خندهی متعجبی میکند که آوایش در سرم زنگ میخورد.
-سرت خورده به سنگ میراث؟ من کجا قرار بود در نبود تو کارها رو جلو ببرم؟! من فقط یه دستیار سادهام که از قضا رفیق گرمابه گلستان دبیرستانت بودم.
پوفی میکشم و پیشانیام را با دو انگشت میمالم. حتی برایم مهم نیست که ممکن اس کژال فالگوش ایستاده باشد! او ثابت کرده که میتواند بیخطر باشد.
-از این به بعد حواست جمع باشه. میام از کارمندا یه زهر چشم میگیرم که از این به بعد ازت حساب ببرن.
-اوه! چه دست و دل باز شدی میراث خان. این همه مهربونی رو مدیون کیام؟!
بیاختیار برمیگردم و نیم نگاهی به پشت سرم میاندازم. به دخترک ریز نقشی که روی زمین نشسته و با دقت عکسها را از قابهای قدیمی جدا میکند.
بدون اینکه جواب سوال قبلی میلاد را بدهم یا چیزی بخواهم اضافه کنم، میگویم:
-از همین الان بیفت دنبال کارهای عقب افتاده. سعی میکنم تو این چند روزگار بیام و یه زهر چشمی بگیرم ولی اگر نتونستم خبر بده که یه مدتی نیستم و همهی کارها با خودته. همین الان هم دم و کف دستگاهت رو جمع کن و برو اتاق من.
این بار صدایش از شدت بهت، گحرکت کرده است.
-میراث؟ جدی اضافه کردی؟! لعنتی من چطور همه چیز رو سر و سامون بدم بدون خودت؟!
-به راحتی! این همه درس مدیریت خوندی و بلد نباشی یه کار ساده رو انجام بدی؟ سخت نیست، اگه جایی گیر کردی بهم خبر بده.
گوشی را بدون اینکه چیز اضافهای بگویم پایین میآورم و تماس را قطع میکنم. همان طور که آن را در جیب شلوارم میگذارم به سمت یخچال میروم.
به جز برخی چیزهای سطحی، صبح چیز زیادی نخریده ام. باید به فکر خرید برنج و حبوبات باشم که کژال بتواند چیزی برای نهار و شامش کف دست و پا کند و گرسنگی نکشد.
#پارت_دویستود
-چیزی برای نهار درست کنم؟!
به سمتش میچرخم. وسایلی که روی زمین بود را به ولین خدا ول کنه و با انرژیای که چند دقیقهی پیش در او نبود، مقابلم از حرکت ایستاده است.
بیتوجه به حرفی که اظهار کرده است، یخچال را میبندم.
-نه. چیز دیگهای از وسایلت نمیخوای. همونا بود؟!
با خجالت لبش را کمی زیر دندان فشار میدهد و سر پایین میاندازد. از این زاویه محجوبتر به نظر میرسد.
-نه آقا… اینجا همه چیز داره، چیز دیگهای نمیخوام.
آقا اضافه کردنش برایم عجیب است. طور خاصی این کلمه را میگوید.
دوست ندارم این گونه و غریبانه صدایم بزند ولی تنها سری تکان میدهم. از اسنپ فود یک پرس کوبیده و یک پرس برنج زعفرانی هم برای او میگیرم. یادم هست که دیروز کلش را بلعیده بود و حتماً دوست دارد.
وقتی میبیند به کار خودم مشغول هستم، او هم بار دیگر روی زمین مینشیند و کارش را از سر میگیرد. من هم پشت سرش میروم.
مشغول کندن همان عکسیست که از بچگیاش مشاهده کرده بودم. بیاختیار لبخندی روی لبم مینشیند.
-این بچگی خودته؟
-آره… مامانم میاظهار کرد اوایل بسیار چاق بودم. بعداً که مریض شدم، تازه ورم لپام خوابید. این بعد از مریض شدنمه.
لبخندم بزرگتر میشود. فکر کردن به وقتی که تپلتر از آنی که هست بوده، عجیب و خواستنی به نظر میرسد.
-پس حتماً بچهی ما هم از این تپل مپلاش میشه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن