سامیار با اخمهای تو هم کشیده و لحنی که دوباره خشن شده بود چرخید سمت مادرش و اضافه کرد:
-باعث همه ی اینا خوده شمایی..
مادرجون با بغض سر تکون داد و بیان کرد:
-باشه همش تقصیره منه..تو ببخش..سامیار…
دلم براش سوخت و کف دستشو تو دستم گرفتم و اظهار کردم:
-میاد مادرجون مگه میتونه نیاد..اونم قلبش تنگ میشه..حتما میاد پیشتون…
هنوز جمله ی اخر کامل از دهنم درنیومده بود که سامیار با عصبانیت تشر زد:
-واسه چی سر خود قول میدی…
لبمو گزیدم و با بهت نگاهش کردم..مگه من چی بیان کردم اخه..فقط تمایل داشتم مادرشو اروم کنم…
نگاه بهت زدمو که دید چشماشو محکم باز و بسته کرد..
با لحنی که کمی ملایم تر شده بود اضافه کرد:
-تو کاری که بهت مربوط نیست دخالت نکن…
جلوی مادرجون خجالت کشیدم و سرمو با بغض تکون دادم…
مادرجون اروم و مردد گفت:
-چیکار به این بنده خدا داری..چرا دعوا میکنی…
سرمو بیشتر انداختم پایین..می تونستم جواب سامیار رو بدم ولی هراسیدم باز یه چیز بدتر بهم بگه و بدتر خجالت زده ام کنه….
حتما یه جایی تلافیشو درمیاوردم…
سامیار با قاطعیت اظهار کرد:
-بتونیم بازم مثل دیشامگاه خودمون میاییم..اصرار بیخود نکنین لطفا..سوگل چرا وایسادی بدو دیر شد…
لبخنده تلخی به مادرجون زدم و با آزردهی گونه اش رو بوسیدم که کف دستشو پیچید دور شونه ام و بغلم کرد….
.
اروم زیر گوشم بیان کرد:
-آزرده نشو از کف دستش اخلاقشو که میشناسی..همیشگی همینطور سریعی میکنه اما چیزی تو قلبش نیست…
سرمو اروم تکون دادم که مجدداً با خواهش بیان کرد:
-میدونم تو از پسش برمیایی که تونستی کنارش زندگی کنی..خواهش میکنم یه کاری کن بیاد اینجا..اگه بره و دیگه پیداش نشه من دق میکنم دخترم….
تا میل داشتم جواب بدم صدای سامیار قد بلند از تو حیات اومد که صوتم میکرد…
لبمو گزیدم و تند گونه ی مادرجون رو بوسیدم و گفتم:
-نگاه نگران نباشید..بتونم حتما میارمش..من برم تا بیشتر عصبی نشده..شمارمو که دادم بهتون..باهام درتماس باشین..فعلا خداحافظ….
سرشو تکون داد و پشت سرم اومد:
-باشه دخترم..برو خدا به همرات..مواظب هم باشید..
کف دستمو واسش تکون دادم و دویدم سمت سامیار که بین در ایستاده بود و نگاهمون میکرد….
در خونه رو بست و دوتایی تو ماشین جای گرفتیم…
سامیار تو خاموشی و با اخم هایی درهم و صورتی جدی به جلو خیره شده بود و رانندگی میکرد…
منم ساکت و بی حرف نشسته بودم..
می ترسیدم حرف بزنم و یه وقت پشیمون بشه از بردنم به شرکتش…
غرق فکر از شیشه ی جلو به خیابون خیره شدم..
من هرروزگار بیشتر داشتم تو این گرداب غرق میشدم..
هرروزگار بیشتر کشیده میشدم پایین و هرلحظه نجات پیدا کردنم سخت تر میشد…
عاشقی سامیار مثل یه گرداب عمیق منو تو خودش میکشید و کف دست و پامو میبست…
باید هرچه زودتر کارمو انجام میدادم و میحرکت کردم..
هرچی بیشتر تو این خونه و کنار سامیار میموندم، به همون اندازه هم جدا شدن و دل کندن برام سخت تر میشد….
باید هرچه زودتر تمومش میکردم…….
.
**********************************************
تلفن رو با دلهره تو دستم چرخوندم و نگاهی به ساعت انداختم..
نزدیک اومدن سامیار بود اما قلبم داشت مثل سیر و سکه میجوشید واسه سورن…
دیدهامو محکم روی هم فشردم و قلبو زدم به دریا و شماره شاهین خان رو گحرکت کردم…
حالم حتی از شمارش هم بهم میخورد…
بعد از چند بوق صدای کلفتش با لحنی مسخره تو گوشم پیچید:
-به به ببین کی زنگ زده..چه خبر دختر..دو روزگاره ازت خبری نیست اندیشیدم فراموشمون کردی…
صورتم از حرص تو هم رفت:
-واسه همین اون عکس رو فرستادی؟..
آوای قهقهه ی شیطانیش تو گوشم پیچید و با بدجنسی اضافه کرد:
-اخه باید حواسم باشه تو فراموشمون نکنی..باید هی خودمونو بهت یاداوردی کنم..دلبسته شدی عکس رو؟…
مجدداً صوتی قهقهه اش کشیده شد که تو دلم غریدم:
-انشالله بمیری..بری به جهنم یه دنیا از دستت راحت بشن بی شرف…
آوامو کمی بلند کردم و با حرص اظهار کردم:
-می خوام باهاش حرف بزنم..همین الان…
کم کم صدای خنده اش قطع شد و با تمسخر اظهار کرد:
-عه؟..از کی تا حالا هرچی تو بخواهی باید انجام بشه؟…
دستمو زدم به کمرم و با پوزخند و برای اامان بار بدون ترس و با تحکم بیان کردم:
-از اونجایی که اگه یه تار مو از سر اون پسر کم بشه باید دیگه تو خواب ببینی کف دستت به چیزی برسه….
خاموشیش نشون میداد همچین حرف و لحن محکمی رو از من توقع نداشت…
از خاموشیش شیر شدم و با جدیت بیشتری ادامه دادم:
-اگه فقط یه خراش روی کف دستش بیوفته اونوقت قید همه چی رو میزنم شاهین خان..اگه من الان تو این خونه ام فقط بیاد اینکه سورن حالش خوب باشه..برای اینکه راحت حیات کنه….
.
گوشی رو محکمتر تو کف دستم فشردم و لبمو گزیدم و با کمی مکث بار دیگر اظهار کردم:
-من برای حفاظت از سورن اینجام..اگه قرار باشه من اینجا تو جهنمی که تو فرستادیم کف دست و پا بزنم و سورن هم اونجا عذاب بکشه، اونوقته که….
پریو تو حرفم و با ارامشی تصنعی بیان کرد:
-عه عه..اروم..اروم دختر چه خبرته گازشو گرفتی…
لبمو اینقدر محکم گزیدم که طعم خون تو دهنم پیچید..
داشتم از حرص میمردم..از این فیلم بازی کردناش متنفر بودم….
بی توجه به حرفش غریدم:
-میخوام با سورن حرف بزنم…
خاموشی کوتاهی کرد و بعد چند لحظه اظهار کرد:
-خیلی خب..میگم ترتیبشو بدن..نگران نباش حالش خوبه..هیچ مشکلی نیست…
پوزخنده پررنگی زدم:
-اره از اون حال و روزگارش تو عکس مشخص بود..معلوم نیست دارین اونجا چه غلطی میکنین..بهتره اینو همین اول بدونی شاهین خان..من تا زمانی تو خط تو قدم برمیدارم که خیالم از بابت سورن راحت باشه..اینو هیچوقت فراموش نکن….
-باشه..میگم بهت زنگ بزنن..فقط امروزگار دیگه نمیشه چون فکر کنم سامیار کم کم میاد خونه..باشه برای فردا…
نگاهی مجدداً به ساعت انداختم و سرمو تکون دادم:
-باشه..فردا منتظرم…
قبول که کرد خداحافظی کردم و روی تخت جای گرفتم..
مجدداً عکسی که از طریق تلگرام برام فرستاده بودن رو باز کردم…
سورن روی یه تخت خوابیده بود..رنگش زرد و زیر دیدهاش به شدت گود و کبود شده بود…
نحیفتر از همواره بود و بهش سرم وصل کرده بودن…
دوباره اشک تو نگاهام جمع شد..چقدر نحیف و نحیف شده بود…
.
دلم واسش یه ذره شده بود..بسیار وقت بود که حتی باهاش حرف هم نزده بودم چه برسه متوجه شدنش..
زیرا دو روز با شاهین خان تماس نداشتم و هیچ خبری بهش نداده بودم، این عکس رو واسم فرستاده بود تا بترسونتم…
میخواست نشونم بده که اگه حتی فقط دو روزگار ازم بی خبر بمونه ممکنه هر بلایی سر سورن بیاره…
برادر بیچاره ام بین یه مشت حیوون اسیر بود و اونوقت من اینجا هوای عشق و عاشقی به سرم زده…
چطور میتونستم تو این موقعیت به فکر عاشقی باشم..من باید زودتر سورن رو نجات میدادم…
هر لحظه ای که سورن اونجاست، جونش تو خطره و ممکنه هرکاری باهاش بکنن…
من بخاطره اون اومدم و نباید هدفم یادم بره..
تازه از کجا معلوم حسم به سامیار دو طرفه باشه؟..این مرد تنها جایی که با دخترا کنار میومد، تو تخت بود…
از کجا معلوم منم واسه تخت نخواد..مگه کاری کرده یا چیزی بهم گفته؟..
فقط چراکه همون اول و به زور منو نبرد تو تختش و به خانوادش نامزدش معرفیم کرد، یعنی عاشقم شده؟..
اگه همچین برداشتی میکردم درواقع یعنی خودمو گول زدم و مسخره کردم…
پسری مثل سامیار با توجه به طرز فکرش و گذشته ای که داشته، حتی اگه مستقیم هم میبیان کرد عاشقت شده بازم باید شک میکردی به حرفش….
تبسمه تلخی زدم و باآوای باز و بسته شدن در ورودی از اتاق زدم بیرون…
با صدای سامیار سرمو کشیده کردم ولی یه لحظه احساس سرم گیج رفت..
به زور تعاقلبمو حفظ کردم..چطور می تونست اینقدر ظالم باشه….
.
بازم یه دختر..
یه دختر جمشاهده کرد و خیلی خوشگل که شونه به شونه ی سامیاره من ایستاده بود…
سامیار من؟..
اشک تو نگاهام جمع شد و بغض تو گلوم نشست…
چطور می تونستم اونو متعلق به خودم بدونم؟..من سامیار رو با صد یا شایدم هزار دختری که تا حالا باهاش بودن، شریک بودم…
اون حتی اگه همه ی این کارها رو کنار میگذاشت و فقط تک پر خودم میشد، بازم نمی تونستم این یاد های متفاوت با دختر های رنگارنگ رو از سرش بیرون کنم….
چقدر عاشق شدن تلخ بود..و چقدر عاشق همچین پسری شدن تلخ تر بود…
اب دهنمو به سختی هممسیر با بغضم قورت دادم و یه قدم راهی شدم جلو..
نمی تمایل داشتم سامیار از حال بدم باخبر بشه…
اون هیچوقت نباید از راز قلب من آگاه میشد..اجازه نمیدادم بفهمه…
اروم سلام کردم که دختره کامل برگشت سمتم و اون ابروهای هاشور خورده و کوتاهش رو انداخت بالا….
خودمو زدم به بی خیالی و با آوایی سرد و بی تفاوت بیان کردم:
-خوش اومدین..اقا سامیار شام رو ولیده کنم؟..
درست مثل کلفتی که داره انجام وظیفه میکنه و هیچی دیگه واسش مهم نیست…
غیر از اینم نبود..من اینجا فقط حکم یه کلفت رو واسه سامیار داشتم..
قرار نبود بیاد دوتا حرف و کار ازش تو موقعیت های حساس، هوایی بشم و فکر کنم خبریه…
سامیار هیچوقت عاشق من نمیشد..باید این رو قبول می کردم…
جهانی ما متفاوت بود و هیچوقت یکی نمیشد….
.
سامیار نیم نگاهی بهم انداخت و بعد همینطور که کیف مدارکشو روی کمده جاکفشی میگذاشت گفت:
-ما بیرون شام خوردیم..اگه میز رو چیدی جمعش کنم…
قلبم لرزید..ظالم..نامرد..چطور می تونست…
من اینجا هرلحظه به یادش بودم و با تمام عشقم واسش غذا می پختم و میز می چیدم..اونوقت اون با هرکی که به چشمش خوش میومد میرفت غذا میخورد…..
سوگل این حرفارو ول کن..کاش فقط غذا بود..میخواد با دختره بخوابه..جلوی تو میبرش تو اتاقه کناری و تو باید دق کنی….
گلوم از بغض درد گحرکت کرده بود..
خدایا دیدی من کم درد و بدبختی نداشتم..این یکی دیگه واسم زیاد بود خدایا…
سرمو واسه سامیار تکون دادم و جاده افتادم سمت اشپزخونه و گفتم:
-چیزی احتیاج ندارین بیارم واستون؟..
اونم مثل خودم سرد و بی تفاوت مثل همیشه بیان کرد:
-کارت که تموم شد یه لیوان اب واسم بیار..
چشمی گفتم و با پاهای لرزون راهی شدم سمت اشپزخونه..دلم داشت از جا کنده میشد…
اخ خدایا..احساس می کردم دارم میمیرم..من نمی تونستم نقش بازی کنم..
سامیار با این کارش داشت منو دق میداد…
با دست و قلبی لرزون میز رو جمع کردم و غذایی که واسش پخته بودم رو تو یخچال جا دادم…
چقدر ذوق داشتم واسه امشامگاه..دوست داشتم باز هم دو نفری غذا بخوریم…
تبسمه دردالودی زدم و یه لیوان اب خنک واسه سامیار ریختم و تو پیشدستی گذاشتم…
از اشپزخونه رفتم بیرون و هموقت با قد بلند کردن سرم و دیدنه سامیار و دختره تو اون وضعیت، تمام بدنم شل شد و لیوان به انی از دستم افتاد و با صوتی شکستنش هر سه نفرمون پریدیم…
.
نمی تونستم نگاه از دختره که اویزون گردن سامیار شده بود و با ولع به جون لباش افتاده بود بگیرم…
کف دست سامیار تو گودی کمر دختره قرار گرفته بود و چسبونده بودش به خودش…
هنوز همون جلوی در بودن..سامیار هیچوقت جلوی من همچین کاری نکرده بود…
همواره اول منو می فرستاد تو اتاق و بعد شروع میکرد…
لبمو اینقدر محکم گزیدم که طعم خون تو دهنم پیچید..کاش می مردم اما همچین صحنه ای رو نمیدیدم…
با صوتی شکستن لیوان سرشون چرخیده بود طرفم و با نگاهه خیره شون به خودم اومدم…
نفس حبس شده ام رو بیرون دادم…
دیدههای خیسمو بستم و وقتی چشم باز کردم سامیار از دختره فاصله گحرکت کرده بود و کف دست به کمر منو نگاه میکرد….
دستمو به دیوار گراهی شدم و همینطور که خم میشدم، روی زانوهای شل شده ام نشستم و با صدایی که به شدت میلرزید بیان کردم:
-بب..ببخشید..الان..جمع میکنم…
با اخم هایی درهم و نگاهی عمیق و نافذ، سر تکون داد و بیان کرد:
-اوکی..فقط زود جمع کن و برو تو اتاقت..
می خواستم برم تو صورتش داد بزنم و بگم اینقدر واسه بودن باهاش بی طاقتی؟..که برعکس همواره این ساعت میخواهی خاموشی بزنی؟…
اما نه قلبشو داشتم، نه جراتشو..مگه می تونستم تو روی سامیار بایستم…
تیکه های بزرگ لیوان رو با دست جمع کردم و انداختم تو سطل زباله و جارو شارژی رو از گوشه ی اشپزخونه برداشتم و بقیه ی تیکه هارو جارو کردم….
هرلحظه ممکن بود بغضم بترکه و اونوقت دیگه ابرویی واسم نمیموند…
نمی میل داشتم سامیار چیزی بفهمه..
سریع کارمو تموم کردم و بدون اینکه بهشون نگاه کنم شامگاه بخیری بیان کردم…
با قدمایی که بیشتر به دویدن شامگاهیه بود راهی شدم سمت اتاقا و خودمو پرت کردم تو اتاقم…..
.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن