آبتین بهم بیان کرد: بابا بامرام! تو که ضایعمون کردی!
خندیدم و گفتم: عیبی نداره!
پرهام از بیرون داد زد: آبتین! مزاحم آقای دکتر و خانمشون نشو! بدو بیا!
آبتین با تعجب نگامون کرد و رفت. اصلا از این حرفش خوشم نیومد، فقط خدا کنه شوخی کرده باشه. بدون اینکه به امیر نگاه کنم، اومدم پایین.
پشت سرم اومد و گفت: از حرف پرهام دلخور شدی؟
– نه… چراکه می دونم شوخی کرد. هرچند شوخیشم قشنگ نبود.
با قدم های بهآرامی از ویلا اومدیم بیرون. آراد با قدم های تند جلوتر از همه مسیر می راهی شد. پرهام و آبتینم با قلبقک بازی پشتش می رفتن… مونا و مرینا و کاملیا هم با آهنگی که از موبایلشون پخش می شد می خوندن و قدم های هماهنگ برمی داشتن. من و امیر آخر بودیم. یهو فرحناز یه تنه به من زد و با دو، خودشو به آراد رسوند. دستمو گذاشتم رو شونم.
امیر اضافه کرد: دردت گرفت؟
– نه زیاد… خوبم.
به فرحناز نگاه کردم. به آراد چسبید و بازوهاشو سفت گحرکت کرد.
پوزخندی زدم و بیان کردم: نمی دونم کی قراره دومادتونو بدزده که فرحناز اینجوری بهش می چسبه!
امیر خندید و بازوشو طرفم گرفت و گفت: این که حسودی نداره؟ تو هم بازوی منو بگیر!
به بازوش خیره شدم و با اخم اظهار کردم: امیر!
– خیلی خب بابا! اخم نکن!
یهو دیدهم افتاد به آبتین و پرهام. کشیده خندیدم.
امیر بیان کرد: چی شد؟
– اونا رو نگاه!
دخترا هم با دیدن اون دو تا می خندیدن. پرهام پشت فرحناز راه می رفت و بازوی آبتینو گحرکت کرده بود. با قر ادای راه حرکت کردن فرحنازو در می آورد. آبتینم خیلی جدی و خشک پشت آراد ادای مسیر حرکت کردن آرادو درمی آورد. اداهاشون دقیقا عین خودشون بود. همه مون می خندیدیم. اون دو تا هم عین خیالشون نبود. فقط راه می راهی شدن. یهو فرحناز آرادو بوسید. پرهامم با همون حالت آبتینو بوسید!
همه با صوتی کشیده خندیدیم .کاملیا که نزدیک بود، رو زمین بیفته! یهو آراد با اخم برگشت. همه وایسادن. خنده هامونو تو گلومون نگه داشتیم. با اخم بیشتر به پرهام و آبتین خیره شد. پرهام با ترس الکی عین دخترا چسبید به آبتین. آراد با عصبانیت نگاشون کرد اما هنوز نمی دونست چه خبره. دوتاشون بدون هیچ کلمه ای خیلی جدی مسیر افتادن. به بقیه هم خیره شد. دخترا هم با ریز خنده ای که می کردن، مسیر افتادن. آراد به ما خیره شد.
امیر کف دستشو اندخت پشت کمر و بیان کرد: بدون هیچ حرفی راه می افتی!
ما هم مسیر رفتیم. آراد و فرحنازم راه افتادن. ما پشت آراد بودیم.
با خنده گفتم: کدوم پدر و مادر حاضر می شن دختر دست گلشونو بدن به این دو تا دیوونه؟!
امیر هم با خنده گفت: معلومه! دو تا دختر که از خودشون دیوونه تر باشه!
به جنگل رسیدیم. یه محیط نسبتا بزرگ که درختاشو بریده بودن. هر کی روی یه تنه درخت نشست. من و امیرم روی یه تنه بزرگ قرار گرفتیم. هوا هنوز ابری و سیاه بود ولی دلی برای باریدن نداشت. به آراد چشم دوختم. کف دستشو گذاشت بود رو شکمش و چشماشو فشار می داد. فرحنازم با بی خیالی تمام فقط آب می خورد.
به امیر اظهار کردم: آراد حالش خوب نیست… صبحونه چیزی نخورده؟
امیر: محبتش باید نگرانش باشه؛ به من و تو چه؟
با اخم نگاش کردم و گفتم: تو که اینجوری نبودی؟ اظهار کردی جونتو برای آراد می دی. همین بود؟
خندید و بیان کرد: من واقعا جونمم برای آراد می دم ولی صبر کن؛ می خوام ببینم فرحناز که دم از عاشقی و عاشقی می زنه، چیکار می کنه؟
چند دقیقه ای نشستیم. فرحناز کنار آراد قرار گرفت. بطری آبو بهش داد اما اون نخورد. فرحنازم در بطری رو بست.
امیر قد بلند شد راهی شد طرف آراد و اظهار کرد: اگه می خوای خودکشی کنی، بگو یه سرنگ هوا بهت بزنم، راحت شی… دیگه چرا خودتو زجرکش می کنی؟!
آراد با درد نگاش کرد و بیان کرد: من حالم خوبه. چیزیم نیست.
امیر: آره خوبی! حالتو دارم می بینم …کسی چیزی همراهش هست؟
پرهام: من و آبتین فقط هله هولست. کارت مسیر می افته؟
امیر: نه؛ دخترا؟ شما چی؟
مرینا از طرف بقیه بیان کرد: مااصلا کیف نیاوردیم.
فرحناز کف دستشو گذاشت رو شونه ی آراد و گفت: عزیزم چرا چیزی نخوردی؟
اضافه کردم: امیر بیا!
امیر اومد پیشم. پلاستیکی که لقمه ها رو گذاشته بودم، دادم کف دستش. با یه بطری آب سیب موز برداشت و گفت:
– خوب بهش می رسی! خوش به حال آراد! کاش منم اخم کردن بلد بودم، یکی ازم پرستاری می کرد!
بیان کردم: امیر برو گناه داره!
با لبخند اظهار کرد: نگاه! ما که بخیل نیستیم؟
حرکت کرد پیش آراد. پلاستیکو داد دستش. نمی دونم دم گوشش چی اظهار کرد که آراد نگام کرد. امیر یه لقمه داد کف دستش و خورد.
پرهام اضافه کرد: بچه ها ما بریم تا صبحونشو راحت بخوره.
فرحناز با عصبانیت اومد طرفم و گفت: می بینم هر روزگار شیرین کاریات داره بیشتر می شه! امیر علی کم بود، آرادم می خوای برداری؟! اگه از امیر بگذرم، از آراد نمی گذرم. مطمئن باش!
لبخند زدم و گفتم: دو تاش مال خودت! من هیچ کدومشو نمی خوام!
پوزخند عصبی زد و اظهار کرد: از خوب دم تکون دادنات مشخصه نمی خوایشون!
– دم تکون دادن های من پیش تو سگ پیر، هنوز تولست!
فرحناز با خشم کف دستشو بلند کرد.
امیر داد زد: فرحناز!
کف دستشو تو هوا مشت کرد.
امیر گفت: اگه کف دستت به صورت آیناز بخوره، من می دونم و تو!
فرحناز با همون خشم تو دیدهام زل زد. کف دستشو آورد پایین و اظهار کرد:
– یه روزگاری می کشمت توله سگ!
با بقیه جاده افتادم. فرحناز و امیر، پیش آراد موندن تا صبحونه بخوره. نمی دونم به کدوم زبون زنده دنیا به فرحناز حالی کنم که علاقه ای به هیچ کدومشون ندارم؟
مونا اومد پیشم و گفت: چیه؟ تو فکری؟
– هیچی بابا! این فرحناز اعصابمو خرد می کنه.
– ولش کن… مشکل داره. مغزش اندازه یه بچه دوساله ست!
– داریم کجا می ریم؟
– کنار یه رودخونه. خیلی خوشگله. باید ببینیش.
به همون رودخونه ای که اضافه کرد رسیدیم. چند قطره بارون اومد.
گفتم: وای شدید نشه؟!
– اولین کسی که با پرهام موافقت کرد بیاد خودت بودی؛ یادت که نراهی شده؟
خندیدم و اضافه کردم: خودم کردم که لعنت بر خودم باد!
مونا خندید. کنار رودخونه وایسادم. آب با قدرت پیش می راهی شد. فقط نمی دونستم مقصدش کجاست؟ کفشمو آروم گذاشتم رو آب که یکی از پشت کشیدم عقب. تو دیدهای پر از خشم پرهام چشم دوختم.
اضافه کرد: حق نداری دو متری این رودخونه باشی! یه بار خودتو به آب سپردی بسه.
منو کشید. گفتم: چیکار می کنی پرهام؟ ولم کن.
– ولت می کنم ولی زمانی که از رودخونه خوب فاصله گرفتی.
وقتی از رودخونه فاصله گحرکت کردیم، ولم کرد. کاملیا با اخم نگام کرد و روشو ازم گرفت. این دیگه چشه؟! وای خدایا نکنه فکر می کنه من پرهامو می خوام؟ دیگه اصلا حوصله توضیح دادن به کاملیا رو ندارم.
پرهام به کمک آبتین، چادر نسبتا بزرگی رو باز کردن. وقتی به چهار میخش کشیدن، پرهام دستاشو به هم زد و اظهار کرد: خب بفرمایید تو!
مرینا: وای پرهام! تو فکر همه چی هستی!
پرهام: آره عزیزم ولی کسی به فکر من نیست!
مونا خندید و آبتین خودشو به پرهام چسبوند و ادای مرینا رو درآورد واضافه کرد: وای پرهام! تو مرد رویاهامی!
پرهام یه تبسم گمسرور به آبتین زد و با هم خندیدن. همه رفتن تو. کاملیا پکر بود. قبل از اینکه بره، مچ کف دستشو گحرکت کردم. برگشت.
گفتم: بین و پرهام هیچی نیست!
– چرا به من می گی؟
– هیچی. تمایل داشتم بدونی.
چیزی نگفت. حرکت کردیم تو. من دم چادر نشستم. به ترتیب، بعد از من، کاملیا، مونا و مرینا. رو به روم پرهام و آبتین قرار گرفتن. انقدر چادر گرم بود.
گفتم: کاش شب اینجا می موندیم.
همه با تعجب نگام کردن و یهو مرینا قد بلند خندید و گفت: ببخشید اونوقت پیش کی می خوای بخوابی؟
آبتین و پرهام سریع با هم کف دستشونو بالا آوردن و گفتن: من!
آبتین: من زودتر گفتم!
پرهام: من زودتر گفتم!
مرینا با خنده اضافه کرد: آیناز چقدر هواخواه داری!
کاملیا با اخم و ناراحتی نگام کرد و قد بلند شد پیش مرینا نشست.
به دو تاشون چشم دوختم و گفتم:
– من اگه تو بغل خرس بخوابم، پیش شما دو تا نمی خوابم!
آبتین: مگه ما چمونه؟!
– چتون نیست؟
به پرهام خیره شدم.
با ابرو به کاملیا اشاره کردم و اضافه کردم: بعضیا که فقط بلدن دل دختر مردمو بشکنن!
– من اهل دل شکستن نیستم، چون نه قرار داد دوستی بینمون بوده، نه بهش ابراز محبت و علاقه کردم!
مونا: می شه ما هم بدونیم چه خبره؟!
پرهام به مونا نگاه کرد و بیان کرد: اونی که باید بفهمه فهمید!
کاملیا با ناراحتی و اخم از چادر راهی شد بیرون.
پشت سرش رفتم و گفتم: کاملیا…کاملیا صبر کن کجا داری می ری؟
– می خوام برم ویلا.
دستشو گحرکت کردم و اضافه کردم: چرا اینجوری می کنی؟ من که گفتم بین من و پرهام چیزی نیست؟
با بغض بیان کرد: شاید تو خلوت یه چیزایی بینتون باشه!
– چی؟….چی می گی کاملیا؟! یعنی تو به من شک داری؟! یعنی تو فکر می کنی من و پرهام با هم ارتباط داریم؟!
– فکر نمی کنم. مطمئنم!
دوباره جاده افتاد. برش گردوندم طرف خودم و اضافه کردم: اشتباه می کنی… من کسی رو دوست ندارم؛ نه پرهام، نه هیچ کس دیگه ای.
– خوب بلدی نقش بازی کنی! از آدمای دو رو متنفرم… فرحناز راست می اظهار کرد، تو یه آدم بدبخت بیچاره ای که برای نجات خودت از این فلاکت، به هر پسری چنگ می زنی تا شاید یکی نجاتت بده!
با نگاه پر اشک نگاش می کردم. باورم نمی شد کاملیا باشه که داره این حرفا رو به من می زنه. باید باهاش حرف بزنم.
کف دستمو گذاشتم رو شونش. هلم داد و گفت: برو گمشو!
افتادم رو زمین پهلوم روی یه تیکه سنگ خورد. دردم گراهی شد و تیر کشید. کف دستمو گذاشتم رو پهلوم. لبمو گاز گرفتم ولی دردش بیشتر از دلم نبود. امیر و آراد و فرحناز رسیدن.
امیر با نگرانی خودشو به من رسوند و بیان کرد: چی شده؟!
به کاملیا چشم دوختم. انگار از امیر می ترسید.
سرمو تکون دادم و گفتم: حواسم نبود، افتادم.
فرحناز پوزخند زد و گفت: دست و پا چلفتی! کور بودی جلوی پاتو ندیدی؟!
امیر: حالت خوبه؟ می تونی قد بلند شی؟
خیلی درد داشتم. بازوشو گرفتم و اضافه کردم: نه، کمکم کن.
کف دستشو انداخت دور کمرم. خواست کشیدهم کنه. نتونستم قد بلند شم. با گفتن «آخ» مجدداً جای گرفتم.
امیر بیان کرد: درد داری؟!
با چند قطره اشکی که اومده بود، بیان کردم: آره، دلم.
– پاشو می برمت دکتر.
کف دستشو گذاشت دور کمرم، تمایل داشت قد بلندم کنه که اضافه کردم: نمی خواد خودم میام … فقط بذار به بازوت تکیه کنم.
– باشه.
آراد با همون اخم مادرزادی نگام کرد. به کمک امیر و با هزار مکافات به ویلا رسیدیم. با امیر رفتیم دکتر. خدارو شکر چیز مهمی نبود. وقتی خونه رسیدیم، هنوز نیومده بودن.
به امیر اضافه کردم: می شه ازت یه خواهش کنم؟
– شما جون بخواه!
تبسم زدم و بیان کردم: می شه منو یه جوری برگردونی تهران؟ نمی خوام مزاحم گردشت بشم. فقط منو تا ترمینال برسون.
برگشت نگام کرد و گفت: دیگه با من مثل غریبه ها حرف نزن! من اگه اینجام، فقط بخاطر توئه… حالا که تو نمی خوای بمونی، با هم برمی گردیم.
– ممنون … پس می رم حاضر شم.
بعد از یک ساعت حرکت کردیم. برف می بارید.
با خوشحالی گفتم: هنوز سر قولت هستی؟!
– کدوم قول؟
– اظهار کردی با هم آدم برفی درست می کنیم دیگه؟
– آها… آره! فقط دعا کن تهرانم برف اومده باشه. به غیر از آدم برفی، می برمت توچال اسکی.
– از اسکی می ترسم!
– اتفاقا خیلی خوش می گذره.
موبایلش زنگ خورد. به صفحه چشم دوخت و دکمه رو فشار داد و اظهار کرد: بفرمایید!
آراد: کجا حرکت کردین؟ چرا هنوز نیومدین؟
– ما داریم برمی گردیم.
– واسه چی؟ حالش خیلی بده؟
– نه … چیز مهمی نبود. خودش دیگه نتمایل داشت بمونه.
با کنایه گفت: حالا مطمئنید دارید می رید تهران؟!
– نه می برمش ویلای خودم… شاید اونجا بهش خوش بگذره!
– دیگه عمارت نبرش …ببر پیش خودت.
– واسه چی؟ مگه خدمتکارت نیست؟
– دیگه نه… اظهار کردی دوستش دارم. فقط یه مدت صبر کن، بعد باهاش ازدواج کن. می فهمی که چی می گم؟!
– آره فهمیدم… ولی ولینت پیش خودت می ذارمش چراکه هیچ زنی خونه ی من نیست. برام حرف درمیارن.
بعد چند ثانیه مکث اظهار کرد: باشه …خداحافظ.
امیر گوشی رو قطع کرد.
یه تبسم پیروزگارمندانه ای زد و گفت: دیدی بیان کردم اگه بدونه ما همدیگه رو دوست داریم دیگه اذیتت نمی کنه؟
– آره… ولی چرا صداش انقدر غمگین بود؟
تبسم سردی زد و اظهار کرد: نمیدونم.
برای نهار یه جا توقف کرد. نهارو با هم خوردیم و مجدداً حرکت کردیم. به حلقه ی تو کف دستش نگاه کردم و اظهار کردم:
– چرا هنوز حلقش تو دستته؟ اون که دیگه برنمی گرده؟
نگام کرد و با تبسم گفت: می دونم… بخاطر اون نیست.
– پس چی؟
– نمی خوام کسی اسیرم بشه.
***
شامگاه خونه رسیدیم. به اصرار من، اومد تو. خاتون اول که منو بدون آراد دید، تعجب کرد. بعد که براش توضیح دادم، اتفاقی نیفتاده پرید بغلم و بوسیدم.
دو سه روز بعد آراد از شمال برگشت. دیگه کاری به کارم نداشت. پرهام نیومد. برگشت خونه ی خودش. سردی زندگی من، عین روزگارهای دی ماه می حرکت کرد جلو. هر روزگار سرد تر و بی روح تر روز قبل می شد. دیگه با آراد دعوا نمی کردم. اونم با من کاری نداشت. هرچی می اظهار کرد یا می میل داشت، فقط می گفتم «چشم آقا»
حتی آراد هم از اینکه این همه حرفشو گوش می کنم تعجب کرده بود. آراد دیگه مهمونی نمی گراهی شد. بیشتر جاهایی که دعوتش می کردن می حرکت کرد. بعد از دعوایی که با کاملیا کردم دیگه ندیدمش.
یک هفته ای بود تو لاک تنهایی خودم بودم و کسی رو راه نمی دادم. حال و حوصله ی هیچ کس رو نداشتم. هرچند با امیر علی می راهی شدم بیرون ولی بازم مسرورم نمی کرد. اشتهام کور شده بود. چند لقمه بیشتر نمی تونستم بخورم. از این یک نواختی زندگی خسته شده بودم. بیشتر وقتا بی قلبیل گریه می کردم. امیدی به آینده نداشتم. تنها چیزی که می تونست نجاتم بده، مرگ بود. آرزوی مرگ کردم؛ مرگ هم یادم نکرد.
همه چی داشت کسل کننده پیش می رفت تا اینکه هفته ی آخر دی ماه، امیر به عمارت اومد.
با آراد توی سالن قرار گرفته بودن. برای پذیرایی قهوه بردم.
جلوی امیر گرفتم. بیان کرد: مرسی خانمی!
– خواهش می کنم، نوش جان!
قهوه رو جلوی آراد گذاشتم، خواستم برم که امیرعلی گفت: بشین کارت دارم!
به آراد چشم دوختم. سرش پایین بود. روی مبل کنار امیر نشستم. آراد زیر چشی نگام کرد.
امیر به آراد اظهار کرد: کمرت درد نگراهی شد؟!
آراد با تعجب گفت: چی؟!
– می گم درست بشین؛ اینجوری که تو نشستی، تمام مهره های کمرت جا به جا می شه!
کف دستمو جلوی دهنم گحرکت کردم و خندیدم. اونم با اخم نگام کرد و درست نشست و گفت:
– خب! حرف مهم آقا چی بوده که باید همچین جلسه ای تشکیل بشه؟
امیر با تبسم نگاش کرد و اظهار کرد: چند روزی می خوام برم فرانسه.
آراد وسط حرفش پرید و اضافه کرد: آها… پس اومدی از بنده کسب اجازه کنی که اینو با خودت ببری… یعنی تو نمی فهمی باید زن قانونیت باشه یا پدرش اجازه بده؟ تو که نمی تونی همین طوری ورش داری ببریش؟
امیر ریز ریز خندید. لپشو کشید و اضافه کرد: عزیز دلم! بذار حرفمو بزنم، بعد سخنرانی کن!
آراد با اخم گفت: چرا جلوی این لپمو کشیدی؟
– عیب نداره! اینم از خودمونه! می خواستم چند روزگاری مواظب آیناز باشی. می دونم نزدیک یک ماهه که مراقبش بودی ولی چراکه خودم بودم، زیاد مضطربش نبودم.
آراد پوزخندی زد.
امیر اظهار کرد: چیز مسخره ای گفتم؟!
– نه… آخه همچین می گی مواظبش باش، انگار بچه کف دستم می دی!
سر تا پامو خیره شد: هرچند از یه دختر بچه ی دو ساله چیزی کم نداره! نمی دونم تو عاشق چی این شدی؟ این که هیچی نداره؟!
با چشای گسرخوش و دهن باز نگاش کردم.
امیر بیان کرد: چند تُن معراهی شد داره که دخترای اطراف تو ندارن. وقتی برگشتم، سالم ازت تحویل می گیرم. فهمیدی؟
آراد قد بلند شد و گفت: آره فهمیدم. خوش بگذره.
دو قدم رفت و برگشت: فقط… شیر خشک و پستونکم یادت نره براش بیاری! من این چیزا ندارم… پوشک مای بی بی یا هر مارک بهتر دیگه که خودت می شناسی هم بیار. آخه نمی خوام محبتت تو پوشکای دیگه اذیت بشه!
با قدم های سریعی رفت. با دهن باز انگشت اشارمو به طرفش گرفتم. امیر می خندید.
بیان کردم: این… این الان چی اظهار کرد؟!
داد زدم: تو به من می گی بچه؟! به کارای خودت چشم دوختی؟! از یه پسر شش ساله هم بدتره.
به امیر که می خندید، گفتم: منو کف دست داگی می سپردی بهتراز این یالقوز بود!
کشیده شد اومد طرف من. رو به روم وایساد و بیان کرد: مواظب خودت باش؛ با آراد هم دعوا نکن… چراکه وقتی برگشتم، می خوام زنده باشی!
– اگه پسر داییت بذاره و خودکشی نکردم، باشه! زنده می مونم!
– سوغاتی چی می خوای؟
– عطر، می گن عطرای فرانسه خیلی خوش بوئه!
– باشه!
تا دم در همجادهش رفتم. وقتی رفت، آراد سرشو از پنجره آورد بیرون و اضافه کرد: هی! گربه! بیا بالا کارت دارم.
با حرص پامو زدم زمین. کثافت! اینم یاد گراهی شده می گه گربه.
با حرص و عصبانیت راهی شدم اتاقش. روی مبل جدید که برای اتاقش گحرکت کرده بود، قرار گرفته بود.
با همون حرص اضافه کردم: بله؟ چیکار داری؟
با تاکید اضافه کرد: بله آقا؛ با من امری داشتید؟
صوتمو آروم کردم و بیان کردم: بله آقا؛ با من کاری داشتید؟
بخاطر اینکه امری نگفتم، اخم کرد و اضافه کرد: آره، بیا بشین، میوه برام پوست بگیر!
– خوبه امیر یک ساعت پیش منو ولینت سپرد کف دست شما!
مبل کنارش جای گرفتم و خیارو برداشتم.
اظهار کرد: یه خدمتکار برای خودم میارم.
– مبارکه!
– برای چی به امیر گفتی برات عطر بیاره؟ نمی دونستی جدایی میاره؟!
– من به این چیزا اعتقادی ندارم!
– وقتی از هم جدا شدید، اونوقت اعتقاد پیدا می کنی!
به آراد که فوتبال می دید، خیره شدم. یعنی واقعا باورش شده من امیرعلی رو دوست دارم؟! هه! چقدر ساده ست! به اظهار کرده ی امیر، هارت و پورتش الکیه!
با آراد در خاموشی فوتبال چشم دوختم. فوتبال پر از هیجان که فقط باید داد و جیغ زد، عین مجسمه فقط زل زده بود به مردایی که می دویدن.
کم کم حوصلم سر حرکت کرد و اضافه کردم: خوابم میاد!
– هنوز فوتبال تموم نشده!
– اصلا اینا رو می شناسی؟! یک ساعته داری عین کسایی که یکی رو گم کردن نگاشون می کنی!
ملتمسانه گفتم: برم بخوابم؟
نگام کرد و گفت: با همین نگاه، دل علی رو تصاحب کردی؟!
با تعجب نگاش کردم.
به تلویزیون خیره شد و گفت: برو!
به ساعت خیره شدم و گفتم: نمی خواید براتون کتاب بخونم؟
– نه… قرص خواب می خورم.
مشکوکانه گفتم: یعنی تو این چند ماه با آوای من خواب می رفتی؟!
– نخیر… بعد از اینکه شما می حرکت کردید، من قرص خواب می خوردم.
با خنده اضافه کردم: وقتی من می حرکت کردم، خر و پفت کل اتاقو برمی داشت! مگر اینکه تو خواب راه بری!
با اخم نگام کرد و اضافه کرد: علی بدجور دستمو بست وگرنه حالیت می کردم. برو بخواب!
بلند شدم و اظهار کردم: نگاه آقا، شامگاه بخیر!
از اتاقش اومدم بیرون و درو بستم. بعد آروم درو باز کردم. سرمو کردم تو.
چشمم چیزی روی به مغزم نشون داد که هنگ کرد! تمام اطلاعات آراد که تو مغزم بود، قاطی شد!
یه تبسم محو رو لبش بود. لبخند؟!! اونم آراد ریقو؟!! تا منو دید، سریع بساط تبسمشو جمع کرد. کثافت! آشغال! چرا نمی ذاری یه تبسم درست ازت ببینم؟!
گفت: برای چی سرتو کردی تو؟
با هل بیان کردم: چیزه! می میل داشتم… یعنی آقا…
یادم رفت چیزی می خواستم بهش بگم. یهو داد زدم: آها! فردا جمعست. می خواید برید شرکت؟
– اول اینکه داد نزن… دوم، بهونه ی بهتر برای فضولیت نداشتی؟! فردا دوشنبه است، نه جمعه…حالا برو!
آروم درو بستم و از پله ها اومدم پایین. کجاست لئوناردو داونچی؟ که از این لبخند محو آراد هم یه نقاشی بکشه، بچسبونن کنار تابلوی مونالیزا! مطمئنم تابلوی آراد مشهور تر می شه! یه اخم گنده، با یه تبسم ریز! کشیده خندیدم و راهی شدم به اتاقم و خوابیدم.
***
بعد از اینکه با جنگ و دعوا آرادو بیدار کردم، با سینی صبحونه راهی شدم اتاقش و روی میز چیدم. می دونستم الان میاد می گه برام لقمه بگیر. بخاطر همین همونجا جای گرفتم و چند تا لقمه براش آماده کردم. با حوله سر و کلش پیدا شد. قرار گرفت یکی از لقمه ها رو برداشت و نگاش کرد و اظهار کرد:
– برای بچه ی دو ساله لقمه گحرکت کردی؟! چرا انقدر کوچیکن؟!
– همیشه همین قدر می گیرم. اصلا خودت بیان کردی کوچیک بگیر. حالا همین لقمه ها رو هم بخوری، خیلیه.
– پاشو برو حاضر شو!
ترسیدم و بیان کردم: چرا؟ من که کاری نکردم؟
– چرا کردی. برو حاضر شو!
– اگه بخوای منو ببری که آدم بکشم، به امیر می گم!
پوزخندی زد و اضافه کرد: علی الان تو هواست! موبایلا هم خاموشه. پس برو لباستو بپوش، وقتمو نگیر!
با حرص و غر زدن راهی شدم به اتاقم.
خاتون اومد تو و اضافه کرد: باز چی با خودت حرف می زنی؟!
– چی شده؟! بگو چی نشده؟ خاتون؟ مگه ناضافه کردی حرفشو گوش کنی کاریت نداره؟ ها؟! پس کو؟ من الان نزدیک یک ماهه، هر چی اظهار کرده، گفتم چشم… الان من کاریش نداشتم، می گه برو حاضر شو.
خندید و گفت: شاید می خواد ببرت بیرون هوا بخوری!
با تعجب اظهار کردم: ساعت هشت صبح چه هوایی بخورم؟!
– زودتر حاضر شو، برو که مجدداً دعواتون نشه.
با عصبانیت حاضر شدم و راهی شدم بیرون. نمی تونستم تو حیاط منتظرش بمونم. راهی شدم تو عمارت که دیدم مختارم مثل همیشه رو مبل لم داده و با گوشیش ور می ره.
اظهار کردم: سلام مُخی… شُتری؟
مختار خندید و اضافه کرد: به آیناز خانم! خیره ایشاا… کجا به سلامتی؟
– خیر نیست؛ شرِه! فرمایش والا حضرت بود که حاضر شم. من نمی دونم چرا این همه آقا رو ول کردی چسبیدی به این آقا؟!
– مگه این آقا چشه؟! دلبر و خوش تیپ و ناز و مولینی و…
ادامه دادم: بد اخلاق و بد عنق و ریشو و اخمو و دختر باز و بد و زورگو و ریقو و مزخرف و اسکول ِ ناخن خشکی که لنگه نداره!
– چیزی رو جا ننداختی؟!
یهو مختار کشیده شد و اظهار کرد: سلام آقا!
خشک شدم. ضربان دلم حرکت کرد بالا. به احتمال زیاد رنگ از صورتم پرید. جرات برگشتن نداشتم؛ حتی دستام از ترس نمی لرزیدن چون سنکوب کرده بودم!
پشت سرم وایساد و گفت: همه کارات و حرفاتو جمع می کنم، یه جا تلافی می کنم؛ مطمئن باش کف دست خالی پیش امیرت برت نمی گردونم!
با قدم ها سریع و عصبی راه افتاد.
به مختار نگاه کردم و بیان کردم: خیلی نامردی! چرا نگفتی اومده؟!
باور کن خودمم ندیدمش. یهو دیدهم افتاد بهش…حالا بیا بریم تا صداش در نیومده.
با هم رفتیم. سوار ماشین شدیم و جاده افتادیم.
مختار: اینو برای چی داری میاری؟
– هیچی. گفتم دور هم هستیم، بهمون خوش بگذره.
– آقا! این دخترو وارد بازی نکن. خطرناکه.
– تو مواظبش هستی!
– من مواظب چند نفر باشم؟ شما یا این؟
– مختار! وسط میدون مین که نمی خوایم بریم …کارمون که تموم شد، برش گردون خونه.
– هنوز نمی دونم این کارات برای چیه؟
– اگه محبت علی نبود، می دونستم باهاش چیکار کنم.
اوه اوه! پس خدا بهم رحم کرده! خدایا! این روزگار وسط هفته، اموات علی جون رو قرین رحمت بفرما که منو از کف دست این بوفالو نجات داد و گفت دوستم داره!
دم یه آپارتمان نگه داشت. اومدیم پایین و مختار زنگو زد. در، بدون سوال و جواب باز شد. رفتیم تو.
مختار اظهار کرد: آقا هنوز می گم کارتون اشتباهه.
آراد از پله ها رفت بالا و اضافه کرد: مگه قرار نشد تو کارای من دخالت نکنی؟
من و مختارم پشت سرش راهی شدیم بالا. جلوی واحد آپارتمان، یه مرد وایساده بود.
به آراد بیان کرد: سلام آقا، خوش اومدی!
آراد فقط سرشو تکون داد و حرکت کرد تو. بعدش مختار رفت، مرده با تعجب به من نگاه کرد؛ منم سریع راهی شدم تو. فقط آراد نشست. من و مختار وایسادیم. کل خونه رو خیره شدم. بد نبود!
آراد: رئیس نکبتت کجاست؟!
– آقا نادر؟ بالاست آقا. الان میاد.
بعد از چند دقیقه یه مرد قد بلند قد اومد تو و گقت:
– سلام عرض شد آقای سعیدی! از این طرفا؟ خیلی خیلی خوش اومدی!
بدون کف دست دادن، جلوی آراد نشست و اضافه کرد: داوود! از آقا پذیرایی کردی؟
– نه…گذاشتم قهوه حاضر شه.
نادر: ای خاک تو سرت کنن… گمشو برو از کافی شاپ دو تا قهوه مخصوص بیار!
– نگاه!
آراد: حوصله ی خاله بازی ندارم… جنسا رو بیار می خوام برم.
– کجا به این زودی؟ حالا تشریف داشتید!
آراد با اخم نگاش کرد. مرده اضافه کرد: نگاه آقا! چی از این بهتر؟ وقت کسی هم گحرکت کرده نمی شه!
به داوود که هنوز وایساد بود اشاره کرد.
– برو جنسا رو برای آقا بیار!
– چشم!
به من خیره شد. کف دستی دور سبیلاش کشید و گفت: آقا! خانمو معرفی نمی کنید؟
– چرا! اسمش کلثومه؛ ما بهش می گیم ننه کلثوم. شاید از این به بعد زیاد همدیگه رو ملاقات کردید.
– چطور آقا؟ قراره بدیش به من؟
– نخیر دلت رو صابون نزن… جنسای بابامو این ازت می خره.
– باشه حرفی نیست ولی اسمش خیلی ضایعست. آخه کلثوم هم شد اسم؟!
– تو یه چیز دیگه صداش کن!
با خوشحالی گفت: پانته آ خیلی بهش میاد!
آراد پوزخندی زد. داوود با چند تا بسته اومد. گذاشت رو میز جلو آراد و اظهار کرد:
– بفرمایید آقا… اعلاترین جنسامونه.
آراد کف دستشو به طرف داوود دراز کرد و گفت: چاقو!
داوود از جیبش چاقو رو درآورد، جلو آراد گرفت. آراد برداشت و جلوی من گرفت و گفت:
– امتحان کن!
با تعجب به آراد نگاه میکردن. گفتم: آخه من…
– نشنیدی چی گفتم؟ زود باش!
چاقو رو برداشتم. از وسط بسته کمی مواد بیرون آوردم و مزه کردم. مزه بدی داشت. با کف دستمال کاغذی زبونمو پاک کردم و اظهار کردم: قاطی داره!
داوود پوزخند زد و گفت: آخه آقا این چه حالیشه؟! خیلی هنر کنه بتونه مارک لوازم آرایشی و لباس و چهار تا کفشو تشخیص بده!
آراد با عصبانیت نگاش کرد.
نادر اضافه کرد: کف دست شما درد نکنه آقا! بعد یه عمر اعتبار جمع کردن پیش باباتون، حالا یه روزه اونم با دختری که نمی دونه مواد چیه به باد دادی؟ من اگه جنس تدلی به شما می فروختم، چرا تا الان از من مواد خریدید؟
– آخرین باری که ازت مواد خریدم سه ماه پیش بود. زیرا فهمیدم جنسات اصل نیست دیگه سراغت نیومدم. این دخترم آوردم که بدونی ببو گلابی خودتی!
داوود: یعنی آقا شما می خواید بگید این دختر موادا رو می شناسه؟ اونم اصل یا تقلب بودنشو؟
– شک داری امتحان کن!
راهی شد تو اتاق، برگشت. چند تا بسته مواد گذاشت رو میز و به من اضافه کرد: بگو اینا چین؟
یه نگاه به خودش یه نگاه به موادا انداختم و اظهار کردم:هروئین…کوکائین …شیشه… تریاک… کراک.
با تعجب نگام کردن. نادر یه تبسم عصبی زد و اضافه کرد: آره درسته!
به آراد چشم دوخت.
– دو تا بسته اصل مجانی بهت می دم!
آراد قد بلند شد و پوزخندی زد و اضافه کرد: جنساتو برای خودت نگه دار… همه رو هم مثل خودت هالو فرض نکن!
مسیر افتاد. نادر جلوش وایساد و بیان کرد: یه لحظه صبر کنید آقا! حق با شماست؛ من فقط یه بار جنس تدلی به شما فروختم. درسته؟ که اونم فهمیدید و دیگه ازم جنس نخریدید. ولی آقا…
آراد: بسه… می دونی همون یه دفعه که جنس تدلی برای بابام بردم نزدیک بود منو بکشه؟
آراد حرکت کرد بیرون، ما هم پشت سرش سوار ماشین شدیم و حرکت کردیم.
مختار گفت: آینازو بخاطر همین آورده بودی؟!
– آره… می خواستم به این مردیکه آشغال حالی کنم که یه دختر هم می فهمه جنساش تدلیه!
موبایل آراد زنگ خورد. جواب داد: سلام بابا
…
– هنوز نه. گیرم نیومده.
…
– تا ظهر براتون می رسونم. خیالتون راحت.
…
– باشه خداحافظ.
گوشی رو قطع کرد و به مختار بیان کرد: برو پیش شعبون.
– شعبون نیستش.
– وای… کسی رو می شناسی؟
– آره… الان برات می گیرم.
جلوی یه پارک نگه داشت. حرکت کرد پایین، درو بست. یه پسر فال فروش رو نیمکت قرار گرفته بود.
صداش زدم: آقا پسر…آقا پسر!
سرشو بلند کرد. با کف دست به خودش اشاره کرد و گفت: با منی؟
– آره، یه لحظه بیا!
آراد: چیکارش داری؟
– می خوام ازش فال بخرم.
– آخرش معلومه که با امیر ازدواج می کنی؛ دیگه فال چیو می خوای بگیری؟
– آخه من جز علی یکی دیگه رو هم دوست دارم. می خوام بدونم اونم منو دوست داره؟
پسره با خوشحالی دم ماشین وایساد و اظهار کرد: بله خانم …کاری داشتید؟
– پس یکی هستی لنگه بقیه… علی بدبخت!
جواب آرادو ندادم.
به پسره گفتم: فالات چنده؟
– دو تومن خانم.
– به اون پرندت بگو یه فال برام بگیره.
– نگاه خانم!
پسره سر پرنده رو خم کرد، یکی برداشت، بهم داد. پنج تومن بهش دادم.
گفت: ولی خانم این که خیلی زیاده؟
– برای خودت.
با خرسندی اظهار کرد: ممنون خانم!
رفت طرف آراد و اظهار کرد: آقا شما فال نمی خواید؟
آراد: نخیر برو!
پسره غمگین شد.
گفتم: عزیزم این می ترسه پولاش تموم بشه، فال نمی خره!
آراد: من مثل شما چند نفر، چند نفر زیر سر ندارم که فال بگیرم به کدومشون می رسم … من یه فرحنازو دارم، با همونم ازدواج می کنم.
– ما که بخیل نیستیم؟ مبارک باشه!
پسره گردنشو کج کرد و با ناامیدی رفت.
آراد آواش زد: یه فال ازت می خرم!
پسره با خوشحالی برگشت و بیان کرد: ممنون آقا!
با پرندش یه فال درآورد، به آراد داد. اونم از جیب کتش یه اسکناس به پسره داد. با تعجب به پول چشم دوختم.
پسره با دهن باز گفت: آقا صد هزار تومن؟!! ولی من پول ندارم بقیشو پس بدم.
آراد: منم که ناضافه کردم بقیشو می خوام؟
– یعنی واسه خودم؟
آراد فقط سرشو تکون داد و فالشو باز کرد و من و پسره با مسروری تبسم زدیم. همین جور که ذوق کرده بود و عقب عقب می حرکت کرد، اظهار کرد:
– ممنون آقا. ایشاا… خدا خانمتونو برات نگه داره. ایشاا… چند تا پسر و دختر خوشگل عین خودتون، بهتون بده… خانم از شما هم ممنون! شوهر خوبی دارید. ایشاا… با هم پیر بشید. هیچ وقت از هم جدا نشید!
یه دفعه افتاد. سریع کشیده شد و رفت. منم فقط می خندیدم. برگشتم دیدم با اخم فالشو می خونه.
بیان کردم: بد در اومد؟!
با همون اخم نگام کرد. فالو گذاشت تو کتش و گفت: نخیر! خیلی خوب دراومد!
با تبسم اظهار کردم: برای منم خوب اومده!
– اون تو نوشته با امیر ازدواج می کنی؟
– آره… فال تو هم نوشته با فرحناز ازدواج می کنی؟
– به تو مربوط نیست!
درست قرار گرفتم. مختار اومد سوار شد. از جیب کتش دو تا بسته مشکی گذاشت داشبورد و حرکت کردیم. دم یه برج خیلی آشنا نگه داشت. آراد و مختار پیاده شدن.
مختار گفت: نمیای پایین؟
اومدم پایین، به ساختمون خیره شدم. از پله ها راهی شدم بالا. وارد سالن برج شدیم. با دیدن مرده یادم افتاد. دو بار اینجا اومدم. یه بار جنس به آراد فروختم یه بارم …
مرد نگهبان آرادو که دید، اضافه کرد: سلام آقای سعیدی!
همین جور که راه می راهی شد، اضافه کرد: سلام… بابام هست؟
– بله آقا، بفرمایید.
سوار آسانسور شدیم. دکمه ده رو زد. بازم همون آهنگ. یادگار خوبی ازش نداشتم. باز همون خانم گفت: طبقه ده.
اومدیم بیرون. سمت راست، واحد بیست. زنگشو زد. یه خانم سی ساله با کفش پاشنه بلند سفید و دامن کوتاه بالای زانو با یه لباس که به زور تا زیر نافش رسیده بود و زیر بغل کلا معلوم! با رنگ موی نسکافه ای و آرایش کاملا غلیظ.
یه تبسم زد و بیان کرد: بله؟ امرتون!
مختار: آقا من میرم پایین منتظر می مونم. اگه خبری بود زنگ بزن.
آراد: باشه برو.
بیچاره مختار طاقت دیدن همچین صحنه هایی رو نداره!
وقتی رفت، آراد گفت: با بابام کار دارم.
– ببخشید باباتون کیه؟
آراد با عصبانیت درو هل داد و راهی شد تو. منم پشت سرش راهی شدم.
زنه درو بست و با عصبانیت گفت: چه خبرته آقا؟! مگه ایجا طویلست سرتو می ندازی پایین و میای تو؟!
آراد سر تا پاشو چشم دوخت و اظهار کرد: مگه شک داری اینجا طولیست؟! اگه نبود که بابام هر حیوونی رو راه نمی داد؟!
زنه بهش برخورد و اضافه کرد: آقای محترم! احترام خودتونو نگه دارید. همین الان یا از این خونه می رید یا می گید کی هستید؟
پوزخندی زد و بیان کرد: بابای منو باش! هر چی معلول جسمیه دور خودش جمع کرده! کر بودید بیان کردم با بابام کار دارم؟
– باباتون؟ منظورت با سیروسِه؟!
آراد نشست و اضافه کرد: آره همون؛ کجاست؟
زنه یه لبخند زد و گفت: وای ببخشید تو رو خدا! نشناختم! سیروس بهم بیان کرد پسرش داره میاد ولی در ذهنش گذراندم باید نوزده یا بیست سال داشته باشه. اصلا به سیروس نمیاد همچین پسری داشته باشه.
– بخاطر اینکه با کاراش منو پیر کرد، خودشم داره عیش می کنه…کجاست؟
– حموم… ای وای! پذیرایی یادم رفت! الان می رم یه چیزی براتون بیارم …خانم! شما چرا ایستادید؟ بفرمایید بشینید! تعارف نکنید!
اینو اظهار کرد و حرکت کرد به آشپزخونه. به آراد نگاه کردم.
اظهار کرد: چرا نگام می کنی؟ بشین دیگه!
رو به روش نشستم. فالشو درآورد، دوباره خوند. خیلی دلم می تمایل داشت بدونم چی توش نوشته که انقدر می خوندش.
فالو گذاشت تو جیبش و نگام کرد و بیان کرد: الان از فضولی داری می ترکی که توش چی نوشته. نه؟!
سرمو تکون دادم و بیان کردم: آره!
– پس بترک؛ چراکه هیچ وقت نمی فهمی!
زنه با مسروری و تبسم اومد، میوه رو گذاشت رو میز. خودشم کنار آراد قرار گرفت و گفت:
– تو هم مثل بابات قشنگی!
به من نگاه کرد.
– اینم دوست دخترته دیگه؟
آراد یه کف دسته موی زنه که جلوی نگاهش بود، با انگشت اشارش کنار زد و گفت: نه، نیست.
تبسم زنه بیشتر شد.
کف دستشو گذاشت رو پای آراد و بیان کرد: چند سالته؟
یه سیب برداشتم و کشیده شدم. حوصله ی دیدن کثافت کاریشون رو نداشتم. حرکت کردم کنار پنجره. پرده رو کنار زدم. همین جور که سیبو گاز می زدم، بیرونم چشم دوختم. یادش بخیر! اولین روزگاری که برای آراد اخمو مواد آوردم اصلا فکرشو نمی کردم بشم خدمتکار بی مزد و مواجبش. شایدم بخاطر حرفای اون روزم منو خرید.
مختار روی نیمکت پارک رو به رو نشسته بود. نگاش کردم و با خنده زیر لب بیان کردم:
– عجب بازوهایی داره! جون می ده شامگاه روش بخوابی!
– انگار کیسَت هنوز پر نشده. نه؟
برگشتم. آراد اخمو پشت سرم وایساده بود.
اظهار کرد: کیسَت چقدر جا داره که هر چی پسر خوشگله، داخلش می اندازی پر نمی شه؟
بیرونو چشم دوخت، پوزخندی زد: این نحیف مردنی که بازو نداره؟ کجاش می خوای بخوابی؟… بازوی علی با این قابل مقایسه نیست!
این چی می گه؟ بازوی کی؟ بیرونو نگاه کردم. یه دور کامل با نگاهم پارکو دور زدم. دیدهم افتاد به یه پسر که کنار مختار قرار گرفته بود. خیلی لاغر بود و به احتمال زیاد معتاد! زیرا چرت می زد.
خندیدم و اظهار کردم: مگه چشه؟! خیلیم دلبره… بهش می رسم بازوش باد می کنه!
یهو بازمو کشید و پرده رو انداخت و گفت: خجالت بکش! حداقل از علی خجالت بکش. اونکه بخاطر تو، تو روی خواهرشم که حتی یک بار بهش نگفته بود تو، وایساد.
باباش اومد بیرون و اضافه کرد: آراد…چی کار می کنی؟
بازمو ول کرد و حرکت کرد پیش باباش و گفت: سلام… هیچی.
– جنسو آوردی؟
– آره. گذاشتم تو اتاقت.
سیروس به من خیره شد و گفت: بیا اینجا!
ازش می ترسیدم. کنار آراد وایسادم و بیان کردم: بله؟
– تو خدمتکار آراد نیستی؟
– بله!
با حوله رو مبل نشست و به آرادگفت: اینو چرا هنوز نگه داشتی؟
– می دونی که خدمتکارمه؟
– بله ولی… چرا این دختره ی زشتو انتخاب کردی؟!
به من چشم دوخت: اسمت چیه؟
– آیناز.
– خوبه… اسم قشنگی داری…ولی… !Cat بیشتر بهت میاد
با عصبانیت کف دستامو فشار دادم و چیزی نگفتم. خانمه با یه لیوان آبمیوه از آشپزخونه اومد بیرون؛ گذاشت رو میز و کنار سیروس نشست.
اونم کف دستشو انداخت دور گردنش و اضافه کرد: ناز خانم خودمی!
بعد لباشو بوسید.
آراد بیان کرد: من میرم دیگه… کاری نداری؟
– کجا؟ بعد عمری پسرم اومده. زشته که بدون نهار بیرونت کنم!
– نه ممنون… از شما به ما زیاد رسیده!
میل داشت بره که سیروس اضافه کرد: نهار اینجا می مونی؛ حتی اگه شده به زور نگهت دارم.
آراد با عصبانیت لبشو گاز گرفت و اظهار کرد: کار دارم باید برم.
– زیبا؟ برو برامون یه قرمه سبزی خوشمزه درست کن.
– چرا قرمه سبزی؟
– پسملم عاشقی قرمه سبزیه… اونم با گوشت زیاد!
زیبا هم لبخندی زد و اضافه کرد: چشم…حتما!
قبل از اینکه بلند شه، سیروس صورتشو بوسید.
آراد اظهار کرد: بابا باید برم. مختار پایین منتظرمه.
– پس چرا نیومد بالا؟ خب بهش زنگ بزن بیاد بالا، دور هم یه غذایی می خوریم دیگه؟
آراد کلافه شد. انگار قلبش نمی تمایل داشت بمونه.
بیان کرد: باشه یه وقت دیگه.
سیروس اخم کرد. بلند شد و اضافه کرد: بشین آراد.
آراد نگاهاشو باز و بسته کرد و بیان کرد: دیده بابا!
سیروس حرکت کرد به اتاق و گفت: زیبا بیا!
زیبا هم پشت سرش حرکت کرد به اتاق و درو بست. آراد نشست. منم نشستم. گوشیشو برداشت، بعد از گرفتن شماره، اظهار کرد: مختار نهار رو اینجا می مونم.
…
– اگه می خوای بیا بالا.
…
– باشه هر جور راحتی…فعلا.
گوشی رو قطع کرد. با کلافگی صورتشو مالش می داد و پاشو می زد زمینو یهو صدای خنده ی زیبا بلند شد. آراد کف دستاشو مشت کرد گذاشت رو پیشونیش و با نگاهای بسته گفت:
– کثافت… می خواد منو اذیت کنه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜