بعداز خوردن شام یک ساعتی پیش بابا نشستم و کلی قربونصدقهش حرکت کردم.
وقتی دیدم داره خمیازه میکشه متوجه شدم حسابی خستهست و بهخاطر من منتظر مونده.
شامگاهبهخیری گفتم و به اتاقم برگشتم.
روی تخت دراز کشیدم و چشمام رو بستم. نمیدونستم فردا امیرعلی دم مدرسه میآد یا نه، اما امیدوار بودم بتونم ببینمش.
……………….
سر کلاس جای گرفته بودم و با بیقراری پاهام رو تکون میدادم. منتظر بودم زنگ بخوره تا زودتر از مدرسه بیرون بزنم.
بهمحض اینکه زنگ بهصدا دراومد بیتوجه به آوا کردنای مریم از مدرسه بیرون دوییدم.
با قدمای قد بلند خودم رو به جای قرار همیشگیمون رسوندم و به دیوار تکیه دادم.
هر چند لحظه یه بار به سر کوچه نگاه میکردم، ولی خبری ازش نبود.
نگاهی به ساعتم انداختم. امروزگار قول داده بودم که زود برم خونه.
نفس عمیقی کشیدم و با قدمای آرام از کوچه بیرون راهی شدم. چند لحظه سر کوچه وایسادم و به اطرافم خیره شدم.
کسی نبود!
دیگه معطل نکردم و بهطرف خونه مسیر افتادم. حسابی حالم گحرکت کرده شده بود.
همینکه به خونه رسیدم با استقبال گرم بابا مواجه شدم. محکم بوسش کردم و با لبخند بیان کردم:
– بابا جان، من برم لباسام رو عوض کنم. الانهست که دیگه مهمونا بیان.
«باشه»ای اضافه کرد و موهام رو نوازش کرد. وارد اتاق شدم و فوری سیمکارت رو توی گوشیم انداختم و به امیرعلی پیام دادم.
«علی، امروزگار چرا نیومدی؟ اتفاقی افتاده؟»
همونطور که نگاهم به گوشی بود سریعتند مشغول عوض کردن لباسم شدم. کف دست و صورتم رو شستم و نگاهی به قیافهم توی آینه انداختم.
با متوجه شدن ابروهای کشیده و پرم «پوف»ی کشیدم. با خودم غر زدم که آخه چرا مولین نمیذاره تمیزشون کنم؟!
به اتاق که برگشتم متوجه شدم علی پیام داده.
بهسرعت بازش کردم. «سلام، آهوی خوشگم. حالت خوبه؟ شرمنده، امروز صاحبکارم یه کار واجب داشت. مجبور شدم بمونم.»
لبام رو غنچه کردم و با اخم روی تخت جای گرفتم. از صاحبکار جدیدش خوشم نمیاومد. نمیدرک کردم چرا حس خوبی بهش نداشتم.
حقوق بسیار خوبی میداد، اما کار کمی میخواست. کارشم مرتبط با رشتهی علی، یعنی کارای حقوقی بود. از همه مهمتر اینکه یه دختر همسنوسال علی داشت!
اصلاً چرا صاحبکارش باید دختر داشته باشه؟!
با گوش دادن صدای زنگ خونه بهسرعت واسهش تایپ کردم:
«علی، مهمونا اومدن، من باید برم. قول بده فردا بیای، باشه؟»
چند لحظه منتظر موندم. ضربهای به در اتاق خورد که با ترس ازجا پریدم.
– جانم؟ الان میآم، بذار چادرم رو سر کنم.
بهسرعت پیامی رو که برام اومد باز کردم.
«چشم آهو. بهجاش تو هم یه دونه از اون عکسای بچگیت که قول داده بودی رو برام بیار ببینم.»
تبسمی زدم و گوشی رو زیر بالش قایم کردم و بیرون راهی شدم. بعداز احوالپرسی با مهمونا روی مبل قرار گرفتم.
– ماشالله، معصومه خانوم. شوکا جان روزبهروزگار خوشگلتر میشه. انشالله عروسیش.
مامان لبخندی زد و تشکر کرد. سرم رو پایین انداختم و چیزی ناضافه کردم.
هروقت دیده میگردوندم با عماد، پسر آقای محمدی دیدهتونگاه میشدم. آخرش کلافه شدم و به آشپزخونه پناه بردم.
خوب شد لج نکردم و به حرف علی گوش دادم، بدون چادر حتماً اوضاع بدتر میشد!
تقریباً نزدیک غروب آفتاب بود که مهمونا تصمیم به راهی شدن گرفتن.
بعداز رفتنشون فوری چادرم رو درآوردم و خودم رو روی مبل پرت کردم.
– آخیش، بالاخره حرکت کردن!
بابا نگاه شماتتباری بهم انداخت.
– زشته، شوکا خانوم. مهمون حبیب خداست.
لبم رو آروم کج کردم.
– نه هر مهمونی که، بعضیا خار نگاهاند!
بابا همونطورکه بهسمت روشویی میحرکت کرد تا وضو بگیره اضافه کرد:
– شنیدم چی اضافه کردی، شیطون خانوم.
لبم رو گاز گرفتم.
– تقصیر شماست، لوسش کردین دیگه. دختر که نباید انقدر زبون داشته باشه روی بزرگترش!
آروم ازجا کشیده شدم تا مولین بحث بزرگتری مسیر ننداخته به اتاقم برم. وارد که شدم تازه یادم افتاد فردا امتحان دارم.
«پوف»ی کشیدم و پشت میز نشستم.
کتابم رو باز کردم و مشغول شدم.
یکیدو ساعتی مشغول بودم که مولین برای شام صوتم زد.
همینکه پشت میز قرار گرفتم بابا سرفهای کرد. نگاهی بهش انداختم.
– چیزی شده، بابا جان؟
بهطرف مولین برگشت و چند لحظه مکث کرد.
– آخر این هفته میرم مأموریت، ممکنه چند روزگار طول بکشه.
لبام آویزون شد، به نگاهای عسلیش خیره شدم.
– وای بابایی، چند روزگار؟ چرا، آخه کجا میری؟
نفس عمیقی کشید.
– میدونی که محرمانهست، عزیز بابا.
آهی کشیدم و سرم رو پایین انداختم.
– چرا آخه همچین شغلی داری؟ کاش دیگه نفرستنت ماموریت!
کف دستی به موهام که مثل موهای خودش روشن بود کشید.
– دورت بگردم، بابا جان، انقدر غصه نخور. دیده روی هم بذاری برگشتهم.
آروم گفتم:
– واسه شما یه نگاه رویهم گذاشتنه، تا برگردین قلب ما هزار مسیر میره.
مامان آهی کشید.
– بچهم راست میگه!
هروقت بابا میمیل داشت به مأموریت بره همین بساط رو توی خونه داشتیم.
– بهجاش بهتون قول میدم وقتی برگشتم باهم یه مسافرت سهنفره بریم.
کمکم تبسمی روی لبم جای گرفت.
– وای بابایی، راست میگی؟ کجا بریم؟
سرم رو بوسید.
– مگه من تا حالا بهت دروغ گفتهم، یکییهدونهم؟ هرجا که شما بخواین میریم.
انقدر ذوقزده بودم که کلاً قضیهی مأموریت بابا رو فراموش کردم.
شام که تموم شد کنارش قرار گرفتم تا باهم سریال موردعلاقهش رو تماشا کنیم.
مولینم کنارمون قرار گرفت و مشغول پوست گراهی شدن میوه شد.
سرم رو به شونهی بابا تکیه دادم و همونطورکه اون مشغول نوازش کردن موهام بود شروعبه دیدن فیلم کردیم.
نفهمیدم چهقدر توی همون حالت بودم که کمکم خوابم برد.
…………..
از خواب که بیدار شدم روی تختم بودم. نشستم و چند لحظه به اطرافم چشم دوختم. حتماً بابا دیشب بغلم کرده بود.
دستی به چشمام کشیدم و ازجا قد بلند شدم. شتابزدهشتابزده لباس پوشیدم و به آشپزخونه رفتم تا صبحونه بخورم.
همینکه به اتاق برگشتم یاد حرفی که دیشب علی بهم زده بود افتادم. با شیطنت یه عکس از داخل کشو برداشتم و توی کیفم انداختم.
بعداز سر کردن مقنعهم از مامان خداحافظی کردم و بهسمت مدرسه راهی شدم.
تمام مدت منتظر بودم کلاسام تموم بشه تا بتونم برم زودتر علی رو ببینم. اونقدر تو خودم بودم که مریم چند بار به پهلوم کوبید تا بهخودم بیام.
– راستی شوکا، تو هر روز بعداز مدرسه کجا میری؟ چرا توی جاده نمیبینمت؟
سرفهای کردم. مامان مریم با مولینم دوست بود و مریمم فوقالعاده آدم دهنلقی بود.
– میرم کتابخونه.
تبسمی زد.
– پس بیا یه بار باهم بریم.
سری تکون دادم و چیزی ناظهار کردم. با اومدن معلم بحث خاتمه پیدا کرد.
بهمحض اینکه زنگ خورد قبلاز مریم خودم رو به دم در رسوندم و یواشکی بهسمت پارک همیشگی مسیر افتادم.
امیرعلی زودتر از همواره توی کوچه منتظرم بود. با ذوق بهطرفش رفتم.
– آقای فرهان، وسط کوچه سد معبر کردین. تشریف بیارین این کنار ببینمتون.
بهسمتم برگشت و تبسم خستهای زد. با متوجه شدن ریشهای چندروزهش دلم گرفت.
– خوبی، دورت بگردم؟ کجا بودی، خانوم… قلبم برات تنگ شده بود. مهمونی دیروزگار خوش گذشت؟
تبسمی بهش زدم، منتظر بود بفهمه توی مهمونی چی گذشته.
– هوم… نه، اصلاً بهم خوش نگذشت. چراکه دیروزگار ندیدمت کل روزگار غمگین بودم.
دستی رو که پشتش نگه داشته بود آروم جلو آورد.
با مشاهده کردن عروسک کوچیکی که توی کف دستش بود جیغ کوتاهی زدم. همونطورکه غشغش میخندیدم عروسک رو از دستش گرفتم.
– وای علی، چرا انقدر دیوونهای؟ مگه من بچهم آخه؟ حالا چرا خرگوش؟
چشمکی زد.
– چراکه مثل خودت سفید و تپله.
لبهام رو بههم فشردم و با اخم نگاهش کردم. من واقعاً تپل نبودم، فقط یهذره توپر بودم که اصلاً نشون نمیداد. تازه مامان عقیده داشت من دو پرهی دیگه گوشت باید بیاد روم تا استاندارد بشم، اما امیرعلی همیشه با این کلمه اذیتم میکرد.
– ذوق عروسک خریدنت رو کوفت کردی بهم! بیا، نمیخوامش اصلاً.
با خنده کف دستم رو کشید.
– بیا ببینم، آهو خانوم! قهر کردی؟ تو قلبت نمیآد دو دقیقه با من حرف نزنی. شوخی کردم دیگه، یه نگاه به من بنداز.
زیردیدهی نگاهش کردم و آروم لب زدم:
– علی آقای بد.
قد بلند زد زیر خنده. با حس خاصی بهش نگاه کردم. من برای خندههاش میمردم، برای قد قد بلند و هیکل چهارشونهش، برای دیدههای پر محبتش، برای ناز کشیدنها و حامی بودنهاش.
بیخیال قهرم شدم و آروم اضافه کردم:
– وای علی، بابام باز قراره بره مأموریت. خیلی ناراحتم.
کولهم رو ازم گرفت.
– دلواپس نباش، عزیز من انشالله سالم برمیگرده. راستی، اون عکسی که بهت اضافه کرده بودم رو آوردی؟
ریز ریز خندیدم و سریع در کیفم رو باز کردم.
عکس رو درآوردم و بهسمتش گحرکت کردم.
– بیا، اینم یه عکس از بچگیای من.
عکس رو از دستم گرفت و چند لحظه بهش خیره موند. بعد با انگشت روی عکس کوبید و چشمهای ریزشدهش رو بهم دوخت.
– ببینم داری مسخرهم میکنی؟!
بلند خندیدم.
– مگه خودت همیشه بهم نمیگی آهو؟
این عکس بچهآهو هم مال دوران بچگی منه دیگه.
سری تکون داد و عکس رو توی جیبش گذاشت.
– واسه این دارم برات، تپل.
چپچپ نگاهش کردم. کمی که توی سکوت گذشت آروم پرسیدم:
– دیروزگار صاحبکارت چیکارت داشت که نتونستی بیای؟
نفس عمیقی کشید.
– رفته بودم شرکتش یه سری پروندههای حقوقی رو بررسی کنیم. راستش کارش اصلاً برای من سنگین نیست، ولی حقوق خوبی میده.
زیرنگاهی نگاهش کردم.
– دخترشم بود؟
چند لحظه با تعجب نگاهم کرد و بعد آروم ریز خندید.
اخمی بهش کردم که خندهش بیشتر شد. کف دستش رو جلو آورد و آروم لپم رو کشید.
– آخه تو به چی فکر میکنی، حسود کوچولوی من؟
لبهام رو جمع کردم.
– اصلاً حس خوبی بهشون ندارم! آخه کجای جهان واسه کار به این سبکی اینهمه حقوق میدن؟
کف دستی به موهای تیرهش کشید.
– نمیدونم، شاید در آینده کارهای بیشتری بهم بده. من که راضیام! پول بیشتر یعنی رسیدن به یه زیستن بهتر و رسیدن به یه حیات بهتر یعنی داشتن تو. من بهخاطرش هر کاری میکنم.
دلم واسهش ضعف رفت و به نیمرخ جدیش خیره شدم.
– اما من نمیخوام برای رسیدن به من هر کاری بکنی، فقط خودت باشی برام کافیه.
نگاهکی بهم زد.
– ولی واسه بابات کافی نیست.
آهی کشیدم و چیزی ناظهار کردم، حق با اون بود.
چند لحظه مکث کرد و بعد چندتا برگه از کیفش بیرون آورد.
– راستی بیا تحقیق انگلیسیت رو برات انجام دادم.
هینی کشیدم و ذوقزده به بازوش چسبیدم.
– وای عاشقتم، امیرعلی…
ضربهای به بینیم زد.
– هیس… این کلمه حرمت داره، دونهی انار. هر جایی که بهکار نمیبرن.
لبم رو گاز گراهی شدم.
– باشه ببخشید، بده ببینم.
بهسرعت برگهها رو از کف دستش گرفتم. انقدر درسش و کف دستخطش خوب بود و مغزش توی همه چیز خوب کار میکرد که گاهی بابت خنگبازی و بچهبازیهام جلوش شرمنده میشدم.
مشغول گذاشتن برگههای تحقیق توی کولهم بودم که متوجه شدم از توی کیفش خودکاری درآورده و داره یه چیزی پشت عکسی که واسهش آوردم مینویسه.
– آقای فرهان، داری چی پشت عکسم مینویسی؟
کارش که تموم شد عکس رو بهسمتم گحرکت کرد تا پشتش رو ببینم.
با معلق شدن کلمات جلوی چشمهام کمکم لبخندی روی لبهام نقش بست. زیرلب شروعبه خوندن کردم.
شوکا، برای خاطر پروانهها بمان
با لهجهی غریب صدایت غزل بخوان
شفاف و روشن است صدای زلال تو
چراکه خندههای ساده و معصوم کودکان…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن