سنگ دل مغرور پارت ۳

ـ پس تا 6صبح امادس. خوبه… بهتره زودتر بریو تمومش کنی…..

من با این حرفش بلند شدم و خواستم برگردم که مشاهده کردم هی وای من… پشتم کاملا لخته و الان باید کتشو بهش بدم… و باز با این ریخت جلوش برم…توی فکر بودم که متوجه شدم روبروم با فاصله کمی از حرکت ایستاده و داره نگام میکنه. فک کنم فهمید چه مرگمه…. تند روشو برگردوندو حرکت کرد سکت میزش …..

منم از خدا خواسته مثل برق از اتاق زدم بیرون… خودمو انداختم توی آسانسور. به محض رسیدن سریع مانتو و مقنعمو پوشیدم بعد راهی شدم سراغ طرح ها…

تا ۶ مشغول بودم. نگاهام دیگه باز نمیشد. سرم داشت منفجر میشد……….

نمیدونستم توی شرکت یا نه…. اما با طرح ها رفتم پیشش… در اتاقش نیمه باز بود.

در زدم اما جواب نداد…………… درو باز کردم…

روی مبلی که من بیهوش بودم قرار گرفته بود و کف دست به سینه خوابیده بود. آروم بهش نزدیک شدم… صورتش توی خواب هم پر ابهت و پر جذبه بود…

نمیدونم چی توی این مرد بود که هم ازش فرار میکردم هم به طرفش کشیده میشدم…..

نمیدونستم چیکار کنم.. از یه طرف میمیل داشتم زودتر طرحارو ببینه و خلاص شم ولی از یه طرف دیگه دلم نمیومد بیدارش کنم….

آروم طرح هارو روی میز گذاشتم و کتشو که همرام اورده بودم روش کشیدم خودم هم کنارش قرار گرفتم.

نگاهم حرکت کرد روی نیم رخ صورتش… چقدر سرد بود…………چقدر محکم…….

دوباره سرمو به طرف برگه ها برگردوندم. قد بلند شدمو روی قالیچه نشستم تا بار دیگر بهشون یه نگاهی بندازم. ولی کم کم پلکام سنگین شدو و خوابیدم………..

“حسان “

بالاخره به هوش اومد… دیدهاشو کم کم باز کرد تازه فهمید که چه خبره سریع نمی خیز شد. وسط جاده ار حرکت از حرکت ایستاد نگاهش روی کتم ثابت موند فک کنم هنوز متوجه اوضاع نشده بود سرشو برگردوند سمت من. تا منو مشاهده کرد تند کامل نشست اما بامتوجه شدن وضعش کتمو جلوش قرار دادو با تمام توانش لبشو به دندون گحرکت کرد …اونقدر محکم که خون از لبش اومد….

چرا این کارو کرد؟ ………….

چرا اینقدر براش مهمه؟ …………….

برخلاف اون من اصلا این چیزا برام همه نبود… بیشتر دخترایی که در اطرافم بودند راحت بودن. وضع لباساشون به‌شدت افتضاح بود…

اما چرا این دختر اینقدر پوشش براش اهمیت داره… چرا همواره همه ی کاراش با بقیه فرق داره؟

من که اونو متوجه شده بودم ..حتی بغلش کردم.. پس چرا مجدداً خودش داره زیر کت مخفی میکنه….. با صداش از فکرم در اومدم….

زیادی توی فکر غرق شدم. و انگار این موضوع رو درک کرده بود. با اخمی شمشاهده کرد بهش خیره شدم و بسیار سرد جدی حوابشو دادم.که مثل همیشه با حاضر جوابیش بار دیگر منو عصبانی کرد. اما خشمگینتم شیرین بود و لذت بخش… دقیقا مثل دختر بچه های ۳ ساله غمگین میشد و حالت صورتش با مزه و شیرین بود….

نمی خواستم موضوع کش دار شه به خاطر همین با یه سوال در مورد طرح ها حواسشو پرت کردم..

قرار شد تا ۶ صبح کارشو تحویل بده. منم راضی بودم ازش میل داشتم بره.

کشیده شد اما برنگشت انگار با چیزی کلنجار میرفت.. می میل داشت چیزی بگه اما نمی تونست . رو بروش ایستادم. سرشو بالا آورد نگاهش رنگ خواهش داشت .

ترس جاشو به تمنا داده بود… …..

فهمیدم که از اینطور توقف کردن با اون وضع لباس جلوی من داره عذاب میکشه…….

. درک کردم اگه برگرده تمام بدنش توی متوجه شدم قرار میگیره…

این دختر می خواد با حیا بودنشو به من ثابت کنه؟

ولی واقعا با حیاست؟

هنوز حیا و شرم توی جنس این دختر هست؟

نگاهمو ازش گراهی شدم و پشتمو بهش کردم . به محض برگشتنم صوتی درو گوش دادم. ایستادم برای اامان بار به این دختر کوچولوی دیوانه خندیدم که فقط روی صورتم یه حالت ضعیفی از تبسم ایجاد شد.

خیلی وقته که از خنده هم فراری شدم مثل خیلی چیزهای دیگه……

حوصله بر گشتن به خونرو نداشتم همونجا با کپی مدارک قراردادو تنظیم کردم. بعد از یه ساعت ؛ خستگی داشت کلافم میکرد….

پا شدم ناخداگاه به سمت مبلی که اون دختر روش دراز کشیده بود راهی شدم و روش جای گرفتم…

یه حسی آزارم میداد. حس شیرین و لذت بخشی اما برای من آزار دهنده بود. سعی کردم بی اهمیت به اون حس مبهم بخوابم…

با صدای آلارم گوشیم بیدار شدم. تمایل داشتم گوشی رو از جیبم دربیارم که متوجه ی کتم که روم بود شدم. با تعجب کتو کنار زدمو آلارمو قطع کردم.

نگاهم بهش افتاد که روی زانوهاش قرار گرفته بود و پشت به من سرشو روی طرحاش گذاشته بود. معلوم بود که خیلی خسته بوده که اینطور خوابیده….

ولی چرا بیدارم نکرد..؟

چرا این کتو انداخته روم؟

و چراهای زیادی که برای من بی جواب مونده بود………….

به سمت کف دستشویی حرکت کردم. صورتمو شستم . برگشتم به اتاق

آروم برگه هارو از زیر سرش کشیدم بیرون .اینقدر غرق خواب بود که متوجه نشد.

باز هم با کارش شوکه شدم. به‌شدت استعداد داره.. اگه همینطور ادامه بده حتما آینده ی به‌شدت روشنی داره… لپ تاپش هم روی میز بود و این یعنی مقلب سه بعدیشو هم آماده کرده… لپ تاپو سمت خودم کشیدمو از حالت sleep درش آوردم. برنامه باز بود… بعد یه سری تغیرات مجدداً ذخیرش کردم. برنامه رو بستم.

به محض بستن برنامه دیدهم به تصویر زمینه موند…..

عکس خودش بود ولی نه تنها…… کنارش یه دختر که ازخودش جوونتر بود و دستشو دور گردنش انداخته بود و پسر بچه ای که روی پاهاش قرار گرفته بود و با حالت با مزه ای زبونشو درآورده بود. همرا با مرد و زنی میانسال ولی خوش چهره و خوش پوش که دستاشون توی هم گره خورده بود ،کنار شون نشسته بودن. کف دستای قلبقک کوچولو دور بازوهامرد قفل شده بود…

یعنی اینها خانوادشن…. پس چرا تنها زندگی میکنه… قیافش توی عکس معصوم تر به نظر میرسید…لبهاش و دیدههاش میلبخند زد…. موهای کشیدهشو به یه طرف بافته بود…

چقدر پاک و ساده بود…. مثل الان…مثل همه ی این وقتهایی که دیدمش… بی آلایش …بی آرایش…………..

ساعت ۸.۳۰ بود. و اون هنوز خواب بود.. از دفتر اومدم بیرون. سماواتی مشغول بود. بهش اضافه کردم که اون دختر توی اتاق منه .چون میدونست زیاد تعجب نکرد اما وقتی فهمید خوابه کم مونده بود از تعجب شاخ دربیاره…..منم بی تفاوت مثل گذشته ..از شرکت زدم بیرون…

باید همه چیزو به کف دست فراموشی بسپرم…. نباید بیشتر از این درگیر حس های ناشناخته و عجیب شم…. اینها برای من غریبه اند و غریبه باقی میموننن…

“مهرا”

با صدای گوشیم از خواب بیدار شدم. گردنم خشک شده بود. مثل همواره پروانه بود که با آوای گرفته ای جواب دادم.

ـ جانم پروانه

ـ سلام دختره خوبی؟ شرکتی؟

ـ آره عزیزم.

ـ پس چرا صدات اینجوریه. انگار خواب بودی

ـ هه…عاشقتم. خواب بودم دیگه منتهی توی شرکت خوابیده بودم….

ـ وا چرا توی شرکت؟ مگه دیشب نخوابیدی ؟

ـ نه بابا. حالا ولش بعدا برات تعریف میکنم. خبریه؟

ـ خبر که نه. میل داشت بگم امروزگار میرم بانک سندو میبرم…

ـ باشه. خوب کاری میکنی. ببخش که نمیتونم همراهت بیام.

ـ نه عزیزم. اونی که باید ببخشه من نیستم. تویی

ـ برو بابا. زیادی داری شِرو ور می گی. کاری نداری

ـ نه . خدافظ

ـ خدافظ

بعد از قطع شدن گوشی تازه متوجه شدم توی اتاق حسانم( اوه… چه زود شد حسان..)

یه خیره شدم توی اتاق نبود. به ساعت نگاه کردم………..

هنگیدم…. …………..

ساعت11.۳۰ بود. من از ساعت ۶ صبح تا الان خواب بودم!

چرا بیدارم نکرد… وای خدا حتما میخواد تلافی الان خوابیدنم توی اتاقشو سرم دربیاره…

من واقعا بدبختم………….

همینطور که با خودم غر میزدم نگام به لپ تاپ و برگه هام افتاد.

جاشون عوض شده بود. پس یعنی اونارو مشاهده کرده. رفتم نگاهشون کردم…………… بـــــعله……………………….

مشاهده کرده بود و یه سری تغییراتم توش داده بود.لپتاپمو روشن کردم بامشاهده کردن عکس کف دستاپ یه خنده ی غمگین زدم. آخرین وتازه ترین عکسی که با خونوادم گراهی شده بودم.

یک هفته قبل از تصادف توی یکی ازجنگلهای شمال …..

چقداون روزگارخوش گذشت ……………..

چقداون روزگارخوشبخت بودم ……………

بابوسایی که برای عکس فرستادم نرم افزار3بعدی رو بازکردم تغییرات رو هم توی برنامه اورده بودوبسیار عجیب بودکه این کارو کرده بودبدون اینکه بیدارم کنه…

خدایا این روزگارا کارای عجیب غریب ازش میبینم… از اتاقش اومدم بیرون… امید سرشو برده بود زیر میز داشت با یه چیزی ور میحرکت کرد و زیر لب غر میزد….

بی هوا حرکت کردم سمتش محکم با کف دستام کوبیدم روی میزش….بیچاره از ترس کوپ کرده بود. چنان سریع میل داشت از اون زیر بیاد بیرون که سرش محکم خورد به لبه ی میز و دادش رسید به آسمون…

یه لحظه دلم براش سوخت.. ولی تا قیافشو مشاهده کردم از خنده ریسه رفتم. صورتش قرمز شده بود و اگه من اونجا نبودم صد در صد گریه میکرد…تا چشمش به من افتاد به‌سرعت تقویم روی میزو برداشت به طرفم پرت کرد و افتاد دنبالم…

منم تند به طرف آسانسور دویدم و برگشتم تا براش ادا دربیارم که محکم خوردم به یکی یا خدا … اون نباشه هر کی بود بود…… سرمو با ترس برگردوندم.

سرمو با ترس برگردونم.

با دیدن آقای مظاهر حمیدی نفسم رو راحت بیرون دادم و ناخواسته قد بلند بیان کردم :

ـ آخیش … خدا رحم کرد….

بدبخت نگاهاش از تعجب شده بود اندازه ی توپ تنیس…. کم مونده بود از حدقه دربیاد… امید هم بهم رسید و یه پس گردنی کوچولو بهم زد و گفت:

ـ که منو می ترسونی آره؟ دارم برات قلبقک کوچولو

با اظهار کردن کلمه قلبقک کوچولو از زبون امید چنان چشم غره ای براش راهی شدم که بیچاره لال شد.

سرمو به طرف آقای حمیدی گراهی شدم. بیچاره هنوز توی شوک بود. گند زده بودم

. باید یه جوری ماست مالیش کنم…. تند بیان کردم

ـ صبح بخیر آقای حمیدی. ببخشید من متوجه ی شما نشدم..

ـ نه خواهش میکنم . فقط یه ذره غیر منتظره بود…

من از تیکش منظورشو گحرکت کردم.. نمی تمایل داشتم در موردم فکرای بد بکنه… باز بی فکر دهنمو باز کردم…

ـ واقعا شرمندم. در ذهنش گذراندم آقای فرداد هستین و من بهتون خوردم. راستش یه ذره وحشت کردم. به خاطر همین تا شما رو دیدم خیالم راحت شد و اون حرفو زدم… بازم متاسفم..

تا جملم تموم شد .حمیدی چند ثانیه بهم زل زد بعد قد بلند زد زیر خنده……

حالا دیدهای من شده بود توپ تنیس. …………

بعد از چند لحظه خندشو به زور قطع کرد و اظهار کرد:

ـ پس واقعا حق داشتی اینطوری بگی! منم اگه جای تو بودم همین کارو میکردم. آخه بغل یه آدم معماما که نراهی شدی… بغل حسان فردادِ….

حالا منو امید دهنامون باز مونده بود. قیافه هامون مشاهده کردنی بود بعد از چند لحظه هر سه تاییمون زدیم زیر خنده….

آقای حمیدی واقعا خوش اخلاق بود و خوش برخورد بود.. یه آقای متین و با وقار که با همه در عین راحتی با احترام برخورد میکرد…

اونروزگار دیگه حسان فردادو ندیدم. نه اون روزگار بلکه ۳ روز دیگه هم گذشت و ازش خبری نبود.. توی این مدت هر روزگار به خونه ی عزیز جون و پروانه سر میزنم.. حال و احوال عزیز جون رو براه نبود و از صورتش هم معلوم بود….

توی این چند روزگار پروانه با سند به بانک می رفت تا شاید بتونه سریعتر وام بگیره…

الان یه هفته از آخرین باری که حسان فردادو دیده بودم میگذره… معلوم نیس کجاست؟

طبق معلوم یکی از وسایلامو توی ماشین جا گذاشتم راهی شدم سمت پارکینگ که گوشیم زنگ خورد.. پروانه بود…

ـ سلام به پروانه ی گل خودم… چطوری جیگر؟

هییچ صوتیی جز هق هق نمی یومد. ……………

درجا از حرکت ایستادم………………. پاهام به زمین چسبید……..

ته قلبم خالی شد…………..

با ترس و فریاد گفتم:

ـ چرا گریه میکنی؟ پروانه چرا حرف میزنی ؟پروانه عزیز خوبه؟

با این حرفم هق هق پروانه کشیده تر شد. مدام اسممو صوت میزد . دیگه داشتم کم کم گریم می گراهی شد .

دوباره بیان کردم:

ـ جان مهرا بگو چت شده؟ چرا چیزی نمی گی؟ بگو داری سکتم میدی؟

به حرف اومد…………..

ـ مهرا. بدبخت شدم. مهرا من غیر عزیز جون کسی رو ندارم…همه کسم عزیز جونه… بی عزیز تنها میشم… بی کس میشم.. مهرا بیچاره شدم…

دیگه رسما داشتم از حال می رفتم..

ـ پروانه توروخدا. درست درمون حرف بزن. عزیز جون خوبه؟

ـ مهرا وام جور نشد. یعنی هر جا حرکت کردم بیان کردن خیلی زود بهت بدیم شیش ماه دیگس.. م

هرا ۶ ماه دیگه عزیز طاقت نمیاره…. مهرا چیکار کنم؟ حال عزیز اصلا خوب نیس.. چی کار کنم.؟

با حرفاش انگار دنیا روی سرم آوار شد.

6ماه؟…………….

حالا بقیه پول چی میشه؟…………….. حالا عزیز جون چی میشه؟ ……….

باید الان به پروانه قلبداری بدم..

ـ قربونت برم.آروم باش . خیلی خوب بابا. اندیشیدم چی شده… جهان که به اخر نرسیده.. جور میشه.. شده از زیر زمین پول جور کنم این کارو میکنم… اصلا ماشینو میفروشم……….

تا این حرف از دهنم بیرون اومد یکی محکم کوبیدم توی سرم…آخه احمق ماشینی که سند نداره چطوری میخوای بفروشی؟

پروانه گفت:

آخه ماشین که هنوز سند نداره. هنوز قسطاش مونده.. تازه مگه به نام عموت نخریدی؟

مشاهده کردم حسابی گند زدم.

. بلافاصله گفتم:

ـ پروانه به‌شدت خب ماشین نشد …یه کار دیگه میکنیم.. اصلا میرم تقاضای وام میکنم… شاید قبول کنن؟

ـ چی میگی مهرا؟مگه دو سه میلیونه که می خوای بری تقاضا بدی. بابا کم کم ۲۵ میلیون پوله.. پول کمی نیست امکان نداره بهت بدن… مهرا چیکار کنم/؟

راست میگفت پول کمی نبود. اما کار دیگه ای نمی تونستیم بکنیم. فکری به ذهنم نمی رسید.

ـ پروانه بهت قول بدم پول رو جور میکنم. حالا هم غصه نخور. بهت قول میدم..

ـ مهرا اگه تو رو نداشتم نمیدونم باید چه خاکی به سرم میریختم…ممنون

ـ این چه حرفیه.. من بهت خبر میدم…

گوشی روقطع کردم و سریع به طرف قسمت اداری مالی رفتم. آقای شایان مسئول اون قسمت بود که باید باهاش راجب به این موضوع حرف میزدم…

با صحبتای شایان واقعا می میل داشتم گریه کنم.. ولی این جا نمی شد..

من اتاق خوابمو می خواستم … بالشتمو می تمایل داشتم…می خوام داد بزنم.. جیغ بکشم……

حرکت کردم سمت دستشویی و صورتمو با آب سرد شستم. توی آیینه به خودم نگاه کردم..

ـ من نمیذارم. نمیذارم پروانه هم مثل من بشه… بی کس شه…. خدایا من نمیذارم…

دپرس و بی حال از سرویس اومدم بیرون. راهی شدم سمت آسانسور و دکمه ی طبقه ی چهارم رو زدم…

امید از دیدن قیافم تعجب کرد. آب از سرو صورتم می چکید.. حتی حال و حوصله ی خشک کردن صورتمو نداشتم… شاید نمی خواستم صورتمو خشک کنم چون می وحشت کردم با اشکام خیس شه….

ـ سلام. خانوم…. چت شده؟ خوبی؟

اصلا نای حرف زدن نداشتم..بی حال و بی حوصله……..

ـ امید خواهش میکنم… . میشه به آقای فرداد بگی که من کارشون دارم

.

امید درک کرد حالم خرابه و بدون حرف دیگه ای گوشی رو گرفت به فرداد خبر داد…

در اتاقو زدم و حرکت کردم داخل…..

امروزگار نه حوصله ی کل کل داشتم نه لجبازی… الان فقط عزیز جون برام مهم بود و بس…. اونقدر مهم که حاظرم از همه ی زندگیم براش بگذرم…

من به پروانه قول دادم.. ……

آروم وارد شدم.. سلام کردم…و رفتم جلو میزش با بی حالی گفتم…

ـ ببخشید آقای فرداد. میمیل داشتم راجب به موضوعی باهاتون صحبت کنم… اگه اجازه بدین…

نگاه فرداد برای چند لحظه رنگ تعجب گحرکت کرد اما به‌شدت زود جدی شد و با اخمی که الان غلیظ تر شده بود نگاهم کرد. از پشت میزش کشیده شدو با جعبه ی کف دستمال کاغذی که از روی میزش برداشته بود اومد سمتم.. سرمو پایین گرفتم نمی میل داشتم با نگاش حالمو از اینه که هست خرابتر کنه… واقعا ناامید از همه کس پیشش اومده بودم…. دیگه نباید گستاخی کنم..

جعبه رو به سمتم گرفت و خیلی جدی و البته عصبانی بیان کرد:

ـ این چه وضعشه؟ چرا این ریختی شدی؟ بگیر کف دستمالو صورتتو پاک کن..

کف دستم به سمت جعبه ی کف دستمال کاغذ راهی شد لرزش دستام به وضوح متوجه شده میشد…و باعث شد که اخم فرداد بیشتر شه… چند تابرگ از جعبه برداشتم و صورتمو باهاشون پاک کردم…

با تحکم توی صداش گقت:

ـ بشین روی مبل. حالت خوب نیست…

واقعا حالم خوب نبود.. اما باید حرفمو بزنم بدون توجه بهش گفتم:

ـ ببخشید قای فرداد……

پرید وسط حرفم…و با آوایی که از حد معماما بالاتر راهی شده بود گفت:

ـ با تو نیستم مگه؟ چرا باید همیشگی با زور باهات رفتار کنم؟ گفتم بشین. بعد ححرکت کردو بزن..

جای گرفتم روبروش .. سنگینی نگاهشو روی خودم حس میکردم…. سرمو بالا آوردم و به دیدهاش زل زدم…آروم اظهار کردم:

ـ حالا می تونم باهاتون صحبت کنم؟

ـ چه اتفاقی افتاده؟ این چه حال و روزگاریه که به سر خودت آوردی؟

ـ من ….. من … من به وام تند نیاز دارم… ولی مبلغش خیلی زیاده.. آقای شایان بهم بیان کردن که امکان نداره و نمیشه . اما شما رییس شرکتید. مطمئنم اگه شما بخواین میشه… من به این پول نیاز دارم…

ـ چقدر ؟ چرا؟

عصبی شدم. آخه به تو چه ربطی داره.. میخوای بدی بگو میدم دیگه چرا اینقدر مفتش بازی در میاری؟ اَه…نباید عصبیش کنم.. باید هر طور شده این پولو جور کنم……

ـ سی میلیون… دلیلش هم نمی تونم بگم.. فقط همین قدر بدونید که برای نجات جون یک انسانه…

بهش نگاه کردم. با اون نگاهای سرد بهم نگاه میکرد…نگاهش مثه خنجر تیزی بود که داشت تمام بدنمو سوراخ میکرد.

تحمل نداشتم… حالم خوب نبود… نگاهش سرد و من از این سرما میلرزیدم….

ـ پول زیادیه ولی نه برای من….برای دادنش باید بدونم دقیقا برای چی میخوای…

هر چه قدر هم سعی کنم باز این تا جوابشو نگیره ول کن نیست… بنابراین بی رودربایسی اضافه کردم:

ـ برای عمل قلب عزیز جون میخوام. وامی که با سند خونم میمیل داشتم از بانک بگیرم جور نشد . عزیز جونم اصلا حالش خوب نیس باید رودتر عمل شه…نمی تونیم بیشتر از این لفت بدیم…

ـ تو چی کاره ای؟ کسی غیر از تو نمی تونه این پولو جور کنه؟

عصبی بودم و کلافه… ولی الان وقتش نیست.. شاید میخواد بهونه بگیره و پول رو بهم نده..آروم بیان کردم:

ـ عزیز جون همه کس من و پروانه دوستمه…تنها کسی که دوستم توی این جهان داره… همه زندگیش …همهی کس و کارش….. هم عزیز جون و هم پروانه برای من ارزشمند هستم.. بهشون به‌شدت مدیونم.. اگه اونا نبودن… اکه مهربونیاشون نبود… من الان اینجا نبودم… اونا منو به این حیات برگردوندن.. حالا نوبت منه که جبران کنم…. هر چی بخواین به عنوان ضمانت پیشتون میذارم… سند خونم رو می تونین بردارین.. هر کاری میکنم.تا پول عمل جور بشه …

تا حرفام تموم شد بهش چشم دوختم. تحمل نگاهشو نداشتم.. ولی باید میمتوجه شدم میخواد بهم پول بده یا نه..

چند دقیقه ای همینطور نگاهم کرد. داشت فکر میکرد. بعد از چند دقیق بهم خیره شدو گفت:

ـ هر کاری؟ یعنی هر کاری حاضری انجام بدی؟

حاضر بودم هر کاری انجام بدم؟ …….

آره….آره….. حاضرم. من نمیتونم بی کس شدن پروانه رو ببینم. ……..

من بهشون مدیونم…من مهرای الانو بهشون مدیونم…پس هر کاری می کنم ….

آره هر کاری میکنم…………..

سرمو تکون دادم و گفتم:

ـ بله. هر کاری انجام میدم. حتی حاضرم ازجونم براشون مایه بزارم. من خیلی بهشون مدیونم.. به‌شدت ……..

از روی مبل شد و روبروم از حرکت ایستاد. باعث شد منم بایستم روبروی هم….

نگاهم توی نگاهش قفل شد. داشت دنبال چیزی می گشت…

شاید می تمایل داشت صوتقت اضافه کردارمو از توی دیدهام بخونه…

نمی تونستم.. واقعا نمی تونستم تاب این نگاهو نداشتم………

من داغون بودم با این نگاه دیگه چیزی ازم نمی موند…. سرموانداختم پایین…..

اومد جلو……

نزدیک نزدیک ………..

اگه سرمو بالا می گراهی شدم با صورتش به اندازه ی یک وجب بیشتر فاصله نداشتم….

آروم دستشو آورد بالا و زیرامو توی دستش گحرکت کرد و بالا آورد……..

از این کارش حسابی شوکه شدم.. …..

نگاهام از تعجب گمسرور شده بود…. نگاهش کردم… همینطور که کف دستش روی چراکهم بود آروم سرشو آورد جلو… مردم….سرمو کمی به عقب بردم ولی اون بی تفاوت فاصله مونو پر کرد……

بعد زل زد به چشمام و اظهار کرد:

ـ پس حاضری حتی از جونتم بگذری..! این یعنی اینکه اونا به‌شدت برات مهمن…. باشه این پولو میدم ولی به یه شرط…

چـــــــــــی؟…شرط؟….. یعنی میخواد بهم پولو بده….. خدایا مرسی….. بالاخره یه جا صدامو گوش دادی ….وای باورم نمیشه… ناخودآگاه تبسمی روی لبهام اومد…

جدیتر از قبل اضافه کرد:

ـ نمی خوای شرطمو بشنوی؟ بعد قبولش کنی؟

با این حرفش درک کردم که بسیار گند زدم.. زیرامو از توی کف دستش کشیدم بیرون و یه قدم به عقب برداشتم…..

بیان کردم:

ـ گوش میدم…

آروم مسیر میزشو در پیش گرفت و کف دسته چکشو در آورد و مبلغی نوشت بعد اومد سمتمو چکو به طرفم گراهی شد:

ـ این مقدار همون مبلغیه که نیاز داری… اما به یک شرط می تونی بگیری. این وام نیست این پولو در عوض قبول شرطم بهت میدم… اگه قبول کنی این پول میگیری و نیازی به پس دادنش نیست اگر هم قبول نکنی نمی تونم نه به عنوان وام نه چیز دیگه ای بهت کمک کنم…و همه چیزو فراموش میکنی….

چـــــــــــتی ؟ درست شنیدم… خدایا ؟ این چرا این قدر مشکوک میزنه؟

چرا حرفاش سرده….چرا؟ این به خاطر یه شرط میخواد ۳۰ میلیون پول در قبالش بده…

مگه چی ازم میخواد منتظر نگاهش کردم…….

مضطرب بودم………..

استرس داشت خفم میکرد…………

قلبم بد جور شور میزد……………..

می هراسیدم………….. واقعا می هراسیدم……….

خدایا زودتر این لحظه ها تموم بشه……………

بالاخره به حرف اومد . با هر کلمه ای که از دهنش خارج شد… پتکی به سرم میخورد………

به کجا رسیدم؟……

دارم به کجا کشیده می شم؟…………

کجا میخوام برم؟…………

ـ این پول رو فقط بابت این که یک شب باهام باشی بهت میدم…

وام نمیدم… پول بودن در کنارمه….

اگه قبول کنی میتونی امروزگار نقدش کنی؟ حاضری از با ارزشترین چیزی که داری به خاطر عزیز جون بگذری؟

سرد شدم… خالی شدم…. چی شنیدم؟ درست متوجه شدم؟ سی میلیون بابت یک شامگاه…

سی میلیون بابت خوابیدن در کنارش؟….

من باید از چی بگذرم؟ ………..

از دختر بودنم؟…….. از بکارتم؟ …………

ارزششو داره؟…….

ارزش از کف دست دادن با ارزشترین چیز زندگیمو داره؟ ……..

اونم فقط برای سی میلیون تومن ناقابل؟………..

یعنی قیمت دختر بودنم همین قدره؟ …….چقدر ارزون؟ ………….چقدر بی ارزش؟………

چرا من؟…………

چرا از من میخواد؟…………..

مگه من چی کارش کردم؟………

همه ی این حرفا مثل برق از ذهنم گذشت. توان نداشتم……….

نایی برای از حرکت ایستادن توی تنم نبود…. جای گرفتم….نه…بهتره بگم افتادم روی مبل…

چی بگم؟ ………..چی دارم بگم؟……..

چی کار کنم؟ ………….

بزنمش؟…….

حقش یه سیلیه یا بیشتر از اونه؟ …………..

حقش چقدره؟ ……………

من کم اوردم…………

آره…

مهرا خورد شدی…. شکستی…. خوردت کرد… شکستت.. نابودت کرد….

چرا این شرطرو گذاشت؟ ……………….

مگه از زنا متنفر نبود…؟………

پس چرا؟ ………..

چرا الان داره این پیشنهادو بهم میده؟……………….

خدایا………… مرسی………….. کمکت رو هم دیدم!……….. مرسی واقعا… …….

قلبم شکست…آواشو متوجه شدم……….. به وضوح… …………

قد بلندترین صدایی که توی عمرم شنیدم…. بر باد داده شدم….. تموم شدم….

حتی اونقدر انرژی نداشتم که دق و دلیمو سرش خالی کنم. تمام توانمو جمع کردم قد بلند شدم… هیچ کلمه ای توی ذهنم نبود تا بتونه این بی شرمیشو بی پاسخ نزاره… ….

نمی شد یا نمی تونستم… اما با تمام وجودم با تمام حرصو خشمگینتم با تمام اونچه که بیزاری و تنفر بود زدم توی گوشش………

صداش بلند بود و بهترین اهنگ توی جهان برام………………..

سبک شدم…..

آروم شدم. ………….

صورتش به سمتی که سیلی خورده بود هنوز مونده بود… چیزی نگفت………..

کاری نکرد حتی صورتشو بر گردوند………..

. به همن حالت موند ………..

من….. منِ داغون و قلبشکسته فقط نگاهش کردم………….

توان نفس کشیدن نداشتم… …………..

داشتم از بغضی که توی گلوم جا خشک کرده بود خفه میشدم………….

دیگه اتاقمو نمی تمایل داشتم.. …………

دیگه اون بالشت به دردم نمی خورد………….

دیگه مضطرب دیده شدن اشکام نبودم………… اشک ریختم ……….

با تمام وجودم اشک ریختم………….

مثل بارون بهار اشکام از روی گونه هام غلت می خوردن و میریختن پایین و من فقط خیره به اون بودم..

به‌یک‌باره پشتشو بهم کرد. سرشو بالا گرفت و باز مغرور و سردو جدی اظهار کرد:

ـ چک رو نگه می دارم…….. تصمیم با خودته……..

تو که ادعا میکردی حاضری تمام زیستنتو بدی ……تو که می اضافه کردی بهشون مدیونی……

متوجه شدی همش یه مشت شعارو حرف مفت بود… شما زنا تو حرف زدن استادین ولی پای عمل که میرسه پا پس میکشین………………..

بی اعتماد ترین موجود کره ی زمین هستین…. ……………

حالا برو فکراتو بکن عزیز جون ارزش از خود گذشتن رو داره؟………….

لال شدم خالی شدم از هر کلمه ای…….

انگار تمامی کلمات از صفحه ذهنم پاک شد و من موندم و بدنی که حتی فرمان مغز هم براش نا مفهوم بود…

یخ زدم… سردمه……….

انگار توی قطب جنوب لخت ایستادم…. همه چیز خنکِ… نگاها همه خنکن…

بی حرف……….

بی نگاه………….

بی صوت……………………

حتی بی حس……….. خالی از هر نوع احساس ….. حتی تنفر و انزجار…

رفتم جلوش ایستادم. …………..

برای اامان بار بدون ترس زل زدم به اون دو گوی سیاه نفوذ ناپذیر………

برای اولین بار نگاهام شد هم جنس دیدهای سردو بی حس روبروم…………

دهنمو باز کردم……… بی فکر ………………

بی اونکه ترسی از اون داشته باشم..

اضافه کردم:

ـ یه روز خوشامگاهخت ترین دختر عالم بودم……. خنده هام تمام عالم رو پر کرده بود…. ..

پولدار نبودم………. ولی ثروتمند بودم……. ثروتم عاشق شدن مولین بابام بودن…..

ثروتم حرفها و نصیحتهای ی اونا بود……

لذت حیاتم خنده ای خواهر و برادری بود که جونم به جونشون بند بود…….

ولی خوشبخت نموندم……

ثروتمندی شدم که از عرش به دفعتاً به زیر زمین افتاد……

فقیر شدم محبت و عاشق شدن مادر و پدر و خواهر و برادری رو از کف دست دادم به دفعتاً شدم مرده ی متحرک….

مردم ولی نفس می کشیدم….. نگاه می کردم اما نمی متوجه شدم …..

تا یه روز زیستن دوباره ثروتمندم کرد ولی نه مثل اامان ثروتم… اما شدم مرفه…..

عاشق شدن یک پیرزن ، نصیحت های یک پیرزن منو مرفه کرد… ارضام کرد….

اغده های نبودن عزیزام ر رفع کرد…

برگشتم ……. نیمه جون… …اما برگشتم…. نفس کشیدم… راحت…..

ولی غم یک کوه روی شونم سنگینی میکرد… غم نبودن خانوادم…

ولی نگاه های عزیز جون این کوه رو خرد کرد.. کم کم به اندازه یک سنگ ریزه کم کرد..

هر بار با عشق و محبت تنفرم از زندگی رو ذره ذره آب می کرد….

مدیونم… بدهکارم….به اندازه ی تمام جهان.. …به اندازه ی تمام بی اندازه های دنیا…

هر کاری میکنم… اضافه کردم جونم رو میدم…رو حرفم هستم… جونم برای اون فرشته کم ارزشه… ولی نجابتم رو….نه……….

به خانوادم قول دادم… به باباییم قول دادم…. ازم قول گحرکت کردن که پاک بمونم…. …….

دختر بودنمو رو به عشق بفروشم….

من چیزی توی این دنیا ندارم…….

حتی جونم هم ارزشی برام نداره…

اما…بکارتم رو نه…..

قلبی که قراره با این پول بکف دست میاد همون بهتر که اصلا نتپه…..

و تو ………

نمی دونم چرا…. شاید می خوای اینطوری تاوان تمام کارهامو ازم بگیری .

یه روزگاری از یکی متوجه شدم اگه بخوای تلافی کنی به بدترین شکل این کارو انجام میدی؟

یه روزگار فکر نمی کردم منم قراره بابت کارام تاوان بدم ……….

این تاوان بدی بود برام…………

بدترین تلافی رو در حقم کردی…………………

توی این مدت اونقدر شناختمت که بدونم از روی هوس این شرطو نذاشتی ؟

اونقدر سرد و خشک و مغروری ؛

این قدر از جنس من متنفری که حتی برای هم صحبت نشدن باهاشون از خیلی چیزها حتی با ارزش میگذری

خرد شدم…خردم کردی اما بدون قلب من خیلی وقته خرد شده بود اما محبت های عزیز جون خرده های ریزه های باقی مونده ی دلمو به هم چسبوند.

اما….

تو تلافی کردی و تمام خرده ریزهای وصله به هم رو با بی رحمی تمام ریز کردی چیزی باقی نذاشتی ……..

پولتو نمی خوام……….

شرطتو قبول نمی کنم……….

ولی نمیرم و فرار نمی کنم ….

می مونم تا بهت ثابت کنم…

ترسو نیستم پاپس نمی کشم اما بدون تو هم تاوان می دی …شاید بدتر از من…اون روزگار دور نیست.

“حسان”

چند روزی رو باید می رفتم شیراز . یکی از پروژه های توی کف دستم اونجا بود… باید شخصا از پیشرفت کار مطمئن میشدم… واین بهترین مدت بود تا از اینجا و از این دختر دور باشم..

دور شدنم بهم کمک میکرد تمام اتفاقات چند روزگار گذشته رو فراموش کنم. مثل تمامی اتفاقات دیگه ی حیاتم.

از حرکت کردنم فقط مظاهر و امید خبر داشتن. همواره همینطور بود دوست نداشتم رفت و وارد شدام توسط کارمندام چک شه.. به‌سرعت رفتم خونه به محض بستن چمدون به سمت فرودگاه حرکت کردم….

سه ، چهار روزگاره شیرازم. از ۸ صبح تا ۶ غروب. سرم به کارگرا و مهندسین معمار برای طرح ها و تغییرات احتمالی گرم بود. اونقدر این فضای شلوغ روی اعصابم بود که به هیچ چیز هیچ کس فکر نمی کردم.

امشب هوا ،خیلی خوبی بود. نسیم خنکی می وزید از روی تراس اتاق هتل می شد بیشتر شهر رو متوجه شد… امشب دوست نداشتم بخوابم. نگاهی به ساعتم انداختم.۱۲ رو نشون میداد… می خواسم جاده برم…….. این هوا شامگاهگردی های تهران رو به سرم انداخته بود…

پالتوی قد بلند مشکیمو با گوشیم برداشتم از هتل اومدم بیرون. میشد بیان کرد خیابون خلوت بود. گاهی اوقات تک و توک چند نفر از کنارم رد می شدند

این فضا باب میل من بود… منی که از آدمها فراری بودم ……….

از همشون بیزار بودم. ……دلم میخواست تنها باشم…… تنها بمونم.. برای همواره….

الان احساس امنیت دارم… شاید روی آرامش رو هرگز نبینم اما امنیت این تنهایی برام با ارزش تره..

باید عادت کنم… ۱۴ سال عادت کردم. بقیه عمرمو هم می تونم.. روی نیمکت کنار خیابون قرار گرفتم. می میل داشتم خاموشی این خیابون رو با تمام وجودم حس کنم. نگاهمو بستم و سرمو به لبه ی بالایی نیمکت تکیه دادم.

صدای کشیده شدن لاستیک منو از اون خلسه درآورد. ولی حوصله ی باز کردن چشامو نداشتم…. آواهایی به گوشم می خورد… صوتی یه مرد که با عصبانیت حرفاشو میزد..

ـرعنا خانوم صد بار بهت اظهار کردم توی مهمونی کم قلبقک بازی از خودت دربیار. چرا دوست داری مضحکه ی این و اون بشی؟

دیگه هیچ صدایی رو نمتوجه شدم.. نه اینکه نباشه ، بود کشیدهتر از آوای اون مرد. صدای جواب دادن زن به گوشم میخورد اما من دیگه کر شده بودم. چیزی رو نمی گوش دادم فقط دو کلمه باعث شد مجدداً یه حس فراموش شده بیدار شه… دلقک بازی… دلقک…قلبقک کوچولو…. اون نگاهارو به یادآوردم…و باز پر شدم ار اتفاقات فراموش شده و باز یه اامانِ دیگه رو نجربه کردم. اامان یادآوری خاطره ی فراموش شده…….و باز تناقض در قوانین من….

هنوز نمی دونم چه اتفاقی برام افتاده…. فقط قلبم میخواد بار دیگر اون اتفاقات رو از اول یعنی از روزگار آزمون دادنش مرور کنم.. لحظه به لحظه شو….

بی پرواییش…قلبقک بازیش….. زبون درازیش….و اون حسی که هر وقت باهاش هم کلام میشم. یا میبینمش توی قلبم بارور میشه..رشد می کنه

می دونم که نباید این طور پیش بره. نباید اینقدر طول بکشه….

مگه این دختر چه فرقی با بقیه داره؟

کاراش و حرکت کرداراش….حتی طرز لباس پوشیدنش و حتی ساده اومدناش بی آرایش بودنش.. همش یه تفاوت بزرگ بین اون بقیه هم جنساشه…چرا اینقدر متفاوت؟

شاید چراکه متفاوته به چشمم میاد…

شاید چراکه می خواد خودشو بهم ثابت که نگاهگیر شده…

اوفــــــــــــــ……… احساس میکنم سرم داره منفجر میشه. حالا دیگه نه ارامش دارم نه امنیت. با وجود این دختر دیگه تنهایی ندارم.. تمام تنهایی منو صاحب شده…. و این به‌شدت بده. بسیار خیلی بد…

نه اونم یکی مثه همون جنس زنه…. فرق داره..قبول ولی ذاتش مثه اوناست…مثل زن

از روی نیمکت کشیده شدم و به سرعت خودمو به هتل رسوندم.حتی خستگی های این چند روزه به اندازه ی این یک ساعت روی اعصابم نبود… یه حموم می تونست منو سرحال کنه…

کارم توی شیراز تا یکی دوروزگاره دیگه تموم میشه…

حجم کاریم سبک تر شده بود.. واین فرصت گشت زدن توی شهرو بهم میداد…

بعر از گشتم به هتل برگشتم.. با آوای گوشیم از روی تخت قد بلند شدم مظاهر بود…

چه عجب!

بعد از ۵ روز یادش افتاد ه منم هستم… باید تلافی کنم. جوابشو ندادم..

چند دقیقه بعد اس ام اس اومد. باز کردم نوشته بود: بابا چرا قهر میکنی؟ شوهر میخوای؟

حرصم گحرکت کرد. هیچ وقت حوصله این مزه پرونی هارو نداشتم. حالم بهم میخورد. دوباره گوشیم زنگ خورد… سرد و محکم جواب دادم:

ـ چیه؟ کارت گیره که بعد از ۵ روز به یادم افتادی؟

ـ ای بابا برادر من آرومتر… خوب یه ذره نرمش توی اظهار کردارت داشته باشی والا به هیچ کس بر نمیخورهها….

ـ کارتو بگو مظاهر. اصلا حال و حوصله ندارم

ـ خیلی خب بابا. میگم گند اخلاقی بهت زود بر میخوره.. همین کارا رو میکنی که هیچ کس نزدیکت نمیشه و ازت میترسه…

ـ نیازی به نزدیکی آدمها ندارم. هر چه دورتر باشم راحتترم. درضمن کسی که ازم میترسه قلبیلش خودشه. حتما یه گندی زده. این طورم میشه تفسیر کرد مگه نه؟

ـ تو که راست میگی. هیچ وقت حرف دیگران برات اهمیت نداشته. الانم مثل همیشه. ترس گند بالا آوردن لحظه ایه اما ترس از تو نه همیشگیه… بابا تو اینقدر وضعت خرابه که حتی خانم عظیمی تازه واردم حساب کار دستش اومده. نبودی بیچاره نزدیک بود سکته کنه وقتی افتاد توی بغلم..

از جمله ی اخر مظاهر تمام وجودم لرزید. نفسام تند تر شد. احساس کردم دوست دارم گردن مظاهرو بشکنم. نمی دونم چم شده؟ فقط یه چیز مدام توی سرم تکرا میشد. مهرا بغل مظاهر . مهرا.مهرا…………… چقدر زور برام مهرا شد!……..

ـ الو ..کجایی؟

ـ مه…. اون دختره توی بغل تو چیکار میکرد اونوقت؟

ـ هیچی بابا. اون روزگاری که تو حرکت کردی شیراز من سر ظهر رسیدم شرکت. از آسانسور اومدم بیرون که دیدم بیچاره داره از کف دست این امید دیوانه فرار میکنه.. تا تمایل داشتم از سر راهش کنار برم که خورد بهم. منم نگهش داشتم . وقتی برگشت توی نگاهش میشد ترس رو متوجه شد ولی تا نگاهش به من افتاد بیچاره انگار جهانرو بهش دادن اونقدر راحت شد که قد بلند اضافه کرد آخیش خدا رحم کرد…

اونقدر از جملش تو شوک حرکت کردم که ترسید . بعد اظهار کرد که در ذهنش گذرانده تویی.

می گفت تو هر کاریشو بی جواب نمیذاری… بابا گناه داره..دختر بیچاره رو یک شامگاه تا صبح توی این شرکت درندشت نگه داشتی تا تاوان مرخصی که ازت گرفته رو بده…تو قلب نداری؟نه؟

عصبانیتم کم شده بود. نه اصلا از بین حرکت کرده بود..حالا روی لبهام اثری از یه تبسم خیلی کم رنگ بود…

این دختر با کاراش و حرفاش منو به کجا میخواد برسونه؟

این دختر یه دیونه ی تمام عیاره…

ـ میشه یه ذره نفس بگیری داداش… میترسم ازشدت بی اکسیژنی دلت از ریتم بیافته…

ـ آره دیگه. حرف حق جواب نداره.. بپیچون دادش. اما اونی که در ذهنش گذراندی مظاهره خودتی!

ـ اهل پیزیرادن نیستم. حوصله ی مذخرف گوش دادن و از همه بدتر جواب دادن بهش رو دارم… اون دختر هم فقط تاوان زبون درازیاشو میده… زیادی زبونش می چرخه… بدتر از اون امیده که سر به سرش میذاره… جالا بزار بیام وقتی یه حال اساسی ازش گرفتم می فهمه که نباید با کارمندا اینفدر راحت باشه….

ـ چی کار به اون بدبخت داری؟ تو با همه خنکی در حد فریزر قرار نیست همه همین طور باشن.. به جان خودم اگه مهارتت زبون زد عام و خاص نبود هیشکی آدم حسابت نمی کرد… اینو خودتم بهتر از من میدونی

دیگه برآشفته شدم.. حرفای مظاهر فراتر از حد تحملم بود… داد زدم:

ـ برام مهم نیست کی دور برمِ.. من سرم تو کار خودمه… می خوام صد سال سیاه آدمهای عوضی و چابلوس دوربرم نباشه.. شاید درست بگی که اگه مهارتم نبود هیچ کس دورو برم نبود ..الانم همینه.. اجازه ی نزدیکی بخودم رو به هیچ کسی نمیدم… من حسانم.. حسام تنهاست… تنها میمونه… این اولین و آخرین و تنها ترین قاون زیستنه منه که هیچ کس نمیتونه تغییرش بده…تو هم بهتره دیگه دورو برم نباشی تا مجبور نشی مثه سگ ازم بترسی…

ـ حســــــــــــــــان… بابا پسر بی خیال …. غلط کردم… چرا اینقدر زود جوش میاری ؟ بسیار خوب آروم باش.. میدونم میشناسمت… ده ساله که باهاتم.. باشه ….

نفس عمیقی کشیدم… مظاهرو توی این ده سال حسابی شناخته بودم…اونقدر که حتی از خودشم بهتر میشناسم.. حرفاش همه حقیقت بود . حقیقت تلختر از شرابی که هر شب برای رسیدن به ارامش می خورم.

.آه…………

چه کردند با من که اینقدر بد شدم… ترسناک شدم… درسته خودم تمایل داشتم این طوری ادامه بدم.. اما اونا منو به این شکل درآوردن…

ـ مظاهر سرم داره میترکه . فعلا…

بدون اینکه منتظر جوابی باشم گوشی رو قطع کردم. باید خالی میشدم.

آرم می شدم..

باید یه کاری میکردم…

دیدهم به گلدون برزکی که روی میز پیشخوان بود افتاد برای خالی کردم این فشار عالیه…. حرکت کردم سمتش و گراهی شدمش … محکم کوبوندمش به دیوار…هزار تیکه شد …….

من خالی شدم… آروم شدم…………….

روی تخت خودمو انداختم. دیدهامو بستم به محض بسته شدن قیافش جلوی نگاهم اومد. تصور اینکه از ترس اینکه توی بغل منه قیافش چطور شده نا خودآگاه خندم گرفت..

چرا این دختر فقط می تونه توی ذهنم این طور نفوذ کنه؟

تنها کسیه که در همه حال چه وقتی که آرومم و چه مدتی که از عصبانیت به مرز انفجار رسیدم میتونه منو بخندونه.. یه کار غیر محال رو….

شاید این هوسه… ولی نه… هوس کثیف تر اون چیزیه که هست.. بی شک نمی تونه هوس باشه..

باز برای اامان بار توی این سالها چیز جمشاهده کردی رو تجربه کردم…

اامان حسرت بعد از ۱۴ سال…. حسرت اینکه ای کاش جای مظاهر بودم.

ای کاش توی آغوش من فرو حرکت کرده بود…

هنوز دوباری که توی آغوشم گراهی شدمش رو یادمه…

چه لذتی داشت…

وقتیکه از حال حرکت کرده بود.. چقدر معصوم و پاک توی بغلم دیدهاشو بسته بود…

نه دیگه نمی تونم تحمل کنم….

غریزم بعد از ۱۴ سال از خواب بیدار شده…

باید تمومش کنم..

باید کاری کنم که این میل داشتن تموم شه…

مهم نیست چطور…فقط باید تموم شه

بعد از یه هفته برگشتم تهران.. سرم توی لبتاپ بود که امید ورود مهرا رو بهم خبر داد..

یه حس خوبی داشتم شاید زیرا بعد از یه هفته میمتوجه شدمش… آخرین بار توی همین اتاق بود…

حالش اصلا خوب نبود. صورتش خیس خیس بود. اونقدر که قطره های آب از سرو صورتش می چکید.. رنگ صورتش پریده بود..

با دیندش توی اون وضع تعجب کردم ولی بیشتر برآشفته شدم.و اخمام راهی شد توی هم..

چه بلایی سر خودش آورده بود..

بلند شدمو جعبه ی کف دستمال کاغذی رو از روی میز برداشتم به سمتش گرفتم و جدی و عصبانی ازش میل داشتم تا صورتشو خشک کنه…

لرزش دستاش اونقدر زیاد بود که راحت نمی تونست کف دستمالو بگیره و این برآشفتهتمو تشمشاهده کرد میکرد…

این دختر با کاراش منو دیوونه میکنه…

هر آن ممکن بود از حال بره بهش اضافه کردم که روی مبل بشینه ولی اون مثل همواره بی توجه به من شروع کرد به حرف زدن…

دیگه نمی تونستم تحمل کنم وسط حرفش پریدم و با لحن دستوری مجدداً حرفمو تکرار کردم…

بعد از اینکه نشست شروع کرد به حرف زدن…..وقتی فهمیدم به خاطر یه وام این بلا سرش اومده میخواستم یکی بخوابونم توی صورتش…… ولی دوس داشتم بدونم برای چی ؟

مثل همواره نصفه نیمه جوابمو داد. ولی وقتی متوجه شد که جدی حرف میزنم واگه ندونم خبری از پول نیست کامل قلبیلشو بیان کرد.

از حرفایی که زد بیشتر کنجکاو شدم .

چرا بی کس شدن دوستش اینقدر براش مهم؟

چرا اون پیرزن رو اینقدر دوست داره؟

چه بلایی سرش اومده که اونا مجدداً به زندگی برش گردوندن؟

چرا حاضره هر کاری راشون انجام بده؟

از این همه سوالی که به مغزم هجوم اوده بود کلافه شدم. احساس کردم هر آن ممکنه سرم منفجر شه…

بیان کرد هر کاری میکنه؟

یعنی تا کجا میخواد پیش بره؟

تا کجا میخواد براشون مایه بزاره؟

این حرف رو ۱۴ سال پیش از دهن یکی هم جنس خودش گوش داده بودم..

اونم می گفت هر کاری میکنه…..

ولی نکرد…پاپس کشید…

اون عوضی با پا پس کشیدنش باعث نابودیه من شد…

حالا بعد از ۱۴ سال مجدداً این حرفو از یک زن شنیدم…

وقتی اظهار کرد مطمئنه که هر کاری براشون انجام میده آتیشی شدم… زده بودم به سیم اخر .

باز هم شعار .. باز هم ادعاهی پوشالی…. تمام حرفاش مثل پوتک میخورد توی سرم…

با هر کلمش اتیش انتقامی که میخواستم بگیرم شعله ور تر میشد….

براش شرط گذاشتم… اونم نه یک شرط معماما ..

میتمایل داشتم برای یکبار هم شده توی زندگیم از همه چیز بگذرم..

شاید پست و عوضی نشون داده شم ولی میخواستم ببینم این دختر پای حرفش هست یا نه؟

ادعاهاش درسته یا نه؟ من داشتم توی آتیش انتقام میسوختم…

می میل داشتم انتقاممو از این دختر بگیرم…

بدترین شرطو جلوی پاش گذاشتم…

می خوام ببینم حاضره انجامش بده یا نه؟

به سمت میزم حرکت کردم و کف دسته چکو از کشو درآوردم و مبلغی رو که میخواست رو نوشتم و روبهش گراهی شدم..

وقتی بهش اضافه کردم این پول در مقابل چه چیزی ازش میخوام نگاهاش بی نور شدن..

بی حس شدن… باور نمیکرد این حرفا رو از من شنیده…

افتاد ری مبل و من خرد شدن دلو شنیدم…

قلبم فشرده شد…

درد عجیبی توی دلم حس کردم…

حرفهای خودم مثل خنجری توی قلبم فرو راهی شده بود… سنگین بودن .. حتی برای من…

با ناباوری داشت نگاهم میکردو من با بیرحمی تمام…

ظاهرم سردو جدی بود ولی از دورن ولوله ای به پا بود…

چرا باید انتقاممو از این دختر بگیرم؟

چرا الا باید این دختر یر جاده من قرار میگراهی شد؟

شاید من مقصرم… شاید اون مقصره…

در هر صورت نمیشه کاریش کرد.. بازی شروع شده بود… باید ادامه بدم؟

آتیش انتقام آدمو کور میکنه .من کور شدم ولی دلم هنوز باور نداره

قد بلند شد بی جون و بی حال… روبروم ایستاد و نگاهم کرد..

آواش برام شد یه زنگ خطر… غیر قابل تصور… غیرقابل فهم…

من ازش سیلی خوردم؟

اون به من سیلی زد؟

یک دختر بهم سیلی زد..

سیلی که باعث شد ک صورتم به یه طرف کشیده شه….

باقدرت…

انگار تمام حرصشو از حرفام با این سیلی خالی کرد

چرا به جای اینکه عصبانی باشم آرومم؟ چرا راحت شدم؟ چرا حتی خوشحالم؟

نمی خواستم ببینمش. معلوم بود داره اشک میریزه..نمی تمایل داشتم دیدهاشو بارونی ببینم. باید بی رحم باشم.. باید بشم همون حسان سردو خشک … همون سنگ دل مغرور…

پشتمو بهش کردم و با بی رحمی تمام دوباره خردش کردم…

ولی وقتی جلوم ایستاد و با سردترین لحن ممکن کلمات رو به زبون آورد .

این من بودم که برای اامان بار در تمام زیستنم سرد شدم… یخ زدم…

تمام وجدم به لرزه در اومد… از حرفهای یک دختر لرزه به تنم افتاد…

وقتی اظهار کرد بی کس و تنهام لرزیدم…

وقتی گفت از زندگی بره بودم لرزیدم ……….

وقتی گفت ثرزتمندی بود که دفعتاً فقیر شدم پشتم لرزید…

از تک تک کلماتش به خودم لرزیدم…

بد شکستم… بد داغون کردم… بد بازی رو شروع کردم…

آتش انتقاممم اونقدر زیاد بود که حتی از دلم هم گذشتم…

خوردش کردم. ………

کاری رو که ۱۴ سال پیش با من کردند حالا من با این دختر کردم..

وقتی اظهار کرد اونقدر شناخنمت که از روی هوس این پیشنهادو ندادی تمام وجودم گرم شد خرسند شدم شاید به این خاطر که پست و عوضی در نظرش نیومدم..

خوب منو توی این مدت کم شناخته بود…

همه ی این حس ها تا وقتی باها همجاده بود که بیان کرد………… نـــــــــه…

وقتی که اضافه کرد پولتو نمی خوام بار دیگر شدم همون حسان قدیمی… سرد و مغرور…

و البته انتقام جو….

دوباره حرف و شعار متوجه شده بودم… از حرفی که زده بود شونه خالی کرد..

به نفس نفس افتاده بود..

اشکاش مثل مروارید های درخشان مدام میریخت انگار تمومی نداشتن..

فقط نگاهم می کردو من هم…

هیچ کلمه ای نداشتم که به زبون بیارم…

اون زن بود… اون از جنس زن ۱۴ سال پیش بود…پ

س دیگه حرفی نمی مونه…

حرکت کرد و در و پشت سرش بست…

باآوای بسته شدن در نفسی رو که خیلی وقته تو سینم حبسش کردم و بیرون فرستادم… حالا دیگه باید منتظر باشم ببینم چی پیش میاد

” مهرا”

درو بستم و با یه دنیا ناباوری از شرکت زدم بیرون.

هیچ آوایی رو نمی متوجه شدم.. ….

هیچ کسی رو نمیمشاهده کردم………

انگار تمام جهان و تمام مدت ها از حرکت توقف کرده بودند

. توی اون اتاق مونده بودند..

می خوام گریه کنم..می خوام جیغ بزنم … می خوام از این بغض لعنتی خلاص شم…

حوصله ی رانندگی رو نداشتم. می خوام پیاده برم. می خوام زیر آسمون خدا پیاده برم…

می خوام اشکامو زیر آسمونش بریزم..

می خوام خدا ببینه…بی مانع… بی سقف…

می خوام ببینه این بندش په به روزگارش اومده…

چه به روزگارش قرار بیاد….