رمان گرداب پارت ۲۹۰

من و سوگل با خنده به تایید سر تکون دادیم و سامیار جدی سر تکون داد و گفت:

-بچه شدین؟..

دوباره همه کشیده کشیده خندیدیم و مادر عسل سری تکون داد و اظهار کرد:

-ولین از دست شما جوونا..

سولین با خنده به جایی اشاره کرد و گفت:

-شرط میبندم داره میاد بیرونمون کنه..

به جایی که اشاره کرده بود نگاه کردیم و متوجه شدیم مدیر باغ داره به سمتمون میاد…

پدر عسل از جاش بلند شد و اضافه کرد:

-من باهاش حرف میزنم..شما هم کشیده شین جمع کنین که بریم…

همه سر تکون دادیم و پسرها مایع ته لیوانشون رو سر کشیدن و یکی یکی از روی صنقلبی ها بلند شدیم….

عسل با خستگی لباس سنگینش رو جمع کرد و اظهار کرد:

-وای دارم میمیرم از خستگی..چطوری تا ماشین بیام..

سولین با لبخند اضافه کرد:

-می خواهی تا ماشین بغلت کنم ببرمت؟..

مادرها به‌سرعت خودشون رو به نشنیدن زدن و شروع کردن با هم حرف زدن…

عسل به باباش که دورتر داشت با اون اقا حرف میزد، اشاره کرد و اظهار کرد:

-چرا تا بابام بود از این پیشنهادای جذابت ندادی؟..

سامان کف دستش رو دور گردن عسل انداخت و گفت:

-دیگه زنم شدی حرکت کرد..بابا جونت باید قبلش فکر اینجاشو می کرد…

#پارت1687

عسل با خنده مشتی به بازوی سولین زد و تکیه داد به سینه ش…

سامیار پوزخندی زد و بیان کرد:

-می خواهی من زحمتشو بکشم بهش بگم؟..

سولین نگاه غره ای بهش راهی شد:

-خفه شو..

بار دیگر آوای خنده ی جمعمون بلند شد..

چقدر از اینکه بینشون بودم و لحظات خوشحال و خوبی رو می گذروندم، مسرور بودم…

چقدر باهم صمیمی و مهربون بودن..

دلم هوای دوست هام رو کرده بود..ما هم وقتی دور هم جمع می شدیم، همینقدر بهمون خوش می گذشت….

قلبم برای همشون تنگ شده بود..

نفسی کشیدم و به سورن چشم دوختم..اون هم خوشحال بود…

کنار خواهرش و خانواده ی صمیمیشون بهش خوش می گذشت…

امیدوار بودم بین ما هم همینطوری بهش خوش بگذره و شاد باشه…

نمی خواستم از اینکه مجبور بود از این جمع و صمیمیت دور باشه، آزرده باشه…

متوجه ی نگاهم شد و سرش چرخید طرفم و با اون دیده های قرمز و خمارش که می درخشید، نگاهم کرد….

تبسم روی لبش جای گرفت و بی صدا لب زد:

-جون؟!..

اروم لبخند زدم و سرم رو به نشونه ی چیزی نیست تکون دادم…

#پارت1688

کف دستم رو توی کف دستش گرفت و چشمکی زد..

نگاهم رو با تبسم ازش گحرکت کردم و پدر عسل که تازه رسیده بود اظهار کرد:

-خب..بریم؟..

همه سر تکون دادیم و کیف و وسایلمون رو برداشتیم و میون حرف ها و شلوغ کاریه پسرها، جاده افتادیم سمت ماشین ها….

کنار ماشین ها از حرکت ایستادیم و مادرها شروع کردن به تشکر از همدیگه و خداحافظی کردن…

سولین کف دست عسل رو گحرکت کرد و رو به پدرزنش گفت:

-اگه اجازه بدین من عسل رو بیارم..

سامیار زد زیر خنده و با بدجنسی سر تکون داد..

سورن هم دست ازادش رو توی جیبش کرد و با نیش باز شده، خیره خیره به سامان نگاه کرد…

سامان چشم غره ای بهشون رفت و پدر عسل ابرویی بالا انداخت و گفت:

-باشه پسرم..فقط زود بیایین دیروقته..

سامان به تایید سر تکون داد:

-نگاه..خیالتون راحت..ممنون..

ما هم همگی دوباره ازشون تشکر کردیم و بعد از خداحافظی، سوار ماشینشون شدن و زودتر از همه حرکت کردن….

سامیار که هنوز داشت به سامان نگاه می کرد پوزخندی زد و گفت:

-که باید از قبل فکرشو می کرد؟..

سولین با حرص بار دیگر غرید:

-خفه شو..

این دفعه پوزخند صداداری زد و به ماشین سامان اشاره کرد و اظهار کرد:

-گمشو زودتر..وقتت داره تموم میشه..