تکیه دادم به در و با دوتا دستم چنگ انداختم به گلوم..
داشتم خفه میشدم..کاش می مردم و راحت میشدم..
چطوری تحمل کنم که سامیار تو اتاق روبروییم تا صبح با یه دختر باشه و من اینجا دق نکنم…
خودمو روی در سر دادم و بغضم ترکید..
طرف راستمو تکیه دادم به در و پاهامو تو بغلم جمع کنم..
ریز ریز و بی آوا اشک می ریختم و گوشمو چسبونده بودم به در تا بیینم آوایی ازشون میاد یا نه….
حالم اینقدر بد بود که شک داشتم تا صبح دلم از کار نیوفته…
احساس خیانت تو وجودم پیچیده بود..انگار سامیار داشت بهم خیانت میکرد…
همچین احساسی داشتم درصورتی که سامیار هیچ تعهدی نسبت به من نداشت..اون ازاد بود هرکار میخواد انجام بده…
با این فکر حالم بدتر شد..دلم داشت زیر و رو میشد..من داشتم پشت در اون اتاق جون میدادم…
دوباره چنگ زدم به گلوم و با اون یکی کف دستم مشتی به سینه ام کوبیدم..
مسیر نفسم تنگ شده بود..درست نمی تونستم نفس بکشم…
مشت دیگه ای به سینه ام کوبیدم که حس کردم سر وصوتی ارومی از پشت در میاد…
نفسمو حبس کردم و گوشمو محکمتر به در چسبوندم…
دختره با وقاحت تمام قربون صدقه ی سامیاره من میحرکت کرد و با اون صوتی نازکش سعی داشت قلببری کنه….
آوایی از سامیار نمیومد تا اینکه اروم و با تشر گفت:
-خفه شو اینقدر سر و صدا نکن..برو تو اتاق ببینم…
دختره جای ناراحت شدن ناز تو صوتش بیشتر شد و با عشوه دیدهی اظهار کرد و یکم بعد صوتی بسته شدن در اتاقشون به گوشم خورد..و من شکستم….
خم شدم روی زمین و با درد به هق هق افتادم….
.
سامیارِ نامرد..بی معراهی شد..ظالم..
چرا امشب اینقدر سرد و تلخ نگاهم میکرد..
چرا یه دفعه اینطوری شد..ما که یه رابطه دوستانه ی خوب باهم داشتیم و هیچ مشکلی نبود…
شایدم مخصوصا این کارو کرد که بگه حواست باشه پاتو از گلیمت درازتر نکنی…
نمی دونم هدفش چی بود ولی هرچی بود منو یه دور با عذابِ زیاد کشت و دوباره زنده کرد….
به سختی از جام بلند شدم و با پاهای لرزونم مشغول راه رفتن شدم..
یعنی الان داشتن چیکار میکردن؟..
من تا صبح از خودخوری و فکر و خیال های متفاوت هزاربار میمردم..
اشکامو با پشت کف دست پاک کردم و نگاهی به در اتاق انداختم..برم یه نگاه بندازم ببینم چه خبره….
با قدمایی شل و نامرتب رفتم سمت در و اروم بازش کردم..هیچ صوتیی نبود…
یه قدم رفتم بیرون و وسط مسیررو توقف کردم..کاش یه آوایی ازشون میومد..
آوا بیاد که چی؟..می خواهی خودتو زجرکش کنی؟..مثلا صوتی لذتشونو بشنوی چه غلطی میخواهی بکنی؟….
لبام لرزید و زیر لب با بغض نالیدم:
-شاید قلب زبون نفهمم به مسیر اومد و درک کرد دست رو ادم اشتباهی گذاشته..شاید اگه صدایی بشنوم ازش بدم بیاد….
پوزخندی به بهونه های بچگونه ی خودم زدم..
مثل دیوونه ها دور خودم چرخیدم و میل داشتم همونطور که عمیق و بی آوا گریه میکردم، به در اتاقشون نزدیک بشم ولی پاهام همراهیم نمیکرد…..
طوری با بیچارگی به در اتاق خیره شده بودم که انگار این اتاق قتلگاه من بود و با نزدیک شدن بهش قرار بود جونمو تو یه لحظه بگیرن…..
.
با گریه سرمو محکم تکون دادم و تو خودم زار زدم:
-نمی تونم..نمی تونم..برم نزدیک که چی بشنوم؟..صوتی لذت بردن و اه و ناله هاشون رو؟..اینکه چقدر دارن خوش میگذرونن و من اینطرف اتاقشون دارم ذره ذره جون میدم؟….
با دوتا کف دستم چنگ انداختم تو موهام و محکم کشیدمشون…
خدا لعنتتون کنه..خدا همتونو لعنت کنه…
کف دستمو به دیوار گراهی شدم و برگشتم سمت اتاق و بهسرعت رفتم تو و در رو اروم بستم…
قلبم داشت میترکید و احساس می کردم هیچ جوری نمی تونم اروم بشم…
الان حتما لباسای همو دراوردن و لخت همدیگه رو بغل کردن..
سامیارِ ظالم…
من دوستت دارم..من عاشقت شدم..چرا اینطوری منو له کردی..من در برابرِ همه ی زورگویی ها و بداخلاقی هات کوتاه اومدم….
چرا منو نمی بینی..من که هرکار میگی انجام میدم..چرا من به دیدهت نمیام…
با بی قراری قرار گرفتم لبه ی تخت..اشکام یک دم قطع نمیشد..هق هقم هرلحظه بیشتر و بیشتر میشد….
چقدر ذره ذره جون دادن، سخت بود..
خودمو انداختم روی تخت و ناخوداگاه یه تصویرِ خیالی از سامیار و دختره تو بدترین وضعیت ممکن تو ذهنم شکل گراهی شد….
بدنم گر گحرکت کرد..با مشت افتادم به جون تشک و بالشم..صورتمو تو بالش فرو کردم و هموقت با مشتام، جیغای خفه میکشیدم….
با بغض تو دلم نالیدم:
-سامیار شاید خودت نمتوجه شدی امشامگاه با من چیکار کردی اما من هیچوقت بیادگار حسی که امشامگاه بهم دادی ازت نمیگذرم..نمیگذرم….
چرخیدم و رو پهلو خوابیدم..دست و پاهامو بغل کردم و مثل یه جنین تو خودم جمع شدم و اشکم از گوشه ی چشمم چکید و تا روی تیغه ی بینیم شره کرد…..
کاش زودتر این شب نفرت انگیز تموم میشد….
.
********************************************
نگاهم مات مونده بود به دیوار روبروم و نوری که از پنجره روی صورتم تابیده بود، نشون میداد صبح شده…
هنوز جنین وار تو خودم جمع شده بودم و هیچ حرکتی نمی تونستم به بدنم بدم…
تمام شب رو بیدار بودم..گیج و مات به دیوار جلوم خیره شده بودم و چشمام از خیرگی زیاد میسوخت….
شاید بدترین و سخت ترین شب حیات من بعد از فوت پدر و مادرم دیشامگاه بود…
سامیار کیف و حالشو کرد و من اینجا جون دادم…
اما اون نه به من تعهدی داشت و نه مجبور بود طبق میل داشته های من راهی شدار کنه…
اون یه ادم ازاد بود که از روزگار اول همینطوری زندگی کرده…
حتی همون شبهای ااما که من اومده بودم هم دختر میاورد..این یعنی بودنِ من تو این خونه باعث نمیشه به خودش سختی بده….
چطوری یه دختر میتونه عاشق پسری بشه که هرشب با یه نفرِ جمتوجه شد تختش رو گرم میکنه…
مگه من دیوونه بودم که قلب دادم به همچین پسری..مگه اخلاق و راهی شدارش رو نمیمشاهده کردم…
میمشاهده کردم ولی دل که این حرفا حالیش نمیشد..خودش می لرزید واسه هرکی که میتمایل داشت….
چند دقیقه ای میشد که یه صوتهایی از پشت در متوجه شده بودم اما توجه نکردم…
کاش زودتر میحرکت کردن..امروز برخلافِ همیشه نمی میل داشتم به هیچوجه سامیار رو ببینم..قلبم از کف دستش بدجور گحرکت کرده بود..تحملِ متوجه شدنش سخت بود….
اهی کشیدم و تکونی به بدن خشک شده ام دادم..تمام بدنم درد میکرد…
.
روی تخت نشستم و کش و قوس ارومی به تنم دادم..بدنم بدجور گرفته بود…
حولمو برداشتم و نگاهی به ساعت انداختم..ساعت ۱۰صبح بود..
نمی دونستم سامیار خونه است یا نه..چراکه معمولا جمعه ها بیرون نمیرفت و خودشو تو خونه مشغول میکرد…
اصلا به من چه هرکار میخواد بکنه دیگه برام مهم نیست..مسیر افتادم سمت حمامِ تو اتاقم..
فقط خداکنه صبحانه بخوره گرسنه نمونه..
پوزخندی به خودم و فکرام زدم..من میمیل داشتم بی خیالِ سامیار بشم؟..
حتی اون لحظه که میدونستم دیشامگاه تا صبح با یه دختر بوده بازم مضطرب غذا خوردنش بودم…
چطوری بهش بی اهمیت می بودم..من برای اولین بار تو عمرم همچین حسی داشتم…
سختی های زندگی هم اینقدر ضعیفم کرده بود که جنگیدن رو هم بلد نبودم..نمی تونستم با خودم و احساسم بجنگم و بهش غالب بشم…
ولی دیگه نمی تمایل داشتم خودمو کوچیک کنم..هرچقدر تا الان جلوی سامیار کوتاه اومده بودم دیگه بس بود….
باید زودتر کارمو تموم میکردم و میراهی شدم..شاید با دور شدن ازش و نمتوجه شدنش راحت تر میشد زندگی کرد…
احساسم، خیلی منو ضعیف کرده بود..به حدی که حتی از هدفمم دور شده بودم…
باید همه چی برمیگشت به روزای ااما که اومده بودم اینجا…
باید احساسم رو فراموش می کردم و به هدفم میرسیدم..اینطوری همه چی درست میشد…
یه دوش بهسرعت گحرکت کردم و اومدم بیرون..باید مثل همیشگی به کارام میرسیدم که سامیار به چیزی شک نکنه….
لباس پوشیدم و مرتب از اتاقم حرکت کردم بیرون که هموقت با بستن در اتاقم، در اتاق سامیار باز شد و خودش با بالاتنه برهنه و گرمکن سفید رنگی اومد بیرون…..
.
دلم هری ریخت و سرخی گونه هام رو از حرارت زیادشون حس کردم…
از خجالت و غمگینی بدنم داغ شده بود..
فکر نمی کردم خونه باشه و با متوجه شدنش انگار همه ی قول و قرارهایی که با خودم بسته بودم رو فراموش کردم…
سرمو پایین انداختم و صبح بخیر ضعیفی گفتم و مثل همیشه جواب گراهی شدم…
سامیار همون سامیار بود..این من بودم که جمشاهده کردا چراکه بهش احساس داشتم همه ی کارها و حرفاشو به منظور می گراهی شدم….
اون هیچ احساسی به من نداشت…
با آواش یه لحظه سرمو قد بلند کردم و بهش خیره شدم:
-خواب موندی؟
نگاهم کش اومد روی اون تبسمه کجِ کنج لبش..
محزون نگاهش کردم و با تبسمه تلخی سرمو تکون دادم:
-بله..ببخشید..الان صبحانه رو براتون اماده میکنم..
کف دستشو لابلای موهاش کشید و گفت:
-صبحانه نمیخواد..یکم دیگه ناهار میخوریم..من میرم دوش بگیرم..
نگاهی گفتم و همونطور که سرم پایین بود از کنارش رد شدم که مچ دستم اسیر کف دستش شد…
بدنم به وضوح لرزید و مطمئن بودم خودشم حس کرد..
حرارت بدنشو از پشت سر که بهم نزدیک شده بود حس کردم و انگار ذهنم پاک شد و هیچی جز سامیار دیگه توش نبود….
این پسر داشت با من چیکار میکرد..
خشک شده بودم و قدرت هیچ حرکتی نداشتم که بازوم اسیر کف دستش شد و با یه حرکت چرخوندم طرف خودش…
.
اخم هام تو هم حرکت کرد و صورتم با یه حسِ بد مثل انزجار جمع شد..
با ابروهای بالا راهی شده نگاهشو تو صورتم چرخوند و گفت:
-خوبی تو؟
سرمو تکون دادم و خودمو عقب کشیدم:
-به من کف دست نزن..
ابروهاش پرید بالا و پوزخنده پررنگی زد..
صورتشو خم کرد طرفم و نفس داغش پخش شد تو صورتم:
-دوست نداری بهت دست بزنم؟
مثل خودش پوزخند زدم و با اعتماد به نفس اضافه کردم:
-معلومه که دوست ندارم..اینقدر تعجب داره؟
-چرا؟..خاطر سرکارعلیه مکدر میشه؟..
-دوست ندارم دستی که تا الان معلوم نیست به تن و بدنه چند نفر خورده، حتی انگشتش به من بخوره….
نمی دونم اون همه جسارت از کجا پیدا کرده بودم ولی دیگه نمی میل داشتم مقابلش کوتاه بیام..
بازومو محکم تر تو دستش فشرد و یکم کشیدم سمت خودش و تو صورتم غرید:
-حواست هست با کی داری حرف میزنی؟..
کف دستامو زدم تخت سینه اش و یکم از خودم فاصله اش دادم..
اینقدر بیاد شب قبل ازش قلبخور و قلبگیر بودم که نمی تونستم جلوی زبونمو بگیرم..
حتی اگه به قیمت بیرون کردنم تمام میشد بازم باید حرفمو میزدم…
نفس زنان بهم نگاه کردیم و با آوایی که کمی بالا حرکت کرده بود اضافه کردم:
-من حواسم هست ولی تو چی؟..حواست به حیاتت هست؟..میدونی داری چیکار میکنی؟..این کارای کثیف اصلا در حد شخصیتِ تو و خانوادت هست؟..داری کیو مجازات میکنی؟..این وسط تنها کسی که ضرر میکنه خودتی، اینو فراموش نکن….
.
کف دستاشو زد به کمرش و سرشو بالا گحرکت کرد و نگاه دوخت بهم..
وقتی اینطوری بهم نگاه میکرد احساس یه دختربچه ی خطاکار رو داشتم که اشتباه کرده و منتظر تنبیه بشه…
نگاهشو تیز و برنده تو صورتم چرخوند و اضافه کرد:
-انگار بهشدت باهات مدارا کردم که قوانینِ این خونه رو فراموش کردی و یادت رفته چطوری باید حرف بزنی و حرکت کردار کنی…
چونه ام از سخت و محکم بودنه لحنش لرزید و بغض چنگ انداخت بیخ گلوم..
سرمو پایین انداختم و صورت سورن جلوی نگاهم نقش بست اما اونم نتونست ساکتم کنه…
دستامو مشت کردم و جسور اظهار کردم:
-نه یادم نراهی شده..اینم یادم نراهی شده که تو خودتو پشت یه مشت قوانینِ پوچ و اخم و تخم های همیشگی مخفی کردی که خودتو قوی نشون بدی..کِی می خواهی به خودت بیایی؟..این مقلب زندگی اصلا در شان تو هست سامیار سلطانی؟….
با دست هایی که به کمر برهنه اش زده بود و اون ابروهای بالا پریده و فک منقبض شده اش، یه حالت طلبکار و حق به جانب به خودش گرفته بود….
نگاهش اینقدر تیز و خشن تو صورتم خیره شده بود که دیدهامو محکم بستم و سرمو پایین انداختم…
یه قدم اومد جلو که باعث شد همونقدر برم عقب و تکیه بدم به دیوار…
پوزخنده ترسناکی کنج لبش جای گرفته بود و یه لحظه ترسیدم اما پشیمون نبودم…
حداقل یه ذره شاید قلبم خنک میشد بخاطره کاره دیشبش….
کف دست راستشو تکیه داد به دیوار کنارِ گوشم و سرشو خم کرد طرفم و با لحن اروم و خش داری گفت:
-خب خوبه..پس یادت نراهی شده تو این خونه چکاره هستی و حد و حدودت تا کجاست..هوم؟…
.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن