جلوی آینه قرار گرفت و برس را روی موهایش کشید که دیده های ارسلان باز شد. کمی خودش را بالا کشید و خیره شد به نیمرخ گحرکت کرده ی دخترک… حواس یاسمین بهش نبود. غرق بود توی حال و جهانی خودش… برس را چنان با حرص توی موهایش میکشید که انگار باهاش سر جنگ داشت. پوست سرش از حرکات پر حرص خودش سوخت ولی خم به ابرو نیاورد.
_الان مشکلت با خودت چیه یاسمین؟
یاسمین با تعجب سمتش برگشت: بیداری؟
دیده های ارسلان توی صورتش چرخ زد. رنگ پوستش نسبت به صبح زردتر شده بود!
_ناخوشی یا رفتی تو فاز دپرس؟
یاسمین برس را محکم روی گره ی موهایش کشید:
_هیچکدوم.
یک تکه از ساقه موهایش چنان از وسط کنده شد که آخش درآمد. برس را روی میز پرت کرد و موهایش را با کش بالای سرش بست.
ارسلان به حرکات عصبی اش چشم دوخت: چته یاسمین؟
_هیچیم نیست. از صبح چهل بار سؤال کردی بیان کردم هیچی! الانم میگم هیچی… چرا انقدر تکرارش میکنی؟
ارسلان سریع شد: اگه دوست داری بیا منو بزن.
یاسمین کلافه نگاه ازش گراهی شد و لوستر را خاموش کرد. فضای اتاق هنوز با نور چراغ های حیاط روشن بود! زیر نگاه ارسلان تخت را دور زد و سمت دیگر او دراز کشید. کاش میشد برگردد به اتاق سابقش و مثل بقیه شامگاه ها در خلوت خودش گریه کند…
پتو را روی تنش کشید و سمت او چرخید که با دیدن دیدههای بازش مکث کرد:
_میشه نگام نکنی ارسلان؟
_کم کم داری عصبیم میکنی.
تن یاسمین از لحن جدی و برق تیز نگاهانش یخ زد. پلک هایش سست شد و کف دست هایش به پتو چنگ انداخت… اما فقط در خاموشی پلک هایش را بست. جان جقلب کردن نداشت. یک امشب حداقل باید فکر و قلبش را آرام میکرد.
_عادت به ناز کشیدن ندارم فقط بگو از کف دست من که آزرده نیستی؟
یاسمین با مکث دیده هایش را باز کرد:
_نه ارسلان. چرا باید از تو غمگین باشم؟
ارسلان دست دراز کرد و آهسته کف دست لرزان او را گراهی شد. سرعت کوبش دلشان بالا بود. در عین نزدیکی و نیاز از هم دور بودند و همین بیشتر ازارشان میداد.
_پس چته؟
انگشتان دخترک توی کف دست مردانه او باز شد. انگار داشت به لمس آرامش بخش او واکنش نشان میداد!
_دلم گرفته!
بازدم عمیقش را بیرون فرستاد و گرمای نفس هایش توی صورت ارسلان جای گرفت…
_هیچ دلیل خاصی نداره. من خیلی مودی ام، گاهی اینطور میشم.
ارسلان تبسم زد. چشمانش برق عجیبی داشت... ارنجش را گرفت و تنش را کمی سمت خود کشید!
_حتی با من؟
یاسمین پلکی زد: کف دست خودم نیست.
_مشتاق دیدار خانواده ات شدی؟
_مگه میشه نشم؟
چهره ی ارسلان درهم شد و لب های دخترک از شدت بغض در هم پیچید.
_میشه بهشون اندیشید و مشتاق دیدار و دیوونه نشد؟ میشه ارسلان؟
ارسلان نفس عمیقی کشید: مشتاق دیداری چاره نداره یاسمین. مثل جای زخمه… میمونه تا ابد! یه حس نیازه که به همین سادگی ارضا نمیشه. سرکوب میشه ها ولی رفع نه! حالا هر چقدر بیشتر بهش فکر کنی بدتر میشه.
_مگه فکر آدم کف دست خودشه؟ چندین سال محبت و خاطره میچسبه بیخ گلوت و یادش نابودت میکنه.
_خاطره هارو باید بیخ قلبت بچسبونی که بتونی ذهنت و آروم کنی. یعنی بهش فکر کنی اما حسرت نخوری… یادشون بیفتی اما جز تبسم تغییری تو حالت ایجاد نشه. وقتی دلبسته شدن واقعی بچسبه ته دلت دیگه فکرت درگیر نمیشه چون تا ابد با هر نفس کشیدنت همجادهته.
_اینطوری که نمیشه هیچ غم و غصه ای فراموش کرد ارسلان.
_تو فقط چیزی و بخاطر میاری که تو ذهنت باشه یاس. حرف من غم و غصه نیست… همون مشتاق دیداری ای که الان نسبت به عزیزترین فرد حیاتت داری و حسرتش و میخوری. تو محبت و عشقت و کردی غم و غصه… دوست داشتن چیزی نیست که به غم و حسرت تبدیل بشه. باید بره تو خونه ی دلت و تو بتونی باهاش زیستن کنی.
یاسمین عمیق نگاهش کرد. ارسلان تبسم زد… چشمهایش درد داشت! دردی که داشت دلش را هم از پا در میاورد. شعار میداد و شعار هایش را با همان درد ریشه کرده توی وجودش زیستن میکرد.
اینبار خود دخترک بود که توی اغوشش فرو حرکت کرد و سر روی بازوی سفتش گذاشت. نیاز داشت به اهنگ ضربان قلبش… آهستهش میتمایل داشت. جای تمام کسانی که کنارش نبودند ارسلان بود و قدرتی که حتی با زبان هم حمایتش میکرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن