رمان گنج میراث پارت ۱۳۱

-حرفم این نیست میراث. هنوز کسی منو جدی نگحرکت کرده. باید مدت بیشتری توی شرکت باشی تا به من عادت کنن. بعدش برو هر جایی که خواستی. برو با زنت خوش باش…

بی‌اختیار لبخند روی لب‌هایم می‌نشیند. از تصور اینکه کژال زن من باشد حس عجیب و غریبی به من کف دست می‌دهد!

اما با این وجود ، پر از جدیت می‌گویم:

-نه! می‌دونم که باید حواسم بیشتر باشه. میام شرکت یکی دو ساعت دیگه. حواسم هست؛ نگران چیزی نباش. حلش می‌کنیم.

بالاخره میلاد نفس راحتی می‌کشد و صدایش از آن حالت گاردی که گحرکت کرده است رها می‌شود. با خیالی راحت می‌گوید:

-خدا خیرت بده. کارهای این شرکت منو داشت پیر می‌کرد.

-میام سر میزنم. برو استراحت کن امروز رو.

-نه هستم تا بیای. بعدش با زیدم قراره برم مسافرت؛ مرخصیم حتمیه!

بی‌اختیار خنده‌ی نسبتاً بلندی می‌کنم و با صوتقت می‌گویم:

-دیگه حق آب و گل داری توی شرکت؛ خودت برای خودت مرخصی رد کن. نیازی نیست حتی به من بگی!

قبل از قطع کردن ، با لحن منظورداری می‌گویم:

-مسافرت هم خوش بگذره!

اجازه نمی‌دهم تا مجدداً لودگی‌هایش را ردیف کند و تلفن را رویش قطع می‌کنم. باید سریع‌تر خودم را به شرکت برسانم.

دست در جیب کرده‌ام که نسیم متوجه می‌شود تلفنم را قطع کرده‌ام؛ به‌سرعت خودش را به من می‌رساند و کنارم می‌ایستد.

-خب… امروزگار چیکار کنیم؟

نگاه متعجبی به سمتش می‌اندازم. نکند که با خود فکر می‌کند قرار است روزگار ارزشمندم را با او به انتها برسانم؟!

وقتی نگاهم را می‌بیند ، به جای این‌که خودش را جمع و جور کند ، تبسمش را وسیع‌تر می‌کند و از کف دستم آویزان می‌شود.

-نظرت چیه که با هم یه سفر کوتاه بریم؟!

نیشخند کم کم روی صورتم نقش می‌بندد. این چه دردسری بزرگی بود که خودم را درگیرش کردم؟! مرض داشتم؟!

-نمتوجه شدی داشتم پشت تلفن چی می‌بیان کردم؟!

نسیم شانه‌ای بالا می‌دهد و کف دستش را روی سینه‌ای ام می‌کشد.

-خب بالاخره دو روزگار تعطیل پیدا می‌کنی که؟ بهتره به خودت یه استراحت ریزی هم بدی وگرنه بعید نیست مریض بشی‌ها.

سعی می‌کنم بازویم را از کف دستش بیرون بکشم و لحنم نیز در بی‌حوصله‌ترین حالت است:

-اونقدر سرم شلوغه که حتی یه روزگار هم نمی‌تونم مرخصی بگیرم! تو هم بهتره یکی دیگه رو پیدا کنی که باهاش بری مسافرت.

بیشتر از گردنم آویزان می‌شود. قلبم می‌خواهد سفت و محکم پسش بزنم تا دستش به تنم نخورد اما نمی‌توانم!

در نهایت با آرامش سعی می‌کنم او را از خود دور کنم:

-بسه نسیم. باید برم سر کار. بکش کنار.

فشار عجیبی از همه طرف روی تنم است. آنقدر زیاد که نمی‌دانم دقیقاً باید چه کار کنم تا از شر این کلافگی خلاص شوم.

حداقل دردسرهایی که مربوط به کژال است ، اینقدر اذیتم نمی‌کند. در اصل ناشکری‌ست اگر اسم دردسر روی آن دختر بگذارم!