===============================
با قد بلند شدن صوتی ایفون، با ذوق از جا پریدم و داد مولین بلند شد:
-ارومتر پرند..چه خبرته..
دویدم سمت ایفون و جیغ زدم:
-دیگه طاقت ندارم..دلم یه ذره شده..
گوشی ایفون رو برداشتم و نفس زنان بیان کردم:
-کیه؟..
-باز کن ستاره ی سهیل..
مجدداً جیغ زدم و شاسی ایفون رو فشردم و گوشی رو سر جاش گذاشتم…
دویدم سمت در و بازش کردم و سرسری یک جفت دمپایی لنگه به لنگه پام کردم و دویدم تو حیاط…
با مشاهده کردنشون جیغ بعدی رو هم کشیدم و دویدم طرفشون…
دنیز هم با جیغ صوتم کرد و مثل خودم دوید و وسط حیاط بهم رسیدیم و محکم تو بغل هم فرو حرکت کردیم….
همدیگه رو فشار می دادیم و سر و صورت و هرجایی از هم رو که می تونستیم می بوسیدیم…
کمی ازش فاصله گراهی شدم و تو صورتش چشم دوختم و با مشتاق دیداری و قد بلند گفتم:
-وای خدا..قلبم به ذره شده بود براتون..خدایا..
دوباره محکم بغلش کردم و همونطور تو بغل هم بپر بپر می کردیم و جیغ می زدیم…
کیان با خنده زد سر شونه ام و اظهار کرد:
-له کردین همدیگه رو..بیا اینجا ببینم..
مجدداً صورت دنیز رو بوسیدم و ازش جدا شدم..
با ذوق به کیان چشم دوختم و جیغ زدم:
-کیان جونم..
#پارت1763
صورتش رو از صوتی جیغ بلندم کمی توی هم کشید و با خنده کف دست هاش رو باز کرد…
هجوم بردم تو بغلش و محکم کف دست هام رو دورش حلقه کردم…
از شیرجه ی سریع و محکمم، کمی تو جاش عقب راهی شد و به سختی خودش رو نگه داشت…
با خنده روی موهام رو بوسید و بیان کرد:
-وروجک..اینقدر دلت تنگ شده بود و نمیومدی؟…
یک بار دیگه محکم تو بغلم فشارش دادم و بعد ازش جدا شدم…
با بغض بیان کردم:
-به خدا داشتم از دوریتون میمردم..
صوتی “هه” گفتن ارومی از سمت چپم اومد و نگاهم چرخید سمت البرز…
با اخم های تو هم و پوزخندی روی لبش داشت نگاهم می کرد…
بغض الود و با غصه اضافه کردم:
-البرز جونی..
پوزخندش عمیق تر شد و چپ چپ نگاهم کرد:
-حق نداری دیگه اسم منو بیاری..
لبم برگشت و مظلومانه مجدداً صوتش کردم:
-البرز..
-زهرمار..
-چرا اخه؟!..
-چرا اخه؟..تو خجالت نمیکشی؟..از کِی اینقدر سرخود شدی که ماه به ماه میری پی خوش گذرونی و پیدات نمیشه؟….
لب هام رو با آزردهی جمع کردم و اشک تو دیده هام جمع شد…
#پارت1764
دنیز با حرص مشتی به بازوی البرز کوبید و غر زد:
-گمشو ببینم..به تو چه اصلا..
البرز دیده غره ای به دنیز حرکت کرد و عصبی اضافه کرد:
-تو ساکت..همین شماها بهش رو میدین که هر غلطی قلبش میخواد میکنه…
جدی بود؟!..
نگاهم رو تو صورتش چرخوندم تا ببینم مثل همواره داره مسخره بازی درمیاره یا نه…
هیچ اثری از شوخی تو صورتش پیدا نمیشد..واقعا جدی و ناراحت بود…
لب برچیدم و با بغض لب زدم:
-ببخشید..
دنیز مجدداً با حرص البرز رو صوت کرد ولی اون توجهی بهش نکرد…
همچنان عصبی و چپ چپ داشت من رو نگاه می کرد…
یک قدم بهش نزدیک تر شدم و با بغض و قلبجویانه گفتم:
-به خدا قرار بود زود بیاییم ولی سوگل که زایمان کرد نذاشت بیاییم..گفت یکم بیشتر بمونین..نمی تونست تنهایی از پس کارای بچه بربیاد….
عصبی بهم توپید:
-مگه تو دایه بچه مردمی؟..به تو چه نمی تونست از پسش بربیاد؟..تو چه کاره بودی؟..بیخود کردی این همه مدت رفتی موندی….
توقع این لحن و حرف هارو از البرز همواره خوشرو و شیطونم نداشتم…
بغضم ترکید و زدم زیر گریه:
-البرز..
با همون لحن غرید:
-از گریه هات برای خر کردن من استفاده نکن..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن