گُـــلـــِ گــازانـــ🍃ـــیـــا:
#پارتصدوپنج
دوباره قصد که فاصله بگیرد و فرید مانع شد.
هردو بازویش را گراهی شد و دقیقا مقابل خونش نگهش داشت.
– اگه نگی زنگ میزنم و از پسره سوال میکنم. زود باش بگو دختر خوب.
بینی بالا کشید.
– نمیخوام تعریف کنم. برید از نازنین سوال کنید. به حدی امروزگار خجالت کشیدم که حتی نمیخوام مرورش کنم. لطفاً منو تنها بذارید فرید خان.
فرید که متوجه شد حالش به قدری بد است که کوتاه نیایید، سر تکان داد و دستهایش را رها کرد.
– پس… من میرم از تازی سوال کنم.
به دنبال حرفش از اتاق خارج شد و بهسرعت از بالای پله ها نازنین را صدا زد.
نازنین که آماده بود، با چشمهای ناراضی و صورتی بیرمغ، بالا رفت.
– بله خان داداش!؟ نکنه یهویی غیرتی شدی!
– واسه چی باید غیرتی بشم بچه؟
نازنین شانه هایش را بالا انداخت و کف دست در هوا تکان داد.
– پس هنوز نمیدونی… من و احضار کردی سوال پیچم کنی؟
– چته تو! یه دقیقه زبون هفت متریت و به دهن بگیر ببین چی میگم!
نازنین کف دستهایش را روی سینه جمع کرد و سر تکان داد.
– اوکی.
فرید با رضایت لبخند کم رنگی زد و بیان کرد:
– غزل واسه چی انقد بهم ریخته؟ امروزگار چی شد که نمیتونه بهم بگه! اظهار کرد بیام از تو سوال کنم.
نازنین به نردهی پله ها تکیه داد.
– چی شده! این پسری که مارو فرستادی پیشش دوستت بود؟
– دوستم نبود اما دوستم طرف و معرفی کرد. واسه چی؟
نازنین پوزخند زد.
– آدم خوبی نبود… تا دید ما تنها هستیم، پسره شروع کرد هیز بازی و مدامم از غزل تعریف کرد.
اخم های فرید دوباره مهمان ابرو هایش شد و نازنین ادامه داد.
– من یکی از دوستام باهام تماس گراهی شد و زیرا سوال درسی داشت، مجبور شدم برای توضیح جدا بشم و حرکت کردم بیرون؛ مکالمه هم یکم طول کشید..
فرید قدمی جلوتر رفت.
– خب!
– وقتی برگشتم تو لابی هتل، مشاهده کردم نه خبری از غزل هست و نه از پسره… از پرسنل که جویا شدم، بیان کردن حرکت کردن بالا که کار و بهشون نشون بدن و اینا… منم که از اولش از پسره خوشم نیومده و حس خوبی بهش نداشتم، بهسرعت رفتم بالا…
#پارتصدوشش
اندکی مکث کرد و با چشمهای شماتت گر به فرید خیره شد.
– میدونی پسره چی داشت به غزل میبیان کرد؟
دست فرید مشت شد.
– بنال دختر!
نازنین پوزخند زد.
– داشت بهش پیشنهاد رابطه میداد! میگفت تایم کاری و میندازه شب تا خودشم پیش غزل باشه… میاضافه کرد کاری میکنه تا کمتر کار کنه و مزد بیشتری داشته باشه. وقتی غزل گریه کرد میدونی چی گفت؟
فرید به سختی دم گحرکت کرد و نازنین با لحنی پر تمسخر زمزمه کرد.
– گفت تو زن فرید مولایی نیستی مگه؟ اون که با همه دخترای شهر خوابیده، زنش چرا باید انقدر بهش وفادار باشه؟
فرید مشتش را روی نرده ها کوبید و سرِ نازنین داد زد.
– وقتی اون بیناموس داشت اینارو به غزل میگفت تو گوش داده بودی؟! هیچ غلطی نکردی؟
مثل خودش با صوتی قد بلند پاسخ داد.
– معلومه با دری که قفل شده کاری ازم ساخته نیست! چه غلطی میکردم؟ زنگ زدم به پرسنل بیان کردم در قفل شده و خواهرم مونده داخل، گفتم کلید باهامون نیست!
فرید موهایش را چنگ زد.
– اسم اون مادر به خطا چی بود؟
نازنین تلخ خندید.
– حتی اسمش هم نمیدونی نه!
– نازنین میزنم دهنت و میارم پایین! بسه پررو بازی… گفتم اسمش چی بود؟
نازنین سری با تأسف تکان داد و درحالی که سوی اتاق فرید و غزل میرفت، جواب داد.
– امیر… امیر حیدریان.
فرید اسم را که شنید، با عجله پله ها را پایین رفت و بدون توجه به صدا زدن های مادرش، خانه را با خشم ترک کرد.
°•
°•°•°•°•°•°•°•°•°•
غذای فرهام را که داد، آغوشش را برایش باز کرد.
– بیا بریم بخوابیم زیبا پسرم. بهشدت دیر وقت شده، چشای زیبات پره خواب شده!
فرهام کودکانه خندید و غزل محکم بغلش کرد.
– امشامگاه و میخوای بغل هم بخوابیم قشنگ پسر؟
فرهام کف دست برد و داخل لباس غزل روی سینه هایش گذاشت.
– لالایی…
غزل لبخند زد.
– اره دورت بگردم، بغل من لالایی کن امشامگاه… بابات که نمیاد!
حرفشم تمام نشده، صدای ماشین فرید از داخل حیاط به گوشش رسید.
ناخودآگاه جلوی پنجره رفت. ولی با دیدن فرید، چشمهایش گخوشحال شد و یک کف دستش را جلوی دهانش گذاشت.
#پارتصدوهفت
فرهام کف دستهایش را با خوشحالی بهم کوبید.
– بابا…
بوسه روی سرش زد.
– بریم توی اتاق تا ببینیم بابات چش شده!
فرهام بچگانه لبخند زد و غزل جادهی اتاق خودش و فرید شد. وقتی فرید را مشاهده کرد که با قدمهای آرام بالا می وارد شد.
– فرید خان!
فرید با نگاهی شکاری به غزل نیم نگاهی انداخته و زمزمه کرد.
– علیک سلام. فرهام چرا تا این وقت شامگاه بیداره؟
با نگرانی جلو راهی شد.
– صورتتون چی شده؟ د… دعوا کردین؟
فرید پوزخند زد و فرهام که سویش کف دست دراز کرده بود، از بغل دخترک گراهی شد.
– دو کمک های اولیه رو بیار ببینم. بدو دختر، بدو!
غزل از گوشهی چشم نگاهش کرد و به سوی پایین راهی شد.
با خودش زمزمه کرد.
– اگه با اون مرده دعوا کرده باشه چی؟ یعنی ممکنه بخاطر من به این حال و روزگار افتاده باشه!؟
با خودش شانه بالا انداخت و پس از اینکه جعبه کمک های ااماه را برداشت، سری چپ و راست کرد.
– نمیتونم که بپرسم! ممکنه این نباشه و ضایع بشم.
لبش را گزید و با قلبی پر از حسرت نفسش را رها کرد.
– من زیستن مزخرفی دارم! با شوهرمم…
خودش لبخند زد..
– شوهر!
نفسش را مجددا با غمگینی رها کرد.
سریع خودش را به اتاق رساند تا دیگر فکر و خیال نکند.
وارد اتاق که شد، فرید پیراهنش را در آورده بود فرهام را روی تخت گذاشته بود.
مقابل آیینه کف دست به کمر ایستاده بود و همینکه غزل وارد شد، با خشم نگاهش کرد.
– بخاطر جنابعالی به قیافه من تِر خورد! دیگه نمیتونم برم صحنه تا آخر هفته!
دیدههایش را بست.
– چقد تو نحسی آخه دختر… همش یه مصیبت میبندی به ریش من!
بعض کرده زمزمه کرد.
– بخاطر من؟
فرید دیدههایش را بست و نفسش را با ضرب از ریه بیرون داد.
اشارهای به فرهام کرد.
– بچه هست، بحث نکنیم. بیا بشین روی تخت گند کاری هایی که واسه تو سرم اومده رو یکم اوکی کن حداقل… یکبار به یه دردی بخور!
واقعا حقش این لحن صحبت کردن و این حرفها بود!؟ حقش این راهی شدار بود!؟
بدون هیچ حرفی روی تخت نشست.فرهام تند خودش را سوی پای غزل کشید و سر روی رانش گذاشت.
اشکش چکید اما با مهربانی موهای فرهام را نوازش کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن