اخم هاش رو کمی کشید تو هم و نگاه از اینه گراهی شد:
-نمی دونم زن داداش..به منم چیزی ناظهار کرده..فقط تاکید کرده اول مراقب شما و بعد خودم باشم….
مکث کرد و مجدداً با اخم و ترمشاهده کرد گفت:
-منم خیلی دلواپسم زن داداش..
اخم هام رو کشیدم تو هم:
-چطور؟
وقتی متوجه شدم چیزی نمیگه خودم رو کشیدم جلو، بین دوتا صندلی نشستم و کف دست هام رو روی پشتی هاش گذاشتم….
صنقلبی رو تو دستم چلوندم تا استرسم کم بشه:
-امیر بین خودمون میمونه..من فقط دلواپس سامیارم..نمی خوام اتفاقی واسش بیوفته…
زبونش رو روی لب هاش کشید و نیم نگاهی از اینه بهم انداخت و اضافه کرد:
-منم چیز زیادی نمی دونم زن داداش..فقط هرچند وقت یکبار، به شکل های مختلف پیداشون میشه..یعنی انگار می خوان خودشون رو یاداوری کنن..شایدم دنبال چیزی هستن..اما گاهی کاراشون شمتوجه شدا خطرناک میشه…..
-چرا سامیار پیش پلیس نمیره..اینجوری که بسیار خطرناکه…
شونه ای بالا انداخت و “نمی دونم” ارومی اظهار کرد..
لبمو گزیدم و دوباره برگشتم و تکیه دادم به صنقلبی..
یا سامیار بهشدت تو دار بود و یا امیر الکی میبیان کرد که از هیچی خبر نداره..اینا دوتا دوست صمیمی بودن و معلوم بود سامیار به امیر بسیار اعتماد داره….
نمی دونم داشت مخفی میکرد یا واقعا چیزی نمی دونست اما نگرانیش کاملا مشهود بود…
با صدای بوق ماشینی از فکر خارج شدم و به بیرون نگاهی انداختم..
همون لحظه امیر فرمون رو چرخوند و پیچید تو خیابونی که به شرکت سامیار منتهی میشد…
یکم سرعتش رو کم کرد و با من من اضافه کرد:
-زن داداش حرفامون بین خودمون میمونه؟..سامیار خوشش نمیاد زیاد درمورد کاراش حرف بزنیم..مخصوصا در این موارد..اگه بفهمه خیلی دلخور میشه..من وقتی متوجه شدم شما هم مثل خودم دلواپسی…..
پریدم تو حرفش و لبخنده ارومی بهش زدم:
-اول اینکه تو اصلا چیز زیادی ناضافه کردی..اینارو خودمم می دونستم..بعدشم همه ی حرفامون تو همین ماشین میمونه..دلواپس باش….
.
اونم تبسمه بزرگی زد که صورت مردونه اش با اون پوست گندمی و دیدهای عسلیش خواستنی تر شد…
جلوی شرکت ایستاد و در ماشین رو باز کردم پیاده بشم که صوتم کرد:
-زن داداش؟
برگشتم طرفش و مشاهده کردم اونم چرخیده و داره نگاهم میکنه:
-بله؟
مجدداً تبسمش رو تکرار کرد و با خجالت نگاهش رو از صورتم گحرکت کرد:
-من بهشدت مسرورم که شما با هم هستین..داداش بسیار تنها بود..درسته هی واسه خودش یکی رو پیدا میکرد تا از تنهایی دربیاد اما اونا اصلا به درد نمی خوردن..شما فرق میکنی..من میفهمم که چقدر روحیه اش با شما عوض شده..می خوام بدونین بهشدت خوشحالم از اینکه با هم هستین…..
تبسمم این دفعه به تلخی زهر بود:
-ممنون..منم خیلی شادم..امیدوارم همه چی خوب پیش بره..
امیر هم سرش رو تکون داد و با یه خداحافظی کوتاه از هم جدا شدیم…
مسیر افتادم سمت شرکت و چون یه بار دیگه هم اومده بودم می دونستم کجا باید برم….
اتاق سامیار طبقه چهارم بود و با اسانسور خودم رو رسوندم بالا…
از اسانسور که خارج شدم، مثل دفعه قبل با متوجه شدن منشی اخم هام حرکت کرد تو هم…
بسیار زیبا و دلربا بود…
با لباس های مناسب و مرتبی که می پوشید و اون ارایش ملایمش خیلی سنگین و شیک میشد….
با فکر اینکه سامیار هرروزگار این رو میبینه و همه کارهاش با این دختره اس، اخم هام رفت تو هم..خوشم نمی اومد ازش…..
رفتم جلوی میزش و اروم سلام کردم…
با اینکه قبلا هم منو متوجه شده بود اما بازم خودش رو زد به اون جاده و با ابروهای بالا انداخته، بسیار جدی گفت:
-بفرمایید..
نامحسوس چشم هام رو تو کاسه چرخوندم و پوف زیرلبی کشیدم…..
.
نامحسوس چشم هام رو تو کاسه چرخوندم و پوف زیر لبی کشیدم…
گوشه ی لبم رو گزیدم و درحالی که تو دلم بی دلیل از کف دست این دختره حرص می خوردم، منم نگاهم رو جدی تو چشم هاش دوختم و گفتم:
-با سامیـ…
تند حرفم رو خوردم..شاید سامیار دوست نداشته باشه کسی نسبت مارو بدونه یا حتی بدونه صمیمی هستیم….
با کمی مکث جمله ام رو درست کردم:
-با اقای سلطانی کار دارم…
دفتر جلوش رو باز کرد و با صدای نازک و لوندش اظهار کرد:
-قرار قبلی داشتین؟
پلک هام رو روی هم گذاشتم و با خودم گفتم: “صبر صبر..خدایا کمی صبر..سامیار این موجود عجیب غریب رو از کجا پیدا کردی اخه”
نفس عمیقی کشیدم و چشم هام رو باز کردم:
-خیر..لطفا بهشون اطلاع بدین..خودشون در جریان هستن…
با اکجاده سرش رو تکون داد و گوشی تلفن رو از روی میز برداشت و گفت:
-بگم کی تشریف اوردن؟
با بدجنسی گوشه ی لبم رو گزیدم و پررو پررو اضافه کردم:
– بگین سوگل…
دوباره ابروهاش رو انداخت بالا و داخلی رو گحرکت کرد و وقتی سامیار جواب داد، بیان کرد:
-اقا سلطانی مهمون دارین..البته قرار قبلی نداشتن ولی میگن خودتون خبر دارین..بفرستم داخل؟
کمی مکث کرد و انگار به حرف سامیار داشت گوش میداد و بعد نیم نگاهی به من انداخت و گفت:
-میگن سوگل خانم هستن…
باز خداروشکر اینقدر ادب داشت که یه خانم بچسبون به اسم من..فقط نمی متوجه شدم این پشت دیده نازک کردنا و حرص خوردنا چی بود انجام میداد…..
نفهمیدم چی در جواب سامیار بیان کرد فقط وقتی گوشی رو گذاشت به خودم اومدم….
با کف دست به در اتاق اشاره کرد و اضافه کرد:
-بفرمایید داخل…
مودب تشکر مختصری کردم و رفتم سمت اتاق..
کف دستگیره رو گحرکت کردم کشیدم پایین..در با صدای تقی باز شد و حرکت کردم داخل…..
.
در اتاق رو که پشت سرم بستم سامیار سرش رو از روی برگه های جلوش بلند کرد و نگاهی بهم انداخت…
سلام کردم و لبخندی پررنگ زدم که اونم لبخنده کج همیشگیش رو زد و با دست به صنقلبی های جلوی میزش اشاره کرد و گفت:
-سلام..خوش اومدی..بشین یکم کار دارم تموم بشه میریم…
سرم رو تکون دادم و روی نزدیک ترین صنقلبی بهش نشستم و نگاهی به اطراف انداختم…
همینطور که اتاق رو با نگاهم زیر و رو می کردم آواش رو شنیدم:
-تو مسیر مشکلی که پیش نیومد؟
-نه خداروشکر..
سری تکون داد و خودکارش رو از روی میز برداشت:
-چیزی می خوری بگم برات بیارن؟
-نه مرسی..زودتر کارت رو انجام بده بریم..
بار دیگر سر تکون داد و مشغول کار با لپتاب و دفتر و برگه های جلوش شد…..
نگاهم رو با کنجکاوی دور اتاق چرخوندم…
زیر دیدهی نامحسوس به بالا و گوشه های اتاق نگاهی انداختم و ابروهام پرید بالا….
چهارگوشه ی اتاق، چراغ های ریز قرمز رنگ خاموش روشن میشد و این یعنی کل اتاقِ سامیار مجهز به دوربین مداربسته بود….
پوفی کشیدم و نگاهمو دوختم به کف دست های سامیار که با مهارت روی کیبورد لپتاب کوبیده میشد و انگار یه چیزی رو واردش میکرد…..
همینطور نگاهم به کف دست هاش بود که از حرکت توقف کرد و با خودکار چیزی رو تو دفتر یادداشت کرد….
برگه های جلوش رو مرتب و کف دسته کرد و با یه نیم چرخ روی صنقلبی چرخ دارش، پشت به من شد….
با کنجکاوی سرم رو کج کردم ببینم چکار میکنه…
در یه کمد کوچیک پشت سرش رو باز کرد و کمی که خم شد تونستم گاوصندوقی که توی کمد قرار داشت رو ببینم…..
دلم هری ریخت…
یعنی چیزهایی که من دنبالش بودم و به مرگ و حیاتم ختم میشد، توی این گاوصندوق قرار داشت؟….
.
اخم هام رو کمی کشیدم تو هم و تیزتر نگاه کردم تا شاید چیزی دستگیرم بشه….
خب مثلا الان رمزش رو متوجه بشی چکار میخواهی بکنی؟..با این همه دوربینی که مسلما از همه طرف روی گاوصندوق زوم بودن، هیچ کاری نمی تونستم بکنم…..
سامیار اون فرم ها و دفتری که تا الان باهاشون کار میکرد رو گذاشت تو گاوصندوق و درش رو بست و رمزی وارد کرد که هرکار کردم نتونستم ببینم چند بود…..
در کمد رو هم بست و با کلیدی که روش بود قفلش کرد و مجدداً چرخید طرفم…
تند مرتب قرار گرفتم تا نفهمه داشتم دیدش میزدم…
کلید کمد رو گذاشت تو کشوی میزش و لپتاب رو خاموش کرد و از پشت میز قد بلند شد…
کتش رو از پشتی صنقلبی برداشت و همینطور که تنش می کرد اظهار کرد:
-بریم؟
سرم رو تکون دادم و اروم بلند شدم..کیفم رو روی شونه ام مرتب کردم و با ناامیدی اخرین نگاه رو به کمدی که گاوصندوق توش بود انداختم…..
حالا چطوری باید این رو باز می کردم و می متوجه شدم چی توش هست..تقریبا کار غیر ممکن و محالی بود….
نفسم رو فوت کردم و با سامیار از اتاقش خارج شدیم..
یه سری سفارش به منشیه خواستنیش کرد و من تمام مدت با اخم نگاهم رو بینشون می چرخوند و هیچ از عشوه های خرکیش خوشم نمی اومد…..
سامیار حین حرف زدن نگاهش افتاد به من و یه لحظه خیره موند بهم و ابرو هاش رو انداخت بالا….
نیشخندی زد و سوییچ ماشینش رو تو دستش چرخوند و با دست به بیرون اشاره کرد یعنی راه بیوفت….
یه خداحافظ سرسری و سرد به منشی اظهار کردم و جاده افتادم و سامیار هم پشت سرم اومد….
اسانسور تو همین طبقه بود و سوار که شدیم سامیار دکمه ی طبقه همکف رو زد و خیره شد تو نگاه هام:
-چرا اینطوری به اون بنده خدا نگاه میکردی؟
صورتم از حرص جمع شد:
-خوشم نمیاد ازش..ایش..همش ناز و عشوه اس…
.
با نیشخند خواستنیی سرش رو دوباره تکون داد و بیان کرد:
-اتفافا بهشدت خانم مودب و با شخصیتیه…
اخم هام رو کشیدم تو هم و چپ چپ نگاهش کردم:
-اصلا هم اینطوری نیست..همه ی راهی شداراش مصنوعیه..می خواد جلب توجه کنه..تو که دیگه باید خوب بشناسی دخترارو….
دوباره سر تکون داد و نگاه های خمارش رو تو صورتم چرخوند:
-جدیدا خوب تیکه و کنایه میزنیا..حواست هست؟
لبخنده ساده ای زدم و سرم رو پایین انداختم:
-نه بخدا منظوری نداشتم..باور کن همینطوری اظهار کردم…
بار دیگر اون تبسمه سوگل کشش رو تکرار کرد و اسانسور که توقف کرد در رو باز کرد و اشاره کرد پیاده بشم…
با هم حرکت کردیم بیرون و سامیار ریموت ماشین رو تو کف دستش چرخوند و دکمه اش رو فشرد که صدای باز شدن درهای ماشین تو پارکینک پیچید…..
با دست اشاره کرد به ماشین شاسی بلنده مشکی و غول پیکرش و اظهار کرد:
-بشین تو ماشین منم الان میام…
-کجا میری؟
با دیده و ابرو به ماشین اشاره کرد یعنی حرف نباشه برو بشین تو ماشین…
نگاه هام رو چرخوندم و با حرص راهی شدم سمت ماشین..همیشگی باید حرف حرفِ خودش باشه…
جای گرفتم تو ماشین و نگاهی بهش انداختم که حرکت کرد سمت نگهبانی و با اون اخم های همیشگی درهمش مشغول حرف زدن باهاش شد و معلوم بود بحث جدیه…..
وقتی متوجه شدم سرگرمه سریع گوشیم رو از کیفم دراوردم و تند سریع یه پیامک واسه شاهین خان فرستادم و موضوعِ گاوصندوق رو بهش بیان کردم….
پیامم که ارسال شد، سریع پاکش کردم و منتظر موندم جواب بده…
یه نگاهم به گوشیم بود و یه نگاهم به سامیار که تا نیومده جواب شاهین خان رو بخونم و بزارمش تو کیفم یه وقت نفهمه…..
.
همینطور نگاهم به سامیار بود و گوشم تیز شده بود تا صوتی گوشی رو بشنوم که سامیار با نگهبان کف دست داد و خداحافظی کرد….
وقتی حرکت کرد و اومد طرف ماشین، لبم رو گزیدم و با استرس نگاهی به گوشی انداختم…
انقدر هول کرده بودم که فکرم کار نمی کرد..حداقل گوشی رو بزارم روی بی آوا یا بندازمش تو کیفم آواش درنیاد….
هرچند سامیار ادمی نبود که بخواد گوشی منو چک کنه یا هرچی ولی احتیاط شرط عقل بود…
ادم وقتی یه جای کارش می لنگه همش باید مراقب باشه که لو نره…
گوشی رو تو کف دستم فشردم و سامیار در ماشین رو باز کرد و قرار گرفت….
تبسمه مصنوعی زدم و اضافه کردم:
-تموم شد کارت؟
سرش رو تکون داد و سرجاش جابجا شد:
-اره..دیشامگاه انگار یکی از دوربین های جلوی در از کار افتاده بوده..رفتم ببینم چه خبر بوده..گفتم زنگ بزنن از شرکت بیان چک کنن…..
اهانی اظهار کردم و نگاهی به نگهبان انداختم که با تلفن مشغول حرف زدن بود…
سامیار کف دستش رو روی سوییچ ماشین گذاشت و چرخوند و هموقت با روشن شدن ماشین، صوتی پیامک گوشی منم بلند شد…..
قلبم هری ریخت و نفسم حبس شد..کاش الان پیام نداده بودم و گذاشته بودم واسه وقتی که رفتیم خونه….
از گوشه ی نگاه به سامیار چشم دوختم که سرش رو کج کرد و نگاهی به من و گوشی تو دستم انداخت….
سوالی سر تکون داد و درحالی که ماشین رو مسیر می انداخت گفت:
-کیه؟
اب دهنمو قورت دادم و با تته پته اظهار کردم:
-ع..عسلِ…
گوشه ی لبم رو به دندون گحرکت کردم که یه پیامک دیگه هم اومد و باعث شد عرق سردی روی کمرم بشینه….
تبسمه کف دستپاچه ای زدم و قبل از اینکه بتونم کاری بکنم، سامیار بدون اینکه نگاهم کنه کف دستش رو دراز کرد و گوشیم رو با یه حرکت از دستم کشید بیرون……
.
نگاهِ وحشت زده ام مونده بود روی گوشی تو دست سامیار و داشتم سکته می کردم…
خدایا بدبختم نکنی…
نزدیک بود همونجا از حال بدم..داشتم قالب تهی می کردم..
اب دهنم رو قورت دادم و تقریبا جیر جیر کردم:
-سامیار..
هومی اضافه کرد و کناره ی همون کف دستی که گوشی توش بود رو روی فرمون گذاشت و حتی به صفحه ی خاموش شده ی گوشی نگاه هم نمی کرد و مستقیم به جلوش خیره شده بود…..
بار دیگر صداش کردم و دستم رو گحرکت کردم طرفش:
-سامیار..گوشی رو بده جواب بدم لطفا…
وقتی متوجه شدم جواب نمیده نگاه هام رو محکم بستم و با دلی که می لرزید مجدداً آواش کردم…
نچی کرد و گوشی رو تو دستش جابجا کرد و انگشتش رو رسوند به دکمه ی ریز بغلش و چند ثانیه نگهش داشت….
متعجب نگاهش می کردم که گوشی خاموش شده رو انداخت روی پام و اظهار کرد:
-بیا بزار تو کیفت..وقتی با منی هی گوشی نگیر کف دستت خوشم نمیاد…
مجدداً پلک بستم و بالاخره نفسم رو راحت فوت کردم بیرون..وای داشتم سکته می کردم….
با کف دستم گوشی رو محکم گحرکت کردم تا لرزشش معلوم نباشه و درحالی که زیپ کیفم رو باز می کردم بیان کردم:
-ببخشید..پیام داد گفتم تا تو داری با نگهبان حرف میزدی جواب بدم…
از گوشه ی چشم نگاهه خواستنیی بهم انداخت و با تبسم کنج لبش گفت:
-دیگه تکرار نشه…
با خیال راحت چرخیدم طرفش و با خنده و شوخی مشتی به بازوش زدم و اظهار کردم:
-دیگه امری نیست حضرت اقا؟..
خودش رو یکم کشید کنار و نچی کرد که “بهشدت پررویی” اظهار کردم و نگاهی به اطراف انداختم:
-کجا میریم حالا؟
نفسش رو محکم فوت کرد بیرون و با خستگی و لحنی بامزه اضافه کرد:
-یه جایی که بشه این شکم رو سیر کرد که دیگه داره سر و صداش قد بلند میشه….
خنده ام گحرکت کرد و سامیار هم چپ چپ بامزه ای نگاهم کرد که صدای خنده ام بالاتر راهی شد…….
.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن