یکی دو دقیقهای همانطور سرجایم خشک شدم و توی قلبم هر چه فحش بلد بودم نثار خودم کردم.
و چون دیدم قیافهی نالانم زیادی او را سر کیف آورده سعی کردم این آبروریزی را به کف دست فراموشی بسپارم:
_کجا داریم میریم؟
_بریم یه جا یه غذایی چیزی بخوریم.
_ من ناهار خوردما
_تعارف میکنی؟ گفتی مامانت اینا نیستن که
کارتن را از کنارم برداشتم و همانطور که گوی را داخلش جا میدادم اضافه کردم:
_تعارف نمیکنم، آره مامانم نبود ولی خودم بی دست و پا نیستم که.
صوتیش مشتاق شد:
_اِ آشپزی هم میکنی؟ چیا بلدی درست کنی؟
لبم را گاز گرفتم و با قیافهی خندهداری گفتم:
_نه دیگه در اون حد، شام دیشامگاهو گرم کردم خوردیم.
_خسته نباشی!
لبخند زدم و او گفت:
_یاد بگیر… مخصوصا قورمه سبزیو
کارتن را کنار پایم روی صندلی گذاشتم و بیفکر بیان کردم:
_حالا تا اون موقع یاد میگیرم.
نگاهش به طرفم برگشت و با ابروی بالا حرکت کرده و آن لحن عوضیاش گفت:
_تا کدوم موقع؟!
چند ثانیه وقت برد تا بفهمم چه اضافه کردهام و چه گندی زدهام.
هول شدم و مزخرف بهم بافتم:
_حالا یعنی تا یه موقعی…یعنی میگم… مثلا بعدا یاد میگیرم
چیزی ناظهار کرد، نگاهش به جلو بود و نمیخندید اما گوشهی چشمهایش چین افتاده بود و من این بار جدی و عصبی جیغ زدم.
کف دستم را آهسته روی دهانم کوبیدم:
_خدا لعنتم کنه.
برگشت به طرفم و با اخم کمرنگ روی پیشانیاش تشرم زد.
دست و پا زدم که درستش کنم:
_به خدا منظور خاصی نداشتما، آخه مامانم همواره میگه بیا کنارم وایسا غذاها رو یاد بگیر فردا شوهر کردی اجاقت سرد نمونه منم هی میگم حالا تا اون موقع یاد میگیرم سر همین الان اون جوابی که همیشگی به مولینم…
از حالت چهرهاش فهمیدم دارم بدترش میکنم.
اصلا چرا اسم شوهر کردن را آورده بودم؟!
یکباره خفه شدم، در سکوت به جلو خیره شدم و بهشدت جدی قلبم میمیل داشت خودم را چنگ بیندازم و سرم را روی داشامگاهورد بکوبم.
اگر فاطی بود باز میاضافه کرد «خدا خوب جای حق نشسته!»
این همه تذکرش میدادم که نکند جلوی او حرفی از آینده و این چیزها به زبان بیاورد و بعد خودم گاف به این افتضاحی داده بودم.
یک دقیقهای هیچکدام چیزی نگفتیم ولی طاقت نیاوردم و مجدداً به طرفش چرخیدم:
_فکر کنم غذای دیشامگاه مسموم شده بود مغزمو از کف دست دادم…
و با لحن خواهشانه و مظلومانهای اظهار کردم:
_میشه کلا این ده دقیقه رو یادت بره؟
نگاهم کرد، صورتش نه ولی نگاههایش باز داشسریع میلبخند زدند.کاملا معلوم بود از وضعیتی که در آن گیر افتادهام لذت میبرد.
دنده را عوض کرد و خیابان را پیچید.
_نه!
نهِ قاطعش حرصم را درآورد، کمرم را به پشت صنقلبی کوباندم و به حالت قهر جای گرفتم.
_عوضی!
بیخیالِ من بیچارهی طفلک کف دستش را به طرف ضبط برد و همان اندک آوای موسیقی در حال پخش را هم کامل قطع کرد و اظهار کرد:
_داشتی میاضافه کردی…
با نگاههای درشت شده بین حرفش راهی شدم و کشیده گفتم:
_اذیت نکن.
بیتوجه به اعتراضم مجدداً اضافه کرد:
_داشتی میبیان کردی کتاب قصهتو نخوندی که بری کنج خودت بخونی، کُنجت کجاس؟
هی پشت هم گند میزدم!
سکوتم را که دید سرش به طرفم چرخید، نگاههایش هنوز رنگ خنده داششتابزده.
#پ_۴۰۷
سرم را پایین انداختم، همانطور که به مرض و عادت همیشگی لبهی لاکم را با ناخن دیگرم خراش میدادم گفتم:
_یه کمد بزرگ داریم، از این کمدای پهن که چند تا در دارن، ما رختخوابا و پتوهای مهمونو میذاریم روش، از بچگی عادت دارم برم اونجا بین پتوها تلپ شم.
_داری؟ هنوز هم؟!
سرم را بالا آوردم:
_آره اتفاقا الان بیشتر کیف میده بهم، مامانم خیلی بدش میاد از این کارم، بچه بودم راحله هی میاضافه کرد ولش کن یه کم بگذره از سرش میفته، الان ده سال گذشته از سرم نیفتاده، هر وقت میخوام رمان بخونم میپرم اون بالا.
_راحله خواهر بزرگته؟!
_هم خواهر بزرگم، هم خواهر محبوبم
داشتم زیای توضیح میدادم؛ میدانستم.
اما فقط برای این بود که گیجبازیهایم یادش برود.
_داداشِ محبوب هم داری؟
تبسمی روی لبم رسید:
_مسعود… البته مسعود داداش محبوب همهمونه
برگشت نگاهم کرد و سپس دیدههایش را بار دیگر به خیابان داد و پرسید:
_همونی که اون شب داشتین باهاش میحرکت کردین بیرون؟!
_آره
_کجا میراهی شدین؟
_جاده حیات
نگاه ممتدم باعث شد نیمنگاهش به سویم بچرخد.
_چیه؟!
_چرا اون شب اونجوری جواب سلاممو دادی؟
نگاهم نکرد و با لحن خشکی بیان کرد:
_توقع چی داشتی؟!
_من فقط برا اینکه راحله مشکوک نشه سلام کردم وگرنه عمرا بهت سلام میکردم.
_منم واسه خاطر همون جوابتو دادم.
هنوز هم نگاهم نمیکرد و این بیشتر از حرفش لجم را درآورد.
به اطراف نگاه کردم و جویا شدم:
_داری میری خیابون آدینه؟
_آره، اونجا که دیگه اوکیه؟! قبلا رفتیم.
آن دفعه حسابم پاک بود و از محاسبه باکم نبود. این بار ترس داشتم. روی صنقلبی جابهجا شدم و بیان کردم:
_آخه اون دفعه فرق میکرد.
و ناضافه کردم بعد از جریانِ امروزگار، همین بیرون وارد شدنم هم اوج ریسک و شجاعتم بوده.
نپرسید چه فرقی و بیحرف مسیرش را عوض کرد.
داشت به سمت ورودی جنوبیِ شهر میحرکت کرد و من مضطرب بودم نکند به موقع برنگردیم ولی دیگر رویم نشد چیزی بگویم.
توی ذهنم حساب کردم رفتن و برگشتنمان تا دم فرهنگسرا کمی بیشتر از یک ساعت طول میکشد.
میماند یک ساعت دیگرش.
#پ_۴۰۸
هر چند که آن یکی ورودی شهر بهخاطر «جاده حیات» پرطرفدارتر بود ولی جادهی جنوبی هم برای خودش جذابیتهایی داشت. مثل آن چنارهای دو طرفِ جاده که تا یکی دو کیلومتر ادامه داششتابزده و مسیر زیبای را ساخته بودند.
پنجره را پایین کشیدم و سرم را کمی بیرون بردم، بادِ سرد اسفند ماه با قدرت به صورتم خورد و من عمیقتر نفسش کشیدم.
_بیا تو سرما میخوری.
_نه! خوبه.
از میان ردیفِ چنارها که رد شدیم، پیچید توی جادهی فرعی و خاکیِ سمت راست؛ جاده باریکی که کمی هم سربالایی بود.
سرم را داخل آوردم.
_کجا میری؟
_یه جایی که کسی نباشه.
مضطرب شدم:
_خطرناک نیست؟
_خطرناک؟!
اطرافم را دید زدم:
_ دیگه زیادی خلوته آخه.
بالاخره نگاهم کرد:
_من تو رو میارم جای خطرناک؟!
نگاهم میان چشمهایش ماند و هیچ نگفتم.
هر چه جلوتر میرفتیم شیب جاده بیشتر میشد تا بالاخره رسیدیم به انتهای شیب و جاده بار دیگر صاف شد.
ماشین را به کناری کشاند و پارک کرد.
_گاهی با بچهها میاییم اینجا میدوییم، اَمنه.
در را باز کردم و پیاده شدم.
روی یک فضای مسطح و بزرگ از حرکت ایستاده بودیم که نسبت به اطراف ارتفاع داشت و میتوانستم از آنجا جاده اصلی را ببینم.
آستینهای بافتم را تا انتهای انگشتهایم پایین کشیدم و کف دستهایم را زیر بغل زدم.
آفتابِ بعد از ظهر نسبتا گرم و روشن میتابید ولی سوز سرمای این بالا کمی آزار دهنده بود.
نگاهم کرد، در عقب ماشین را باز کرد و پالتوی مشکیاش را بیرون آورد.
ماشین را دور زد و به سمتم وارد شد، به پیجادهن تیرهی مردانهاش خیره شدم و تند کف دستهایم را بالا آوردم.
_نمیخوام، خودت بپوش
به حرفم گوش نکرد، جلو وارد شد و پالتویش را روی شانه هایم انداخت.
سرم را بالا بردم و نگاهش کردم.
_من زیاد سردم نیست آخه
_داری میلرزی.
فقط همان لحظهی پیاده شدنم لرزی از بدنم گذشته بود.
_خودت آخه هیچی نپوشیدی، سرما میخوری.
یک قدم عقب راهی شد، کف دستهایش را توی جیب شلوارش برد و چشمانش را در اطراف چرخاند.
_من عادت دارم
نگاهم میکرد، حرف میزد، حواسش به لرز گحرکت کردنم بود ولی باز یک جوری بود.
طاقت نیاوردم:
_چیاظهار کردم مگه اینطوری شدی؟
نگاهش مجدداً توی نگاههایم قرار گرفتند.
_چطوری شدم؟
پالتویش غرقِ بوی عطرش بود، لبههای یقهاش را بالا دادم تا بیشتر بویش را احساس کنم.
بهانه گحرکت کردم:
_بد شدی!
#پ_۴۰۹
#پ_۴۱۰
نگاهش نرم شد، قدم عقب حرکت کردهاش را بار دیگر جلو آمد و خیلی نزدیکتر از بار پیش روبرویم از حرکت ایستاد.
دیدههایش برای چند لحظهی طولانی توی نگاهم ماند و بعد با لحن خاصی اظهار کرد:
_من هیچوقت با تو بد نمیشم.
طوری نگاهش کردم که تبسم محوی روی لبش رسید:
_ بداخلاق آره اما بد نه.
کمی عقب راهی شدم، نگاه از دیدههایش گرفتم و ساکت گفتم:
_من تحملشو ندارم.
_تحمل چیو؟!
با نوک کفشم ضربهای به سنگریزههای زیر پایمان زدم.
_تحمل اینکه باهام نامهربون باشی.
چند ثانیهای خاموشی شد و من همچنان نگاهم پِی سنگهای کف زمین بود.
_نگام کن.
سرم را بالا آوردم. نگاهش کردم و او اظهار کرد:
_اون شامگاه برام شب خوبی نبود، متوجه شدمت اعصابم بهشدت خراب شد… روزای اول ازت آزرده بودم میاظهار کردم بهتر که همین اول فهمیدم چطور دختریه ولی اون شب یه حسرتی خوردم که چرا نشد که بشه!
متوجه شدن اینکه برای پا نگحرکت کردن رابطهمان حسرت خورده بود، یک حس خوب و عجیبی داشت.
_چرا؟
سرش را تکان داد:
_چرا…؟
_چرا حسرت خوردی؟
تای ابرویش از حرفم بالا راهی شد و من سعی کردم منظورم را بهتر توضیح دهم تا فکر نکند اعتمادبهنفسم مشکل دارد.
_یعنی میگم چی شد که از من…
گیر کرده بودم. نمیاطلاع داشتم چطور جملهام را تمام کنم که خودش با آن نگاه بازیگوشش به کمکم آمد.
_که ازت خوشم اومد؟!
خجالت کشیدم، نگاهم از صورتش به سمت یقه و زنجیر توی گردنش راهی شد.
_به هزار دلیل و هیچ قلبیل!
چیزی نبیان کردم و منتظر ادامهی حرفش ماندم.
_اون شامگاهی که اومدی گفتی بذار با گوشیت زنگ بزنم…درک کردم چقد سختته ازم درمیل داشت کنی ولی اینکه داشتی بالا پایین میحرکت کردی تا اوضاع رو درست کنی، این که بیخیال نشدی و اظهار کردی تو کوچه منتظرش میمونی از معرفتت خیلی خوشم اومد…اما بیشتر از اینکه معلوم بود از من خوشت اومده اما جلوم وانمیدادی خوشم اومد.
میتمایل داشتم از جملههای آخریاش حرصم بگیرد و تکذیبش کنم ولی نمیدانم چرا قلبم ضعف رفته بود.
#پ_۴۱۱
_شخصیتت که کلا باب میلم بود اما اصلش اینه گاهی یکی همینطوری بیقلبیل به دلت میشینه… تو شاید از اون روزی که تو کوچه اونطوری هول شدی سلام کردی به قلبم جای گرفتی! شایدم از اون شامگاهی که اومدم در خونهتون دنبال بابات…
عجولانه بین حرفش دویدم:
_اون روزگار تو کوچه از قصد اونطوری نگام کردی؟
_آره… میتمایل داشتم یه جورایی فکرتو بهم بریزم اما انتظار نداشتم اینقد روت تأثیر بذاره که به سلام کردن برسه.
فقط همین یک فحش را داشتم که نثارش کنم:
_بهشدت عوضیی!
خندید:
_یه جوری حالم جا اومد که دو برابر همیشه دویدم!
_منم یه جوری حالم گرفته شد که قلبم میتمایل داشت خودمو تیکه پاره کنم.
میان خنده دستش را جلو آورد، لپم را بین انگشت اشاره و وسطش گراهی شد و کشید.
_واسه یه سلام؟!
برای او شاید یک حرکت معماما بود اما قلب مرا هلاک کرد و گونهام را سوزاند.
متوجه خجالتم شد، تبسم محوی روی لبش رسید و حرف را به مسیر دیگری کشاند:
_حقت بود بهخاطر اون دو هفتهای که تو برزخ نگهم داشتی دیگه تا ابد اسمتو نمیاوردم…
اخم کردم و تندی اضافه کردم:
_خب نمیاوردی!
دستهایش را جلو آورد، دو لبهی پالتو را محکم بهم دیگر فشار داد و اظهار کرد:
_دو دقیقه این زبونو غلاف کن
خندیدم:
_نمیتونم.
_خودم برات غلافش میکنم.
به شیوهی خودش تای ابرویم را بالا بردم:
_نمیتونی!
لبههای پالتو را که هنوز میان مشتهایش بود به سمت خودش کشید و من هم همراه آن کشیده شدم. حالا فاصلهی بینمان ناچیزِ ناچیز بود؛ کافی بود چند سانتیمتر خودم را نزدیکتر کنم تا در میان سینهی پهن و بزرگش فرو بروم و من داشتم میمُردم برای همین!
متوجه شدم یک لحظه حالش عوض شد و دستهایش روی لبههای پالتو شل شدند؛ من اما سرجایم ماندم.
نگاهِ عجیبش روی تک تک اجزای صورتم چرخید و بعد تنم را برانداز کرد. کمرم تیر کشید. زیر نگاه گیرایش مسخ شدم.
نگاههای لعنتیاش به کُندی تا لبهایم حرکت کردند و برگشتند و من تمام وجودم فقط یک چیز را خواست.
سرش را توی صورتم خم کرد و با آوای خشدار و لحنی که باعث شد تمام تنم گُر بگیرد، بیان کرد:
_میخوام ببوسمت لیلی…اگه نمیخوای برو عقب!
قلبم یکهو ریخت.
باید عقب میرفتم. نه! اصلا باید با تمام توان میدویدم و فرار میکردم.
ولی از حرکت ایستاده بودم و منتظر زل زده بودم در نگاهِ قلبفریبش.
این لیلی را نمیشناختم!
(ویییی…دلمممممم🥲♥️🫂)
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن