نگاههای یاسمین میان بُهت و حیرت مانده بود به جمعیت توی باغ و نگاه هایی که یک دم از رویش کنار نمیحرکت کرد. انگار هر کس سعی داشت با کنکاو تن و بدنش به هویت مجهولش پی ببرد… هویتی که شاید اگر برملا میشد دیگر رنگ آسایش را نمیدید.
محافظ ها دور تا دور باغ ایستاده و با دقت مراقب حرکات مهمان ها بودند تا مبادا خطایی از کسی سر بزند.
_یاسی خوبی؟
نگاهش از روی جمعیت به سمت متین کشیده شد.
روی یک صنقلبی با فاصله کنارش قرار گرفته بود تا ازش محافظت کند. بزور سر تکان داد و لیوان آب توی کف دستش را سر کشید.
_ارسلان کجاست؟
_داره با چند نفر حرف میزنه اما الان میاد… تو چرا باز مثل مرده ها شدی؟
یاسمین با استرس گوشه ی لبش را گزید: میترسم… اینا یه جوری نگاهم میکنن انگار از فضا اومدم.
متین لبخند زد: حق دارن. تو تصور کن ارسلان خان ازدواج کنه و بخواد جشن بگیره همین خودش یه پدیده ایی که شاید هر هزارسال یه بار اتفاق بیفته.
_مسخره…
_هویت خودتو فاکتور میگیرم زیرا نصف اینا نمیدونن کی هستی.
یاسمین کلافه گوشه ی شال سفیدش را لمس کرد: ارسلان اظهار کرد حق ندارم با هیچکس حرف بزنم.
متین نیم نگاهی به محافظ هایی که کنارش ایستاده بودند انداخت و بدون جلب توجه صنقلبی اش را سمت دخترک کشید.
_پدر شاهرخ تو مهمونیه. چشمش هم مستقیم روی تو… پس ضعف نشون نده.
دخترک بلافاصله چشم گرد کرد و متین با اخم تشر زد: عادی باش دیگه یاسمین.
یاسمین به لکنت افتاد: شاهـ…رخم اومده؟
_نه ارسلان خان اجازه نداد.
دخترک حرصی شد و سعی کرد نگاهش فقط روی صورت متین باشد: منو مثل عروسک نشوند اینجا خودش معلوم نیست کجا راهی شد… مگه مترسکم؟ اینا یه جوری نگاهم میکنن انگار قاتلم…
_به هر حال شوهرت کم کسی نیست. فکر کن رو حرف منصور خان حرف زد و اون لباس شکیل و با این کت و شلواری که تنته عوض کرد.
یاسمین با دیده غره ایی سرش را چرخاند که متین ریز خندید اما با آمدن ارسلان فرصت نشد تا بحث را ادامه دهند. تند عقب کشید و لبخندش را جمع کرد…
ارسلان با نگاه کوتاهی به متین کنار دخترک قرار گرفت و چشم توی صورتش چرخاند که با ارایش ملیح و دخترانه ایی زینت داده شده بود.
_حالت خوبه؟
یاسمین صادقانه سرش را بالا انداخت: نه… اینجا احساس خفگی دارم. میشه برم تو؟
_یه ساعت تحمل کن بعد میذارم بری داخل.
نگاهش مثل آتش تن دخترک را گرم کرد. نمیتوانست مستقیم به چشم هایش زل بزند… آنقدر حرارت داشت که میوحشت کرد میان شعله های سرکش و مشتاقش بسوزد!
یاسمین نفسی گرفت و سئوالی را که چند ساعت ذهنش را درگیر کرده بود با ترمتوجه شد به زبان آورد.
_میگم… تو اجازه ندادی احمد بیاد یا خودش از ترس نیومده؟!
ارسلان با مکث پوزخند زد: احمد؟ احتمالا تا الان زیر خاک فسیل شده!
یاسمین چنان جا خورد که اگر نگاه تیز ارسلان روی چهره اش نبود همان میان جیغ کشیدهی سر میداد.
_احمد مرده؟
_اره…
_تو کشتیش؟
فک ارسلان و تمام عضلات صورتش منقبض شد: نه!
ته نگاهش صوتقت موج میزد که دخترک لب به دندان گراهی شد: پس کار کی بوده؟ آخه انقدر یهویی…
ارسلان نگاهش را میان جمعیت چرخاند و به خوبی متوجه خیرگی خشایار به فاصلهی کمش با دخترک شد. تبسم کجی زد و سرش را به سر یاسمین نزدیک تر کرد…
_کار شاهرخ خان عزیز و مهربون بوده.
طعنه اش اخم های ریز دخترک را درهم کشید.
_متلک ننداز.
ارسلان با خنده چانه اش را لمس کرد: فکر کنم از سر تفریح خلاصش کرد گرچه احمد بدرد هیچی نمیخورد.
یاسمین نفس عمیقی کشید و چشم بست و سر به زیر شد تا شوک این خبر توی دیدهانش دو دو نزند.
ارسلان بی حرف کف دستش را گحرکت کرد و فشرد. انگار میخواست قلب دخترک را با گرمای دستان محکمش آرام کند… قوت قلبی که شاید با خاموشی ادامه دار میشد ولی لبریز بود از اطمینان و صداقت!
یاسمین آب دهانش را قورت داد و سرش را بالا آورد که یک لحظه یک جفت نگاه عجیب مثل برق از مقابل چشمانش رد شد. مثل برق گرفته ها سر چرخاند و ضربان قلبش روی هزار راهی شد…
_چیشد؟
متین با تعجب سمش خم شد و ارسلان بازویش را کشید: یاسمین؟
نگاه های دخترک گخوشحاله شده بود: فکر کنم یه چیزی متوجه شدم…
_چی مثلا؟
یاسمین باز هم بی قرار سر چرخاند که اینبار ارسلان کفری چانه اش را گحرکت کرد: منو نگاه کن دختر…
_افشین اینجاست؟
ارسلان جا خورد و حتی متین هم صوتیش را گوش داد که بلافاصله قد بلند شد و نزدیک میزشان توقف کرد: چیشده؟
ارسلان کف دست دور کمر دخترک انداخت تا لرزش تنش را کنترل کند. هممدت رو به متین گفت: بگو کل باغ و چک کنن متین.
_دیده.
یاسمین دست یخ زده اش را به کف دست ارسلان رساند و لب هایش لرزید: فکر کنم خودش بود…
متین تند بلند شد و به چند نفر دستور داد که امنیت کل باغ را بررسی کنند. تکاپوی محافظ ها باعث شد توجه برخی از مهمان ها جلب شود و وقتی منصور سمت ارسلان چرخید او با خونسردی برایش سر تکان داد که خیالش راحت باشد.
_ارسلان بخدا افشین بود من…
پهلویش میان مشت او فشرده شد و چهره اش درهم راهی شد. ارسلان تبسم کجی زد: پیداش میکنم. نترس…
یاسمین نفس عمیقی کشید و دست روی سینه اش گذاشت.
_وقتی سر و کله ی این عوضی پیدا میشه من حتی تو بیداری کابوس میبینم.
ارسلان اخم کرد: وقتی من کنارتم قلبیل نداره از چیزی بترسی.
تن دخترک سرد و گرم شد. تبسم زد و نگاه ارسلان بند لب های سرخش شد که میان سفیدی صورتش میدرخشید… ممنوعه تر از سیب سرخ حوا که نبود، بود؟! بی اراده سر خم کرد و پلک زد.
_مادرت داخل ساختمونه اگه میخوای تو هم…
یاسمین با تعجب نگاهش کرد: یعنی تنهام میذاری؟
_خودت نگفتی اینجا احساس خفگی میکنی؟
_اون لحظه مثل الان نمیهراسیدم.
بغض شناور شد ته مردمک های لرزانش و دست ارسلان روی کمرش به حرکت درآمد.
_لازم نیست انقدر بترسی یاسمین. چه شاهرخ باشه چه افشین چه هر حرومزاده ایی، من هنوز کنارتم.
_ولی افشین ازت نمیترسه ارسلان!
چشم های ارسلان با مکث تنگ شد و دخترک سرش را پایین انداخت: اینو از حرفاش فهمیدم. نمیدونم چرا انقدر ازت کینه داره ولی… یه درصدم ازت نمیترسه.
_این چیز مهمی نیست که بخواد فکرتو درگیر کنه. افشین سالهاست تلاش میکنه تا منو زمین بزنه… هربار موفق نمیشه و به جاش هارتر از قبل میشه. الانم کلیدشون روی توعه!
یاسمین لب برچید: اگه بفهمه من زنت شدم اونوقت چی؟
_برخلاف شاهرخ، کف دست به کارای وحشتناک تری میزنه. ولی گفتم که مضطرب نباش من هنوز نمُردم!
یاسمین با نگاه های براق نگاهش کرد و تبسم روی لب های کوچکش زنده شد. چیزی ته قلبش تکان خورد ولی عقلش باز هم پا پس کشید تا به حس و حال عجیبش بها ندهد.
نگاه ارسلان مانده بود به تبسم دخترک که بهیکباره صدای عجیبی آمد و انگار چیزی از ته قلب یاسمین کنده شد. ارسلان به سرعت سر چرخاند و دیگر ندرک کردند چه شد، چنگ انداخت به پشت گردن دخترک و محکم سرش را به سینه گحرکت کرد و شاید… ده ثانیه هم نشد که شیشه های پشت سرشان با چند گلوله ی پیاپی درهم شکست و روی زمین ریخت.
یاسمین لرزید و آوای جیغش توی سینه ی ارسلان خفه شد…
ارسلان همانطور با دخترک توی اغوشش کشیده شد و متین همجاده محافظ ها با عجله دورش را گرفتند. انگار در باغ بمب ترکیده بود که مهمان ها پراکنده شده و هر کدام دنبال سر پناهی بودند.
_اقا حالتون خوبه؟
ارسلان به دخترک اشاره زد: یاسمین و ببر داخل.
یاسمین با ترس و لرز سر از سینه اش جدا کرد: من نمیرم.
ارسلان عصبی بازویش را گرفت: بیا برو اینجا خطرناکه الان…
_نه میترسم میخوام کنار تو بمونم.
ارسلان مات نگاه های پر اشکش ماند و متین با متوجه شدن اوضاع به خودش جرات حرف زدن داد: آقا شما همجاده یاسمین برید داخل، من هستم دیگه.
ارسلان کلافه کف دست پشت گردنش کشید و دخترک محکم به بازویش چسبید. آوای فریاد مهمان ها یک لحظه هم بند نمی آمد و میان آن بلبشو بازتمایل داشت های عجیب منصور هم شده بود قوز بالا قوز…
متین با نگاهش از او خواهش کرد که داخل برگردد و ارسلان ناچار کف دست یاسمین را گراهی شد و دنبال خودش کشاند.
شال دخترک از روی سرش سر خورده و موهای فر شده اش ریخته بود روی پیشانی اش…
ارسلان با حرص در ساختمان را باز کرد و یاسمین را زودتر داخل فرستاد… طاقت نداشت که انتظار بکشد تا متین بهش خبر برساند. سریع میل داشت در را روی دخترک ببندد که با متوجه شدن سایه ایی درست پشت پنجره بند قلبش پاره شد…
با استرس کف دست دور تن یاسمین حلقه کرد و رو به بقیه فریاد زد”بخوابید روی زمین” و باز هم در عرض چند ثانیه پنجره ها با چند گلوله پایین آمدند و آوای جیغ خدمتکارها فضا را پر کرد.
زمین زیر پایشان میلرزید و انگار میان عمارت، برزخ که نه… جهنم به پا شده بود.
تن یاسمین یخ کرده و مچاله شده بود توی آغوش ارسلان و انگار نفس هم نمیتوانست بکشد.
ارسلان با صورتی سرخ و کبود و آوایی که از فرط خشم میلرزید نامش را صوت زد و دخترک فقط توانست سر روی سینه اش جا به جا کند تا بهش اطمینان دهد که حالش خوب است.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن