اسلحه اش را از کمر شلوارش بیرون کشید و کف دست دیگرش را محکم دور تن یاسمین جمع کرد و باز هم نامش را صوت زد تا او لب باز کند…
_یه چیزی بگو بفهمم خوبی دختر!
یاسمین مشتش را به سینه ی او فشرد و گردن عقب کشید و نگاه ارسلان توی صورتش به دو دو زدن افتاد.
دیدههایش خیس بود ولی جان میکند تا لرزش فکش را کنترل کند.
_خوبـــم…
ارسلان سر تکان داد و دستش را روی گودی کمر او به حرکت درآورد. تنش سرد بود اما سعی داشت خودش را خونسرد نشان دهد… اشک حلقه زده توی نگاهانش را بزور پس فرستاد و چشم چرخاند میان سالن تا زیر سنگینی نگاه کنکاش گر او کم نیاورد. اما به محض مشاهده کردن صحنه ی مقابلش دلش میان سینه اش از تپش افتاد و جیغ خفیفش فضا را پر کرد.
دو خدمتکار زن میان خون غرق بودند و شیشه های شکسته اطرافشان ریخته بود.
ارسلان عصبی چانه ی دخترک را گرفت تا حواسش را پرت کند: نگاهشون نکن یاسمین.
_مُردن؟
_گفتم به من نگاه کن.
یاسمین با فشار دست او روی چانه اش چشم بست و همان لحظه در ساختمان با شدت باز شد و متین و افرادش داخل آمدند.
_آقا؟
ارسلان با حرص سر چرخاند: خاک تو سر بی عرضه تون.
متین آشفته موهایش را چنگ زد: نتونستیم افشین و گیر بیاریم ولی بچه ها خبر دادن یکی از ادماش و گراهی شدن. ولی خودش و چند نفر دیگه فرار کردن.
کف دست ارسلان از دور تن دخترک سست شد.
_بیاریدش خودم ازش حرف میکشم.
چشم متین با تردید به سمت دخترک حرکت کرد و یاسمین دو دستی بازوی ارسلان را چسبید: کجا میخوای بری؟
_ تو کنار متین میمونی تا من برگردم.
قلب یاسمین ریخت اما او ولینش نداد و با گراهی شدن مچ کف دستش وادارش کرد عقب برود. نگاهش نکرد تا اشک نگاهش پاهایش را سست نکند.
متین کلافه سمت یاسمین حرکت کرد و آوای محکم ارسلان مو به تنشان سیخ کرد.
_یه مو از سرش کم شه دهنت و سرویس میکنم متین.
نگاه متین با تعجب به نگاه های برزخی اش ماند و ارسلان با دو محافظ از ساختمان بیرون حرکت کرد.
یاسمین دست روی قلبش گذاشت و متین کمکش کرد تا همانجا بنشیند. بهسرعت کف دستور داد یک لیوان آب برایش بیاورند.
_تو چجوری هنوز زنده ایی دختر؟
یاسمین لب بهم فشرد: دارم سکته میکنم بخدا. نبین رو پا موندم…
متین با مکث دستش را گراهی شد. پوست سرد و چشمهای پر اشک دخترک دلش را به درد آورد.
_بزور تحمل کنی و گریه نکنی بهت مدال میدن؟
بغض به گلوی یاسمین پرید و پلک زد: ارسلان گفت نباید ضعیف باشم. گفت اگه بخوام کنارش بمونم باید…
چشم های متین گرد شد: میشه اون روی سگمو بالا نیاری یاسمین؟
کف دست های لرزانش را محکم گراهی شد و با اخمی غلیظ ادامه داد: تو تویی… مگه چقدر تو این شرایط وحشتناک حیات کردی که بخوای عادت کنی و تن و بدنت نلرزه؟!
_دیگه نمیخوام ضعیف باشم متین.
_باشه ولی قرار نیست دو روزگاره شامگاهیه ارسلان بشی و دیدن این خون و خونریزی برات عادی بشه.
یاسمین بغضش را قورت داد و سر چسباند به بازوی او و انگار نفس از سینه اش با ملایمش بیشتری آزاد شد.
متین با احتیاط دست دور کتفش حلقه کرد و همان موقع محمد با عجله از پله ها پایین وارد شد… نگاهش به متین باعث شد او با تعجب از یاسمین فاصله بگیرد…
_چیزی شده؟
_فکر کنم یه نفر نیست…
_یعنی چی؟
پلک های یاسمین پرید. تازه یاد مادرش افتاد که بالا توی اتاقش بود و… چنان با ترس از اغوش متین بیرون پرید که او حیرت کرد.
_چیشده؟
_وای مولینم…
متین بهسرعت بازویش را گرفت و محمد زبان روی لبش کشید و نگاهش پایین افتاد.
_هر جا رو گشتیم نبود. فکر کنم بردنش…
_چی؟
متین مثل برق گرفته میل داشت سمت پله ها برود که یاسمین زانو سست کرد و جمله ی اخر ارسلان مثل پتک توی سرش خورد. همانجا کنار دخترک نشست و مجدداً فریاد زد و لیوانی آب تمایل داشت… عمارت غرق بود میان وحشت و هیاهو و هرکدام از خدمتکارها از ترس گوشه ایی پنهان شده بودند...
محمد تند با یک بطری برگشت و متین سعی کرد تا یاسمین را آرام کند.
_تو رو خدا بذارید برم دنبالش…
_چیکار میخوای بکنی دیوونه؟ مگه میدونی کجا بردنش؟
_اون آشغال دردش منم. میدونم دیگه… بذار برم شاید همین اطراف باشن.
متین عصبی دست هایش را گرفت تا حرکات جنون آمیزش را مهار کند.
_یاسمین بذار اقا برگرده بعد خودش…
دخترک با بغض کف دست و پا زد و صوتی جیغش گوش متین را لرزاند.
_جون مادر من واسه هیچکس مهم نیست. خودم باید برم… تو رو خدا ولم کنید.
بغض توی گلویش بالا زد و متین آغوشش را تنگ تر کرد و محمد تلاش کرد چند قطره اب توی حلقش بریزد. یاسمین ولی انقدر بی قرار و آشفته بود که هیچ چیز نمیگوش داد… افشین را میشناخت… مادرش هم اگر میمرد دیگر هیچکس در این جهان برایش باقی نمیماند!
*****
تیزی چاقو را ملایم روی مچ کف دستش کشید و با متوجه شدن فریاد دردناک مرد تبسم کمرنگی زد.
عقب تر حرکت کرد و خونسرد به صحنه ی مقابلش نگاه دوخت. صوتی ضجه های پسرک مقابلش زیر شکنجه های دو مردی که مثل عزرائیل بالای سرش ایستاده بودند مانند موسیقی گوش نوازی توی سرش چرخ خورد و لبخندش پررنگ تر شد.
آرنجش را بند زانویش کرد و کمی به جلو خم شد. کف دستی به فک خوش تراش و اصلاح شده اش کشید و اشاره کرد که سطلی آب روی پسرک بپاشند.
پسرک فریاد قد بلندی کشید و نفسش با مکثی طولانی بالا آمد. ارسلان فندک زیر سیگارش گرفت و نگاه پسر با ترس به دیده هایش ماند…
_ارسلان خان…
ابروهای ارسلان بالا رفت: منو میشناسی؟
پلک های جوان مقابلش پرید و ارسلان میل داشت پاشنه ی کفش براقش را روی زخم پایش بگذارد که او به التماس افتاد…
_غلط کردم آقا. میگم همه چی و…
ارسلان پایش را چرخاند و با آرامش پلک زد: افشین سگ کی باشه که بخواد آدم اجیر کنه؟!
پک محکمی به سیگارش زد و خاکسترش را تکاند: شاهرخ پشت این داستانه؟
_آره…
ارسلان تبسم زد: میشنوم.
پسرک تکانی خورد و اب دهانش را با ترس قورت داد: اقا اگه افشین بفهمه منو…
_اگه حرف نزنی خودتو خانوادتو باهم آتیش میزنم. کف دست افشین بهت نمیرسه.
مرد جوان یک لحظه از ترس قالب تهی کرد که ارسلان کف دستش را تکان داد و او سریع به حرف وارد شد.
_قرار بود مهمونی و بهم بزنیم. شاهرخ خان کف دستور داد زن احمد و بدزدیم و…
ارسلان تکان محکمی خورد. تبسم از روی لبش پرکشید و دیگر منتظر باقی حرف هایش نماند. قرار بود ژاله را بدزدند؟
تند بلند شد و تمام فکر و ذکرش شد دخترکی که احتمالا با گوش دادن این خبر جان به سر میشد.
_اینو چیکار کنیم اقا؟
ارسلان مکث هم نکرد: خلاصش کنید!
اضافه کرد و پا تند کرد سمت عمارتی که هنوز هم غرق بود در ترس و هیاهو…
محافظ ها در را برایش باز کردند و وقتی داخل رفت چشمش افتاد به یاسمین که کنار متین جای گرفته بود و…
_صبر کن ببینم ارسلان.
با غیظ چشم از آن ها گرفت و سمت منصور چرخید که انتهای عصای او محکم توی سینه اش خورد و درد کل قفسه ی سینه اش را لرزاند.
اخم ریزش حرص منصور درآورد و صدای فریادش بالا رفت…
_عرضه نداشتی یه مهمونی کوچیک و کنترل کنی ارسلان؟
ارسلان عصایش را محکم گحرکت کرد و پایین آورد: من بخاطر خودنمایی جون کسی و به خطر ننداختم همش برنامه ی خودت بود منصور خان.
به جنازه ی خدمتکارها اشاره زد و بعد تن لرزان و صورت اشکی یاسمین…
_ژاله رو جلوی نگاهامون دزدیدن. خیالت راحت شد؟
منصور با حیرت نگاهش کرد و عصا از کف دستش افتاد. بغض توی گلوی یاسمین حجیم تر شد و سر روی زانویش گذاشت. متین کنارش از حرکت ایستاده بود ولی جرات نداشت دلداری اش دهد…
منصور شوکه یک قدم عقب رفت و ارسلان کلافه سمت دخترک قدم برداشت. بی ملاحظه بازویش را گحرکت کرد قد بلندش کرد که با مشاهده کردن صورت رنگ پریده و چشمهای سرخش پاهایش سست شد.
یاسمین فقط لب زد”مامانم” و ارسلان بازوهایش را محکم فشرد: نگران نباش.
_بخدا میکشنش…
ارسلان فقط نگاهش کرد. تضمینی برای زنده برگشتن زن نبود… شاهرخ میخواست زهرش را بریزد و این بهترین فرصت بود.
با خاموشیش رنگ یاسمین پرید و حس کرد چیزی نمانده تا جانش از گلویش بیرون بزند.
_شاهرخ بخاطر شماها این بلاهارو سر من میاره. همش تقصیر شماست…
کف دست های ارسلان را پس زد و سمت منصور برگشت و با ته مانده ی توانش نالید: شما به من گفتی با ارسلان ازدواج کنم بعدش جون خودمو مادرم در امانِ. یادت میاد؟
انگار کسی چاقویی تیز را توی دل ارسلان فرو کرد. زبان منصور توی دهانش نمیچرخید…
_همین شماها منو بدبخت کردین.
متین ملایم نامش را صدا زد و دخترک انگار آتش گراهی شد. بلند جیغ کشید و همین راه تنفسی اش را باز کرد تا بغضش را بیرون بریزد.
ارسلان عقب حرکت کرد و با تاسف به منصور خیره شد… ته این جاده برایشان روشن بود! شاهرخ به آن زن رحم نمیکرد…
دخترک همانجا روی زمین قرار گرفت و حتی اجازه نداد ارسلان دستش را بگیرد. وقتی او با عصبیت عقب حرکت کرد متین ناچار سمتش خم شد و آهسته صوتیش زد…
_یه راهی پیدا میکنیم یاسی انقدر خودتو اذیت نکن.
با غم صوتی او زمین زیر پایشان لرزید.
_اگه مولینم و بکشن من دیگه هیچکس و تو این جهان ندارم متین.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن