مهرو با زاری هق زد:
_بابا من قراره سرآشپز شم…توروخدا مانعم نشو.
بابک از خونه بیرون زد:
_فردا پاتو از در خونه بزاری بیرون قلمش می کنم.
روی مبل وا رفت و قطرات اشک بر صورتش جاده گراهی شدند.
او دختر ضعیفی بود…این موضوع را خودش هم قبول داشت ولی هیچ وقت گمان نمی کرد در آینده روزی برسد که قوی تر و محکم تر از زنان اطرافش شود…آنقدر قوی که بهشدتی از زنان و حتی مردان او را تحسین کنند.
آینده که خبر نمی دهد!!
به اتاقش راهی شد و فکر کرد تا چاره ای برای مشکلش پیدا کند ولی نشدنی بود!!
تنها یک جاده داشت….ازدواج با شروین.
ولی اگر شروین هم اجازهی مستقل شدن و کار کردن به او نمی داد چه!؟
سرش را تکان داد و افکار منفی را پس زد.
محال بود به ازدواج با شروین تن دهد.
****
آذرخش روی دو زانو خم شد.
با انگشت ضربه ای به سنگ قبر پدرش زد و زیر لبی فاتحه خواند.
شهربانو و شهلا کمی آن طرف تر کنار قبر حاج عباس، پدربزرگ آذرخش قرار گرفته بودند.
شهربانو به یاد مرد زندگی اش که به ناحق جهان را ترک کرده بود، بهآرامی اشک می ریخت.
آذرخش آهی کشید و سنگ قبر پدرش را شُست.
زیر لبی پچ زد:
_زود بود برای رفتنت بابا…هم برای راهی شدن تو، هم پدربزرگ….توئم مثل پدرت نتونستی نوه ها و نتیجه هات رو ببینی.
موبایلش که زنگ خورد، ایستاد.
جواب آرش را داد و به سمت قبر زن عمویش که برایش همچراکه مادر بود، حرکت کرد.
_بگو آرش.
_کجایی داداش؟؟
_مادربزرگ و عمه رو آوردم قبرستون. گالری رو بسپر کف دست یکی از بچه ها بیا عمارت.
_حله. کاری نداری!؟
در بطری گلاب را باز کرد و موبایل را بین شانه و سرش جای گیر کرد:
_نه فقط ناهارم به تعداد بگیر. عمه چیزی آماده نکرد.
آرش باشه ای بیان کرد و اتصال را قطع کرد.
سوار ماشینش شد ولی چند متری جلوتر نحرکت کرده بود که ترمز کرد.
قصد کرد از همین رستوران حوالیِ گالری که مهرو در آنجا کار می کرد، غذا بگیرد.
اگر می اضافه کرد که قصدش دیدن دخترک بوده است، دروغ ناظهار کرد!!
بعد از اینکه غذا را سفارش داد، روی یکی از صنقلبی ها نشست و به امید اینکه مهرو را ببیند، اطراف را پایید.
کمی گذشت ولی خبری نشد…
پول سفارشاتش که آماده شده بودند را حساب کرد و قصد بیرون راهی شدن داشت که همان هنگام، مهرو وارد رستوران شد.
ایستاد و متعجب نگاهش کرد.
مهرو سر کشیده کرد و جوانی که ناجی اش شده بود را دید.
آرش پیش دستی کرد:
_به به…سلام….خوبی!؟
_سلام ممنونم.
حوصله نداشت و امروزگار برای استعفا دادن وارد شده بود.
می میل داشت رد شود که آرش جویا شد:
_چیزیت شده!؟
_نه!!
_آخه…صورتت….
مهرو پوزخندی زد.
قلبش می میل داشت بگوید همهی کبودی ها و سرخی های صورتم را مدیون نجاتم توسط تو هستم اما بد میشد اگر می بیان کرد.
_چیزی نیست.
آرش حدس می زد به خاطر آن شامگاه باشد:
_نکنه واسه جریان چند شامگاه پیشه!؟
_نه….برو.
_داری می پیزیرای منو….راستشو بگو!!
آرش به خاطر گمان احتمالی اش عذاب وجدان داشت و مهرو از این همه سین جیم کردن و خودمانی شدن، آمپر چسباند:
_آره…به خاطر همون شامگاهه!! شروین به پدرم اظهار کرد یه غریبه منو رسوندِ….نه تنها کبودیِ صورتم که حتی استعفا دادن الانم از موقعیت و کار مورد علاقم از اثرات همون شامگاهه.
چهره آرش در هم شد:
_متاسفم مهرو خانوم….من فقط قصدم کمک کردن بود.
_میدونم…میدونم اما کاش سوار ماشینت نمیشدم…کاش سر راهم پیدات نمیشد.
_کاری از کف دستم بر میاد!؟ واقعاً عذاب وجدان گراهی شدم.
_نه….فقط برو…بیشتر از این شر واسم درست نکن.
آرش قلبخور نگاهش کرد و قبل از گام برداشتن زمزمه کرد:
_معذرت میخوام.
مهرو پلک هایش را بست و سمت دفتر خانم تارخ رفت.
_خوش اومدی خانوم کَلباسی…امروزگار دیر اومدی سر کار.
مهرو بی مقدمه اظهار کرد:
_خانم…لطفا برای آشپزخونه جمشاهده کردتون روی من حساب باز نکنید.
_ولی…چرا آخه!؟ نکنه میخوای همین جا ادامه بدی!؟ اون جا موفق تر خواهی بود مهرو!!
_نه…میخوام از اینجا هم استعفا بدم. نمیتونم دیگه کار کنم.
دخترک این کلمات را با حرص و عصبانیت می اضافه کرد.
قلبش از عالم و آدم پر بود اما چه می توان کرد!؟
جهان به سازش نمی رقصید.
تارخ نگاه غمگینی روانه اش کرد:
_آخه چرا دختر خوب؟؟
با ناخن هایش سر گرم شد:
_یه سری مشکلات خانوادگی دارم…نمی تونم توی محیط بیرون کار کنم.
_میخوای با خانوادت صحبت کنم!؟
تارخ دوست نداشت نیروی زرنگ و کار بلدش را از کف دست بدهد…
مهرو خسته شده از سوال و جواب ها، کلافه اضافه کرد:
_نه خانوم….فقط با استعفام موافقت کنین.
_باشه دخترم….اما یادت باشه هر موقع دنبال کار بودی و تمایل داشتی مشغول شی، درِ اینجا به روت بازه!!
_حتما.
_حقوقت رو هم تا روزی که مشغول بودی به علاوه پاداش به حسابت واریز می کنم.
دخترک ایستاد و قلب کندن از اینجا برایش سخت بود.
محیط رستوران را عاشق شد…و البته بعضی از همکارانش را.
_ممنونم خانوم.
_خیر پیش!!
بیرون حرکت کرد و پس از خداحافظی با همکارانش، بدون مکث به خونه بازگشت.
تمام مسیر را بدون اهمیت به عابرین اشک ریخت.
امروزگار با کف دستان خودش طناب دار را بر گردن آرزوهایش انداخت.
در سویی دیگر آرش تنها در عمارت مادربزرگش قرار گرفته و منتظر خانواده اش بود که از آرامستان برگردند.
عمیقاً در فکر مهرو فرو رفت و بارها خودش و شروین را لعنت کرد.
دخترک بیچاره به چه روزگاری افتاده بود!!
کمی بعد آذرخش در حالی وارد سالن شد که به هممسیر عمه شهلا زیر بازوان مادربزرگش را گحرکت کرده بودند…پیرزن بیحال و ناتوان روی مبل نشست.
آرش متعجب شد و کنار مادربزرگش جای گرفت:
_چت شده دا؟!
《دا: مادر، مادربزگ》
شهربانو سر بالا انداخت و دم کشیدهی گرفت.
آذرخش کت اش را در آورد و اخم آلود جواب آرش را داد:
_طبق معمول اونقدر سر خاک حاجی و بابا گریه کرد و شیون سر داد که دوباره فشارش افتاد و حالش بد شد…هر چی هم میگم بسه انگار نه انگار.
شهلا با قرص های شهربانو و یک لیوان آب از آشپزخانه خارج شد:
_باید حتماً یه بلایی سر خودش بیاره تا از این شیون و زاری ها کف دست برداره.
آرش نچی کرد و او نیز مانند بقیه نگران حال شهربانو شد.
تنها بزرگ خانواده شان همین پیرزن شکسته اما زیبا بود.
ملایم تر از آذرخش و شهلا اظهار کرد:
_مامان بزرگ، داداش و عمه شهلا راست میگن…به فکر خودتن….شما یه چشمت آب مروارید آورده…نباید زیاد به دیدهای دلنشینت فشار بیاری قربونت برم…
کف دستش را فشرد و ادامه داد:
_اصلا نگاهات به کنار…اگه فشارت بیاد پایین و خدایی نکرده بلایی سرت بیاد، میدونی چه به روزگار ما میاد!؟
شهربانو قطره اشک گوشهی چشمش را پاک کرد و خم شد تا پیشانیِ نوهی مهربان و قلبسوزش را ببوسد.
او همهی نوه هایش را دلبسته شد، منتها آرش یک جور خاصی در دلش جا باز کرده بود….از بچگی نزد خودش بود و فرقی با بچه هایش نداشت.
شهربانو با صوتی ضعیفی بیان کرد:
_باشه دَردِت مِن تیام…دیِه اَرس نیریزوم (باشه درد و بلات به دیدهام…دیگه اشک نمی ریزم).
شهلا_والا هر بار که از قبرستون بر می گردیم، دقیقاً این جمله رو میگی…ولی دفعهی بعد، همون آش و همون کاسه ست.
آرش خندید و شهربانو نالید:
_خدا خفت نکنه دختر….تو آخر منو دق میدی!!
شهلا_بفرما!! حقیقت رو که میگم به مَهدعُلیا بر میخوره.
آذرخش تبسم پر رنگی زد.
شهربانو_چی کار کنم!؟ جز گریه کردن چه جادهی دارم که خودمو آروم کنم!؟ قلبم واسه شوهرم بسوزه که به ناحق کشتنش!؟ واسه جهانگیرم بسوزه که عروس خیر نمتوجه شده ام اونقدر عذابش داد تا خودشو راحت کرد!؟ یا واسه جاویدم بسوزه که چندین ساله ازش خبر ندارم…نمیدونم زنده ست…مرده ست.
شهلا همان گونه که میز ناهار را می چید گفت:
_قلبت واسه جاوید نسوزه…اون هر بلایی سرش بیاد تقصیرِ خودشه…زنش و کرشمهی طفلی رو رها کرد و رفت….گلرخ بیچاره واسه کرشمه هم مادر بود هم پدر….آخرشم که خدا دردِ سرطانو انداخت به جونش و از این جهانی لعنتی راحتش کرد.
سپس آهی کشید و زیر لبی ادامه داد:
_قلبت واسه همه بسوزه اِلا منِ بدبخت.
آرش که نزدیکش بود، صوتیش را متوجه شد و پقی زیر خنده زد:
_الهی بمیرم برات شهلا!!
عمه شهلا با خنده نیشگونی از بازویش گحرکت کرد:
_منو مسخره می کنی پدر سوخته!؟
آرش با اینکه به خاطر ساعتی پیش ناراحت بود ولی نمی تمایل داشت آن را در جمع خانواده بروزگار دهد.
بنابراین طبق عادت همیشگی اش، لبخند زد و خنده را بر لب دیگران نیز کاشت.
****
مهرو کنار افسون قرار گرفت و زانوانش را در آغوش کشید:
_خب چی میشه منم باهات بیام!؟ نمی خوام پیش بابک توی خونه بمونم.
افسون لباس هایش را با نظم درون ساک چید:
_قربون شکلت بشم…مسافرت که نمیرم، دارم میرم خاکسپاری عموم…همین یه قوم و خویش رو دارم کلا.
_چرا بابک رو نمیبری!؟
آهی کشید:
_گفتم بهش….اظهار کرد عموت مُرده که مُرده، من نمیام.
_خب من میام باهات که نه تو تنها باشی نه من…خودتم میدونی آبم با بابا توی یه جوب نمیره.
کف دست دخترش را گراهی شد و مهربان بیان کرد:
_مهرو…لجبازی نکن دخترِ زیبام!! بمون اینجا یه شامی، ناهاری، چیزی بزار جلوی بابک…منم دو سه روزگاره از شهرستان بر می گردم.
_مگه بچهست که من غذا براش آماده کنم!؟
_بچه نیست ولی یادت رفته سریِ پیش آشپزخونه رو واسه پختنِ یه نیمرو آتیش زد!؟
لب های دخترک آویزان شدند:
_باشه…کاش حداقل عمو اتابک اینا شهرستان نبودن…می تونستم برم خونهی اونا.
_الهی بمیرم برات…ببین بابک باهات چی کار کرده که اینطور از خونه بیزاری.
_خدانکنه….باز خوبه دو سه روز از فکر شروین افتاده و گیر نمیده بهم ولی مولین قلبم بسیار می سوزه....تازه داشتم سر آشپز می شدم که بابا اینطور کرد.
افسون موهای مهرو رو نوازش کرد:
_غصه نخور فدات شم…چند وقت دیگه آروم شه اجازه میده مجدداً بری سرکار…قلبش از اینکه نزاشتم شروین بیاد خواستگاریت پُره.
افسون کمی بعد آماده شد و به ترمینال راهی شد.
مهرو تا نیمه های شامگاه تنها بود و مدتی که بابک آمد، او خوابیده بود.
از تنهایی می وحشت کرد اما تنها بودن را ترجیح می داد به وقت گذراندن با بابک.
فردای آن شامگاه با کتاب خواندن، خرید و آشپزی کردن که حرفهی مورد علاقه اش بود، خودش را سرگرم کرد.
زیر شعلهی قرمه سبزی خوش رنگ و لعاب و جا افتاده اش را کم کرد….قصد داشت امشامگاه با پدرش دربارهی شغلش بار دیگر صحبت کند.
تمام تلاشش را می کرد که به کار سابقش برگردد.
پس از احوالپرسی با مادرش تلفن را قطع کرد و وارد پذیرایی کوچکشان شد.
با دیدن بابک و شروین که وارد حیاطِ خانه شده بودند، هینی کشید و با سرعت به اتاق برگشت.
دلش به تپش افتاد و کف دست و پای اش شل شدند.
نمی خبر داشت در اتاق بماند یا بیرون برود.
بابک آوایش را پسِ سرش انداخت:
_مهرو!! بیا مهمون داریم.
پلک هایش را بر هم فشرد و در قلب خدا را صدا زد.
کم مانده بود از زاری به گریه بیافتد.
پدرش که مجدداً صدایش زد، اضافه کرد:
_الان میام.
چاره ای نبود….لباس هایش را پوشید و شالش را روی سرش مرتب کرد.
بیرون حرکت کرد ولی نتوانست نفرتِ درون دیدهانش را مخفی کند.
خیره به زمین سلام کرد که شروین با نگاه خریدارانه ای سر تا پای اش را از نظر گذراند:
_سلام مهرو خانم…مشتاق دیدار!!
_دخترم دوتا چایی بیار واسه ما.
مهرو از لحن مهربانِ پدرش متعجب شد:
_باشه.
چایی ها را ریخت ولی آوایشان را از بیرون می متوجه شد.
بی توجه به بحث سیاسیشان، چایی تعارف کرد:
_کاری ندارین با من!؟
بابک_شام آماده کردی؟؟
مهرو_بله.
بابک_خوبه…امشب آقا شروین مهمون ماست.
شروین_نه نه…مزاحم نمیشم….فقط اون امانتی رو بدین، من رفع زحمت می کنم.
بابک کف دست از تعارف کردن بر نداشت:
_محاله بزارم برین!! امشامگاه رو بد بگذرون پسر…دسپتخت مهرو حرف نداره ها!!
سپس رو به مهرو جویا شد:
_امشب چی پختی بابا!؟ گر چه از بویی که میاد مشخصه قُرمه سبزیه!!
مهرو_بله قرمه سبزی پختم.
بابک_به به!! پس بساط شام رو آماده کن.
شروین_بابک خان مزاحم نمیشم.
بابک_مراحمی جوون!!
مهرو حرفی نزد و پس از نگاه پر نفرتی که به شروین انداخت، سمت آشپزخونه رفت.
دلبسته شد با ناخن هایش تمام صورت پدرش و شروین را خط بیاندازد.
سفرهی شام را برایشان چید ولی اشتهای خودش کور شده بود.
سمت اتاقش پا سریع کرد که بابک گفت:
_پس خودت چی بابا!؟ شام نمیخوری مگه!؟
بدون اینکه مکث کند، جواب داد:
_اشتها ندارم.
وارد اتاق شد و تنش را با حرص بر تخت پرت کرد.
صوتی صحبت و خندیدنشان روی اعصاب دخترک خط و خش می انداخت.
در دل خدا خدا می کرد امشب به خیر بگذرد و حرفی از خواستگاری و ازدواجش با شروین پیش کشیده نشود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن