-قابلت رو نداره… همه کدومشون!
لبخند خجاما میزند و فاصله میگیرد. طوری نگاهم میکند که فکر میکنم میخواهد چیزی بگوید اما همانطور به نگاه کردن ادامه میدهد.
قدم به جلو برمیدارم و کتم را از تنم بیرون میکشم که حس میکنم نفسش را به شدت بیرون میدهد. برنمیگردم نگاهش کنم.
حس میکنم انتظار داشته که بروم و من این کار را نکردهام! نمیخواهم که بروم و حتی شده میخواهم قدمی برای نزدیکی بردارم!
بدون اینکه وسیلههایش را بردارد به سمت اتاقش میرود و در را هم پشت سرش میبندد که جاده راهی شدهاش را نگاه میکنم.
نمیدانم خجالت میکشد یا واقعا قلبش نمیخواهد به هم نزدیکتر شویم که اینطور فاصله میگیرد و همه چیز را سخت میکند!
لیوانی آب برای خودم میریزم و در حالی که به مسیر حل فکر میکنم ، آن را میخورم. میخواهم امشامگاه را هم که شده نزدیکش باشم!
در نهایت وقتی دقایق طولانی از رفتنش میگذرد ، چند تا از کیسهها را که فکر میکنم به دردش بخورد برمیدارم و به سمت اتاقش میروم.
دستم به سمت در میرود اما در یک حرکت ، بدون فکر کردن ، در را باز میکنم و قدمی به سمت داخل برمیدارم
جیغ خفهای که میکشد تبسم به لبهایم میآورد. میخواهم خود را پشیمان جلوه دهم ولی چطور این کار را انجام دهم وقتی دقیقاً به قصد داخل رسیدهام؟!
مانتواش را از تنش در آورده و با تاب وسط اتاق ایستاده است. با ورود من ، مانتو را مشت کرده و به سینهاش فشار میدهد.
اما بازوهای سفید و خوش فرمش چیزی نیست که از نگاهانم دور بماند. مخصوصاً که مجدداً هوس آن شامگاه به سرم زده…!
به زور جلوی دیدهانم را میگیرم که سمت سینههایش کشیده نشود…
-اومدم که وسایلتهات رو بدم… شاید تمایل داشتی بپوشیشون!
با بهت و دهان نیمه باز نگاهم میکند. انگار که مسخ شده باشد و هیچ کنترلی روی حرکت کردارهایش نداشته باشد.
همین هم برای من امتیاز مثبتی به حساب میآید که بتوانم متوجه شدش بزنم ، بدون اینکه معذب و خجالت زدهاش کنم!
انگار نگاهم بهشدت سنگین است که زودتر از موعد به خودش میآید و تند پشت به من میکند. ولی تازه نگاه مرا به گردن سفیدش باز میکند!
چه میشد اگر اجازه میداد که لمسش کنم؟! فکر لمس مجدداًی آن تن و بدن حسی به من میدهد که هیچ زن دیگری نداده است!
تند بلوزی تنش میکند و به سمتم برمیگردد. حالم از این که راه دیدم گرفته شده است میگیرد اما سعی میکنم عادی باشم.
مشخص است که به زور سعی میکند خودش را جمع و جور میکند. کف دستپاچه ، کف دست به سمتم دراز میکند:
-ممنون… بدش به من.
هاما که دارد را دوست دارم. کیسهها را به دستش میدهم. طوری منتظر از حرکت ایستاده که انگار میخواهد سریعتر بروم.
آب دهانش را پایین میدهد و با صدای آرامی میگوید:
-بازم مرسی که برام آوردیشون… و مرسی بابت امشامگاه!
تبسمی بیاختیار میزنم:
_قابلت رو نداشت. بازم هر چیزی که لازم داشتی ، باید به خودم بگی.
منتظر نگاهم میکند تا بروم. اما اگر بمانم خب چه میشود؟! من کاری به او ندارم! البته که میدانم اطمینانی نیست که اگر روی یک تخت بخوابیم، کاری از من سر نزند…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن