#پارتچهلوپنج
لبخندش را فرو خورده و بعد از کمی مکث، به سوی بهناز خانم برگشت.
– بهناز خانم… جواب ندادن.
بهناز شانه بالا انداخت و به ساعت نگاهی انداخت.
– باشه دخترم، تو برو من باز باهاش تماس میگیرم. دلواپس نباش، نمیذارم بهت حرفی بزنه.
غزل با شادی تشکر کرد. میخبر داشت که فرید عمرا اجازه دهد تنهایی بیرون برود، پس همین کلکها حقش بود!
به اتاق برگشت و مانتو و شلواری که آماده کرده بود را با ذوق برداشت.
برای بیرون راهی شدن هیجان داشت، برای رهایی از بند این خونه…
°•
°•°•°•°•°•°•°•
فرید با خستگی ماشینش را پارک کرد.
درحالی که سویچش را در انگشتش میچرخاند، سوت زنان وارد خونه شد.
بهناز خانم همینکه فرید را مشاهده کرد، لبش را گاز گراهی شد.
با چشم و ابرو به سعید خان اشاره کرد و مرد نفسی عمیق کشید.
فرید تبسم به لب سلامی کشیده بالا داد و با مشاهده کردن فرهام، آغوش گشود.
– بدو بیا پسر من…
فرهام طبق معمول ذوق زده شد و فرید بعد از احوالپرسی سرسری، فرهام را بغل گراهی شد و از پله ها با عجله بالا حرکت کرد.
بهناز خانم با عصبانیت سعید خان را نگاه کرد.
– چرا چیزی نگفتی؟
سعید شانه بالا انداخت و با نگرانی جواب داد.
– چی بگم خانم! بذار بره خودش ببینه، میاد یه چیزی میگه ماهم صحبت میکنیم. اگه من میگفتم…
حرفش تمام نشده بود که صدای فرید در منزل طنین انداخت.
بهناز به گونهاش چنگ زد.
– متوجه شد دختره نیست!
از پله ها با اخم هایی درهم پایین وارد شد.
– غزل کو بِهی؟ دو ساعته دارم صوتش میزنم.
بهناز به سختی آب دهان قورت داد.
– مولین جان جواب ندادی، بسیار باهات تماس گحرکت کردم.
فرید جلو حرکت کرد.
– خب؟
سعید جلو رفت.
– آروم باش پسرم.. صبح بهت زنگ زد تا اجازه بدی با دوستش بره بیرون، بعدش هم بهناز زنگ زد. جواب نداده بودی.
چشمهایش فوراً قرمز شد و با عصبیت خندید.
صورتش حالتی عصبی به خود گراهی شد و فرهام را با خشم در آغوش مادرش پرت کرد.
– بگیر اینو!
فرید میل داشت به سوی در برود که سعید بازویش را گرفت.
– وایسا پسرم.. این دختر حتی موبایل هم نداره، ما هیچ خبری ازش نداریم. میخوای کجا بری؟
#پارتچهلوشش
پلکهای داغش را روی هم گذاشت و نفسی تازه کرد. هوای نسبتاً خنک بهاری را به ریه فرستاد و سعی کرد کمی از خشمش بکاهد.
باور نکردنی بود که ساعت از هفتِ صبح گذشته و هنوز خبری از غزل نشده بود!
آوایِ مادرش را از پنجره متوجه شد.
– پسرم سردت میشه، بیا داخل.. صبح پیداش میکنیم دورت بگردم.
پوزخند زد و بدون اینکه به سویش برگردد، بستهی سیگارش را از جیب بیرون آورد.
فقط یک نخ مانده بود!
تمام شامگاه کوچه پس کوچه های شهر را گشته بود، هرجا که در ذهنش گذرانده بود ممکن است غزل راهی شده باشد و تمامِ اطراف منزلی خودشان را…
حتی به بیمارستان های زنگ زده و به پلیس هم خبر داده بود.
هیچ کدام به نتیجه نرسیده و به اجبار به منزل برگشته بود.
سیگارش را آتش زد و پلکهایش را بهم فشار داد.
این دختر کجا گم و گور شده بود؟! اگر از کف دستش فرار کرده باشد چه!
تشت رسوایی فرید مولایی وقتی از پشت بام میفتاد که خدایی ناکرده زن اجباریش پا به فرار میگذاشت!
با خشم سری چپ و راست کرد.
حتی فکر کردن به چنین چیزی برایش عذاب آور بود.
موبایلش را نگاهی انداخت.
نمیتوانست همینگونه کف دست روی کف دست بگذارد! باید بار دیگر شروع به گشتن میکرد…
با قدمهای تند از حیاط خارج شد و بار دیگر سوار ماشینش شد.
همان لحظه موبایلش به صوت در رسید.
با خرسندی و عجله، بدون توجه به اسم تماس گیرنده، پاسخ داد.
– بله؟
صدای فرناز در گوشهایش طنین انداخت.
– سلام فرید جان. خوبی؟
– فرناز میشه بعدا صحبت کنیم؟
دخترک چند ثانیه مکث کرد.
– باشه عزیزم.
فرید بدون تعلل تماس را پایان داد.
با سرعت ماشینش را به مسیر انداخت.
هراسیده بود، از گم شدنش میترسید…هیچ ربطی به علاقه نداشت، از بی آبرویی خودش بود که هراس داشت!
حاضر بود غزل را مرده، ولی در نهایت پیدا کند.
غزلی که هیچ کجای این شهر را نمیشناخت و معلوم نبود با چه کسی بیرون رفته!
فرید محکم روی فرمان کوبید.
#پارتچهلوهفت
با خودش زیر لب نجوا کرد.
– من موندم بهی چطوری اجازه داده این دختر تک و تنها بره بیرون! چطور به آدمی که تا حالا دوبار درست و حسابی بیرون نحرکت کرده، بیان کرده برو بیرون و پیگیر نشده کجا میخواد بره!
چند بار نفس عمیق کشید و سیگارش را از پنجرهی ماشین به بیرون پرت کرد.
دقایقی بعد، با درماندگی، ماشین را گوشهی خیابان پارک کرد و سرش را روی فرمان گذاشت.
خسته شده بود، تمام دیشامگاه را با وجود خسته بودنش، شهر را دنبال غزل خانم گشته بود حالا که هیچ نتیجهای نگحرکت کرده بود، بدتر این رخوت و کلافگی در جانش هویدا شده بود.
ماشین را خاموش کرد.
– خدا لعنتت کنه غزل، خدا لعنتت کنه مصیبت!
مصیبت بود، تا به امروزگار تنها یک مصیبت بود که زیستن پر از عیش و خوشی فرید مولایی را خراب کرده و موجب آزارش شده بود… اما حالا که فرید بدون توجه به هرچیزی میخواست پی آرزو هایش و اهداف دیرینهاش برود، این بچه بازی های غزل بیشتر اذیتش میکرد!
ناچار بود که دنبالش بگردد، ناچار بود تحملش کند…
•°
°•°•°•°•°
سعید خان زیر دیدهی به بهناز نگاه کرد و فرید را مخاطب قرار داد.
– بابا جان ضرر داره، کمتر سیگار بکش!
فرید دستی در هوا تکان داد.
– ولمون کن حداقل آقا جون… الان به فکر هرچیزی هستم غیر از سلامتی! خبری نشد؟ دوستت که بیان کردی پلیسه چی شد؟
سعید خان با آزردهی پاسخ داد.
– بیان کرد اگه چیزی پیدا کنه تماس میگیره بابا جان، هنوز خبری نشده.
بهناز با غمگینی و گریه کنار فرید جای گرفت.
– الهی من بمیرم با این کاری که کردم! روم سیاه فرید… پیدا بشه، زبونم لال بشه، کف دستم بشکنه اگه بدون اجازهی تو بذارم تا دم در حیاط بره! مادر چرا نگام نمیکنی دورت بگردم؟
فرید از جایش برخاست.
– بهی الان انتظار نداشته باش که بگم باشه و خوش و خرم بغلت کنم! خیلی کارت زشت بود، جوابش هم داریم کف دست جمعی میبینیم.. لطفاً بذار این مصیبت پیدا بشه، هرچقدر میل داشتی قول و قرار بذار!
بهناز با گریه سر تکان داد و سعید خان با تبسم و اشاره از بهناز میل داشت صبر کند.
صدای تلفن منزل که قد بلند شد، همگی باهم به سویش شتافسریع.
#پارتچهلوهشت
فرید سریع موبایل را برداشت.
– غزل!؟
اما به جای آوای غزل، صوتی خشمگین و عاصی شدهی غفور در گوشش نشست.
– این بیتوجهی و بیمسئاماتی یعنی چی فرید خان؟
فرید نفسش را رها کرده و با کلافگی موبایلش را رو به پدرش گحرکت کرد.
– عموی دختره است، شما صحبت کنید.
موبایل را به دست پدرش داد و خودش مسیری اتاقش شد.
نمیتوانست این شهرِ بی در و پیکر و درن دشت را دنبالِ غزل قدم کند.
نمیتوانست محل به محل و کوچه به کوچه را دنبالش بگردد!
باید صبر میکرد و این سخت ترین بخشِ جریان بود.
با خستگی پیراهنش را در آورد و روی تخت دراز کشید.
پاکت سیگاری که روی پاتختی بود را چنگ زده و نخی آتش زد.
نگاههایش را تنگ کرده و با لذتی آغشته به حرص، به سیگار پک زد.
نگاهش به سقف سفید و عاری از آلایش بود و در فکرش هزاران فکر و خیالِ گوناگون در گذر بود.
دود سیگار را نگاه کرد و برای یک لحظه صورتِ غزل در خیالش زنده شد.
با خودش زمزمه کرد.
– دعا کن پیدات نکنم دخترهی خیرِسر!
چشم بست و سعی کرد تنها برای چند ثانیه آرامش کسب کند، ولی آوای تقههای ممتد به در، مانع شد.
با نارضایتی در جایش نشست.
– چی شده!
در گشوده شد و بهناز با تبسم وارد اتاق شد.
– پیداش کردیم پسرم.
همین کافی بود تا فرید شتاب زده از تخت پایین بپرد.
– غزل رو؟
بهناز پشت سرهم سرش را به معنی ٫اره٫ تکان داد و فرید از ناخ وجود با آسودگی نفس کشید.
– لباس بپوشم میام.
زن با شادی آنجا را ترک کرد و فرید درحالی که پشن سرهم سرش را تکان میداد، با سرخوشی سراغ کمد لباس هایش راهی شد.
°•
°•°•°•°•°•°•°•
بهناز خانم گوشهی لباس فرید را گرفت.
– آروم باش پسرم. اینجا جای خوبی واسه بحث و حساب پس گرفتن نیست.
فرید نفسی عمیق کشید تا اندکی ملایم شود و در جایی که نباید، عکس العمل ناشایستی نشان ندهد.
هرچند کمی برای آدمی همچراکه فرید مولایی سخت بود، ولی خب… به خاطر مادرش هم شده، خودش را کنترل کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن