم… سال بعدش ده سالم بود. بازم جهشی خوندم، رفتم اول راهنمایی، تابستون بعد از اول جادهنمایی رو می خواستم باز جهشی بخونم، که بعد امتحانای خرداد رفتیم شیراز…
یه بازار بزرگ بود، خیلی شلوغ بود، کف دستم از کف دست خاله محبوبه جدا شد و… گم شدم. آدرس بلد نبودم، نمی دونستم چی کار کنم… فقط گریه می کردم…شامگاه شده بود و خاله محبوبه و عمو عمادو پیدا نکردم… از پلیس می هراسیدم… همون شب اون دو تا خواهرو مشاهده کردم، منو بردن پیش خودشون، اول می میل داشتن مثلاً… «پوزخندی زدمو اضافه کردم»: مثلاً خونوادهام رو پیدا کنند امّآ… “آه کشیدم و بغضم رو قورت دادم” : بچه بودم دیگه،… احمق…
آوردنم تهران، گفتند بخوای بمونی، باید کار کنی… از پخش شروع شد، شامگاهیه پسر بچه ها لباس می پوشید، پخش می کردم… بعد جیب می زدم… گاهی شب رو تو خیابونا بودم تا صبح… خودشون هم این کاره بودن… دختر می آوردن و می سپردن خونه ی مردا… وقتی شونزده_هفده سالم بود، بیان کردند: ” حالا نوبت توئه، باید بری خونه ی مردا، وقتی طرف خوابید، هرچی قیمتی داشت برمی داری”…
اولیش مدیریه اُرگان اداری بود… نحیف و قد متوسط، کم مو و عینکی و زردنبو… از مردای باریکاندام متنفرم… همه اشون منو یاد اون میندازن… یه خونه شبیه قصر داشت… براییه شب، اون سال خدا تومن داده بود، چون دختر بودم… ” یه آه از ته دل کشیدم” من اینا رو نمی متوجه شدم بردیا… نمی فهمیدم این که یه مرد که بغلت کنه چه جوریه… من تو جهانی باباحاجی بودم، عذاب وجدان داشتم… می وحشت کردم از تو خیابون خوابیدن، بی سر و زبون و گیج بودم…
“صحنه هاش یادم می اومد”. مرده که لباسشو درآورد اظهار کرد: “ل.خ.ت شو!” … من با وحشت نگاش کردم. «کف دستمو به گردنم گراهی شدم و گفتم»: می هراسیدم… می هراسیدم… از مَردا می هراسیدم…
با دست سالمم تاپ تو تنم رو از پهلو چنگ انداختم و تو مشتم گرفتم و بیان کردم:
_ بوی تعفن می داد، بوی تن یه مرد…
جلوی دهنمو گرفتم و اظهار کردم:
_ می وحشت کردم و می لرزیدم… عکس زنش روی دیوار بود… بچه داشت… متاهل بود و خیانت می کرد… تا بهم کف دست زد، جیغ زدم و آباژور کنار تختو برداشتم، زدم تو سرش. پخش زمین شد، ولی زنده، داشت زیر لب فحش می داد، ولی نمی تونست قد بلند شه… فرار کردم. تموم جادهو دویدم. دیگه برنگشتم خونه ی اون دو تا.چند شامگاهانه روزگار خودمو توی پارک ها و زیرپل ها پنهون می کردم…می ترسیدم… ترس… ترس… گرسنگی که بهم فشار آورد، حرکت کردم سراغ پخشکننده های اصلی. منو می شناختن. تازه برای برای خوم شروع به کار کرده بودم، که هدی رو متوجه شدم، جیب بری هم به هنرام اضافه شد، چند وقت بعد هم فرخنده و… اون خونه و…
بردیا با یه لحن جدّی اضافه کرد:
_ بذار این جوش بخوره !
از جاش بلند شد و وسایل رو جمع کرد. راهی شد تو کف دستشویی و برگشت. نشت رو مبل، کف دستاش رو ستون سرش کرده بود و به یه نقطه خیره شده بود. اتفاقات این سال ها مثل فیلم جلو چشمام می اومد…
آوای زنگ اومد و همزمان باهاش صدای پارس سگا. به بردیا که غرق در فکر بود خیره شدم و گفتم:
_ این سگات یه جوری پارس می کنند، انگار پشت در خوخان توقف کرده. منتظرن بیاد تو پاره اش کنند.
بردیا_ حیوونا که ترس ندارن، آدما ترس دارن. حیوونا تهش گاز می گیرن، ته تهش کف دست و پات قطع می شه،… امّا این انسان دو پا…
پوفی کشید و حرفشو ادامه نداد. کیف پولشو برداشت و حرکت کرد بیرون. فکرم مشغول هدی شد، اصلاً هدی از اول هم خوش شانس بود… متوجه شدی چطوری مخ یارو رو زد؟… انصافاً قشنگه دیگه… مردا هم از مسیر چشم عاشق می شن… این بدبختم قلبش برای من سوخته، وگرنه منی که شامگاهیه صفحه حوادث تو روزگارنامه ام رو می خواد چی کار؟…
بردیا اومد داخل و اضافه کرد:
_ برگ سفارش دادم. دوست داری؟یادم راهی شد بپرسم.
پوزخندی زدم و اضافه کردم:
_ من لوس بازییادم حرکت کرده، نون خشک و آب هم جلوم بذارن می خورم، مدل کباب که سهله!
غذا رو روی میز گذاشت و گفت:
_ آروم قد بلند شو، سرت گیج نره.
گوش نکردم و یه هو بلند شدم. خونه دور سرم چرخید و مجدداً قرار گرفتم سر جام و محکم کف دسته ی مبلو گرفتم.
بردیا از آشپزخونه اومد بیرون. رنگ و روم رو که دید، پاتند کرد سمت من و بیان کرد:
_ چی شد؟! خوبی؟! سرت گیج می ره؟ بشین غذا رو میارم این جا…
_ ای بابا شبیه ماشین “مش ممدعلی” شدم.
بردیا لبخند زد و گفت:
_یه کم به خودت ولین بدی، بنز می شی.
_ بنز؟! «پوزخندی زدم و گفتم»: من گاری هم نیستم، چه برسه بنز.
غذا رو آورد و کنارم جای گرفت و اضافه کرد:
_چرا این قدر کف دست پایین می گیری خودت رو؟
پوزخندی زدم و گفتم:
_ خوب آره، چرا که نه؟… دو تا حرفه ی توپ دارم. متخصصم تو دو تا رشته ی عااالی…
بردیا_ این قدر بیزاری، باز ادامه می دی…؟
_ از بحث تکراری هم خسته ام.
_ من فقط می خوام تو کف دست برداری.
_ باشه. من میام این جا، تو خرجمو بده، منم بی خیال می شم.
بردیایکه خورده نگام کرد. پقی زدم زیرخنده و گفتم:
_ متوجه شدی؟!…
بردیا_ چیو؟
_ که زاییدی.
بردیا_ زحل؛ این چه طرز حرف زدنه؟
_ خوب، کپ کردی، خوبه؟… «لبخند زدم و گفتم»: یه چندوقت دیگه، مخ یه پیرمرد پولدار رو به قبله رو می زنم، به پول و پَله برسم.
بردیا_ تو سر تو، یه فکر درست نیست.
_ نچ! همه رو خدا داده به تو؛ شدی عقل کل، دیگه به ما نرسیده …
اخماش تو هم بود. باز لبخند زدم و با نوک انگشتام زدم رو پیشونیش و گفتم:
– اَهَه! باز کن اخمای بی صاحبتو دیگه…
بردیا روی کبابم لیمو چکوند و باهمون ابروهای درهم گفت:
_ من برای تو کارم…
_ ای بابااا!
بردیا با خنده بیان کرد:
_خیلی خوب بخور، حرف نمی زنم.
_ تلویزیونو بگیر ببینیم چی داره…. برای هدی و مانی نگراهی شدی؟
بردیا کنترل رو برداشت و اضافه کرد:
_ برای اونا چرا؟
_ وقتی اومدن، بخورن دیگه.
بردیا_ تو اندیشیدی برمی گردن این جا؟
_ پس کجا؟
بردیا با شیطنت لبخند زد و نگام کرد. خنده اش به تبسم تبدیل شد. گفتم:
_ هاااان؟
بردیا_ عزیزم اونا راهی شدن دیگه خاله بازی کنند.
_ خاله بازی چیه؟ مگه نرفت واسه اون بی عقل جنس بگیره؟
بردیا_ بعدشو می گم.
تو صورت بردیا نگاه کردم. با همون لبخند شیطون نگام می کرد. گفتم:
_ نه… نه هدی…
_ هدی چی؟
_ وا!!!
“یعنی الآن با همن؟ الآن یه جا، مکان و … ” گوشه ی لبمو جویدم و بردیا با خنده گفت:
_ قلبم می خواد یه دستگاه ذهن خوان می ساختن، وصل می کردم به مغز تو. «یکه خورده نگاش کردم. بیان کرد»: تو بسیار جالبی و افکار و عقایدت از خودت جالب تر.
گنگ، اخم کردم. یه قاشق غذا تو دهنم گذاشتم و دیدم بردیا هنوز داره نگام می کنه.
_ چیه؟!
تبسمی زد و اظهار کرد:
_ هیچی!
تلویزیون رو روشن کرد. داشت یه فیلمی نشون می داد. بیان کرد:
_ اینو متوجه شدی؟
_ تو خونه ی ما تلویزیون نیست.
بردیا با تعجب گفت:
_نیست؟!
_ نچ! بود هم، نگاه نمی کردیم.
بردیا_ این همه درآمدتون کجا می ره پس؟!
پوزخندی زدمو گفتم:
_نمی دونم. شامگاهیه این فالگیراییم. دیدی…؟ رج به رج آدم دورشونه و هر روز مشتری دارن، بازم تو فلاکت زندگی می کنن.
بردیا_ دیگه حرفشو نزنیم، قرار بود یه روزگار مثل آدم زندگی کنی.
کشیده زدم زیرخنده و بیان کردم:
_ خوب اول صبح که کورش تخم کرد.
بردیایکه خورده اضافه کرد:
_ آخه تو چرا عفت کلام نداری دختر؟!…
_ تو که غریبه نیستی! چراکه باهات راحتم، این طوری بیان کردم.
بردیا_ اسم فیلمش «تیکن» ه. خیلی فیلم…
_ کی میان؟
بردیا_ نمی دونم.
_ می دونی کیا رو می گم؟
بردیا سری تکون داد و گفت:
_اوهوم. هدی و مانی!
_ از کجا فهمیدی؟
بردیا_ از اون جا که فکرت مشغول بود.
با حرص گفتم:
_ مشغول نبود.
تبسم پهنی زد و به تلویزیون چشم دوخت. با کف دست سالمم زدمش. این بار، آشکارا خندید. دوباره زدمش. قهقهه زد و دستمو نگه داشت و اضافه کرد:
_ حسودیت شد؟
با حرص اظهار کردم:
_نخیرم.
بردیا به جزء جزء صورتم چشم دوخت و اضافه کرد:
_ وقتی حسودیت می شه، شامگاهیه دختربچه های پنج ساله می شی… نگاهت، سوال هات، بغضت…
با حرص بیان کردم :
_من بغض نکردم.
بردیا لبخندی آروم زد و اظهار کرد:
حتی حرص خوردنت!… به کسی نمی گم.
_ داری مسخره ام می کنی.
بردیا فقط نگام کرد، نگاه… نگاه… باز هم نگاه… بعد به لبم دیده دوخت. قلبم هری ریخت. چرا زل زده به لبم …
آروم تر اظهار کرد:
_ منم حسادت می کنم.
وارفته گفتم:
_ چی؟!!
به دیدهم نگاه کرد و گفت :
_این که کسی رو که دوست داره،_ با تموم موانع و ایراداش_ بهش رسیده، حتی من رو هم به حسادت به برادرم وامی داره.
_ تو چرا؟ تو که اراده کنی، هرکسی رو به دست میاری.
کف دستمو رها کرد و گفت:
_ نمی شه که آدم هر کسی رو دلبسته شده باشه، اون طوری که دیگه قلب بستن نیست.
_ هرزگیه!
بردیا شاکی نگام کرد. نیش خندی زدم و اظهار کردم:
_خوب همینه دیگه… اسم بدشو که ناظهار کردم، اسم کتابیش رو اضافه کردم.
بردیا با خنده سرش رو تکون داد و اظهار کرد:
_ غذات یخ کرد.
« چرا به لبم نگاه می کرد؟… حالا ول نکن ها… هر کی بود، می زدم تو دهنش… می زدی خوب… مگه می شه زدش… گمونم تو اون لحظه، حتی اگه من رو می بوسید هم، نمی زدمش… هوو بابا هوو… بسیار خوب!… تو که نزده داری می رقصی،که اون که نه،… تو بوسش نکنی خوبه…خیال برت داشته…
با غذا بازی می کردم. بردیا بیان کرد:
_دوست نداری؟
سر کشیده کردم و اضافه کردم:
_ کی رو؟
بردیا زد زیرخنده و بیان کرد:
_به جان خودم، زحل تو فیلمی واسه خودت. غذا رو می گم، کیو می گی؟
_ غذا رو؟! نه… دوست دارم.
بردیا_ چرا نمی خوری؟
_ اشتهام کور شد.
بردیا وارفته گفت:
_ چرا؟! بخور، با زور بخور! خونریزی داشتی. بدنتم ضعیفه.
سرمو به زیر انداختم و اظهار کردم:
_ محبت نکن.
بردیا با یکه خوردگی گفت:
چی؟
_ می گم محبت نکن.
بردیا_ باشه. خوب که شدی، دعوا می کنیم.
_ مثل گاو نُه مَن شیر ده؟!
بردیا_ تو اون طوری دوست داری دیگه، تو اصلا چی دوست داری ؟… دعواتم می کنم، می گی: “ا من این طوری حرف نزن”.
با اخم نگاش کردم و بیان کردم:
_مانی فقط با هدیست؟
بردیا با تعجب نگام کرد و اظهار کرد:
_اونا رو ول می کنییا نه؟
سری تکون دادم و باز با غذا بازی کردم. قاشقمو از کف دستم گرفت و یه تیکه کباب از بشقاب برداشت و با پلو جلوی دهنم گحرکت کرد و بیان کرد:
_ بخور!
به چشماش چشم دوختم. محکم تر اضافه کرد:
_دهنتو باز کن ببینم.
_ بلدم بخورم.
بردیا_ نه، نیستی. داری سر رابطه ی هدی و مانی، خودخوری می کنی.
با حسرت بیان کردم:
شامگاهیه رمان های عاشقونه ان، مگه نه؟
بردیا با تعجب نگام کرد و گفت:
_ زحل چته؟
قاشقو ازش گحرکت کردم و اضافه کردم:
_ خونریزی داشتم، مغزم تکون خورده. تقصیر تواه اصلا… اصلا نباید… نچ! بخور تو هم.
.قاشقو تو دهنم گذاشتم.
“وا دادی؟… چیو؟… یعنی اصلا جلوی بردیا خودداری نکنا… اشتباه کردم… رمان عاشقونه کجا بود؟… تو رمان خوندی اصلا ؟… اینو از کجا درآوردی؟!!!”
بردیا_ آروم بخور، قلبت درد می گیره.
_ به فکر خودت باش، من هیچیم نمی شه.
بردیا نگام کرد و حرفی نزد.
غذا رو که خوردیم، تو خاموشی فیلم می متوجه شدیم، اما جفتمون فقط زل زده بودیم به تلویزیون، چیزیاز فیلم رو نمی درک کردیم. چون هروقت صحنه ی هیجان انگیزیا درام پیش می اومد، نه من عکس العمل نشون می دادم، نه بردیا.
من هنوز قفل مانی و هدی بودم، بردیا هم،… نمی دونم…
_ اه! تموم شد؟
بردیا با تعجب نگام کرد و اظهار کرد:
_نه! فکر کنم تبلیغه.
_ تبلیغ چیه؟ این تیتراژ آخر فیلمه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن