آراد چش شده؟ بدجور حالش بد بود. یه سیبو چاقو برداشتم. روش نقش گل کشیدم، جلوش گرفتم و اضافه کردم:
– بیا اینو بخور!
با تعجب به سیب خیره شد. برداشتش و بیان کرد: این گل رزه؟
– آره…خوشگله؟
انداختش رو میز و اضافه کرد: نه!
قد بلند شد و حرکت کرد به یکی از اتاقا. بد اخلاق! گل به این دلنشینی کشیدم، می گه نه. به ساعت نگاه کردم؛ یه ربع به یازده بود. این کی می تمایل داشت قرمه سبزی درست کنه؟ سرم پایین بود که زیبا اومد بیرون. لباساشم عوض کرده بود. یه شلوار کتون مشکی با پیمسیرن سفید و صندل صورتی پوشیده بود. یه راست رفت به آشپزخونه. سرمو پایین انداختم. یکی کنارم وایساد. سرمو بلند کردم.
دست به جیب، بالای سر من وایساده بود. سیروس موهای بلند و لختشو دورش ریخته بود. با تبسم نگام کرد.
خم شد، سیب روی میزو برداشت و اضافه کرد: کار توئه؟
سرمو تکون دادم و اظهار کردم: بله!
کنارم جای گرفت. با عطر گرمش گر گرفتم. خواستم ازش فاصله بگیرم که یهو کف دستشو انداخت دور شونم و چسبوند به خودش. ضربان دلم حرکت کرد بالا. رنگ صورتم پرید.
به سیب خیره شد و اضافه کرد: طرح خوشگلی روش انداختی… آدم حیفش میاد بخوردش!
یه گاز ازش زد و اضافه کرد: نگام کن ببینم؟
سیبشو که قورت داد، نگاش کردم.
تو چشام خیره شد و گفت: عجب چشمایی داری! با این دیدها می شه راحت مردا رو به تله انداخت!
خندید و اضافه کرد: فکر کنم پسرم هم اسیر همین دیدها شده که نذاشته تا حالا بری وگرنه اونقدرا هم بد سلیقه نیست!
به لبام خیره شد، زیبا از آشپزخونه دراومد.
با اخم به سیروس اظهار کرد: یه لحظه بیا آشپزخونه کارت دارم!
– همین جا بگو!
– خصوصیه. نمی خوام کسی بشنوه.
سیروس به من چشم دوخت و اظهار کرد: گوشای این کره؛ بگو!
زیبا با حرص بیان کرد: سیروس!
با خنده گفت: جان سیروس! بگو!
– هیچی!
مجدداً حرکت کرد به آشپزخونه.
سیروس خندید و گفت: خدا وقتی شما زنا رو خلق کرد، گِل حسودی رو مخصوص براتون ساخت!
یه تبسم زورکی زدم. به دستاش که عین آراد کشیده و بلند بو ود دور بازوم حلقه زده، نگاه کردم. نفس گرمشو روی گردنم حس کردم.
آروم دم گوشم اضافه کرد: بوی خوبی می دی!
یهو بدنم یخ کرد. عجب بابایی داره! چرا انقدر با همه راحته؟ برگشتم تو دیدهای سبزش نگاه کردم. چقدر شامگاهیه چمای آراده؛ ولی دیدهای اون، پر از خشم و نفرته و این، مهربون و خندون. چرا؟ صورتش هر لحظه بهم نزدیک می شد. صورتمو کشیدم عقب.
یهو آراد داد زد: بابا!
دوتامون نگاش کردیم. آراد با عصبانیت نگام کرد.
سیروس خندید و اضافه کرد: کوفت و بابا! ترسیدم! چه مرگته داد می زنی؟
با همون عصبانیت اومد طرفمون. کف دستمو گراهی شد و از باباش جدام کرد. جام گرم بود؛ سردم شد.
آراد: داری چیکار می کنی؟!
– هیچی…تمایل داشتم ببوسمش که اومدی کاسه کوزمو شکوندی!
– دست از سر این دیگه بردار… این همه دختر و زن دور خودت جمع کردی، بس نیست؟
سیروس با تبسم نچی کرد و اظهار کرد: من سیری ناپذیرم… هر نگاه قشنگی که می بینم، نمی تونم به راحتی ازش بگذرم. خودتم اینو می دونی!
– آره می دونم.
منو برد به اتاق و گفت: با بابام داشتی چه غلطی می کردی؟!
– داشتیم غلط می کردیم که نذاشتی!
– خیلی زبونت درازه… چرا اینجور به بابام چسبیده بودی؟ چند بار با هم لب دادید که آخریش من رسیدم؟
– من باباتو نبوسیدم… می خواست…
– بسه… دیگه حرف نزن. همین جا می مونی تا برای نهار آوات بزنم.
حرکت کرد بیرون و درو بست. چرا این انقدر بدبینه؟! پوفی کردم و رو تخت دراز کشیدم. انقدر تو اتاق موندم تا زیبا اومد به اتاق و بیان کرد: بیا نهار بخور!
انگار زیاد از بودنم شاد نبود. اومدم بیرون. همشون قرار گرفته بودن. سیروس سر میز نشسته بود. آراد و زیبا دست راست و چپش جای گرفته بودن. با قدم های آرام راهی شدم طرف میز.
سیروس منو که دید، اضافه کرد: بیا اینجا پیش خودم بشین!
– نه … ممنون همینجا می شینم.
– کسی رو حرف سیروس حرف نمی زنه. این یادت باشه!
به زیبا بیان کرد: تو برو پیش آراد بشین.
زیبا: آخه سیروس!
سیروس با عصبانیت گفت: اِهه… پاشو دیگه؟ باید سرت داد بزنن یه کاری بکنی؟!
آراد: زیبا جان بیا پیش خودم بشین.
زیبا اول اخم کرد. بعد با پیشنهاد آراد شاد شد. بشقابشو برداشت و راهی شد پیش آراد. منم پیش سیروس نشستم.
سیروس برام برنج کشید و گذاشت جلوم و گفت: خیلی نحیفی؛ مگه غذا نمی خوری؟
– چرا.می خورم.
قرمه برام گذاشت با یه عالمه گوشت.
آروم با خنده دم گوشم گفت: می دونم گربه ها گوشت خیلی دوست دارن!
قلبم می خواست چنگالو بکنم تو چشماش. یه لبخند عصبی زدم و چیزی ناضافه کردم و مشغول خوردن شدم.
اضافه کرد: آیناز جان! دست پخت زیبا حرف نداره. بخاطر همین گرفتمش.
– بله… غذای خوشمزه ایه.
یه قاشق سوپ جلوم گحرکت کرد و اظهار کرد: دهنتو باز کن ببینم؟
لقممو پایین کردم و اظهار کردم: ممنون ، بعد می خورم.
– بعد چیه آیناز؟ سوپو قبل از غذا می خورن، نه بعد. دهنتو باز کن!
– آخه…
قاشقو کرد تو دهنم. جرات نمی کردم به آراد نگاه کنم. سرمو پایین انداختم وزیر چشی یه دید زدم و با عصبانیت رومیزی رو فشار می داد و لقمشو می جوید. کارد بزنی خونش که درنمی اومد هیچ ، فواره آتش می زنه بیرون.
زیبا کف دستشو گذاشت رو کف دست آراد و گفت: حالت خوبه عزیزم؟!
– آره، خوبم چیزی نیست.
سیروس: راستی آیناز چند سالته؟
– بیست و چهار، آقا.
– بگو سیروس! ولی تو از من خیلی جون تریا؟!
به آراد اظهار کرد: خدمتکارتو یه چند شبی قرض می گیرم!
– شرمنده… نمی تونم!
– چرا نمی تونی؟
– اگه ایشونو بدم به شما، اونوقت کی کارای منو انجام می ده؟
– اون پیرزن تو اون عمارت چیکارست؟ ماه تا ماه پول یامفت میذاری کف کف دستش که چی؟ خب بذار یه ذره هم کار کنه!
– پاش درد می کنه. نمی تونه کار کنه.
– خب بنداز بیرون.
آراد کلافه و عصبی شد. دستشو می کشید تو موهای نداشتش.
سیروس یه گوشت بزرگ به چنگال زد، جلو دهنم گحرکت کرد و اظهار کرد: پیشی خوشگلم بگو آ!!!
اضافه کردم: نه ممنون، من گوشت قرمز زیاد دوست ندارم.
– دهنتو باز کن، خودتم لوس نکن! زود باش!
– جدی می گم؛ من واقعا گوشت قرمز دوست ندارم.
اخم کرد. از اون اخم هایی که آراد می کرد نه؛ از اونایی که هر آن امکان داشت سرتو ببره! دهنمو باز کردم.
با لبخند گذاشت تو دهنم و اظهار کرد: چقدر خوبه آدم یه گربه داشته باشه که باهاش حرف بزنه!
بلند خندید. آراد با تاسف سرشو تکون داد و قد بلند شد.
سیروس بیان کرد: کجا قشنگ بابا؟!
– می رم خونه.
– باشه… آینازو خودم میارم.
آراد با عصبانیت اومد طرفم، مچ کف دستمو گراهی شد و از صنقلبی جدام کرد و گفت: دختر دست دوم به دردم نمی خوره!
همینجور که منو سمت در می کشید، سیروس کشیده خندید و گفت: قول می دم حامله نشه… نکنه از همین می ترسی که به دخترا نزدیک نمی شی؛ آره؟!
آراد بدون جواب درو باز کرد و اومدیم بیرون.
وارد اسانسور شدیم. بیان کرد: می دونم باهات چیکار کنم!
نمی دونستم با کیه، زیرا رو به روشو نگاه می کرد. چیزی ناضافه کردم.
یهو داد زد: از علی خجالت نکشیدی اونجوری با بابام حرف می زدی؟!
با تعجب گفتم: با منی؟! اندیشیدی من کشته مرده ی باباتم؟! من چه حرفی دارم با بابات بزنم؟ خیلی ازش خوشم میاد؟ بعد از اون بلایی که سر زانوم آورد، دیگه نگاه دیدنشو هم ندارم … نمی دونم چرا یهو مهربون شد و منی که تا دیروزگار کلفت زشت پسرش بودم، یک دفعه شدم پیشی زیباش؟ خودت که دیدی چطوری منو طرف خودش می کشید؟
– اگه می تمایل داشتی، اینکارو نمی کرد.
– آره نتمایل داشتم، چراکه جراتشو نداشتم… چون از بابات می ترسم… خوردن غذا از دستش بهتر از شکستن زانوم بود.
چیزی نبیان کرد. در آسانسور باز شد. اومدیم بیرون. مختار به ماشین تکیه داده بود. ما رو که دید، سوار شد. ما هم سوار شدیم.
وقتی حرکت کرد، به قیافه ی عصبانی من و آراد چشم دوخت و اضافه کرد:
– نکنه بازم پریدین به هم؟ آره؟!
مختار به من اضافه کرد: آره آیناز خانم؟
– آره!
مختار با خنده سرشو تکون داد و اضافه کرد: از کف دست شما دو تا! اگه زن و شوهر بودید، فکر کنم تا حالا ده تا مهر طلاق تو شناسنامتون بود!
آراد پوزخندی زد و بیان کرد: من حاضر نیستم با کسی ازدواج کنم که بویی از محبت نبرده و برای جبران کمبود محبتی که بهش نکردن، به هر مردی می رسه خودشو تو بغلش می اندازه!
برگشتم نگاش کردم و اضافه کردم: من؟ من خودمو تو بغل هر مردی می اندازم؟ پس اون پسری که هر مهمونی می گیره، خودشو تو بغل دخترا جا می کنه و عین کسایی که از کربلا و مکه برگشته، زیر رگبار بوس و لب می گیره کیه؟! پس اون پسر هوس بازی که به بهونه دلبسته شدن، دل دخترای بیچاره رو به بازی می گیره کیه؟
به صورت ته ریشش خیره شدم.
– منم حاضر نیستم بیام با کسی ازدواج کنم که قیافش عین خیارشور نرسیده است!
صاف قرار گرفتم سر جام.
آراد داد زد: قیافه ی من عین خیار شور نرسیدست؟! بدبخت! برو قیافتو تو آینه نگاه کن؟ اون ابروهات اندازه بزرگراه تهران قمه… سیبیلاتم مونده از مظفر الدین شاه رد بشه!
با حرص کف دستی به ابروهام کشیدم. اونقدرام هم پهن نبود که بخواد با بزرگراه تهران قم مقایسه کنه. برگشتم و با حرص اضافه کردم: من سیبل ندارم… اصلا صورتم مو نداره که بخواد سیبل داشته باشه!
با ابرو به بالای لبم اشاره کرد و اضافه کرد: پس این موها چیه؟
به مختار نگاه کردم. از خنده اشک تو چشماش جمع شده بود.
اضافه کردم: مختار نگاه کن من سیبیل دارم؟
مختار فقط می خندید. یهو داد زدم: مختار نخند! جوابمو بده!
مختار یه گوشه پارک کرد.
اشکاشو با خنده پاک کرد و به صورت چشم دوخت و بیان کرد: نه… مو نداره!
آراد: مختار راستشو بگو! بخاطر اینکه قلبش نشکنه این حرفو نزن!
یهو گوشی مختار زنگ خورد.
اضافه کردم: تو چه لجی با من داری؟! آخه چه هیزم تری به تو فروختم که اینجوری با من راهی شدار می کنی؟
آراد: حقیقت تلخه، نه! غصه نخور! همه ی گربه ها سیبل دارن!
مختار: آراد یونسه.
جواب داد: الو؟
دیگه ساکت شدیم.
– کجا؟
…
– آره، می دونم کجا رو می گی… الان میایم!
گوشی رو قطع کرد.
آراد گفت: چیکار داشت؟
ماشین حرکت کرد و اضافه کرد: یونس با ما چیکار داره؟ چند تا دختر آورده.
دم یه انبار بزرگ نگهداشت. راهی شدیم تو. ماشینو یه گوشه پارک کرد.
مختاراظهار کرد: همین جا منتظر بمون، زود میام.
آراد: لازم نکرده. با ما میاد تو… بیا پایین.
اومدیدم پایین. مختار به طرف آراد حرکت کرد و اضافه کرد: معلوم هست داری چیکار می کنی؟ اینو برای چی می خوای بیاری تو؟
همین جور که جاده می رفتن، آراد گفت: می خوام یه دختر برام انتخاب کنه!
– چه دختری؟ بذار بره تو ماشین بشینه.
– نه!
یه مرد از یه در بزرگ اومد بیرون و بیان کرد: سلام آقا!
آراد سرسری سلام کرد و راهی شد تو.
یکی داد زد: مختار!
مختار برگشت. یه مردی به طرف ما می اومد؛ اظهار کرد: یه لحظه بیا کارت دارم!
مختار: میشه بذاری برای بعد؟
– نه… واجبه!
مختار به من چشم دوخت و اضافه کرد: تو برو تو، من الان میام.
– باشه.
راهی شدم داخل متوجه شدم آراد با همون مرده که باید یونس باشه، دارن یه گوشه حرف می زنن. به جایی که پنج تا دختر وایستاده بودن و ترس از سر و روشون می بارید، خیره شدم.
یکیشون خیلی ناز بود. دیدهای آبی روشن با موهای طلایی که کج رو صورتش انداخته بود. بهش می خورد شونزده یا هفده سالش باشه. آراد رفت طرف دخترا و تک تکشونو خیره شد. به چشم آبیه که رسید، وایساد. خوب نگاش کرد؛ دستشو گذاشت رو صورتش. دختره انقدر ترسیده بود که رنگ به صورت نداشت.
آراد گفت: ترسیدی؟
دختره فقط سرشو تکون داد. آراد خم شد لبشو بوسید. راسته می گن پسر کو ندارد نشان از پدر… آرادم یکی عین باباش.
گفت: نترس کاریت ندارم!
چند قدم اومد عقب، اضافه کرد: یونس! هر روزگار داری پس رفت می کنی. به غیر از این دختره، بقیشون مالی نیست!
– شرمنده آقا! بهتر از اینا پیدا نکردم.
مختار اومد تو.
آراد گفت: کجا حرکت کردی؟
مختار: همینجا بودم.
آراد: پولو بهش بده.
مختار پولو داد. آراد هم حرکت کرد پیش دختر چشم آبی و آوردش پیش من و بیان کرد: این خوبه؟
– واسه چی؟
– قراره جای تو رو بگیره. آوردمش که نظر بدی.
پوزخندی زدم و بیان کردم: علف باید به دهن بزی شیرین بیاد که اومده! ما اینجا چیکاره ایم؟!
– اول اینکه بز خودتی؛ دوم، فقط نظر میل داشتم. سخنرانی نتمایل داشتم.
– آره خوبه. سلیقت عالیه! فقط نمی دونم چرا تو انتخاب من سلیقتو خرج نکردی؟
– چراکه تو لیاقت سلیقه ی منو نداری!
همه داشتن نگامون می کردن.
لبخند زدم و اضافه کردم: راست می گی! چون بهترین مارک های دنیا، جنسای خوبشون رو تک و گرون می سازن. بهترین سلیقه ها هم انتخابشون می کنن و من به سلیقه ی امیر علی می خوردم؛ نه عین تو که جنس کف دست دوم بازارو برمی داری!
با سرعت راه افتادم.
یهو از پشت بازومو کشید و با عصبانیت اضافه کرد: همین الان معذرت خواهی کن تا یه بلایی سرت نیاوردم.
مختار با سرعت خودشو به ما رسوند و اظهار کرد: آقا ولش کنید، باید بریم.
تو نگاهام خیره شد و اضافه کرد: ولش نمی کنم تا معذرت خواهی کنه. می دونی آدمایی که اینجا وایسادن، چقدر رو من حساب می کنن؟ حالا تو نیم وجب دختر می خوای اعتبار منو از بین ببری؟
– اگه فکر می کنی با زدن من، اعتبار از دست رفتت برمی گرده، خب بزن!
مختار: آیناز بسه! آقا بریم؟
اظهار کردم: چیو بس کنم؟ حقشه؛ پول بابتم داده، باید بزنه.
صورتمو بردم نزدیک تر: بزن… نمی خوام اُبهت و عظمتی که جمع کردی با حرفی که زدم از بین بره!
فقط تو نگاهام خیره شد و اضافه کرد: جوری خردت می کنم که از صد تا سیلی زدن هم بدتر باشه.
بازومو ول کرد؛ دست دختره گرفت و راهی شد. فکر می کنه تا حالا منو خرد نکرده؟ بدتر از زندانی کردن تو انباری و حرفایی که بهم زده نیست.
با مختار حرکت کردم بیرون، به آراد که دختره رو به خودش چسبونده بود، نگاه کردم. داشتن با هم حرف می زدن. آراد یه چیزی تو گوشش گفت که خندید. وقتی مختار دخترا رو سوار یه ماشین شاسی کشیده کرد، ماشینه راه افتاد راهی شد.
خودش اومد طرف من، کنارم وایساد و گفت: بریم!
همین جور که مسیر می رفتیم، مختار اضافه کرد: تقصیر خودته تحریکش می کنی.
– اون یه حرفی می زنه که نمی تونم بدون جواب بذارمش!
مختار خندید و سوار ماشین شدیم. ماشینو روشن کرد و راه افتادیم. آراد دستشو انداخت دور شونه ی دختره و به خودش نزدیک کرد و اظهار کرد: چندسالته دل ساکت جون؟
دختره عشوه ای کرد و با صدای نازکی گفت: من؟ من شونزده سالمه.
– اصلا بهت نمیاد. به نظر می رسه بزرگ تر باشی.
– آره، بخاطر همین بابام می خواست منو به پسر برادرش بده.
– یعنی بخاطر همین فرار کردی؟
– آره… من کس دیگه ای رو می میل داشتم که اونم ازدواج کرد.
– بابات لیاقت عروسکی مثل تو رو نداشته. خودم ازت مراقبت می کنم.
دختره یه تبسم گخوشحالی زد.
آراد اظهار کرد: اهل تهرانی دیگه؟
– بله!
– صوتی قشنگی هم داری!
مختار: ببخشید آقا که مزاحم حرف زدنتون می شم ولی… میشه بپرسم این خانم رو برای چی داریم می بریمش؟
– به خدمتکار احتیاج داشتم.
مختار به من اشاره کرد و بیان کرد: پس این چیه؟
– این؟ قراره تا یک هفته یا یک ماه دیگه بشه عروس علی. باید از همین الان به فکر خدمتکار باشم یا نه؟
مختار با عصبانیت ماشینو کنار بزرگمسیر پارک کرد؛ برگشت طرف آراد و گفت:
– ما قبلا…
مختار به من و دل ساکت خیره شد و به آراد بیان کرد: باید باهات حرف بزنم؛ بیا پایین.
آراد: حوصله شنیدن ندارم بذار برای بعد.
– الان میای پایین!
یه موسیقی گذاشت و به من اضافه کرد: آیناز این موسیقی رو گوش می کنی شیشه هم پایین نمی کشی. باشه؟
– یعنی حرفای خصوصی دارید و منم نباید بشونم …باشه!
آراد و مختار حرکت کردن پایین. صوتی موسیقی خیلی بلند بود. از ماشین دور شدن. مختار با عصبانیت حرف می زد و آراد گوش می داد. خیلی سعی کردم لب خونی کنم ولی نشد. چراکه تند سریع حرف می زد. بعد آراد که پشتش به من بود حرف زد. انگار اون آروم تر بود. بعد انگشتاشو به نشانه ی سه آورد بالا.
یکی به شونه هام زد. برگشتم.
قلب آهسته تو گوشم گفت: می شه آواشو کمتر کنی؟ گوشم اذیت شد!
صداش رو کمتر کردم.
اظهار کرد: ببخشید! شما با آقا آراد نسبتی دارید؟
– نه خانم!
– پس چرا هممسیرش اومدی؟
برگشتم بیان کردم: من همراهش نیومدم. خودش منو آرود.
پیشونیش زخم شده بود.گفتم: پیشونیت چی شده؟
کف دست گذاشت روش و اظهار کرد: داشتن منو می کشیدن، منم جیغ کشیدم، سرم خورد به دیوار.
از کیفم یه چسب زخم درآوردم، برگشتم، گفتم: بیا جلو چسبو برات بزنم.
سرشو خم کرد جلو. چسبو زدم.
آراد درو باز کرد، با اخم اظهار کرد: داری چیکار می کنی؟!
قلب ساکت: هیچی … پیشونیم زخم بود، چسب زد.
آراد قرار گرفت. مختار هم سوار شد.
آراد اضافه کرد: به چسبه چیزی نزده بودی که؟!
– نترس! یه چسب زخم محبتتو نمی کشه!!
مختار ماشینو روشن کرد و اضافه کرد: فقط خدا کنه بدونی داری چیکار می کنی.
به خونه رسیدیم. ماشینو پارک کرد و پیاده شدیم.
مختار گفت: شرکت نمیری؟
آراد کف دستشو انداخت دور کمر قلب آهسته و بیان کرد: نه.
به من نگاه کرد.
– به خاتون بگو بیاد.
راهی شدن سمت عمارت.
مختار اضافه کرد: الان قلبت می خواد بری بکشیش، نه؟
خندیدم و گفتم: نه… جوونه؛ بذار خوش باشه!
راهی شدم به خونه، به خاتون اضافه کردم آراد باهاش کار داره. وقتی حرکت کرد، به مرغ عشقام نگاه کردم. به هم چسبیده بودن. کمی دون براشون ریختم و حرکت کردم به اتاقم. بعد از اینکه لباسمو عوض کردم، راهی شدم آشپزخونه.
داشتم چای می خوردم که خاتون اومد تو و اظهار کرد: باز چیکار کردی که رفته برای خودش خدمتکار آورده؟
– هیچی… آقا چیزی بهت اظهار کرد؟
– نخیر… فقط خدمتکار جدیدشو نشونم داد و اضافه کرد دیگه تو براش کار نکنی تا امیر بیاد تکلیفتو روشن کنه.
چیزی نگفتم. یه قلپ دیگه از چایم خوردم.
گفت: با تو بودم آیناز!
سرمو بلند کردم و اضافه کردم: جانم… می گی چیکار کنم؟ برم پاچه شلوارشو بگیرم و التماسش کنم، بگم تو رو خدا بذار نوکرت بمونم؟!
– نه… نمی خواد پابوسی بری… ای کاش یه ذره، فقط یه ذره مثل ویدا به خودت می رسیدی و با آقا مهربون بودی. اون وقت، الان تو جای قلب آرام بودی… دختره از جاده نرسیده، می خواد ببردش لباس براش بخره.
– خاتون دختره رو دیدی چقدر نازه؟! نگاهاش خیلی زیباه، نه؟
خاتون سرشو تکون داد و گفت: من چی می گم، تو چی می گی… می گم یه ذره به خودت برس. آخه چرا انقدر بی خیالی دختر؟ به خدا هرکی جای تو بود، شب و روزگار پیش آقا بود، یه جوری خودشو تو دل آقا جا کرده بود… ولی تو چی؟ صبح که می ری این بچه رو بیدار کنی، یقش برای دعوا تو کف دستته تا شامگاه که می خواد بخوابه!
روی صندلی رو به روم قرار گرفت. لبخند زد و اضافه کرد: شنیدی که می گن از محبت خارها گل می شود؟ تو یه ذره به آقا محبت کن، بعد می بینی راهی شدارش باهات چقدر عوض می شه!
کف دستمو تکیه گاه شقیقم قرار دادم و بیان کردم: من خار گلم؛ نمی تونم به خارشتری مثل آراد محبت کنم! چراکه فایده ای نداره.
شمرده گفتم: هیچ… کدوممون…گل… نمی دیم!
کشیده شدم، راهی شدم به اتاقم.
تو آشپزخونه به خاتون کمک می کردم که شام درست کنه؛ اونم یه ریز سخنرانی پا منبری می کرد که به آراد محبت کن؛ باهاش دعوا نکن؛ پسر خوبیه. آراد اِله و بِله!
منم فقط سرمو تکون می دادم و می بیان کردم: باشه!
ساعت هفت بود که سر و کلشون پیدا شد. صدای خنده و پاشنه ی کفش قلب ملایم هماهنگ بود.
خاتون پوفی کرد و گفت: تو الان باید جای قلب آرام باشی!
سرمو گذاشتم رو میز و با حالت گریه اضافه کردم: وای خاتون شروع نکن! من تا الان ششصد دفعه اضافه کردم علاقه ای به این آدم فضایی ندارم!
تلفن زنگ خورد. خاتون گوشی رو برداشت و بعد از حرف زدن، قطع کرد و اظهار کرد:
– پاشو کمکم کن میزو بچینیم.
– کمکت نمی کنم. خودم می چینم.
– نه مادر، کمکت می کنم.
شونه هاشو چرخوندم طرف در و گفتم: چند دفعه دکتر گفت باید استراحت کنی؟ من که انقدر حراهی شدو گوش می کنم، تو هم یه ذره گوش کن دیگه؟
– آخه مادر…
– آخه مادر و پدر و عمو نداریم! بفرما بیرون!
وقتی به زور بیرونش کردم، در عرض پنج دقیقه میزو چیدم. با خرسندی چند قدم راهی شدم عقب؛ به سلیقم احسنتی اظهار کردم که صدای حرف زدن آراد با دل ساکت رو شنیدم. برگشتم.
آراد دستشو انداخته بود دور شونه ی دل آهسته و از پله ها می اومدن پایین. قد قلب آرام با اون پاشنه ها قد بلند تر شده بود. لباس شیکی پوشیده بود. واسه خودش قلببری شده بود! دو تا کف دستبند طلا هم تو دستاش انداخته بود و موهای طلایی لختشو فر درشت زده بود. عین موهای خودم شده بود؛ با این تفاوت که اون رنگی بود و من مشکی.
به میز نزدیک شدن.
آراد قرار گرفت و اضافه کرد: دل ساکت خانم از این به بعد خدمتکار من می شن… شما هم می تونید تا اومدن عشقتون استراحت کنید!
قلب آهسته به میز نگاهی انداخت و رفت به آشپزخونه.
با تبسم اضافه کردم: خدا رو شکر که بالاخره دست از سرم برداشتی!
– خیلی سخته خودتو آروم نشون بدی. نه؟
– نه… آدم وقتی آروم باشه، هم لحنش مشخصه، هم صورتش!
دل ملایم با یه بطری نوشابه سیاه برگشت.
اظهار کردم: قلب ساکت خانم! اولین چیزی که باید بدونی اینه که آقامون زخم معده داره و نباید هر چیزی رو بخورن. دفعه ی دیگه میل داشتی نوشیدنی بیاری، آب یا دوغ !
نوشابه رو از رو میز برداشتم و به آراد گفتم: این دختره دو روزگاره به کشتنت می ده!
– تو نمی خواد دلواپس من باشی!
– نیستم… حوصله ی نعش کشی ندارم!
سریع رفتم آشپزخونه و یه بطری دوغ براشون آوردم و خودم رفتم پیش خاتون و مش رجب که شام بخورم.
بعد از شام حرکت کردم به اتاقم و روی یه کاغذ چند تا طرح لباس کشیدم.
خسته شدم؛ میل داشتم بخوابم که خاتون اومد تو و اضافه کرد: آیناز؟
سرمو کشیده کردم و اظهار کردم: بله؟
– برو عمارت، ببین آقا چیکارت داره؟
– با من دیگه چیکار داره؟ دل آرامو آورده برای دکور اتاقش؟
– همین غر زدناته که هر روزگار یه خدمتکار میاره… بعد می گی چرا نصیحتم می کنی؟ وقتی آقا بیان کرد بیا اتاقم، بگو چشم!
با تاکید اضافه کردم: نگاه!
کاپشن و کلاه و جوراب و کف دستکش پوشیدم. یه شال گردن هم انداختم دور گردنم و اومدم بیرون.
خاتون و مش رجب با تعجب نگام می کردن.
اظهار کردم: چیه؟! خب سردمه!
خندیدن و خاتون گفت: برو مادر!
مش رجب: یه ذره شالگردنو بکش پایین تر، خفه نشی!
– نه یخ می کنم! همین جوری خوبه! تا فردا بای!
با دو خودمو به عمارت رسوندم. بخار ازتو دهنم بیرون می اومد. آخه بگو بابا بزرگ آراد؟ مریض بودی خونه ی خدمتکارو از عمارت انقدر دور ساختی؟ آخه یه ذره به فکر من بیچاره هم نبودی؟
حرکت کردم تو. عمارت گرم گرم بود. از پله ها راهی شدم بالا. دم اتاق آراد وایسادم؛ آراد رو تخت دراز کشیده بود و قلب آرام، لبه تخت نشسته و یه کتاب ورق می زد. دو تا تقه به در زدم. دو تاشون برگشتن و با تعجب نگام کردن.
قلب آرام تبسمی زد و بیان کرد: یعنی انقدر سردته؟
کف دستمو تو جیب کاپشنم کردم و گفتم: بیشتر از اونچه بخوای فکرشو بکنی!
آراد: قلب آهسته جان! برو بخواب خسته ای.
پوزخندی زدم. خسته ای… از وقتی آوردتش، بیرون گردی بودن تا الان! خب معلومه خسته می شه!
گفت: بذار من برات کتاب بخونم.
– نه عزیزم. صبح زود باید بیدار شی. برو بخواب.
قد بلند شد، میل داشت بره که آراد اظهار کرد:
– یه بوس نمی دی؟!
قلب آرام خم شد و صورت آراد ریشو رو بوسید. من یکی که اصلا حاضر نیستم لبمو بذارم رو اون ته ریشا!
قلب ساکت با لبخند از کنارم رد شد. یه قدم راهی شدم عقب و سرمو به طرف بیرون خم کردم. رفت به اتاقی که کنار اتاق آراد بود.
اومدم تو، بیان کردم: خوبه! اتاق بهش دادی! کلا خوب بهش می رسی! من بدبخت چهار ماهه رو زمین می خوابم، نیومدی بپرسی اصلا جای خواب دارم؟
– اول این که حسودی کار خوبی نیست! دوم، قلب ملایم خدمتکار منه!
– مگه من نبودم؟
– چرا بودی. دیگه نیستی. برو به امیرت بگو برات بخره!
پوزخندی زدم و گفتم: نه اینکه زیادی خرجم کردی؟ از وسایل اتاقم گراهی شده تا لباسام همه رو برام خریدی… از این به بعد، امیر برام بخره… من هر چی بخوام، فقط کافیه لب تر کنم تا امیرم برام حاضر کنه.
نگام کرد و اضافه کرد: پس بگو از این به بعد هم برات خرج کنه… حالا بیا برام کتاب بخون!
– تو که خدمتکار آوردی، با من دیگه چیکار داری؟
با عصبانیت بیان کرد: تو نه، شما… حیفم میاد دیدهای قشنگش بخاطر کتاب خوندن از بین بره. نگاهای تو کورم بشه مهم نیست!
حس کردم یکی محکم زد به دلم. دردم گراهی شد.
آب دهنمو قورت دادم و گفتم: شرمنده… من دیگه براتون کتاب نمی خونم. بده عزیز دردونت، قلب ساکت جونت برات بخونه!
چند قدم حرکت کردم که داد زد: برگرد!
برگشتم و بیان کردم: چیه؟
از تخت اومد پایین و رو به روم وایساد.
تو نگاهام چشم دوخت و گفت: عین بچه ی آدم برو رو تخت بشین و برام کتاب بخون!
– اگه نخوام بخونم چی؟
– مجبورت می کنم!
– چرا حرفاتو زود فراموش می کنی؟! چند ساعت پیش مگه به من نبیان کردی از این به بعد قلب آرام خانم خدمتکار من می شن؟ شما هم می تونید تا اومدن عاشقیتون استراحت کنید؟ الان هم می خوام برم استراحت کنم. زیرا واقعا خستم!
تمایل داشتم برم که بازومو گراهی شد و بیان کرد: دل آهسته از این به بعد، به عنوان دوستم تو این خونه زندگی می کنه… تو هم می شی خدمتکارش!
بازومو ل کرد و گفت: برو!
تا وقتی که رو تختش خوابید، نگاش کردم.
با سرعت از عمارت اومدم بیرون و رفتم به اتاقم. چند تا نفس عمیق کشیدم. چون حوصله ی گریه نداشتم، تشکمو پهن کردم و خوابیدم.
ساعت شش بیدار شدم. دیر شده بود. به من چه؟ دل ساکت بره بیدارش کنه! مجدداً توی جای گرمم خوابیدم. بین خواب و بیداری بودم که یکی کل پتو رو از روم برداشت. با ترس نشستم.
آراد با عصبانیت تمام نگام کرد. پریدم سمت روسریم که پاشو گذاشت روش. خاتون با نگرانی دم در وایساده بود.
آراد اظهار کرد: الان ساعت چنده؟
– پاتو از روی روسریم بردار!
داد زد: اضافه کردم ساعت چنده؟
– پشت سرتو نگاه کنی می فهمی ساعت چنده!
خم شد یقمو گراهی شد و کشیدهم کرد که پام رو هوا بود. تمام موهای فرم رو صورتم افتاد و بیان کرد:
– وقتی یه چیزی ازت سوال می کنم، عین آدم جواب بده… چرا نیومدی بیدارم کنی؟!
– چون خدمتکار داری!
خاتون اومد جلو و اظهار کرد: آقا ولش کنید!
آراد داد زد: دیشامگاه بهت حالی کردم اون دوستمه، نه خدمتکارم. فهمیدی؟
ولم کرد. افتادم رو زمین و بیان کرد:
– خاتون! این… از این به بعد، هم خدمتکار منه، هم دل ملایم. حق نداری تو هیچ کدوم از کارا بهش کمک کنی.
نگام کرد: تا ده دقیقه دیگه صبحونه تو اتاقم باشه!
با عصبانیت راهی شد. خاتون بغلم کرد و چیزی نگفت. قد بلند شدم موهامو بستم و روسریمو پوشیدم. آبی به دست و صورتم زدم و حرکت کردم به آشپزخونه ی عمارت؛ کتری برقی رو زدم به برق. پنج دقیقه ای صبحونه رو حاضر کردم و بردم به اتاقش. طبق معمول تو حموم بود. چه عجب قلبش اومد از اون دستا کار بکشه!
میزو براش چیدم. اومد بیرون. کنار وایسادم.
گفت: مثل اینکه تا حرف زور بالا سرت نباشه کار نمی کنی … بشین برام لقمه بگیر.
بدون هیچ حرفی جای گرفتم. بدون اینکه نگاش کنم چند تا لقمه براش گحرکت کردم. اونم می خورد.
یه قلپ از چایش خورد و گفت: چای شیرین نیست.
فنجونو برداشتم، دو تا قاشق شکر ریختم، بعد از هم زدن جلوش گذاشتم.
بعد از اینکه صبحونشو خورد، بلند شد. میزو جمع کردم، بردم به آشپزخونه. بعد از اینکه حرکت کرد، اتاقشو مرتب کردم. ساعت نه، طبق فرمایش آقا راهی شدم به اتاق قلب ساکت که بیدارش کنم.
کنارش وایسادم و اضافه کردم: دل آهسته.. قلب ملایم خانم؟
چشماشو کمی مالوند. نگام کرد و اظهار کرد: بله؟ کاری داری؟
– کار نه… آقا گفته بیدارتون کنم.
– چرا؟
– نمی دونم، آقا بیان کرد.
نفسی کشید و بیان کرد: باشه.
مجدداً خوابید.
گفتم: می خواید دوش بگیرید؟
با تعجب نگام کرد و بیان کرد: تو چرا با من اینجوری حرف می زنی؟!
– آقا دیشامگاه فرمودن شما دیگه خدمتکارشون نیستید؛ دوستش هستین.
با تعجب قرار گرفت و گفت: چی؟ من دوست دختر آرادم؟!
– بله… اگه می خواید حموم کنید، وانو براتون حاضر کنم؟
هنوز نگاهش متعجب بود.
گفت: نه بابا من وانی نیستم! خواستم، خودم می رم حموم!
– باشه، هر جور راحتید.
چند قدم راهی شدم و وایسادم: راستی! من خدمتکار شما هم هستم. اگه کاری داشتید بهم بگید.
تعجبش بیشتر شد و با ابروهای بالا بیان کرد: خدمتکار منی؟!! چرا یهویی همه چی عوض می شه؟!
– یهویی نیست… آقا اگه چیزی بخواد، همون می شه.
راهی شدم آشپزخونه؛ حالا برای نهار چیکار کنم؟
تو فکر نهار بودم که خاتون اومد تو و بیان کرد: واسه چی به در یخچال نگاه می کنی؟
– تو فکر نهارم… نمی دونم چی درست کنم؟
– برو کنارتا بهت بگم!
***
سه روز کامل، من هم کارای آرادو انجام می دادم، هم قلب ملایم.
تو این چند روزگاری که امیرعلی رفته بود، حتی یه زنگ خشک و خالی هم نزد. شماره ای هم نداشتم که بخوام بهش زنگ بزنم.
الان یک ماهه پرهام رو هم ندیدم. چقدر دلم برای شوخی هاش تنگ شده! کاملیای بی معراهی شدم دیگه پیداش نشد. کاش حداقل می ذاشت حرفمو بزنم که علاقه ای به پرهام ندارم.خودش برید و خودش دوخت.
فرحنازم معلوم نیست کجا حرکت کرده؟ حداقل بیاد یه کمی باهاش دعوا کنم، شاید حالم بهتر شد!
مردم از بس این چند روزگار قیافه ی قلب آهسته و آرادو دیدم. یا تو اتاق آرادم یا اتاق قلب ملایم که لباساشونو بشورم و اتو کنم و بذارم تو کمد یا کف اتاقشو تمیز بسابم.
توی این سه روزی که قلب آرام اومده، آراد هر سه شامگاه دل ملایمو می بره بیرون و با خرید های زیاد برمی گردن. من بیچاره هم باید خریدای خانمو بذارم سرجاشون. لباس تو کمد، کفش تو جاکفشی، عطر و لوازم آرایشی، رو میز. دیگه خسته شدم.
این سه روزگار، به اندازه ی چهار ماهی بود که برای آراد کار کردم.
امروزگارم مثل همیشه، بعد از اینکه آراد صبحونشو خورد، حرکت کرد شرکت. ساعت نه قلب آرامو بیدار کردم.اظهار کرد میلی به صبحانه ندارم. منم حرکت کردم آشپزخونه.
ساعت ده بود. داشتم اسفناج می شستم که قلب آرام اومد به آشپزخونه. همین جوری بهم زل زده بود.
خاتون گفت: قلب ملایم خانم چیزی شده؟
چشم ازم برنداشت.
دو قدم اومد جلو و اضافه کرد: موهات چقدر قشنگه! بدون روسری خیلی نازتر می شی! موهاتو کجا فر کردی؟
خاتون خندید و اظهار کرد: خدا سفارشی موهاشو فر کرده!
– یعنی موهای خودته؟
با تبسم گفتم: آره!
– وای! باورم نمی شه! موهای فر درشت کلاغیت خیلی به پوست سفید برفیت میاد!
من و خاتون با تعجب به تعریفاش گوش می دادیم.
ابروهامو بردم بالا و گفتم: واقعا؟ من همینجوریم که تو بیان کردی؟
با ذوق اظهار کرد: آره!
– ممنون… بشین برات صبحونه بیارم.
مش رجب داشت به آشپزخونه نزدیک می شد. روسریمو از روی میز برداشتم و پوشیدم.
اومد تو و اضافه کرد: خاتون؟ بیا رباب کارت داره.
– باشه، الان میام!
مش رجب و خاتون با هم حرکت کردن.
قلب ملایم نشست و گفت: چند وقته خدمتکار آرادی؟
همین جور که میزو براش آماده می کردم، اظهار کردم: چهار ماه.
– یعنی تو این چهار ماه فهمیدی آراد باید چی بخوره؟
– نصفشو خاتون بیان کرد، نصفشو خودم فهمیدم.
– آها!
بعد از اینکه صبحونشو خورد، حرکت کرد. داشتم مربا رو تو یخچال می ذاشتم که یکی از پشت کشیدم و چسبوندم به کابینت.
با ترس و دیدهای گسرخوش، نگاش کردم.
کف دستشو از روی یقم برداشتم و بیان کردم: چته؟….این چه کاریه می کنی؟
– این دختره کیه؟
– نمی تونی بدون یقه گیری و عین آدم سوالتو بپرسی؟
فرحناز عصبی بود.
گفت: خیلی خب! این دختره کیه؟ اینجا چیکار می کنه؟
– خدمتکار آقاست.
– چی؟ خدمتکار؟ پس تو اینجا چیکاره ای؟ مگه تو خدمتکارش نیستی؟ برای چی حرکت کرده یکی دیگه آورده؟
– من چه می دونم؟ برو از خودش بپرس.
لبخند زدم.
– حتما می خواد تو حموم یکی از پشت کیسش کنه، یکی از جلو!
یه تبسم رو لب فرحناز نشست و رفت بیرون. بعد از اینکه نهارو حاضر کردم، راهی شدم یه حموم داغ کردم که حس کردم پوستم داره کنده می شه. بعد لباسمو پوشیدم و حرکت کردم به عمارت. ساعت دوازده بود. الان دیگه پیداش می شه. آوای پارک کردن ماشین اومد. چند دقیقه بعد، مختار اومد تو و گفت:
– خیلی گشنمه!
خاتون براش غذا کشید. منم میزو حاضر کردم. چند دقیقه بعد، با قلب آرام اومدن پایین. وقتی قرار گرفتن، آراد گفت:
– برای قلب ساکت غذا بکش!
قلب ارام: نه نمی خواد. من خودم می کشم!
آراد: عزیزم! این اینجاست که این کارا رو انجام بده.
– آخه!
آراد نگام کرد و بیان کرد: غذا براش بکش!
– چشم آقا!
سوپ و غذا براش کشیدم. راهی شدم پیش آراد، برای اونم کشیدم و یه گوشه وایسادم. سرمو پایین انداختم و با پام، جلوی یه مورچه که می تمایل داشت رد بشه، می گرفتم.
آراداضافه کرد: قلب ساکت! تو شنا هم بلدی؟
– نه…چطور؟
– هیچی… یه استخر دارم، گفتم اگه بلدی، با هم یه مسابقه بدیم.
– من اگه بلدم بودم هم، از تو می باختم!
– هیچ وقت خودتو کف دست کم نگیر!
پامو برداشتم ببینم مورچه کجا می خواد بره؟ با خنده نگاش می کردم.
قلب ملایم بیان کرد: آیناز؟
سرمو بلند کردم و بیان کردم: بله؟
– آراد با توئه!
به آراد چشم دوختم و اظهار کردم: بله آقا؟
– به چی می خندی؟
با همون لبخند بیان کردم: هیچی …یه مورچه داشت رد می شد، با پام جلوشو می گرفتم!
– دیوونه شدی؟!
تبسممو جمع کردم. اظهار کرد: بیا برای قلب آرام دوغ بریز.
– نگاه آقا!
بعد از اینکه نهارشونو خوردن، میزو جمع کردم. ظرفا رو ریختم تو سینک و شستم. رفتم بیرون، دیدم مختار تو حیاط جای گرفته.
پیشش حرکت کردم و بیان کردم: چرا هنوز نراهی شدین؟
– ساعت چهار که جلسه داره می خواد بره.
– اگه چای تمایل داشتی برو واسه خودت بریز. تازه دم کردم.
– کف دستت درد نکنه… کم کم داشت خوابم می گرفت.
مختار راهی شد سمت آشپزخونه. منم حرکت کردم به خونه. سوت و کور بود. نه خاتون بود، نه مش رجب. به مرغ عشقام دون دادم که خاتون اومد تو و اظهار کرد:
– آیناز پاشو برو که آقا کارت داره.
– دیگه چیکار داره؟
– باز که غر زدی؟ می خواد یکی دو هفته دیگه مهمونی بگیره. تمایل داشته تو براش یه کت و شلوار بدوزی!
پوزخندی زدم و بیان کردم: من برای این خرس قطبی کفنم نمی دوزم؛ چه برسه به کت و شلوار!
خاتون: این چه حرفیه می زنی آیناز؟ یه دور از جونی بگو!
– دور از جونش …خوبه؟! چرا نمی ره پیش خیاط مخصوص خودش؟
– زیرا خیاطش پاش شکسته، نمی تونه خیاطی کنه.
– خب بره پیش یه خیاطه دیگه!
– لا اله الا ا…! من هر چی می گم، این یه چیزی می گه… بابا! آقا کاراتو دیده و از خیاطیت خوشش اومده. می خواد تو براش کت و شلوار بدوزی. این خیاطه که پاش شکسته، از اولم خیاط آقا نبوده که؟ یه بار برای آقا کت دوخت، آقا هم خوشش اومد. دیگه شد خیاط آقا. آیناز جان! کله شقی نکن! آقا باز اعصابش خرد می شه ها؟ به خدا هم خودت از بیکاری میای بیرون، هم آقا رو راضی می کنی!
یهو کشیده خندیدم.
خاتون با تعجب اظهار کرد: چرا می خندی؟!
– آخه از هر ده تا کلمه ای که گفتی، بیستاش آقا بود! باشه می رم؛ ولی نه برای راضی نگه داشتن آقا! فقط بخاطر تو می رم.
اومد جلو، صورتمو بوسید و گفت: الهی من قربونت برم!
قد بلند شدم، دفتر کف دستک خیاطیم رو برداشتم و حرکت کردم به عمارت. مختار رو مبل خواب بود. بیچاره مختار که شده نوکر این!
حرکت کردم بالا. دم اتاق آراد وایسادم. میل داشتم در بزنم که دل ساکت درو باز کرد و اضافه کرد: کجا؟
– خونه آقا شجاع!
قلب آهسته خندید و بیان کرد: برو تو؛ منتظرته!
قلب آرام راهی شد پایین و من حرکت کردم تو. نبودش پس کجان؟!
گفتم: آقا… آقا؟
خندیدم و زیر لب گفتم: موشا آقامونو خوردن!
از پشتم گفت: این روزگارا خوب می خندی!
سریع برگشتم. آراد پشت سرم حاضر ایستاده بود. انگار می خواست بره بیرون.
بیان کردم: خاتون اظهار کرد می خواید براتون کت و شلوار بدوزم.
– آره… چند روزه حاضر می شه؟
– فکر می کردم از کار من زیاد خوشتون نمیاد! هم از لباس کاملیا ایراد گحرکت کردی، هم از پرده ای که براتون دوختم.
– اظهار کردم کی حاضر می شه؟!
از این که جوابی نداشت بده خوشم اومد. ده، هیچ به نفع من!
گفتم: اندازه و پارچه و مقلب بهم بدید، یک هفته ای حاضره.
– الان که باید برم، پس اندازه هام می مونه برای بعد. شب با دل ساکت می رم پارچه می خرم، مدلم قلب آهسته بهت می ده.
– خوبه… پس من می رم دیگه.
میل داشت بره که اظهار کردم: راستی نمی دونی کی امیر میاد؟
– نه… چیه فراموشت کرده؟! معلوم نیست الان تو بغل کدوم دختر خوابیده! زیاد غصشو نخور! الان با دخترای فرانسوی، زیر برج ایفل داره خوش می گذرونه!
پوزخندی زدم و بیان کردم: خب خوش بگذرونه؛ حقشه! بعد از این همه مدت تنهایی، باید وقتشو با یکی پر کنه یا نه؟
یه نفسی کشیدم و زیر لب، طوری که بشنوه، گفتم: دلم خیلی هواشو کرده؛ مخصوصا برای لبای گرمش!
زیر چشی نگاش کردم. به نظر خونسرد می اومد.
بیان کرد: مطمئنی فقط لبای گرمشه؟!
– اِه شما صدامو شنیدید؟! نه خب… یه جاهای گرم دیگه هم داره که زبون از اضافه کردنش عاجزه!
کف دستاشو مشت کرد و با حرص اظهار کرد: برو بیرون!
– دیده آقا!
کمی که ازش فاصله گرفتم؛ با خنده اومدم بیرون. با دو از پله ها راهی شدم پایین.
یهو مختار از مبل پرید و اضافه کرد: چه خبرته دختر؟
قد بلند اظهار کردم: ببخشید… ببخشید!
با سرعت رفتم به اتاقم. پشت اتاقم جای گرفتم. نفس نفس می زدم. یهو خندیدم. چی بهش بیان کردم؟! وای! بلند شدم که یکی در زد. درو باز کردم. قلب آرام بود.
با لبخند بیان کرد: بیام تو؟ حوصلم از تنهایی سر حرکت کرد.
درو تا آخر باز کردم و بیان کردم: بفرمایید! کلبه ی درویشی ما قابل شما رو نداره!
با لبخند اومد تو.
وقتی کل اتاقمو دید زد، اظهار کرد: اینجا اتاق توئه؟
– اضافه کردم که؟ کلبه درویشیه!
– آخه چرا تخت نداری؟ پس میز آرایشیت کو؟ چقدر کمد لباست ساکف دست!
لبخند زدم و گفتم: اگه راحت نیستی بریم عمارت.
– نه بابا! این چه حرفیه؟ همین جا رو زمین می شینیم.
وقتی جای گرفت، منم کنارش جای گرفتم.
گفت: خودت اینجوری میل داشتی؟
– شاید!
– می خوای به آراد بگم برات تخت بگیره؟
– نه؛ نه! یه وقت بهش نگیا؟ همینم مونده به خاطر یه تخت گدایی کنم!
قلب آهسته چند ساعتی پیشم موند، بعد حرکت کرد. باز من موندم و تنهایی. راهی شدم سراغ مرغ محبتام. کمی باهاشون حرف زدم که مش رجب اومد تو و اظهار کرد:
– انقدر با این پرنده ها حرف نزن! زبون آدمیزاد یادت می ره ها!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜