بلاخره شد روزگاری که حتی توی خواب نمیدیم.
بهترین تیپم رو که مناسب دانشگاه بود زدم و کیف دلنشینی که آماده کرده بودم رو روی کول انداختم.
همراه آترین بعد از صلوات و خوندن سوره از خونه خارج شدم.
سوار ماشین شدیم و بدون هیچ حرفی آترین شروع به رانندگی کرد.
باورم نمیشد!
اصلا یه روز به خواب نمیمشاهده کردم من دانشگاه کانادا درس بخونم.
استرس داشتم و کمی نگران بودم ولی!
مضطربی نداشت.
رسیدیم دانشگاه.
آترین بعد از مسیرنمایی کردن و کمی حرف زدن باهام، راهی شد.
حالا من بودم و ورودی دانشگاه …
نفس عمیقی کشیدم و وارد شدم …
ساعت ۲ ظهر بود که از دانشگاه خارج شدم و سوار ماشین امیر شدم.
به بدبختی آترین رو پیزیراده بودم که نیاد.
چند روز بود امیر رو نمتوجه شده بودم.
وقتی اومد بعد از سلام احوال پرسی و ابراز مشتاق دیداری از جانب امیر،
براش راجب دانشگاه و روزگار اول بیان کردم.
راهی شدیم برای ناهار.
بعد از خوردن ناهار و کمی پیاده روی سوار ماشین شدیم و بی حرف امیر به طرف خونه روند.
وقتی رسیدیم سر کوچه قبل از این باهاش خدافظی کنم اظهار کرد :
تابان جان! امروزگار بی نهایت قشنگ شدی.
خجالت کشیدم و سرم رو انداختم پایین که کف دستم رو گحرکت کرد و بوسه ای روی کف دستم گذاشت.
بعد از چند ثانیه سکوت سرم رو آوردم بالا ولی قبل از خدافظی کردن،
گونه ام رو بوسید و بیان کرد :
زود همدیگرو ببینیم.
حتی اگر کار داشتم برات مهم نباشه و بگو تا بیام.
بهشدت دلتنگت شده بودم.
خدافظی کردم و از ماشین پیاده شدم.
بعد از اون شامگاه بهش اجازه نداده بودم منو ببوسه.
امروز طلسم شکسته شد.
پسر جذاب و خوبی بود.
برای رل بودن و یه مدت خوب بود ولی،
اصلا اصلا یک بار هم نتونستم آیندمو باهاش تصور کنم.
ازش خوشم میاد ولی حدس میزنم امیر جدی جدی داره قلببسته میشه.
باید هر چی زودتر یا رابطه رو تموم کنم یا باهاش حرف بزنم و بهش بگم . . .
یک ماه به سرعت برق و باد گذشت.
تو این یک ماه به حدی درگیر درس و دانشگاه شده بودم که همه چیز یادم رفته بود.
فراموش کردم تنهام.
فراموش کردم خانواده ای ندارم.
فراموش کردم تنها کسی که کنارمه بعد از خدا، آترینه.
فراموش کردم غصه و دلخوری دارم.
جز دو بار نتونستم امیر رو ببینم.
اوایل دانشگاه بود و هنوز عادت نکرده بودم.
آترین هم درگیر آلبوم جدید بود و زیاد کاری به کار هم نداشتیم.
فردا تعطیل بود و با امیر قرار داشتم.
قبل از خواب به آترین اظهار کردم میخوام برم بیرون و معلوم نیست تا چه ساعتی برمیگردم.
انقدری اعتمادش نسبت بهم زیاد شده بود که ناضافه کرد ساعت ۸ و ۹ خونه باش.
فقط بیان کرد مواظب خودت باش و تا دیر وقت بیرون نمون.
حتی نسؤال کرد با کی میری، کجا میری!
ساعت ۶ عصر با امیر قرار داشتم.
بهم آدرس یه کافه داد و اضافه کرد نمیتونه بیاد دنبالم.
رفتم حموم و کارام رو کردم.
تیپ فردامو آماده کردم و وقتی از همه چیز خیالم راحت شد،
بدون هیچ فکر و خیالی خوابیدم.
تو عالم خواب بودم که آوای زنگ گوشیم کشیده شد.
به سختی کف دستمو حرکت دادم و بدون باز کردن دیدهم گوشی رو پیدا کردم.
وصل کردم و منتظر شدم تا فرد پشت خط صحبت کنه.
با شنیدن الو اضافه کردن امیر از جا پریدم.
_الو؟
امیر : سلام خانم خوبی؟
خواب بودی عزیزم؟
_سلام امیر جان ممنون تو خوبی؟
نه نه بیدارم! جانم چیزی شده؟
امیر : نه گلم زنگ زدم بهت بگم فلور میاد دنبالت.
_فلور؟ برای چی؟ مگه قراره اونم باشه؟
امیر : آره عزیزم چون میدونم خیلی باهاش صمیمی شدی حدس زدم از اینکه باهامون باشه خوشحال میشی.
دوست نداری؟ . . .
هول شده اظهار کردم :
نه نه، اتفاقا خوشحال شدم.
پس من با فلور بهت میپیوندم.
خدافظی کردیم و وقتی قطع کردیم با حرص گوشی رو پرت کردم.
از جا بلند شدم و به ساعت خیره شدم.
ساعت ۱۲ بود و اصلا عجیب نبود انقدر خوابیدنم.
این مدت تایم استراحت و خواب زیادی نداشتم.
میخواستم امروزگار به امیر راجب حسم بگم اما با اومدن فلور نمیشه.
از اتاق خارج شدم و راهی شدم پایین که مشاهده کردم ظرف غذا روی میزه.
خرسند کف دست و صورتم رو شستم و شروع به خوردن ناهار کردم.
بعد از خوردن، ظرف پلاستیکی رو انداختم توی سطل و بعد از مرتب کردن آشپزخونه رفتم بالا.
دوش کوتاهی گراهی شدم و بعد از حموم شروع کردم به آماده شدن.
بلوز تنگ قرمز رنگی پوشیدم و گردنبند خود بلوز رو که به رنگ طلایی بود توی گردنم انداختم.
شلوار لی ۸۰ دودی رنگم رو پام کردم.
پابند طرح پروانه دور پای راستم بستم و بعد از مطمئن شدن از آرایش و تیپم،
به ساعت خیره شدم.
ساعت ۵ بود و قرار بود ۵:۱۵ فلور بیاد دنبالم.
کفش دودی رنگم رو پام کردم و کیف ستش رو توی کف دستم گراهی شدم.
بعد از برداشتن تمام وسایل مورد نیازم،
ساعت و گوشواره و انگشتر رو بستم.
از اتاق خارج شدم و درش رو بستم.
رفتم پایین و در سالن رو قفل کردم.
چند دقیقه که گذشت با شنیدن صدای بوق ماشین از حیاط راهی شدم بیرون.
درو قفل کردم و سوار ماشین فلور شدم.
بعد از سلام احوال پرسی شروع به حرف زدن کردیم.
فاصله خونه تا مکانی که امیر گفته بود تقریبا نیم ساعتی میشد.
بلاخره رسیدیم.
چون زود رسیده بودیم پیاده نشدیم.
فلور اظهار کرد :
تابان واقعا امیر رو دوست داری؟
_راستش نمیدونم.
ازش خوشم میاد و به دلم میشینه اما برای ازدواج و یه عمر زیستن فکر نمیکنم مناسب هم باشیم . . .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن