قسمت سی و سه
وارد خونه شدیم از هشتی گذشتیم.
به حیاط نسبتا بزرگ داشت با حوضی که خشک بود و کنارش علف هرز روییده بود، تو حیاط توقف کرده بودم و با خودم فکر می کردم اینجا یعنی خونه منه؟
پوشیه ام رو بالا داده بودم و با دقت به خونه ای که خونه ام شده بود نگاه میکردم
رئوف اضافه کرد: برو تو خونه رو ببین
نگاهی بهش کردم تو نگاهاش ذوق بود خوشحالی بود، قلبم براش سوخت ولی فقط یه لحظه بعد یادم افتاد این همون مردیه که منو از عشقم جدا کرد راه افتادم سمت مطبخ تو زیرزمین بود، خوب که چشم دوختم اومدم بالا، سه اتاق بزرگ بود! هر اتاق با فرش کف دستباف فرش شده بود اتاق بزرگتر انگار مهمانخونه منزل حساب میشد رو طاقچه اش شمعدان
و آینه بود! پشتی هم به دیوار تکیه داده بود یه طرف اتاق کامل پنجره بود. اتاق دیگه هم فرش شده بود و طاقچه داشت و کنار پشتی سماوری بود
سرشو نزدیک گوشم آورد و اضافه کرد دیگه مال خودم شدی فقط مرگ میتونه تورو از من بگیره
اومد سمتم عقب راهی شدم باز یه قدم برداشت اما من به دیوار خوردم تا به خودم بیام به چشمام نگاه کرد و اسیرش شدم از چشماش دلدادگی و خواستن رو میخوندم نگام کرد تا به خودم بیام دردی زیر قلبم پیچید و با دنیای دخترونگیم خداحافظی کردم حتی جیغ نزدم. گلی بودم که به دست بد کسی پر پر شدم،
بازم گریه نکردم آخه گریه برای وقتی هست که آدم امید داره نه برای کسی که به ته خط رسیده من به ته خط رسیده بودم!
پتو رو دور خودم کشیدم. نمیدونم چقدر گذشت که آوای خروپف رئوف راهی شد بالا خواستم بلند بشم ولی درد زیر دلم نذاشت نگاهام سیاهی راهی شد کمی که به خودم اومدم لباسی که بالا سرم ازقبل گذاشته شده بود رو پوشیدم و با آفتابه مسی رو حوض جادهی مستراح گوشه حیاط شدم
ضعف داشتم.
هیچوقت فکر نمی کردم اینجوری عروس بشم اومدم و گوشه حیاط جای گرفتم حتی جرات نداشتم برگردم اتاقم
دلم درد داشتم و چشمام سیاهی میراهی شد اما کسی نبود بهم آب بده کسی نبود نازمو بکشه یاد عروسی دختر همسایه افتادم که هفت روزگار جشن گحرکت کردن ولی تو این خونه غم بود، نمیدونم چقدر گذشته بود که آقارئوف اومد از پشت، دست به شانهام گذاشت.
از جا پریدم لبخندی زد که از نظر من زشتترین تبسم دنیا بود اضافه کرد: چیه هراسیدی؟ من برم دستی به آب بزنم و بیام
هیچی نگفتم زیر لب شعری می خوند، آفتابه مسی برداشت
رفتم مطبخ و خواستم پیاله ای آب بردارم که نگاهام از تعجب باز موند تو اوج قحطی و درد مرض بودیم ولی یه گونی برنج و دو کوزه پر از گوشت گوشه مطبخ بود، تازه تو یه ظرف خرما بود و ظرف دیگه عسل
مثل نخورده ها به خرما حمله کردم، داشتم هفتمین خرما رو میخوردم که صدای آقا رئوف اومد اظهار کرد: نوش جونت بخور! اینا رو بخاطر تو ده برابر قیمت اصلی خریدم حالا خریدن به کنار با بدبختی پیدا کردم نمیذارم اینجا بهت سخت بگذره
نگاش کردم گفت: خرمارو بیار بالا با چایی بخوریم و دو کلوم حرف بزنیم
نگاش کردم گفت: چیه ماتت برده!من میرم تو هم بیا…
راهی شد تازه داشتم می درک کردم چیکار کردم از لج از بدبختی از بی کسی زن کسی شدم که ازش هراسیده بودم، بعد چند دقیقه که آوای آقا رئوف در اومد راهی شدم تو اتاق…
سماور ذغالی آماده کردم و خرماها رو تو دیس چیدم چایی که دم کشید چایی ریختم. آقا رئوف لحظه ازم نگاه بر نمی داشت چایی رو هورت کشید و اضافه کرد: این چایی خوردن داره به به
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن