اسلحه اش را از کمر شلوارش بیرون کشید و کف دست دیگرش را محکم دور تن یاسمین جمع کرد و باز هم نامش را آوا زد تا او لب باز کند…
_یه چیزی بگو بفهمم خوبی دختر!
یاسمین مشتش را به سینه ی او فشرد و گردن عقب کشید و نگاه ارسلان توی صورتش به دو دو زدن افتاد.
چشمهایش خیس بود اما جان میکند تا لرزش فکش را کنترل کند.
_خوبـــم…
ارسلان سر تکان داد و کف دستش را روی گودی کمر او به حرکت درآورد. تنش سرد بود اما سعی داشت خودش را خونسرد نشان دهد… اشک حلقه زده توی چشمانش را بزور پس فرستاد و دیده چرخاند میان سالن تا زیر سنگینی نگاه کنکاش گر او کم نیاورد. اما به محض مشاهده کردن صحنه ی مقابلش دلش میان سینه اش از تپش افتاد و جیغ خفیفش فضا را پر کرد.
دو خدمتکار زن میان خون غرق بودند و شیشه های شکسته اطرافشان ریخته بود.
ارسلان عصبی چانه ی دخترک را گحرکت کرد تا حواسش را پرت کند: نگاهشون نکن یاسمین.
_مُردن؟
_اضافه کردم به من نگاه کن.
یاسمین با فشار کف دست او روی چانه اش دیده بست و همان لحظه در ساختمان با شدت باز شد و متین و افرادش داخل رسیدند.
_آقا؟
ارسلان با حرص سر چرخاند: خاک تو سر بی عرضه تون.
متین آشفته موهایش را چنگ زد: نتونستیم افشین و گیر بیاریم اما بچه ها خبر دادن یکی از ادماش و گحرکت کردن. ولی خودش و چند نفر دیگه فرار کردن.
کف دست ارسلان از دور تن دخترک سست شد.
_بیاریدش خودم ازش حرف میکشم.
چشم متین با ترمتوجه شد به سمت دخترک حرکت کرد و یاسمین دو کف دستی بازوی ارسلان را چسبید: کجا میخوای بری؟
_ تو کنار متین میمونی تا من برگردم.
قلب یاسمین ریخت اما او ولینش نداد و با گرفتن مچ کف دستش وادارش کرد عقب برود. نگاهش نکرد تا اشک دیدهش پاهایش را سست نکند.
متین کلافه سمت یاسمین رفت و آوای محکم ارسلان مو به تنشان سیخ کرد.
_یه مو از سرش کم شه دهنت و سرویس میکنم متین.
نگاه متین با تعجب به نگاه های برزخی اش ماند و ارسلان با دو محافظ از ساختمان بیرون راهی شد.
یاسمین کف دست روی دلش گذاشت و متین کمکش کرد تا همانجا بنشیند. تند دستور داد یک لیوان آب برایش بیاورند.
_تو چجوری هنوز زنده ایی دختر؟
یاسمین لب بهم فشرد: دارم سکته میکنم بخدا. نبین رو پا موندم…
متین با مکث کف دستش را گحرکت کرد. پوست سرد و دیدههای پر اشک دخترک قلبش را به درد آورد.
_بزور تحمل کنی و گریه نکنی بهت مدال میدن؟
بغض به گلوی یاسمین پرید و پلک زد: ارسلان اضافه کرد نباید ضعیف باشم. گفت اگه بخوام کنارش بمونم باید…
چشم های متین گرد شد: میشه اون روی سگمو بالا نیاری یاسمین؟
دست های لرزانش را محکم گحرکت کرد و با اخمی غلیظ ادامه داد: تو تویی… مگه چقدر تو این شرایط وحشتناک حیات کردی که بخوای عادت کنی و تن و بدنت نلرزه؟!
_دیگه نمیخوام ضعیف باشم متین.
_باشه ولی قرار نیست دو روزه شامگاهیه ارسلان بشی و متوجه شدن این خون و خونریزی برات عادی بشه.
یاسمین بغضش را قورت داد و سر چسباند به بازوی او و انگار نفس از سینه اش با آرامش بیشتری آزاد شد.
متین با احتیاط دست دور کتفش حلقه کرد و همان موقع محمد با عجله از پله ها پایین وارد شد… نگاهش به متین باعث شد او با تعجب از یاسمین فاصله بگیرد…
_چیزی شده؟
_فکر کنم یه نفر نیست…
_یعنی چی؟
پلک های یاسمین پرید. تازه یاد مادرش افتاد که بالا توی اتاقش بود و… چنان با ترس از اغوش متین بیرون پرید که او حیرت کرد.
_چیشده؟
_وای مولینم…
متین سریع بازویش را گرفت و محمد زبان روی لبش کشید و نگاهش پایین افتاد.
_هر جا رو گشتیم نبود. فکر کنم بردنش…
_چی؟
متین مثل برق گرفته تمایل داشت سمت پله ها برود که یاسمین زانو سست کرد و جمله ی اخر ارسلان مثل پتک توی سرش خورد. همانجا کنار دخترک قرار گرفت و دوباره فریاد زد و لیوانی آب میل داشت… عمارت غرق بود میان وحشت و هیاهو و هرکدام از خدمتکارها از ترس گوشه ایی پنهان شده بودند...
محمد سریع با یک بطری برگشت و متین سعی کرد تا یاسمین را آرام کند.
_تو رو خدا بذارید برم دنبالش…
_چیکار میخوای بکنی دیوونه؟ مگه میدونی کجا بردنش؟
_اون آشغال دردش منم. میدونم دیگه… بذار برم شاید همین اطراف باشن.
متین عصبی کف دست هایش را گراهی شد تا حرکات جنون آمیزش را مهار کند.
_یاسمین بذار اقا برگرده بعد خودش…
دخترک با بغض کف دست و پا زد و صوتی جیغش گوش متین را لرزاند.
_جون مادر من واسه هیچکس مهم نیست. خودم باید برم… تو رو خدا ولم کنید.
بغض توی گلویش بالا زد و متین آغوشش را تنگ تر کرد و محمد تلاش کرد چند قطره اب توی حلقش بریزد. یاسمین اما انقدر بی قرار و آشفته بود که هیچ چیز نمیمتوجه شد… افشین را میشناخت… مادرش هم اگر میمرد دیگر هیچکس در این جهان برایش باقی نمیماند!
*****
تیزی چاقو را آهسته روی مچ کف دستش کشید و با شنیدن فریاد دردناک مرد تبسم کمرنگی زد.
عقب تر رفت و خونسرد به صحنه ی مقابلش چشم دوخت. صدای ضجه های پسرک مقابلش زیر شکنجه های دو مردی که مثل عزرائیل بالای سرش ایستاده بودند مانند موسیقی گوش نوازی توی سرش چرخ خورد و تبسمش پررنگ تر شد.
آرنجش را بند زانویش کرد و کمی به جلو خم شد. کف دستی به فک خوش تراش و اصلاح شده اش کشید و اشاره کرد که سطلی آب روی پسرک بپاشند.
پسرک فریاد بلندی کشید و نفسش با مکثی طولانی بالا رسید. ارسلان فندک زیر سیگارش گحرکت کرد و نگاه پسر با ترس به چشم هایش ماند…
_ارسلان خان…
ابروهای ارسلان بالا رفت: منو میشناسی؟
پلک های جوان مقابلش پرید و ارسلان تمایل داشت پاشنه ی کفش براقش را روی زخم پایش بگذارد که او به التماس افتاد…
_غلط کردم آقا. میگم همه چی و…
ارسلان پایش را چرخاند و با ساکتش پلک زد: افشین سگ کی باشه که بخواد آدم اجیر کنه؟!
پک محکمی به سیگارش زد و خاکسترش را تکاند: شاهرخ پشت این داستانه؟
_آره…
ارسلان تبسم زد: میشنوم.
پسرک تکانی خورد و اب دهانش را با ترس قورت داد: اقا اگه افشین بفهمه منو…
_اگه حرف نزنی خودتو خانوادتو باهم آتیش میزنم. دست افشین بهت نمیرسه.
مرد جوان یک لحظه از ترس قالب تهی کرد که ارسلان کف دستش را تکان داد و او سریع به حرف وارد شد.
_قرار بود مهمونی و بهم بزنیم. شاهرخ خان کف دستور داد زن احمد و بدزدیم و…
ارسلان تکان محکمی خورد. تبسم از روی لبش پرکشید و دیگر منتظر باقی حرف هایش نماند. قرار بود ژاله را بدزدند؟
سریع بلند شد و تمام فکر و ذکرش شد دخترکی که احتمالا با شنیدن این خبر جان به سر میشد.
_اینو چیکار کنیم اقا؟
ارسلان مکث هم نکرد: خلاصش کنید!
گفت و پا شتابزده کرد سمت عمارتی که هنوز هم غرق بود در ترس و هیاهو…
محافظ ها در را برایش باز کردند و وقتی داخل رفت نگاهش افتاد به یاسمین که کنار متین قرار گرفته بود و…
_صبر کن ببینم ارسلان.
با غیظ چشم از آن ها گرفت و سمت منصور چرخید که انتهای عصای او محکم توی سینه اش خورد و درد کل قفسه ی سینه اش را لرزاند.
اخم ریزش حرص منصور درآورد و آوای فریادش بالا حرکت کرد…
_عرضه نداشتی یه مهمونی کوچیک و کنترل کنی ارسلان؟
ارسلان عصایش را محکم گراهی شد و پایین آورد: من بخاطر خودنمایی جون کسی و به خطر ننداختم همش برنامه ی خودت بود منصور خان.
به جنازه ی خدمتکارها اشاره زد و بعد تن لرزان و صورت اشکی یاسمین…
_ژاله رو جلوی نگاهامون دزدیدن. خیالت راحت شد؟
منصور با حیرت نگاهش کرد و عصا از کف دستش افتاد. بغض توی گلوی یاسمین حجیم تر شد و سر روی زانویش گذاشت. متین کنارش از حرکت ایستاده بود اما جرات نداشت قلبداری اش دهد…
منصور شوکه یک قدم عقب حرکت کرد و ارسلان کلافه سمت دخترک قدم برداشت. بی ملاحظه بازویش را گحرکت کرد بلندش کرد که با مشاهده کردن صورت رنگ پریده و چشمهای سرخش پاهایش سست شد.
یاسمین فقط لب زد”مولینم” و ارسلان بازوهایش را محکم فشرد: مضطرب نباش.
_بخدا میکشنش…
ارسلان فقط نگاهش کرد. تضمینی برای زنده برگشتن زن نبود… شاهرخ میخواست زهرش را بریزد و این بهترین فرصت بود.
با خاموشیش رنگ یاسمین پرید و حس کرد چیزی نمانده تا جانش از گلویش بیرون بزند.
_شاهرخ بخاطر شماها این بلاهارو سر من میاره. همش تقصیر شماست…
کف دست های ارسلان را پس زد و سمت منصور برگشت و با ته مانده ی توانش نالید: شما به من بیان کردی با ارسلان ازدواج کنم بعدش جون خودمو مادرم در ولینِ. یادت میاد؟
انگار کسی چاقویی تیز را توی قلب ارسلان فرو کرد. زبان منصور توی دهانش نمیچرخید…
_همین شماها منو بدبخت کردین.
متین ملایم نامش را صوت زد و دخترک انگار آتش گرفت. کشیده جیغ کشید و همین راه تنفسی اش را باز کرد تا بغضش را بیرون بریزد.
ارسلان عقب رفت و با تاسف به منصور نگاه کرد… ته این جاده برایشان روشن بود! شاهرخ به آن زن رحم نمیکرد…
دخترک همانجا روی زمین جای گرفت و حتی اجازه نداد ارسلان کف دستش را بگیرد. وقتی او با خشمگینت عقب رفت متین ناچار سمتش خم شد و آرام آوایش زد…
_یه جادهی پیدا میکنیم یاسی انقدر خودتو اذیت نکن.
با غم آوای او زمین زیر پایشان لرزید.
_اگه مامانم و بکشن من دیگه هیچکس و تو این جهان ندارم متین.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن