با تبسم نگاش کردم و بیان کردم: زبون پرنده ها قشنگه؛ چراکه نه قهر می کنن؛ نه بلدن دعوا کنن.
***
تو آشپزخونه، با خاتون شامو حاضر می کردم که آراد و دل آهسته حرکت کردن بیرون. به احتمال زیاد، برای خریدن پارچه رفتن. ساعت هشت، خاتون و مش رجب حرکت کردن پیش یکی از دوستاشون و اضافه کردن یازده میان. منم ساعت نه، تک و تنها تو آشپزخونه شام خوردم اما از گلوم پایین نراهی شد. بیشتر از چند تا لقمه نتونستم بخورم. کشیده شدم و ظرفامو شستم که صوتی بسته شدن در عمارت رو شنیدم.
از پله های آشپزخونه حرکت کردم بالا. آراد و قلب ملایم، شاد و شنگول، با دستای پر خرید، می رفتن سمت پله ها که منو دیدن.
به آراد گفتم: شامو بیارم اتاقتون یا میزو بچینم؟
دل آهسته: ممنون… شامو بیرون خوردیم. جات خالی، خیلی خوش گذشت!
تبسم تلخی زدم. خواستم برم که آراد گفت: برامون میوه بیار!
– دیده آقا.
از تو یخچال میوه درآوردم و شستم و خشک کردم. گذاشتم تو ظرف، با دو تا پیش کف دستی و چاقو گذاشتم روش و رفتم بالا. در اتاقش باز بود. به تخت تکیه داده بود و دل آهسته سرشو گذاشته بود رو شونش و تلویزیون نگاه می کردن. ظرف میوه رو گذاشتم رو میز.
دل ارام اضافه کرد: بیارش اینجا.
ظرف میوه رو براش بردم.
گفت: میشه چایی هم بیاری؟
آراد: عزیزم! می شه، نه… بگو برات بیاره!
با تنفر به آراد خیره شدم. نگاهامو بستم و با عصبانیت اضافه کردم:
– بله خانم؛ الان میارم!
سریع از اتاق اومدم بیرون. خدایا ببین کارم به کجا رسیده که به یه دختر شونزده ساله می گم خانم! چای رو دم کردم. توی فنجون ریختم و بردم بالا. نزدیک تخت که شدم، نگاهم سیاهی رفت و سینی تو کف دستم شل شد و یکی از استکان ها افتاد و شکست. قلب آهسته جیغ کشید.
آراد: حواست کجاست؟ قلب آرام ترسید!
– ببخشید آقا! حواسم نبود.
– دفعه بعد، حواستو جمع کن.
– چشم آقا!
آراد: قلب آرام خوبی؟ می خوای بگم آب قند برات بیاره؟
کف دستشو گذاشته بود رو قلبش و بیان کرد: نه…خوبم.
خرده شیشه های بزرگو جمع کردم و گذاشتم تو سینی.
آراد اظهار کرد: زودتر برو یه چیزی بیار ریزه هاشم جمع کن.
با بغض بلند شدم و بیان کردم: چشم آقا!
بدون اینکه نگاشون کنم، سریع از اتاقش اومدم بیرون. آخه من چیکارش کردم که ابن بلا رو سرم میاره؟ این بغض لعنتی داشت خفم می کرد. باز قلبم پر شد. باز قلبم هوای گریه کرد. یک ماه راحت بودم. بدون هیچ گریه ای شبو به صبح می رسوندم.
به آشپزخونه که رسیدم، کف دستمو گذاشتم رو گلوم و فشار می دادم. نمی خواستم بشکنه. زور بغض روی گلوم بیشتر بود. دستمو کنار زد و شکست. چشمم، از درد اشک ریخت. لبه سینگ ظرفشویی، صورتمو تو کف دست گرفتم و گریه کردم. اشکای گرمم صورت یخ زدمو گرم می کرد ولی شتابزده سریع پاکشون می کردم. دستمو گذاشتم رو قلب درد گحرکت کردم و گریه می کردم.
– برای چی گریه می کنی؟
برگشتم. آراد بود. دیگه قلبم نمی خواست ببینمش.
اشکامو پاک کردم و گفتم: هیچی! فقط قلبم برای امیر تنگ شده.
– مطمئنی فقط همینه؟
– آره!
– بیا!
– کجا؟!
بدون اینکه چیزی بگه، رفت بیرون. منم پشت سرش رفتم. تلفنو که از قبل جمع کرده بود، دوباره زد به پریز. گوشی رو برداشت؛ شماره ای رو گراهی شد، گذاشت دم گوشش.
بعد طرفم گراهی شد و اضافه کرد: بگیر!
ازش گرفتم. چند تا بوق خورد، بعد آوای بم امیر تو تلفن پیچید:
– الو؟
با شنیدن صوتش، مجدداً اشک بود که بدون اجازه ی من، رو صورتم می ریخت.
با بغض گفتم: سلام امیر!
– سلام. آیناز تویی؟! چرا گریه می کنی؟!
– هیچی؛همین جوری!
– نکنه باز آراد اذیتت کرده؟
به آراد که رو به روم وایساده بود، نگام کردم.
اونم فقط نگام کرد و رفت.
گفتم: کمی آره!
– من از دست این چیکار کنم؟ خوبه بهش گفتم موظب ولینتم باش؟
– حالا انقدر عصبانی نشو… خوبی؟
– صوتی گریه ی تو رو شنیدم، خوب شدم!
– ببخشید!
چند دقیقه ای با امیر حرف زدم و تلفنو قطع کردم. کمی حالم بهتر شد ولی هنوز خوب نبودم. با سینی چای و جارو حرکت کردم به اتاقش. دل آرام نبود. خودش تنها رو تخت دراز کشیده بود و فیلم نگاه می کرد. رفتم سمت خرده شیشه ها. داشتم جمعشون می کردم که اظهار کرد:
– قلبت باز شد؟!
نگاش کردم. هنوز کف دستش زیر سرش بود و تلویزیون نگاه می کرد.
اظهار کردم: تا نبوسمش دلم باز نمی شه!
پوزخندی زد و بیان کرد: معلوم نیست علی تو بغل کی خوابیده بود با تو حرف می زد! اونوقت اینجا بشین و براش آبغوره بگیر و فکر بوسیدنش باش!
– امیر از این کارا نمی کنه!
– آره! امیر تو، قدیسه ست؛ پاک و مقدسه! حتی نمی دونه دخترا چه شکلین!
– امیر دلدادگی منه! هر کاری هم که قلبش بخواد می تونه انجام بده. فکر نکنم از تو عیاش تر باشه!
خواستم برم که از تخت اومد پایین، جلو وایساد و اظهار کرد:
– بار آخرت باشه که با من اینجوری حرف می زنی! فکر نکن زیرا علی تو رو سپرده به من، اجازه می دم هر چی قلبت میل داشت، به من بگی!
خواستم چیزی بگم که دل ساکت اومد تو. نگاش کردم. با تعجب به ما دو تا نگاه می کرد. مثل اینکه من و آراد زیادی به من نزدیک بودیم. باز خدا رو شکر که جارو خاک انداز دستم بود که فکرای بد نکنه!
از کنارش رد شدم و رفتم بیرون. از پله ها اومدم پایین و رفتم به اتاقم.
تنهایی بد دردی بود. حالا چیکار کنم؟ با همه چی ور می راهی شدم. انقدر با مرغ عاشقیام حرف زدم که سرشونو کردن تو پرشون! بیچاره ها زبون نداشتن بگن آیناز بسه! سرمون حرکت کرد! با این کار اعتراض خودشون رو نشون دادن!
به ساعت خیره شدم؛ تازه ده و نیم بود. یعنی نیم ساعت دیگه خاتون اینا میان. اگه الان بخوابم، مسخرم می کنن می گن مگه تو مرغی که الان خوابیدی؟
اما من نباید به حرف مردم گوش کنم! می رم بخوابم! تشکمو پهن کردم که بخوابم. صدای تلفن کشیده شد. گوشی رو برداشتم: بله؟
قلب ساکت با گریه اظهار کرد: آیناز بیا… آراد حالش خوب نیست. تو رو خدا بیا کمکش کن.
– به من مربوط نیست؛ به اورژانس زنگ بزن!
گوشی رو قطع کردم. بعد این همه اذیتی که آراد بهم کرده، انتظار داره بهش کمکم کنم؟!
بار دیگر تلفن زنگ خورد. گوشی رو برداشتم. دل آرام بیشتر گریه می کرد و التماسم کرد:
– آیناز خواهش می کنم… داره می میره. تو رو خدا؛ جون هر کی دوست داری بیا. نمی دونم باید چیکار کنم … آیناز! انقدر بی رحم نباش. بیا کمکش کن.
گوشی رو قطع کردم.
آیناز! تو که کینه ای نبودی؟ مگه مولینت نگفت هر کی بهت بدی کرد، تو با خوبی جواب بده؟ جواب بدی با بدی نیست.
سریع راهی شدم به اتاقم و لباس پوشیدم. دوباره تلفن زنگ خورد. گوشی رو برداشتم و فقط گفتم:
– الان میام.
با دو خودمو به عمارت رسوندم. پله ها رو سه تا یکی می کردم و می حرکت کردم بالا. نفهمیدم خودمو چه جوری به اتاق آراد رسوندم. قلب ملایم کنار تخت وایساده بود و گریه می کرد. آرادم فقط از درد به خودش می پیچید. رفتم کنارش، به قلب ساکت بیان کردم: چی بهش دادی؟!
با گریه اظهار کرد: کیوی.
با عصبانیت داد زدم: مگه بهت ناضافه کردم زخم معده داره؛ هر چیزی نباید بخوره؟ من که کیوی قرار گرفته بودم؟ از کجا آوردی؟!
– گفت کیوی دوست دارم، براش آوردم.
– برو براش یه پالتو بیار.
به آراد اظهار کردم: سوئیج کجاست؟
با درد اظهار کرد: نمی دونم؟
خودم تو اتاق گشتم. تو کشوی میز عسلیش، چند تا سوئیج بود. یکیشو برداشتم. لب تخت نشستم و کف دستمو گذاشتم زیر شونه هاش و گفتم:
– قد بلند شو، باید بریم دکتر.
به زور و کمک من، خودشو از تخت جدا کرد، پالتو رو از دست قلب آرام گرفتم و تنش کردم. تمام مدتی که پالتو تنش می کردم، بهم نگاه می کرد. منم چیزی نگفتم. کف دستمو انداختم پشت کمرش و گفتم:
– قد بلند شو! اینجوری هم نگام نکن!
قد بلند شد. به قلب آرام گفتم: از اینجا تکون نمی خوری تا خاتون و مش رجب بیان.
– باشه!
حرکت کردیم پایین… سه تا ماشین بود. نمی دونستم سوئیچ کدومو برداشتم؟ دزدگیرشو فشار دادم. بی ام و مشکی برام دیدهک زد. درشو باز کردم. سوار شد. ماشینو روشن کردم و حرکت کردیم.
پام فقط رو گاز بود. تو خوابم نمی دیدم سوار همچین ماشینی بشم. آراد از درد صورتشو جمع کرده بود.
گفت: نمی دونستم رانندگی بلدی!
– وقتی بال و پر یه پرنده رو می چینی و می اندازیش تو قفس، دیگه انتظار پرواز ازش نداشته نباش!
– زبونت از نیش عقرب هم بدتره!
– نیش عقرب نه از ره کینه است؛ اقتضای طبیعتش این است! عقرب اگه نیش می زنه، فقط برای دفاع از خودشه وگرنه از کسی کینه ای به دل نداره!
اعصابم خرد بود. پامو بیشتر رو پدال گاز فشار می دادم. نمی دونستم کجا برم؟
اضافه کردم: از بس منو توی خونه گذاشتی، نمی دونم از کجا برم؟ از کدوم طرف برم؟
– فعلا مستقیم برو… بعد بپیچ به راست.
بار دیگر پامو گذاشتم رو سر این پدال بیچاره!
آراد: یواشتر برو!
– می ترسم خونریزی کنی. باید سریعتر بیمارستان برسیم.
نگاه سنگینشو رو خودم حس کردم. نگاش کردم.
گفت: دوستم داری؟
پوزخندی زدم و جلومو نگاه کردم و بیان کردم: اسید معدت زده بالا، دچار توهم شدی؟!
– پس چرا می خوای نجاتم بدی؟! مگه دلت نمی تمایل داشت بخاطر مرگ دوستت با زجر جلو نگاهت بمیرم؟ خب بندازم گوشه ی خیابون و نگام کن؛ به ده دقیقه نمی کشه خون میارم بالا و با زجر…
وسط حرفش داد زدم: بسه کن دیگه! من مثل تو بی رحم نیستم. من هنوز کینتو به خاطر لیلا که با بی رحمی کشتیش به قلب دارم… تا مدتی هم که مثل لیلا نمیری، قلبم اروم نمی گیره اما با کشتن تو اون زنده نمی شه. من هنوز به قیامت و قاضی اون روز ایمان دارم. می پسرمت به همون خدا که خودش می دونه برای مجازات تمام کارات چه حکمی بده.
– فکر می کنی تا الان تقاص کارامو پس ندادم؟ این زخم معده داره آروم آروم منو…
یهو دستشو گذاشت رو معدش و خم شد.
اضافه کردم: نمی خواد حرف بزنی!
سریع به بیمارستان رسیدیم.
اومدم طرفش؛ درو باز کردم و دستمو گذاشتم رو شونش و کمکش کردم بیاد بیرون. یه پرستار که تو حیاط بود، وایساد به ما خیره شد. بعد با دو خودشو به ما رسوند و گفت:
– آقای سعیدی؟ بازم زخم معدتونه؟
بیان کردم: خانم! می شه کمکش کنید؟
– الان برانکارد میارم.
دوید سمت سالن بیمارستان. ما هم یواش یواش راه می راهی شدیم که دو تا دکتر با دو خودشونو به ما رسوندن. با تعجب بهشون نگاه کردم. یعنی آراد انقدر مشهوره که همه می شناسنش؟!
دو تا دکتر مرد آرادو بردن داخل. حرکت کردم سمت ماشین. الان بهترین فرصته که فرار کنم! هم ماشین دارم، هم…
– خانم! شما همراه آقای سعیدی هستید؟
برگشتم و گفتم: بله!
– سریعتر بیاید تو!
یه نفس از سر ناامیدی کشیدم. ای شانس بد من هی!
رفتم تو. زن پرستار اضافه کرد: چی خوردن اینجوری شدن؟
– کیوی.
منو جلوی یه اتاق برد و بیان کرد: همینجا منتظر بمونید!
خودش رفت تو و چند دقیقه بعد، یه پرستار دختر که باید تازه فارغ التحصیل شده باشه، با پالتوی آراد اومد طرفم. قیافه تو همی هم داشت.
اضافه کرد: شما خانم آراد هستید؟!
انگار جون حرف زدن هم نداشت!
اضافه کردم: نخیر!
پالتوشو برداشتم و اضافه کرد:
– می گم آراد اونقدر بی معراهی شد نیست که نخواد دوستای قدیمیشو دعوت کنه!
سر تا پامو چشم دوخت: پس دوست دخترشی؟
– نخیر خانم!
عجبا! نمی دونم این دختره چه اصراری داره امشامگاه این کله بادمجونی رو به ریش ما ببنده؟!
با غیض سرشو بر گردوند و با قر راهی شد. وای! این کیه دیگه؟! یه دکتر مرد چهل یا پنجاه ساله اومد بیرون و اظهار کرد:
– شما همراه آقای سعیدی هستید؟!
– سرمو تکون دادم و بیان کردم: بله!
– می شه چند لحظه تشریف بیارید؟
– بله، حتما!
با هم حرکت کردیم به اتاقش. اون پشت میزش نشست، منم رو میل چرم مشکی کنار میزش.
اضافه کرد: حالا خانمشون هستید یا دوستش؟
نخیر! مثل اینکه امشامگاه کل پرسنل این بیمارستان، عزمشونو جزم کردن که من و اون ریقو رو به هم پیوند بدن!
گفتم: مگه فرقی می کنه؟!
– زیاد نه… ولی اگه دوستشون هستید سعی کنید بیشتر مراقبش باشید یا حتی الامکان پیشش باشید و بهش برسید. اگر هم خانمش هستید، باید بدونید که از خوردن چیزهایی که معدشو تحریک می کنه باید جدا دوری کنه. من به خودش هم اضافه کردم، اگه بخواد همین روند ادامه پیدا کنه، چاره ای جز عمل برامون باقی نمی ذاره… اوضاع معدش اصلا خوب نیست. ایشون باید شش وعده سبک غذایی در روزگار بخورن ولی متاسفانه اینجور که از احوالاتشون مشخصه، حتی سه تا وعده غذایی هم نمی خورن. اگه می خواید عمل نشه، باید بیشتر بهش برسید و مراقب خورد و خوراکش باشید.
به پالتوی آراد که تو کف دستم بود، چشم دوختم و اظهار کردم:
– من تمام سعیم رو می کنم ولی اون علاقه ای به خوردن نداره.
– بله، درسته. چون کسایی که زخم معده دارن، از خوردن دوری می کنن ولی شما سعی کنید غذاهای خوشمزه بپزید تا ایشون رغبت بیشتری به خوردن پیدا کنن!
با تبسم گفتم: دیده! سعی خودم رو می کنم!
یه نسخه بهم داد که برم داروهاشو بگیرم. حالا پول از کجا بیارم؟! رفتم سراغ ماشین. داشامگاهوردو باز کردم. چیزی بجز چهار تا کارت عابر بانک نبود. برداشتمشون و نگاشون کردم. حالا رمزشون رو از کجا بیارم؟! مجدداً برگشتم به بیمارستان. یه راست رفتم سراغ اتاق آراد. پشت به من خوابیده بود.
آروم اظهار کردم: خوابی؟!
برگشت نگام کرد. چراغو روشن کردم.
گفتم: رمز این کارتا چنده؟
با آوای بی جونی اضافه کرد: می خوای چیکار؟
نسخه رو با کارتا آوردم بالا و اظهار کردم: برای خرید داروهای این، به پول این نیاز دارم.
– برو به یه پرستار به اسم نسرین بگو بیاد.
– چرا؟
– برو. نپرس!
راهی شدم بیرون. به یه پرستار اظهار کردم: نسرین خانم می شناسید؟!
– بله… تو اون اتاقست. صبر کن بیاد بیرون.
دم همون اتاقی که اظهار کرد، منتظر موندم. چند دقیقه بعد، یه دختر ظریف و لاغر اندام با ظاهر آروم اومد بیرون.
گفتم: شما نسرین هستید؟
نگام کرد و با صدای ظریفی اظهار کرد: بله…امرتون؟
– آقای سعیدی با شما کار دارن!
با تعجب اظهار کرد: کدومش؟
– پسرشون!
– آراد؟! نکنه بازم بخاطر زخم معدش اومده؟
فقط سرمو تکون دادم. اضافه کرد: کدوم اتاقه؟!
– بفرمایید، از این طرف!
با هم حرکت کردیم طرف اتاق آراد. اون زودتر رفت تو. تا آرادو دید، با دلواپسی بیان کرد:
– وای عزیزم! چی شده؟
صورت آرادو بوسید. آخ! چقدر قلبم می خواد بفهمم مزه ی صورت این ریشو چه جوریاست که هر کی میاد، می پره بغلش و صورتشو زیر بوس می گیره!
آراد گفت: چیزی نیست عزیزم. خوبم.
– الهی من بمیرم تو رو روی تخت بیمارستان نبینم!
– خدا نکنه! این چه حرفیه می زنی؟ کارت عابر بانکمو از این دختره بگیر و برو داروهامو بگیر.
خیلی بدم می اومد وقتی بهم می بیان کرد این. انگار اسممو بلد نیست. دختره اومد پیشم و چهار تا کارت و نسخه رو بهش دادم و حرکت کرد.
اضافه کردم: ترسیدی با پولا فلنگو ببندم و در برم؟!
– آره! نمی تونم بهت اعتماد کنم. ولینت علی هستی؛ اگه بری، جواب اونو چی بدم؟!
پوزخندی زدم و بیان کردم: چقدر ولینت دار خوبی بودی! من اگه می خواستم فرار کنم، همین الان با این ماشین می حرکت کردم.
– چون می دونستی پیدات می کنم نرفتی!
تمایل داشتم برم که یه دختر دیگه اومد تو. یه ظرف غذا کف دستش بود. رفت طرف آراد و بیان کرد:
– چیزی احتیاج نداری آراد؟
– نه، ممنون ناهید!
دختره با تبسم حرکت کرد. این کیه دیگه! فکر نکنم دیگه پرستاری تو این بیمارستان مونده باشه که با آراد دوست نباشه!
با تعجب نگاش کردم و گفتم: تو این بیمارستان چند تا دوست دختر داری؟!
– به جز نسرین، دیگه هیچی!
پوزخندی زدم و اضافه کردم: این همه پرستار تو رو به اسم کوچیک صوتت می زنن، هیچه؟!
– این بیمارستان بابامه و همیشه منو می آوردن اینجا. بخاطر همین به اسم کوچیک آوام می زنن.
چراغو خاموش کردم و خواستم برم که اظهار کرد: کجا؟
– میرم بیرون.
– لازم نکرده! همینجا بخواب!
– ببخشیدا؟! خیلی خیلی ببخشیدا؟ ولی تو بغل شما بخوابم؟
– الان غیر مستقیم داری می گی می خوای پیشم بخوابی؟
پوفی کردم واضافه کردم: شب بخیر!
تمایل داشتم درو ببندم که بیان کرد: رو این مبله بخواب!
– شاید یه عزیز دیگت بیاد، بخوای ببوسیش. با وجود من راحت نباشی!
– من برای بوسیدن کسی که دوستش دارم، از کسی خجالت نمی کشم!
– می دونم روت زیاده! شاید پرستارا بخوان یه کاری بکنن که من نبینم!
اجازه حرف زدنو بهش ندادم و اومدم بیرون. روی صنقلبی رو به روی اتاق آراد نشستم. چند دقیقه بعد نسرین با دکترش رفتن تو.
تا صبح، روی چند تا صنقلبی که کنار هم ردیف بود، خوابیدم و پالتوی آراد رو هم روی خودم کشیدم.
– هی! هی! هی! با توام! بیدار شو!
چشمامو باز کردم. فکر می کردم خودش باشه. با عصبانیت و حرص نگاهامو بستم و جای گرفتم.
کمی صورتمو مالش دادم و اظهار کردم: مگه بز صدا می زنی که می گی هی؟!
– با اون ابروهای پاچه بزی خب معلومه که بزی!
با همون حالت عصبی و حرص نگاش کردم.
گفت: کی اضافه کرد پالتوی منو رو خودت بندازی؟!
– خودم! سردم بود، چیزی هم جز پالتوی شما نبود.
– می اومدی تو اتاق می خوابیدی؟
– کجا می خوابیدم؟ تو بغل تو؟
خیلی مطمئن بیان کرد: خب آره! جا که بود؟ خودت نیومدی.
– خیلی…خیلی…
– خیلی چی؟!
بلند شدم گفتم: هیچی آقا!
پالتوشو برداشت و اظهار کرد: کم آوردی. نه؟
– کی؟ من؟!
تمایل داشتم چیزی بگم که نسرین اومد، کنار آراد وایساد. بازوشو گراهی شد و بهش چسبید و گفت:
– داری می ری؟
– دلبسته شدی بمونم؟
– نه بابا!ایشاا… که این طرفا پیدات نشه. قرار نهار بذاریم؟
– نه فدات شم. کار دارم.
دختره به من نگاه کرد. فهمیدم مزاحمم. جاده افتادم راهی شدم بیرون، کنار ماشین مشکی آراد وایسادم.
چند قدم رفتم عقب و نگاش کردم. دیشامگاه من سوار این عروسک بودما! اونوقت هی به خودم می گم بدشانس! کجام بدشناسم؟!
ایشاا… ده بار دیگه، نه کمه! سی بار دیگه معدش درد بگیره، با همین ماشین بیارمش بیمارستان! آمین یا رب العالمین!
چند دقیقه منتظرش موندم ولی پیداش نشد.اگه من جای آراد بودم، یکی می زدم تو گوش دختره تا انقدر بهم نچسبه! دختر آخه انقدر لوس؟ اَه اَه!
رو کاپوت ماشینش قرار گرفتم. یهو با صدای دزگیر ماشین پریدم پایین. به آراد که دزدگیر ماشینو زده بود و داشت می اومد، خیره شدم. ای درد بگیری ایشاا…! ترسیدم.
در ماشینو باز کردم و نشستم. خودشم جای گرفت. ماشینو روشن کرد و حرکت کردیم.
گفت: از بس دیشب این پدال گازو فشار دادی، دیگه کار نمی کنه.
– واسه لذتش که این کارو نکردم؟ شما رو آوردم بیمارستان.
چند دقیقه ای جز خاموشی چیز دیگه ای بینمون رد و بدل نشد. بالاخره آراد یه آهنگ خارجی گذاشت. معلوم نبود مرده چی برای خودش قلب درد می کنه.
بیان کردم: داریم می ریم خونه؟
– نه. می رم شرکت. جلسه ی مهمی دارم. تا الانم خیلی دیر کردم.
به پاش خیره شدم و اظهار کردم: به من ربطی نداره ها؟ یعنی اصلا به من مربوط نیست ولی با دمپایی می خوای بری جلسه ی مهم؟!!
به پاش خیره شد. یهو وسط جاده زد رو ترمز.
با چشای گخوشحال بیان کرد: چرا کفش پام نیست؟!
– برو خدا رو شکر کن شلوار پات بود آوردمت! اونوقت تو فکر کفشی؟!
پشت سرمو چشم دوختم: حرکت کن! بوق این ماشینا سرمو برد.
یه گوشه پارک کرد.
با عصبانیت اضافه کرد: چرا منو بدون کفش بردی بیمارستان؟
– خب من از کجا بدونم قراره دوست دخترای پرستارت برات ضیافت بگیرن و هرکدومشون با یه ماچ میان داخل؟! دفعه ی بعد، قبل از اینکه زخم معدت سراغت بیاد، خوش تیپ می خوابی رو تخت تا من ببرمت بیمارستان! سوئیج این ماشینم لطف کن دم کف دست بذار!
با حرص فقط نفس کشید و جاده افتاد. چند دقیقه بعد اظهار کردم:
– هنوز میری شرکت؟!
– با اجازه ی شما!
– خواهش میکنم، اجازه ی ما هم کف دست شماست!
فقط نگام کرد و با حرص سرشو تکون داد. لابد مد شده که رئیس با دمپایی بره شرکت! به پاش چشم دوختم؛ چقدر سفید و استخونیه! اگه با این پا تو صورت هر کی بزنه،صورت طرف خرد شده!
دم یه فروشگاه لباس نگه داشت. پیاده شد، درو قفل کرد. این چه کاریه می کنه؟ با مشت زدم به شیشه و بیان کردم: کجا میری؟! واسه چی درو قفل کردی؟!
بدون این که نگام کنه، می حرکت کرد داخل فروشگاه. داد زدم: آهایـــــی! با توام! بیا درو باز کن خیار شور نرسیده!
خسته شدم جای گرفتم.خرس قطبی! بوفالو! گوزن شاخ دار! قوبارغه! زرافه! کرم آشغال دونی! موش کور!
داد زدم: گورخر دیوونه!
آخه بگو چرا درو قفل کردی؟! زشت می شدی منم با خودت می بردی؟ اسب آبی! پنگوئن عقب افتاده!
نیم ساعت بعد، آقا پیداش شد. نگاش کردم؛ عین این آدمای قبل از عمل و بعد از عمل شده بود.
عجب تیپ خفنی زده! کثافت! کت و شلوار تنگی پوشیده بود. پلاستیکی که کف دستش بود روگذاشت عقب ماشین و اومد جلو. از زمانی که از در فروشگاه اومد بیرون، همین جور نگاش کردم تا وقتی که قرار گرفت. ماشینو روشن کرد و حرکت کردیم. بدون اینکه نگام کنه، اظهار کرد:
– شنیده بودم گربه ها وقتی گوشت می بینن، دیگه نمی تونن خودشون رو کنترل کنن ولی گربه ای به سمجی تو ندیده بودم! از داخل ماشین داشتی منو می خوردی!
باز حرص منو درآورد!
گفتم: آخه گوشتی هم نداری بخوام بخورمت! از بس غذا نمی خوری فقط استخون داری.
پوزخندی زد و بیان کرد: اتفاقا گربه ها استخونم دوست دارن!
دستمو مشت کردم و با عصبانیت بیان کردم: می شه دیگه به من نگی گربه؟
– می گم گربه تا نگاهت درآد!
– خیلی پررویی!
– از تو بیشتر نیستم!
دم شرکتش نگه داشت. نگهبان سلام کرد و ماشینو برد داخل پارکینگ.
اظهار کردم: من باید چه جوری برم خونه؟!
– مختار میاد دنبالت.
پیاده شدیم. راهی شدم داخل. چند نفر دیگه سلام کردن. وارد آسانسور شدیم؛ دکمه هفت رو فشار داد. به دیوار آسانسور که آینه ای بود نگاه کردم. کنار هم وایساده بودیم. من تا بازوی آراد بودم. چه کوتاهم! به کفشم نگاه کردم. نه! خوبم! اگه کفش پاشنه قد بلند بپوشم، اندازش می شم!
– فکر نکنم با کفش پاشنه دار هم اندازم بشی!
در باز شد و حرکت کرد بیرون. با تعجب نگاش کردم. خاک بر سرم! یعنی انقدر کشیده حرف زدم که صوتمو شنید؟ در خواست بسته بشه، سریع راهی شدم بیرون و پشت سرش جاده می راهی شدم. هر کی آرادو می دید، بهش سلام می کرد. وارد یه دفتر شدیم. یه خانم حدود سی ساله کشیده شد و اضافه کرد:
– معلوم هست کجایید آقای سعیدی؟ یک ساعته نگهشون داشتم. خیلی عصبانی شدن.
– به جهنم! زنگ بزن کریمی بگو الان میام.
– نگاه!
آراد حرکت کرد به یه اتاق و با چند تا پرونده برگشت.
به من اظهار کرد: همین جا بشین، الان مختار میاد دنبالت.
– باشه.
رو مبل جای گرفتم و راهی شد. خانمه که با کامپیوترش ور می راهی شد، اضافه کرد:
– شما دوست جدید آقای سعیدی هستید؟!
ای خدا خیرت نده آراد! چرا دوست دختراتو هر جا می بری که وقتی یه دختر باهات می بینن، فکر می کنن جدیده؟!
گفتم: خیر، نیستم!
– می گم! این جور دخترا تو سلیقه ی آقای سعیدی نیست!
با تبسم گفتم: بله. حق با شماست. چون اُصولا دخترای نگاه رنگی و لوند تو سلیقه ی آقای سعیدی هستن!
ای سلیقه ی آقای سعیدی رو سیل ببره!
بعد از چند دقیقه که جای گرفتم، مختار پیداش شد و با هم رفتیم خونه. وارد عمارت که شدم، دیدم قلب آرام کف دستشو زیر زیراه زده و پکر قرار گرفته. چند قدم راهی شدم. تا منو دید، با دو اومد طرفم و بیان کرد:
– حالش چطوره؟ خوبه؟ نمرده که؟! چرا جوابمو نمی دی؟ زنده است؟!
با لبخند گفتم: علیک سلام! بله، سالمه! حالشم خوبه. نفس می کشه و زنده ست. الانم تو یه جلسه خیلی مهمه.
یه نفس راحتی کشید و گفت: ممنون!
– خواهش می کنم…خاتون کجاست؟
– از دیشامگاه بهش گفتم آراد چی شده، خیلی مضطرب شد. می خواست زنگ بزنه ولی تلفنو با خودتون نبرده بودید. الانم داخل خونست.
– باشه. برو تو سرما نخوری. هوا سرده.
راهی شدم سمت خونه. پشت در وایسادم.
آوای کاملیا رو شنیدم.
– یعنی مطمئنی آیناز از این خوشش میاد؟!
– آره مادر! من سلیقشو می شناسم!
یه قیافه جدی و اخمو به خودم گراهی شدم.
درو باز کردم و رفتم تو و اضافه کردم: سلام!
خاتون با دلواپسی اومد طرفم وبیان کرد: سلام…حالش چطوره؟! قلب آرام گفت چی شده. تمایل داشتیم بیایم بیمارستان. دیدم قلب آهسته تنهاست نیومدم.حالش که خوبه؟
– آره خوبه…الانم شرکته.
– خب خدا رو شکر!
به کاملیا یه نگاهی انداختم و رفتم سمت اتاقم که با تبسم اضافه کرد:
– سلام .خوبی؟
جوابشو ندادم و راهی شدم تو. شالو از سرم برداشتم. یه ضربه به در خورد.
اظهار کردم: اگه کاملیایی، برو!
سرشو کرد تو و گفت: اومدم آشتی!
مانتومو درآوردم و اظهار کردم: ولی من نمی خوام آشتی کنم!
اومد تو، درو بست و گفت: ببخشید… می دونم تقصیر من بود.
وسط حرفش پریدم و اضافه کردم: آره تقصیر تو بود! حالا هم نمی خوام ححرکت کردو بشنوم. برو بیرون.
– خواهش می کنم آیناز! بذار حرفمو بزنمو اگه قانع نشدی بعد بگو برو.
– مگه تو اجازه حرف زدن به من دادی؟! خودت دوختی و بریدی. فقط مونده بود تاریخ عقد من و پرهامو مشخص کنی. باورم نمی شد اون حرفا رو تو بهم زده باشی . داشتم التماست می کردم بذاری برات توضیح بدم. ولی نذاشتی. فقط حرف خودتو زدی.
– می دونم…ببخشید … به خدا از روز اولی که پرهامو دیدم، دوستش داشتم. تا الان با هیچ دختری ندیده بودمش. مطمئن بودم کسی تو زندگیش نیست. تا اینکه سر و کله ی تو پیدا شد. وقتی دیدم پرهام چطور با تو گرم صحبت می شه و باهات شوخی می کنه…
سرشو پایین انداخت و آروم اضافه کرد: آتیش می گراهی شدم و حسودیم می شد. قلبم نمی تمایل داشت پرهام با کسی جز من حرف بزنه …از اون طرفم با امیر بودی. با اینکه می بیان کردی کسی رو دوست نداری ولی وقتی می دیدمت چطور با بقیه پسرا حرف می زنی، بیشتر به حرف فرحناز می رسیدم … اومدم آشتی کنم… منو ببخش!
– نمی بخشم… چراکه بدون گناه محاکمم کردی.
– یعنی برم؟
به سمت در اشاره کردم و اضافه کردم: بفرما!
سرشو انداخت پایین و راهی شد سمت در.
اظهار کردم: صبر کن!
با خوشحالی برگشت و اضافه کرد: بله؟
– قبل از اینکه بری، برو اون چیزی که برام خریدی رو بده!
– اون برای وقتی بود که باهام آشتی کنی!
– حالا تو برو بیارش، بعد یه فکری درمورد قهر و آشتیمون می کنیم!
– خب آشتی کن دیگه!
– اندیشیدی به همین راحتیاست؟ دل یکی رو بشکونی، بعد با یه کادو بگی آشتی!
با قیافه ی گراهی شده بیان کرد: باشه!
وقتی رفت خندیدم . برگشت. خندمو جمع کردم. با بی حوصلگی کادو رو جلوم گرفت.
گفتم: بگو بفرمایید!
کف دستشو راست کرد و گفت: خب بفرمایید!
بازش کردم. یه جعبه ی طلا جواهرات بود. در جعبه رو باز کردم. یه دستبند ستاره ای طلای سفید بود که روی پنج تا از ستاره ها یه حرف انگلیسی نوشته بود که اسم خودمو تشکیل می داد.
نگاش کردم و اضافه کردم: حالا چرا قیافتو اونجوری کردی؟!
– کی؟ من؟… هیچی. فقط در ذهنش گذراندم منو می بخشی.
– فکرت که اشتباه نبوده؟
با تعجب و خوشحالی نگام کرد و اضافه کرد: راست می گی؟ یعنی منو بخشیدی؟
با تبسم اظهار کردم: آره!
بغلم کرد و گفت: می دونستم می بخشی …ممنون!
منم بغلش کردم و گفتم: خواهش می کنم… ولی دفعه بعد، زود قضاوت نکن. بذار طحرکت کرد حرفشو بزنه!
– چشم!
ساعت یازده، کاملیا رفت. به کف دست بند خیره شدم. یهو یاد گردنبندم افتادم. جلو آینه بهش چشم دوختم به اون ستاره و به یاد مادرم، ستاره رو بوسیدم : مولین دوست دارم!
ساعت دوازه آراد اومد. داشتم سالادو حاضر می کردم که یهو قلب آهسته اومد تو آشپزخونه و با هل و ترس اضافه کرد:
– آیناز…آیناز! چی کار کنم؟ آراد اومد. الان منو می کشه.
کاهو رو گذاشتم تو دهنم و با تعجب نگاش کردم و با تبسم گفتم:
– بخاطر آراد انقدر رنگت پریده؟!
بهم چسبید و اظهار کرد: آره… اگه کتکم زد چی؟
خندیدم و بیان کردم: نترس، کتک نمی زنه!
– از کجا مطمئنی؟
– از اونجایی من چهار ماهه پیششم، همه بلایی سرم آورده الا کتک! حالا هم برو سر میز بشین، غذا رو بیارم.
– نه همینجا با شما می خورم.
خاتون اومد تو و گفت: آیناز؟ چرا وایسادی؟ زودتر نهار آقا رو ببر.
– چشم خانم!
میز نهار خوری رو چیدم. آراد اومد پایین. رو صندلی قرار گرفت و اظهار کرد:
– پس قلب ساکت کجاست؟
همین جور که براش سوپ می کشیدم، بیان کردم: از شما می ترسید، خودشو تو آشپزخونه حبس کرده!
– بهش بگو بیاد!
– چشم!
راهی شدم به آشپزخونه و اظهار کردم: قلب آهسته! آقا می گه بیا.
– نمیرم!
خاتون: چقدر می ترسی دختر! اگه اون همه بلایی که سر آیناز اومده، یکیش سر تو می اومد که تا حالا مرده بودی؟ نترس! برو. قول می دم کاریت نداشته باشه!
به من نگاه کرد و اضافه کرد: پس تو هم بیا!
خندیدم و گفتم: باشه، بیا!
من جلو راه می رفتم، اونم پشت سرم با ترس می اومد. کنار میز وایسادیم.
اضافه کردم: آقا! دل آهستهو آوردم.
آراد که مشغول خوردن سالاد بود، سرشو قد بلند کرد و با تعجب به پشت من خیره شد و بیان کرد:
– تو چرا رفتی پشت این قایم شدی؟… بیا اینجا ببینم!
آراد وایساد. قلب ملایم از جاش تکون نخورد. با ترس به من نگاه کرد.
با لبخند اضافه کردم: برو!
با قدم های آهسته راهی شد پیش آراد. رو به روش وایساد. سرشو انداخت پایین و اظهار کرد:
– ببخشید. نمی دونستم نباید کیوی بخورید… به خدا اگه…
آراد بغلش کرد و اجازه ی حرف زدن بهش نداد و اضافه کرد:
– اشکال نداره!
سرشو از سینش برداشت و نگاش کرد: من هیچ وقت دعوات نمی کنم. پس لازم نیست ازم بترسی.
لبشو بوسید و بار دیگر بغلش کرد. به من خیره شد و گفت: تو اینو از من ترسوندی؟!
– نه!
– دروغ نگو… من تا حالا به این اخم نکرده بودم، چه برسه بخوام دعواش کنم.
– من نمی دونم، از خودش بپرس!
دل ساکت به آراد خیره شد و اضافه کرد: اون منو نترسونده! بخاطر دعواهایی که با آیناز می کردی منم ترسیدم دعوام کنی.
آراد چند ثانیه ای نگام کرد و اضافه کرد: خیلی خب! بشین نهارتو بخور، سرد می شه.
وقتی جای گرفتن، براشون غذا کشیدم و یه گوشه وایسادم تا نهارشون تموم بشه. وقتی ظرفا رو جمع کردم، بردم به آشپزخونه.
خاتون اظهار کرد خودم ظرفا رو می شورم. منم از خدا تمایل داشته رفتم که به مرغ عاشقیام غذا بدم. راهی شدم تو، نزدیک قفس شدم و بهشون چشم دوختم. ماده مسرور بود. می خوند ولی نره پکر و دمق تو لاک خودش، به نرده ی قفس چسبیده بود. در قفسو باز کردم، مرغ عاشقی نرو آوردم بیرون، بوسش کردم و گفتم:
– چی شده آراد؟ چرا پکری؟ نکنه باز آیناز اذیتت کرده؟ آره؟
با اخم به ماده چشم دوختم و اضافه کردم: آیناز! کار توئه؟ تو دل اینو شکوندی؟ چرا اذیتش می کنی؟خوبه تنبیهت کنم و چند روزی بهت غذا ندم آدم شی؟
نوک آرادو بوسیدم و گفتم: آراد! دعواش کردم، دیگه ناراحت نباش و اخماتم وا کن!
چند بار دیگه نوکشو بوسیدم و گذاشتمش تو قفس.
– پس نوک اونو جای لب من می بوسی؟!
برگشتم، دیدم با اخم و کف دست به سینه به چهار چوب در تکیه داده. به به! بدبخت شدم! فکر کنم کل صحنه ها رو دیده!
پوزخندی زد و اضافه کرد: تو که قلبت می خواد ببوسمت، چرا به خودم ناضافه کردی و نوک اون پرنده بیچاره رو جای لب من می بوسی؟!
– نوک این پرنده شرف داره به لبای کثیف تو که هر کی از راه می رسه با یه بوسه ازش پذیرایی می کنی!
اومد جلو. حرکت کردم عقب.
بیان کرد:جدی؟ چطوره لبای کثیف منم بچشی؛ شاید بد نباشه؟ مطمئنم از لبای علی خوشمزه تره.
همین جور می اومد نزدیک و من می راهی شدم عقب.
گفتم: نزدیکتر نیا!
– چرا؟! بابتت پول دادم؛ حیفم میاد بدون استفاده و مجانی بدمت به علی. حقمه حداقل ببوسمت!
– برو دل آرامو ببوس!
– اونو که شب تو بغل خودم می بوسمش!
می راهی شدم عقب، اونم با قدم های آروم می اومد جلو. یهو در باز شد و خاتون اومد تو. یه نفس بلند و راحت کشیدم.
خاتون با دیدن آراد تعجب کرد و اضافه کرد: آقا! شما اینجا چیکار می کنید؟!
– یعنی اجازه ندارم بیام؟!
– نه، نه! آقا ببخشید… منظورم اینه که … چرا بی خبر؟ خیلی خوش اومدید! بفرمایید!
آراد به من چشم دوخت و اظهار کرد: نه، باید برم. اومدم به این بگم زودتر بیاد اندازه هامو بگیره.
اضافه کردم: همین جا منتظر بمونید تا مترو بیارم.
– بیا اتاقم… زودتر بیا، چون عجله دارم.
اینو بیان کرد و رفت. همونجا وایسادم.
خاتون گفت: آیناز چرا وایسادی مادر؟ برو دیگه؟
چه دل خجسته و میمون و مبارکی داره این خاتون!
متر و دفتر و خودکارمو برداشتم و رفتم به عمارت. از پله حرکت کردم بالا. دم در اتاقش که باز بود وایسادم. کسی نبود. رفتم تو. دور و برو یه نگاهی انداختم که از اتاق لباس اومد بیرون. کتشو تنش کرده بود.
گفت: فکر نمی کردم بیای!
– چرا نیام؟ در ذهنش گذراندی ازت می ترسم؟!
اومد جلو. حرکت کردم عقب. همین جور که نگام می کرد، کتشو درآورد. کمی ترسیدم. نکنه باز بخواد خریتی بکنه؟! می گن دو تا نامحرم نباید تو یه اتاق تنها باشنا؟ بخاطر این چیزاست!
با ترس راهی شدم عقب تر و اون می اومد جلوتر.
اضافه کردم: می خوای چیکار کنی؟
پوزخندی زد و گفت: زود باد خالی می کنی!
– چی؟
– دو دقیقه پیش که اظهار کردی نمی ترسم؟ حالا چی شده که عقب عقب می ری؟
– می خوام میدونو برا زورگویت باز کنم!
– زود باش اندازهامو بگیر، دیرم شده!
دفترو گذاشتم رو میز. مترو باز کردم، پشتش وایسادم و شونه هاشو اندازه گراهی شدم. چراکه آقا زرافه تشریف داشت، مجبور شدم رو پنجه ی پام وایسم، ببینم چقدره. جلوش وایسادم. از سر شونه تا مچ کف دست هم اندازه گراهی شدم. نگاهشو رو خودم حس کردم.
سرمو کشیده کردم و اظهار کردم: چیزی شده؟
– نه، فقط چرا اندازه ها رو نمی نویسی؟
– یادم می مونه؛ دستتو ببر بالا!
– چرا؟!
– باید زیر بغلاتو اندازه بگیرم.
– زیر بغلامو می خوای چیکار؟!
یهو یه چیز مسخره ای به ذهنم رسید.
یه لبخند شیطنتی زدم و بیان کردم: می خوام بدونم رشدش خوبه؟
با کمی گیجی اظهار کرد: رشد چی؟
چند قدم ازش فاصله گرفتم و اضافه کردم: مو!
با چشای گسرخوش نگام کرد. دیگه واینستادم. با خنده و جیغ از اتاقش زدم بیرون و تا جایی که جون داشتم از پله با سرعت می اومدم پایین. یهو خوردم به مختار.
همینجور که از پله ها می اومد پایین، گفت: مختار بگیرش!
منم به سمت آشپزخونه می راهی شدم.
اظهار کردم: مختار بگیرش! الان منو می کشه!
آراد به پله ی آخر که رسید، مختار تو هوا گرفتش.
آراد داد زد: ولم کن مختار… بذار حسابشو برسم.
خاتون هم اومد تو سالن و با نگرانی گفت: چی شده آقا؟!
آراد همین جور که سعی می کرد از کف دست مختار فرار کنه، بیان کرد:
– چی شده؟ برو از این دختره بپرس! خجالتم نمی کشه!
من که پشت خاتون قایم شده بودم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜