سوال مسخرهام حتی برای خودم هم عجیب است. طوری که بعد از جویا شدنش پر از حس تعجب و بهت میشوم.
اما نباید به او نشان دهم که خودم هم از این حساسیتهایم شاکی و عصبیام. نباید دو قلب بودنم را کسی جز خودم بداند!
دهانش از تعجب باز مانده است و حتی جوابم را هم نمیدهد. کف دستی که سوزن را در آن دارد در هوا مانده و متعجب نگاهم میکند.
جوابم را نمیدهد و من میخواهم جواب بگیرم. بهسرعتتر از آن چیزی که او دوست دارد طولش دهد و در فکر باشد!
میخواهم بدانم! اندیشیدن به اینکه او به کس دیگری جواب پس میدهد ، مغزم را از کار میاندازد و فقط میخواهم بدانم که اینطور نیست و با آن چشمان لعنتیاش به مرد دیگری زل نمیزند!
هر چقدر بیشتر به موقعیتی که پیش رسیده فکر میکنم ، بیشتر مایل میشوم که او را به سمت کاری که خودم انجام میدهم سوق بدهم.
اینطور میتوانم حتی زمانهایی که کار دارم ، او را در شرکت نگه دارم و نگرانی از بابت تنها ماندنش نداشته باشم. وقتی میبینم قصد جواب دادن ندارد ، بیتاب تلنگر میزنم:
-ازت سوال سؤال کردم!
تکانی به تنش میدهد و تبسمی بیمورد روی لبهایش مینشیند. طوری نگاهم میکند که انگار از این حرکت کردارهای عجیب و غریبم گیج شده است.
اما با صادقانهترین لحنی که از او سراغ دارم ، تند میگوید:
-من فقط با آقا چاووش کار میکنم. با کس دیگهای حتی روبهرو هم نمیشم. همون آقا چاووش رو هم چند وقت یه بار میبینم.
با آوردن اسم مرد دیگری آن هم اینگونه راحت و خودمانی ، حس میکنم گوشهایم آتش میگیرد. به لبهایش دیده دوختهام و از درونم در حال تکه پاره کردن مردی چاووش نام هستم که حتی از شکل و شمایلش هم خبر ندارم.
اما او بسیار جدی و صادقانه به صورتم خیره شده و من…خون خونم را میخورد. باورم نمیشود این من باشم که به خاطر شنیدن اسم یک مرد از زبان کژال اینگونه بهم ریخته ام!
باورنکردنیست!
چشمهایم را میبندم و سعی میکنم آرام باشم. او که از قصد اینگونه رفتار نمیکند ، مگر نه؟! او که روحش هم خبر ندارد از درون متلاطم و آشوبِ من.
سرش را مجدداً پایین انداخته و مشغول دوختن عروسکهایش شده است و نمیداند که با حرفش چه آتشی به جان من انداخته!
فکر میکند با گفتن اینکه به جز با آقا چاووش لعنتی با کس دیگری کار نمیکند ، قرار است همه چیز را درست کند ولی بدتر کرده!
او فقط با آن مرد رو در روست… با کسی که من نمتوجه شده از او بیزارم و قلبم میخواهد تکه تکه اش کنم تا حتی صورت کژال هم یادش نیاید چه برسد به کار گراهی شدنش…
نفسم به سختی بالا و پایین میشود و نمیدانم که چطور باید این آتشی که کژال از صبح به جانم میاندازد را آهسته کنم.
رگ گردنم ، پوست تنم را اذیت میکند و من نمیدانم چرا و چطور اینقدر روی او حساس شدهام که به خاطر در ذهنش گذراندن به اینکه او با یک مرد کار میکند ، بخواهم همه را به سمت و سوی مرگ بکشانم!
تلنگر سختی به تنم خورده و حس تعصب عجیبی در تک تک رگهای تنم جاده خودشان را پیدا کردهاند! چیزی که باور نکردنیست!
من به خاطر اینکه کژال با یک مرد همکار است ، همین الان میتوانم تک به تک وسیلههای این منزل را روی سر خودم خراب کنم!
-چیزی… شده؟!
با آوای او تازه متوجه میشوم که چقدر بد نگاهش میکردم! دستهایم را طوری مشت کردهام که بندهایش سفید شده است.
به نگاهش بیتوجه میمانم و نگاه میدزدم. کف دست خودم نیست که این حسهای احمقانه را دارم ولی نمیخواهم اجازه دهم همچین اتفاقی بیفتد!
دوست دارم با تنهای مردی که مراوده دارد ، خودم باشم! احمقانه است؟! ولی این تنها چیزیست که قلبم میخواهد اتفاق بیفتد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن