رمان گرگها پارت ۲۸

۷۹)
دو سه تا پسته و بادوم برداشت و تا آخر مهمونی هر چی اصرار کردم دیگه هیچی نخورد..
این آدم تو خونه چندان چیز زیادی نمیخورد چه برسه به اینجا که به زور اومده بود..
جوونا داشتن با شور و شوق میرقصیدن و وسط سالن پذیرایی حسابی شلوغ شده بود..
نسرین دخترِ دایی کوچیکم اومد پیشم و کف دستمو گرفت و کشید..
_لیلی بیا با ما برقص، چقدر میشینی
_نه نسی نمیرقصم عزیزم شما برقصین من نگاتون میکنم
نسرین راهی شد و یکم بعد خاله م اومد.. اون حرکت کرد و زنداییم اومد.. کلافه م کردن از بسکه بیان کردن پاشو برقص..
اما من دوس نداشتم برقصم و زیاد اهلش نبودم..

زنداییم به زور قد بلندم کرد و یکم کشید اونطراهی شدر..

_چرا نمیرقصی خانم خوشگله؟.. شیطون این آقای کیان کیه باهات اومده عروسی؟.. نکنه خبریه مولینت به ما ناضافه کرده
_نه زندایی همچین چیزی نیست.. میشه اضافه کرد یه رابطهء کاریه

بالاخره زنداییم کنجکاویش ارضا شد و ولم کرد رفت طرف مهمونای دیگه..
وقتی برگشتم و خواستم برم بشینم سر جام دیدم که کامیار با دقت داره سرتاپامو نگاه میکنه..

حواسش نبود که نگاهش میکنم و خیره شده بود بهم..
احساس کردم یه چیزی توی دلم تکون خورد و دلم هری ریخت پایین..
از اول شامگاه حتی یه بارم به سر و وضع و لباسم نگاه نکرده بود و همش نگاهشو دزدیده بود..
اما الان قشنگترین نگاهشو شکار کرده بودم و دلم لرزیده بود..
تا مشاهده کرد نگاهش میکنم طبق معمول سریع نگاهشو ازم گرفت و به مهمونا نگاه کرد..
چی تو قلب این آدم بود نمیدونستم..
گاهی فکر میکردم ازم متنفره و وجودمو توی خونه ش به زور تحمل میکنه.. گاهی هم فکر میکردم براش مهمم و حواسش بهم هست..
نمیدونستم.. حسش به من چی بود نمیفهمیدم..

کامیار

دور و برو نگاه میکردم و باورم نمیشد که وسط یه عروسیه پر سر و صدا و شلوغ نشستم..
من اینجا چیکار میکردم و چطوری راضی شده بودم بیام، خودمم نمی فهمیدم..
اما وقتی نگاهم به دختری افتاد که کنارم نشسته بود فهمیدم که چرا اونجا بودم..
قلب من میتمایل داشت که با این دختر همه جا برم.. حتی به یه عروسیه مزخرف که باعث سردردم شده بود و حتی یه نفر رو هم اونجا نمیشناختم..
وقتی توی خونه با پیراهن و آرایش دیدمش، قلبم خواست بشینم و دل سیر نگاش کنم..
ساده و قشنگ شده بود.. لباسش ساده بود و اندام ظریفشو تنگ در بر گراهی شده بود.. بقدری ظریف بود که آدم حیفش میومد بهش دست بزنه..
موهاشو به ساده ترین حالت و لخت ریخته بود روی شونه هاش..
نگاهای دلپذیر و جذابش با آرایش جذابتر شده بود و منو به خودش میکشید..
اما سعی کردم نگاهمو ازش بگیرم و غرقش نشم..
نمیتمایل داشتم بفهمه که دوست دارم نگاهش کنم.. و خودمم نمیتمایل داشتم که بیشتر ببینمش و نتونم احساساتمو کنترل کنم..

وقتی اون دختر پررو اومد و قرار گرفت پیشم متوجه شدم که دمغ شد..
و وقتی گفت که میخواد با من برقصه متوجه تغییر حال لیلی شدم..
به زور سعی میکرد حال درونشو بروز نده و من نفهمم، اما رنگ رخسار خبر میداد از سرّ درون..

نگاهش کردم.. توی قلبش آشوب بود و توی نگاهاش طوفان..
تمایل داشتم کف دستاشو بگیرم و بگم دیده من بجز تو کسی رو نمیبینه تو این جهان.. آشفته نباش که چندیست شامگاههایم خراب و آشفتهء توست..
ولی نمیشد بگم و فقط نگاهش کردم..

باید به اون دختر پررو چیزی میبیان کردم که دیگه دور و بر من نپلکه و بترسه و فرار کنه ازم..
من یه تار موی لیلی رو به هزار تا از اون دخترا و زنا نمیدادم..
بهش اضافه کردم که روانیم و تو تیمارستان بودم.. همونطور که فکرشو میکردم شوکه شد و زود فلنگو بست..
کار هر کسی نبود که با یه بیمار روانی نزدیک و مخاطب بشه..
لیلی خاص بود.. دختری بود که درون اون کالبد ظریف و نحیفش، دل و روحی داشت به بزرگی و وسعت آسمون..
کاش بیمار و غیرعادی نبودم و میتونستم لیلی رو برای خودم نگه دارم..
ولی نمیشد.. من این بدی رو در حق این دختر فرشته سیرت نمیکردم..
با این فکر حالم گرفته شد اما سعی کردم خودمو بزنم به بیخیالی و به آیندهء بدون لیلی فکر نکنم..

نگاهش کردم.. پیشم قرار گرفته بود و شونهء ظریفش چسبیده بود به بازوم.. دلم میمیل داشت تن ظریفشو لمس کنم..
دلم میمیل داشت بجای دختر خاله ش، خودش بهم میاضافه کرد بیا برقصیم و من فرصت پیدا میکردم به بهانهء رقص لمسش کنم و بگیرمش توی بغلم..

اما نمیتونستم بهش بگم که میخوام باهاش برقصم..
منی که همش میبیان کردم دور باش، نزدیکم نیا چطور میتونستم بهش پیشنهاد رقص بدم..

آخرای مهمونی بود و منی که تصمیم داشتم فوقش ۲ ساعت بمونم و برگردم، در کمال حیرت ۵ ساعت بود که کنار لیلی روی اون صندلی جای گرفته بودم و ذره ای هم میل به حرکت کردن نداشتم..
سردرد داشتم و سر و صوت پدر اعصابمو درآورده بود.. از همهمه و صحبت اونهمه آدم داشتم سرسام میگحرکت کردم ولی نزدیکی با لیلی مثل دوایی بود که آرومم میکرد و بیشتر میخواستمش..
کیکو آوردن و قبلش عروس و دوماد اومدن وسط که باهم تانگو برقصن..
چراغا خاموش شدن و فقط یه رقص نور ملایم سالنو روشن کرد..
موزیکی که پخش شد بقدری دلربا و احساسی بود که ناخودآگاه به لیلی نزدیکتر شدم..

توی تاریکی و اون نور کم برگشتم و صورتشو خیره شدم..
فضا طوری بود که نمیتونستم جلوی خودمو بگیرم و دلم توی سینه م بیقراری میکرد و میگفت حداقل نگاهش کن و اینقدر منو محروم نکن ازش..

حواسش به رقص عروس و دوماد بود و من راحت نیمرخشو نگاه میکردم..
مژه های قد بلند، بینی قلمی و لبای کوچولوش بنظرم قشنگترین صورت دنیا بود..
توی ۳۴ سال عمرم چنین حسی به هیچ زنی نداشتم..
تجربهء بی نظیری بود عاشقی..

غرق تماشاش بودم که یک‌باره اونم برگشت و منو چشم دوخت..
طوری آنی نگاهش خورد به نگاهم که انگار تصادف کردیم..
شدت ضربه زیاد بود و دلم حسش کرد..
بقول شاعری که گفته بود

غالبا در هر تصادف
میرود چیزی ز دست..
لحظهء برخورد چشمت با نگاهم،
قلب براهی شد..

از مشاهده کردن نگاه دزدکیم به خودش هنوز مبهوت بود و نگاهش توی چشمام میگشت که عروس و دوماد حین رقص، نزدیکمون شدن و عروس کف دست لیلی رو گراهی شد و اظهار کرد
_پاشین برقصین
بعدم رو به من بیان کرد
_کامیار خان با خانم دکترتون هممسیری کنین مارو

لیلی هنوز نمیدونست چی بگه و چیکار کنه که من دستشو گرفتم و اظهار کردم
_پاشو برقصیم

دستشو که توی کف دستم گحرکت کردم کاملا حس کردم که مثل یخ سرد شد..
تو شوکِ راهی شدارم بود اما من نمیتونستم این فرصتو از کف دست بدم..
شاید دیگه هیچوقت این فرصت برامون پیش نمیومد و من بازم مجبور میشدم برای خوبی خودش نقاب کامیار سرد و بداخلاق رو بزنم به صورتم..
امشب تنها فرصت بود برای دل های بیچاره مون..

دست سردشو محکمتر گراهی شدم و بلندش کردم.. قد بلند شد و دنبالم اومد وسط سالن..
وایسادم و کف دستمو انداختم دور کمرش..
دستشو که توی کف دستم بود ول نکردم و آروم توی مشتم نگهش داشتم..
اظهار کردم
_دستت چقدر سرده
و بیشتر توی کف دستم گحرکت کردمش تا گرمش کنم..
هنوز توی شوک بود و حرکتی نمیکرد..
آروم اظهار کردم
_کف دستتو بزار روی شونه م

رنگش سرخ و سفید شد و معذب کف دستشو گذاشت روی شونه م..
تقریبا توی بغلم بود و فقط چند سانت فاصله بود بینمون تا کاملا به هم بچسبیم و توی آغوشم بگیرمش..

کف دستمو دور کمرش محکم تر کردم..
چقدر کمرش باریک بود..
آهنگ آروم و رمانتیک با آوای قد بلند فضا رو پر کرده بود و تاریکی اجازه نمیداد که با مهمونا نگاه تو چشم بشیم و فقط همدیگه رو میمتوجه شدیم..
با نوای موزیک آروم حرکت میکردیم و پاهامون به هم میخورد..
کفشاش پاشنه کشیده بود و قدش بلندتر شده بود و صورتش از همواره به صورتم نزدیکتر بود..

توی نگاهاش نگاه کردم..
مردمک چشماش به وضوح میلرزید و تو چشمام خیره شده بود..
توی نگاهش هم خجالت هم هیجان و هم عاشقی بود..

نمیدونستم اون تو دیدهای من چی میمشاهده کرد اما برای اولین بار اونطوری که قلبم میتمایل داشت داشتم نگاهش میکردم.. بدون ترس از رسوایی و بدون دزدیدن نگاهم..
امشامگاه نقابمو برداشته بودم و اظهار کرده بودم هر چه باداباد.. دیگه نتونسته بودم جلوی آتشفشان درونمو بگیرم..
ناخودآگاه کف دستمو دور کمرش محکمتر کردم و کشیدمش به خودم..
کاملا گحرکت کردمش توی آغوشم..
ای خدا.. دختری که شامگاه و روزگار توی ذهنم بود و دلم براش پر میکشید، الان بین کف دستام و توی بغلم بود.. باورم نمیشد..

سرمو نزدیکتر بردم.. بوی خوشش حرکت کرد توی اعماق وجودم..
وقتی به خودم نزدیکترش کردم و به خودم فشارش دادم، کف دستش توی کف دستم شل شد و لرز خفیفی توی بدنش احساس کردم..

سرمو عقب بردم و تو نگاهاش خیره شدم..
رنگش قرمز شده بود و کف دست سردش گرم بود..
میدونستم اونم از این نزدیکیه به‌یک‌بارهیمون گر گراهی شده..

کف دستشو ول کردم و هر دو دستمو گذاشتم روی کمرش..
دستشو که توی هوا موند گذاشت روی شونه م..
ناخودآگاه کف دستمو روی کمرش حرکت دادم..
چقدر ظریف و بغلی بود..
یاد آهنگی افتادم که میخوند

قد آغوش منی
نه زیادی
نه کمی..

با نوای موسیقی توی بغلم تکون میخورد و هواییم میکرد..
قلبم میمیل داشت محکم بغلش کنم و بگم که عاشقش شدم..

اما لبامو به هم فشار دادم و نذاشتم حرفی از دهنم دربیاد که حیات و آیندهء لیلی رو خراب کنه..

سرشو خم کرد روی سینه م.. و حس کردم که نفس عمیق کشید..
اونم داشت از این فرصت استفاده میکرد و بو میکشید عطر تن منو..
بویی که شاید دیگه هیچ‌گاه نمیتونست از این نزدیکی حسش کنه..

اصلا حواسم به اطراف نبود و فقط مست لیلی بودم..
منم سرمو خم کردم و گردنشو بو کردم..
یهو سرشو قد بلند کرد و لبم خورد به گردنش !

از تماس لبم با گردنش ضربانم حرکت کرد بالا و بدنم داغ شد..
بدن اونم بین کف دستام منقبض شد و تپش شتاب‌زده قلبش رو کاملا حس کردم..
کف دستاشو روی شونه هام فشاری داد و سرشو بازم فرو کرد توی سینه م..
سرش چسبیده بود به سیبک گلوم و اگه سرمو خم میکردم میتونستم موهاشو ببوسم..

سالها بود که هیچ زنی رو نخواسته بودم، اما الان داشتم فقط برای یکبار دیگه لمس گردنش با لبام میمردم..
قلبم میتمایل داشت ببوسمش..

لعنتی چم شده بود..
داشتم از حسرت این دختر میسوختم..
دیگه نتونستم خودمو نگه دارم و سرمو خم کردم و موهاشو بوییدم..
بوی خوش شامپو و عطر همیشگیش قاطی شده بود و مستم کرد..
بینی و لبامو کشیدم به سرش و موهاش..

دیگه اختیارم کف دست خودم نبود.. موهاشو بوسیدم.. نگام کرد و کف دستشو انداخت دور گردنم و کف دستش نشست روی شاهرگم !
جایی که نبضم بخاطرش شتاب‌زده میزد و بیقراری درونمو رسوا میکرد..
کف دستش گرم بود و تماسش با گردنم آتیشم زد..
اونم مندل بود کاملا حسش میکردم..

بیشتر تو بغلم گراهی شدمش و دستمو از کمرش بردم بالاتر و پشتشو نوازش کردم..
چه رقصی بود.. مطمئن بودم لیلی هم مثل من حتی آهنگو نمیشنوه چه برسه که حواسش به رقص باشه..

توی لذت نزدیکی و لمس همدیگه برای اامان بار، غرق بودیم و آرزو میکردم آهنگ تموم نشه تا بتونم کمی بیشتر قلبدارمو توی آغوشم نگه دارم..
به خودم جرات دادم و لبامو بردم طرف پیشونیش..
لبامو روی رستنگاه موهاش گذاشتم
سرشو بالاتر گرفت و همونجوری موند..

میمیل داشتم تا ابد توی اون حالت بمونیم.. بیشترشو نمیمیل داشتم..
همینکه کف دستش روی گردنم بود و لبم روی پیشونیش، برای من کافی بود..
وصال یار از این بهتر؟..

مجنون شدنم باز در آغوش تو حتمی ست
لیلی شو و یکبار مرا سیر بغل کن

تپش شتاب‌زده قلبش که کاملا روی سینه م حسش میکردم، بهم اطمینان میداد که اونم به اندازهء من دوستم داره و گحرکت کردارم شده..

اون چیزی که ازش میترسیدم و میمیل داشتم جلوشو بگیرم اتفاق افتاده بود و لیلیِ قصه، عاشق منِ مجنون دیوانه شده بود..

هنوز لبم روی پیشونیش بود که با صدای کف زدن مهمونا به خودم اومدم و تند سرمو بردم عقب..
لیلی هم ازم فاصله گحرکت کرد و کف دستشو از روی گردنم برداشت..
چراغا رو روشن کردن و من و لیلی به هم خیره شدیم..
یه دنیا حرف و عاشقی توی دیدهاش موج میزد.. خودمم که نگاهم مسلما بدتر از اون بود، میدونستم‌..

مینو و شوهرش اومدن نزدیکمون و تشکر کردن که همجادهیشون کردیم..
خبر نداشتن که ما انقدر توی هم غرق بودیم که حواسمون به اونا نبود..
ولی من به این دختر شلوغ و سرخوش مدیون بودم..
امشامگاهو به این دختر مدیون بودم..
کف دستشو فشردم و اظهار کردم

_شامگاه عروسیه شما شامگاه زیبایی بود برای من.. ممنون که اصرار کردی بیام

لیلی عمیق نگاهم کرد.. میدونست چی اضافه کردم توی لفافه..
اونم رو به مینو اضافه کرد

_امشبو هیچوقت فراموش نمیکنم.. امیدوارم بسیار خوشبخت باشید باهم

اونم توی جمله ش خطاب به مینو، پیام داشت برای من..

عروس و دوماد حرکت کردن برای مراسم کیک و من توی نگاهای یار چشم دوختم و اضافه کردم
_بریم خونه؟
با دلرباترین نگاه ممکن توی دیدهام خیره شد و گفت
_بریم

راهی شدیم سمت پدر و مادرش تا ازشون خداحافظی کنیم..
خوشبختانه موقع رقص چراغا خاموش بودن و ازشون معذب نبودم که با دخترشون عاشقانه رقصیدم..
حرکت کردیم پیش دایی و زنداییش که از اونا هم خداحافظی و تشکر کنیم
خاله ها هم وایساده بودن پیش اونا..
با همشون کف دست دادیم و تشکر کردیم و میل داشتیم بریم که خالهء بزرگش اضافه کرد

_بمونین کیک بخورین بعد برین
_نه خاله دیگه بریم با اجازه تون
_راستی لیلی همش میتمایل داشتم بپرسم وقت نشد.. گوش دادم پرستار یه مرد دیوونه شدی خاله.. این چه کاریه؟ نمیترسی؟

اوپس.. خاله خانم زد به هدف!
لیلی منو چشم دوخت و رنگش پرید.. لبشو گاز گرفت و نگران تو چشمام زل زد..
از دلخوری من هراسیده بود و از بی ملاحظه گیِ خاله ش معذب شده بود..
بهش تبسم زدم و اشاره کردم که ریلکس باش چیزی نیست..
لیلی هنوز تو حالت اغما بود که رو کردم به خاله ش و آروم گفتم
_اون دیوونه منم خاله خانم.. نترسین زیاد حاد نیست بیماریم، فقط گاهی وقتا جنونم میگیره

زن بیچاره کم مونده بود پس بیفته.. با چشمای گمسرور شده زل زده بود به من و لیلی..
بالاخره دهن باز کرد و اضافه کرد

_اوا خدا مرگم بده.. شما که دیوونه نیستین.. تو رو خدا منو ببخشین اشتباه به گوشم رسوندن

لیلی که با گوش دادن حرفم و مشاهده کردن خنده م فهمیده بود غمگین نشدم، آروم شده بود و رو به خاله ش گفت

_نه خاله درست گوش دادی.. آقای کیان همونی هستن که من پرستارشونم.. اما دیوونه نیستن، بقلبیل افسردگی مدتی توی بیمارستان بستری بودن

_افسردگی؟.. ای جانم، آخه شما به این برازیستن و خوش تیپی ماشاالله چرا باید افسرده باشی پسرم؟.. من بازم معذرت میخوام اگه غمگینتون کردم

_نخیر خانم ناراحت نشدم، شمام فراموش کنین، بازم ممنون از مهمون نوازیتون، شب خوش
لیلی هم خدافظی کرد و خارج شدیم از خونه..

توی ماشین که قرار گرفتیم و تنها شدیم، هر دومون نگاهمونو از هم می دزدیدیم..
انگار از اینکه کف دستمون برای هم رو شده بود خجالت زده بودیم و نمیدونستیم چی باید بگیم..
باید حرفی میزدیم، اگه اینطوری خاموشی میکردیم دیگه نمیتونستیم مثل سابق باهم راحت باشیم..
باید اتفاق امشامگاهو میزاشتیم همونجوری توی قلبمون بمونه و بهش دست نمیزدیم..
بالاخره من خاموشیو شکستم و بهش خیره شدم و گفتم
_این عروسی پیشحرکت کرد خوبی بود برای بیمارتون خانم دکتر.. موفق شدین منو برگردونین به اجتماع

توی نگاهام عمیق خیره شد و آروم گفت
_مسرورم که تونستم
منم مثل خودش زل زدم تو نگاهای زیباش و گفتم
_تونستی.. باورم نمیشه اما خیلی چیزارو تونستی

متوجه شد منظورم بردن دلمه.. نگاهشو با شرم زیبای ازم دزدید و استارت ماشینو زد..