رمان گرداب پارت ۳۸۲

=============================

با مسیرنمایی سرباز، به همجاده سورن وارد یک اتاق شدیم..

سرگرد هم اونجا بود و با مشاهده کردنش سلام کردیم..

جوابمون رو داد و رو به من بیان کرد:

-خوبی؟..

لب هام رو بهم فشردم و سرم کمی روی شونه ام کج شد:

-ممنون..

“خوبه”ای اظهار کرد و بعد با آوای ارامبخش و محکمش توضیح داد:

-یکیشون رو چند روز پیش گیر انداختیم..اون یکی حین فرار از کشور دیروزگار صبح کف دستگیر و منتقل شده به اینجا..تشخیص هویت شدن ولی برای تکمیل پرونده تایید شما هم لازمه..فقط کافیه یه نگاه بندازی و بگی خودشونن….

اب دهنم رو بلعیدم و نگاهم رو با ترس از سرگرد به سورن چرخوندم…

تبسمی بهم زد و اروم گفت:

-ما اینجاییم..نگران نباش..

دوباره به سرگرد خیره شدم و سرم رو به تایید تکون دادم و اضافه کرد:

-باهاشون روبه رو نمیشی..از هیچی نترس..

-کجان؟..

سرگرد به پنجره ی شیشه ای پشت سرمون اشاره کرد…

اروم چرخیدم و با نگاهی از سورن خواستم باهام بیاد و بعد اروم جلو حرکت کردم…

پشت پنجره ایستادم و پلک هام روی هم افتاد و بعد از نفس عمیقی اروم چشم هام رو باز کردم….

#پارت2040

نگاه ترسون و اشفته ام چرخید و با دیدن دو نفری که با کف دست های کف دستبند زده پشت میزی قرار گرفته بودن، دلم هری ریخت….

یک قدم عقب رفتم و خوردم به سورن و به مچ دستش چنگ زدم…

سرگرد اروم گفت:

-شناختی؟..

شتاب‌زده تند سرم رو به تایید تکون دادم که سرگرد مجدداً گفت:

-خودشونن؟..

وحشت زده و با لکنت گفتم:

-ب..بله..

سرگرد سرش رو به تایید تکون داد و گفت:

-ممنون از اینکه تشریف اوردین..دیگه با شما کاری نداریم…

درحالی که نمی تونستم نگاهم رو از صورت کریه اون دو نفر بگیرم، با بغض اظهار کردم:

-حالا چی میشه؟..

-من پرونده رو ولیده میکنم و می فرستم بازپرسی و بعد هم دادگاه..تاریخ دادگاه بهتون اعلام میشه….

-مجازات میشن؟..

-هیچ شکی نداشته باشین..

مجدداً اب دهنم رو قورت دادم و اروم تشکر کردم..

سورن هم تشکر کرد و بعد از کف دست دادن با سرگرد، ازش خداحافظی کردیم و بی حرف و شونه به شونه ی هم از اونجا خارج شدیم…..

سورن کمک کرد من تو ماشین بشینم و خودش هم پشت فرمون قرار گرفت…

#پارت2041

با حس دستش روی کف دست هام، سرم رو قد بلند کردم و بهش خیره شدم…

با متوجه شدن نگاه مضطربش لبخنده تلخی زدم..

یک کف دستم رو بالا برد و پشت دستم رو بوسید..

جواب لبخندم رو داد و مهربون اضافه کرد:

-چیزی نیست..درست میشه..

سرم رو تکون دادم و نفس عمیقی کشیدم..

تمایل داشت باز هم چیزی بگه ولی آوای الارم تماس گوشیش بلند شد…

گوشی رو از جیبش دراورد و با نگاهی به صفحه ش، ابروهاش رو بالا انداخت:

-سوگله..

با متوجه شدن اسمش تکونی خوردم و کمی از منگیِ اتفاقات خارج شدم…

همین چند ساعت پیش باهاشون حرف زده بودم و موضوع رو کاملا فراموش کرده بودم….

دستی به پیشونیم کشیدم و با مضطربی به سورن نگاه کردم که کف دستش رو روی صفحه گوشیش کشید و تماس رو برقرار کرد….

احوال سؤال کرد کرد و کمی حرف زدن و سوال پرسید و به‌شدت زود گوشی رو قطع کرد…

با پریشونی نگاهش کردم که مجدداً تبسم زد و اظهار کرد:

-تا یک ساعت دیگه میرسن..

سرم رو به دو طرف تکون دادم..

هنوز احساس ضعف و بیماری می کردم و نمی دونستم چطوری باید به استقبال مهمونها و بعد هم جشن عروسیمون برم….

سوگل و عسل داشتن زودتر از چیزی که قرار بود، برای کمک به من میومدن و حدس می زدم این کار سورن بود….