#پارتصدوسیوچهار
مرد سری با مهربانی تکان داده و کف دستش را سوی غزل دراز کشید.
– بیا سرت و ماساژ بدم بابا جان.
ناخودآگاه با این حرف بغض کرده و بدون حرف، سرش را روی ران عمویش گذاشت.
چشمهای داغش را بست که گرمی کف دستش را روی پیشانیش حس کرد.
نازنین زمزمه کرد.
– شما بچه ندارید آقا غفور؟
مرد کف دستش یخ زد و غزل به خوبی این را حس کرد.
صدایش که برخاست، گویی از ته چاهی به گوش میرسید! بم و گحرکت کرده…
– دارم دخترم.
چشمهای غزل تند گشوده شد و مرد با مهربانی تبسم زد.
– غزل دخترمه. مگه توفیری داره؟
نازنین خندید.
– من خودم حتی پیش عموم هم نیستم، درک میکنم حراهی شدون رو! لطفاً دلخور نشید از حرفم. منظورم این بود که دختر یا پسری به غیر غزل ندارید؟
کوتاه و گرفته پاسخ داد.
– نداریم. غزل همه کس من و پروینه.
غزل چشم بست تا اشک هایش سرازیر نشود.
عمویش آدم زیادی کاملی نبود، در حقش گاهی بی انصافی کرده بود، اذیتش کرده بود، آن ناز و نوازش پدرش را نداشت، ولی هرچه که بود، تنها کس و کارش بود… تنها پر و بالش، عمویی که هرچقدر هم بتوان از بدی هایش بیان کرد، بازهم قلبسوزی ها و مهربانیهایش قابل انکار نیست.
°•
°•°•°•°•°•°•°•
وقتی که فرید به روستا رسید، غزل داخل اتاقش دراز کشیده بود و غفور و نازنین مشغول تخته نرد بازی کردن بودند.
پروین خانم در را برایش گشوده و با روی خوش سلام داد.
فرید نایلون میوهای که کف دستش بود را به سوی زن گراهی شده و داخل خانه شد.
با صوتیی نسبتاً قد بلند سلام داد ولی غفور و نازنین به قدری غرق بازی بودند، هیچ کدام جواب ندادند.
فرید ریز خندید و رو به پروین کرد.
– غزل کجاست؟
پروین سوی اتاق خواب اشاره کرد.
– بیچاره از صبح سر درد داره، استراحت میکنه.
نازنین داد زد.
– آقا داری اشتباه میکنی چه وضعیه!
نگاهش همان لحظه به فرید افتاده و برخاست.
– سلام داداش
غفور هم نگاهش به سوی فرید برگشت.
فرید تبسم زده و جلو حرکت کرد.
مرد کشیده شد و با احترام خوش آمد گویی کرد.
گویا یادشان رفته بود سری قبل چه قشقرقی به پا کردند!
فرید قبل از اینکه بنشیند، زمزمه کرد.
– من یه سر به غزل بزنم.
غفور فقط لبخند زده و نازنین هم بغل تخته کوبید.
– ادامه بدیم.
بدون درنگ مسیری اتاق غزل شد.
کف دستگیره در را به ساکتی پایین کشید و داخل حرکت کرد.
در کمال تعجب متوجه شد که دیدههای غزل باز است و در خاموشی، به سقف خیره شده بود.
با باز شدن در، نگاهش سوی فرید برگشته و ملایم لب زد.
– سلام.
فرید جلوتر رفته و درحالی که با جدیت نگاههای قرمزش را نگاه میکرد، سری تکان داد.
– چته؟
همین بود اوج نگرانی و احوال پرسی فرید!؟
بینی بالا کشید و دستش را بند روسری کرد که به پیشانی بسته بود.
– یکم سر درد دارم. خوش اومدین.
– واسه چی همچین شدی؟ چشات انگار توپ پینگ پنگه! اتفاقی افتاده حتما…
در جایش نشست و به ناچار تبسم زد.
– مریض شدم، چیزی نیست. اومدین دنبال نازی؟
فرید دستش را نزدیک صورتش برده و سپس روی گونهی دخترک گذاشت.
نگاهش را خیرهی چشمهای ملتهب دخترک کرده و به ملایمی لبش را به حرکت در آورد.
– یعنی میگی تو نمیخوای بیای؟
زبانی بر لبش کشیده و به تبعیت از فرید، آهسته پاسخ داد.
– نمیخوام.
کف دستش را اندکی روی لپش فشار داده و کنارش نشست.
– دو روزگار نبودم، حال و روزت و ببین!
ناخودآگاه تبسم بر لبان دخترک شکوفه زد.
– یعنی حال خوبیِ من وابسته به شماست؟
با اعتماد به نفس سری به تایید تکان داد.
– قطعاً.
بدون هیچ حرفی، کف دست فرید را گراهی شده و از صورتش فاصله داد.
– من میخوام چند روزگاری و اینجا باشم و استراحت کنم. عموم بعدا میارتم.
– یعنی قلبت واسه فرهام تنگ نشده؟
چانهی دخترک رعشهی کوتاهی گرفته و عاجز نالید.
– تنها آدمی که این روزا عمیقاً دلم براش تنگه، خودمم… قلبم واسه روزگارای خوبم بهشدت تنگه!
ابرو بالا فرستاد و تلخ و کوتاه لبخند زد.
– روزای خوب! روزگارای خوب تو توی این خراب شده بود؟ تنهایی توی این اتاق تاریک و کوچیک؟ تنهای تنها، با نگاههای گریون و سری که از درد دستمال پیچ شده!
غزل لبش را گزید و نگاهش را از دیدههای اخم آلود مرد گراهی شد.
– من میخوام تنها باشم..
– من اما نمیخوام… خونه به تو احتیاج داره.
– خونه یا پسرتون؟ من کلفت بچهی شما نیستم، زنتونم فرید خان.
#پارتصدوسیوشش
فرید چشم بسته و از جایش برخاست.
– چت شده؟ تو اظهار کردی این ازدواج و دوس داری چون شوهرت نیستم و تو میتونی راهی که میخوای و پیش بگیری! چی شده حالا که زنم شدی!؟
درمانده نالید.
– مسیری و دارم میرم مگه!؟ خونهی شما بچه داری کردم از روزگار اول، الانم هیچ چیزی تغییر نکرده. دارم بچهی کسی و بزرگ میکنم که فقط عطرش قیمت کل زیستن منه! من دارم واسه زندگی از خود گذشتگی میکنم که خانم خونهاش حتی تا یکسالگی پسرش نتمایل داشتش! فرید خان شما که مشغول عیش نوشت هستی، شما که شبت با دخترا روز میشه و روزگارت پیش همونا شامگاه، مادر بچهت، پدر بچهت من شدم… من شدم کس و کار بچهای که میتونه توی ناز و نعمت پدر و مادرش بزرگه بشه.
نگاههایش را بست.
– من دارم زندگیم و وقف میکنم در صورتی که از درون داغون میشم..من دارم وابسته بچهای میشم که فردا روز ممکنه وقتی بزرگ بشه، اصلا پدرش منو تو خونهاش نخواد!
فرید سری تکان داد و با خشمگینت دستهایش مشت شد.
حرفهای کاملاً منطقی دخترک برایش گران تمام شده بود!؟
سویدر خروجی رفت و بدون هیچ حرفی، اتاق را ترک کرد.
غزل سری با خوشحالی تکان داد.
– حقت بود آقای همواره طلب کار!
سپس با بغض ادامه داد.
– خودم کم بدبختی دارم باید بیقرار خونه و زندگی مسخرهی خودمم بشم.
به اجبار از جایش برخاست و دنبال فرید رفت.
سلامی داده و کنارِ نازنین جای گرفت.
غفور مشغول چایی نوشیدن شد و فرید با اخم، خیرهی صورت مریض حالش شد.
ناخودآگاه غزل تبسمی زد.
فرید ولی با پوزخند نگاهش را گراهی شده و به عمویش دوخت.
– غزل میمیل داشت بمونه، منم دوس داشتم بمونه… ولی یکم فرهام مریض حاله، نمیتونم اجازه بدم آقا غفور… با اجازتون بره حاضر شه.
غفور که این احترام فرید برایش تازگی داشت، در سکوت تبسمی زد.
– باشه پسرم.
غزل با چشمهایی تنگ شده، ولی قلبی خوشحال، از جایش بار دیگر قد بلند شد.
– حاضر شم. زن عمو میای یه لحظه؟
پروین به هممسیر غزل داخل اتاق رفت.
– مطمئنی میخوای برگردی تهران دخترم؟ حالت زیاد خوب نیست مادر!
#پارتصدوسیوهفت
با صورتی غمگین و دمغ، به سوی زن عمویش برگشت.
کف دستمالی که سرش بسته بود را گشود و در همان حال که مشغول مرتب کردن موهایش بود، زمزمه کرد.
– خوبم.
گلویی صاف کرده و با صوتی رسا ادامه داد.
– من باید برگردم خونه، اونم میاد بالاخره، جایی و ندارم برای رفتن… باید برگرده اینجا! نمیخوام وقتی بیاد، منم اینجا باشم. بهتره برگردم سر خونه زندگیم.
– بهت قول داده دیگه کاری باهات نداشته باشه و دنبالت نیاد؟
غزلی با دلخوری نفسش را از ریه خارج کرد.
– چشاش هیچ قولی بهم ندادن.. عمو خبر داره؟
پروین روی تخت نشست.
– خبر داره دخترم. اونم اظهار کرد حتی، اظهار کرد اصرار به موندنت نکنم تا این روانی دوباره برگردم خارج… مواظب خودت و زندگیت باش.
زیستن!؟
زندگی داشت و خودش بیخبر بود!
برای اینکه بیشتر از این پروین را ناراحت نکند، حرفش را تایید کرده و زن اتاق را ترک کرد تا حاضر شود.
°•
°•°•°•°•°•°•°•°•°•
سردی دستی را روی لپش حس کرد و در خواب نالید.
– نکن.. قباد لطفاً!
– چه زری زدی؟ قباد چه خریه!
ناخودآگاه نگاههایش با تعجب و ترس باز شد.
اولین چیزی که مقابل نگاهش نقش بست، دیدههای عصبی و سوالی فرید بود.
تبسم زد.
– چیزی شده مگه؟
نباید به هیچ عنوان چیزی از قباد به فرید میبیان کرد!
قباد اگر میدرک کرد فرید از جریانات گذشته بویی برده، حتما پیگیر تر میشد!
فرید بازویش را گرفت تا صاف شود.
– قباد کیه اظهار کردم؟
با تعجب دروغین ولی طبیعی، لب زد.
– قباد!؟ قباد چرا؟
فرید که گویا هنوز باور نکرده بود، شانهای بالا انداخت و به بیرون اشاره کرد.
– سرویس بهداشتی… کار نداری؟ نازی فشار آورده بود بهش، رفت.
لبخند زد.
– نه من چیزی نخوردم از صبح، کار ندارم. میشه آب معدنی بگیری؟
فرید بدون حرف پیاده شد.
همینکه فرید دور شد، نفسش را رها کرد.
– وای خدایا سکته کردم! من اسم اون بی شرف و چرا توی خواب بیان کردم!
چند بار نفس عمیق کشیده و سپس سر جایش صاف نشسته و صبر کرد.
به دقیقه نرسیده، نازنین با غر غر سوار ماشین شد.
مدام از کثیفی توالت عمومی میبیان کرد و غزل که حواسش نبود، در سکوت به رو به رویش نگاه میکرد.
چند دقیقه بعد که فرید داخل ماشین جای گرفت، غزل نگاهش کرده و آب معدنی را از دستش گراهی شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن