کرشمه اخمی مصنوعی کرد…رو به دایی و شوهرش گفت:
_شما مضطرب نباشید…داداشم قدر زنشو میدونه…در ضمن دست پخت من و زن دایی هم خوبه…که اگه بد بود، شما دوتا همیشه تو خونه گشنه می موندین.
جانا_والا از خداشونم باشه…بهشدتا همین کف دستپخت ما رو هم ندارن و شبا نون و ماست میخورن.
مهرو اصلا دلخور نشد چراکه می اطلاع داشت همه چیز شوخی و طنز است.
تبسمی زد و فضای این جمع را دوست می داشت.
پس از صرف شام، آقایان به حیاط راهی شدند تا بلال آتشی آماده کنند.
جانا تلفن هممسیرش زنگ خورد و به پذیرایی راهی شد تا جواب بدهد.
کرشمه از فرصت استفاده کرد و کف دست مهرو را گراهی شد.
دلسوز و بدون هیچ منظوری گفت:
_میگم اون دختره که خدمتکارتون بود کجاست؟؟ همون که آذرخش صیغه اش کرد.
_اخراجش کرد…صیغه رو هم پس خوند.
نفسش را رها کرد و تبسمی زد:
_خداروشکر….بسیار شاد شدم….امیدوارم رابطه تون روزگار به روزگار باهم بهتر بشه….تو و داداشم هر دوتون لایق خوشبختی هستین….در کنار هم.
گوشه لب مهرو کج شد…
خوشبختی در کنار آذرخش!؟
در نظرش کمی ناممکن بود….
کمی که چه عرض کنم!!
بسیار بهشدت ناممکن بود…
دست دختر عموی آذرخش را نوازش کرد:
_ممنونم ازت….شما خیلی خوبین کرشمه جون.
کرشمه اخم ریزی کرد و با پشت کف دست به شانه مهرو کوبید.
از در صمیمیت وارد شد و گفت:
_برو بابا….چرا جمع می بندی منو!؟ کرشمه صدام کن….من فقط دو، سه سال از تو بزرگترم…خوبیم از خودته.
دخترک لبخند زد و سر تکان داد:
_باشه.
جانا وارد آشپزخانه شد و موبایلش را روی کانتر انداخت:
_حضرت عباسی چقدر بعضیا رو مخ ان!!
کرشمه خندید و روی صنقلبی جای گرفت:
_باز کی رو اعصابت مسیر راهی شده که اینطور دیوونه شدی؟!
جانا کنارش جای گراهی شد و پیشانی اش را فشرد:
_یکی از مشتریام….من میگم نَره، اون میگه بِدوشش!! بهش میگم باباجونِ من این قیمتا آف خوردن، ولی چون مشتریم هستی یه تخفیف دیگه هم زدم برات. میگه نه من زیرا مشتری ثابتتونم باید اصلا این بار رو زیر قیمت باهام حساب کنی.
کرشمه_الله اکبر….اینقدر بدم میاد از چک و زیراه زدن….هر جا میریم خرید میبینم فرهام داره زیراه میزنه، من از فروشگاه خارج میشم.
جانا لبخند زد:
_خدا به دادت برسه….باز خوبه کیسان از زیراه زدن خوشش نمیاد….اگر من جای تو بودم و کیسان جلو نگاهم با فروشنده چراکهه میزد، خودم با پشت کف دست می زدم تو دهنش.
این بار مهرو نیز خندید و با سینی چای کنار آنها جای گرفت.
دیگر استرس نداشت….اکنون به خوبی با جانا و کرشمه می توانست ارتباط بگیرد.
****
چند هفته ای از جنجال بزرگ سروین می گذشت و اکنون همه چیز آرامِ آرام شده بود.
مهرو و آذرخش همچون زوج های معماما بودند و البته هر کدام سرشان به کار خود گرم بود.
مهرو زیرا دیشامگاه تا دیر وقت در رستوران مانده بود، امروزگار زودتر از آنجا خارج شد تا بتواند برای پختن شام خود را به خونه برساند.
وارد کوچه که شد، صنم را مقابل در حیاط شان دید.
جلوتر رفت و خیلی وقت میشد او را ملاقات نکرده بود:
_صنم جون؟؟ حالتون خوبه؟!
چرخید و مهرو را در آغوش کشید:
_سلام عزیزم….خوبم تو چطوری؟؟ دلم برات تنگ شده بود.
کلید انداخت و همجاده یکدیگر وارد شدند.
_خوش اومدین…بفرمایین.
مهرو لباس هایش را تعویض کرد و خرید هایش را در آشپزخانه گذاشت…صنم نیز پس از در آوردن پالتو و شال اش به او ملحق شد.
قهوه را درون فنجان ریخت و روی میز گذاشت:
_چه خبر صنم جون؟!
_خبر که چه عرض کنم!! زیاده….ولی امروز واسه چیز دیگه ای اومدم….آذرخش کِی میاد!؟
خم شد و نگاهی به ساعت انداخت:
_همین موقع هاست که کم کم پیداش شه….میخواین زنگ بزنم بهش زودتر بیاد!؟
_لطف می کنی….چراکه باید زود برگردم.
_چرا؟! حالا شام پیش ما هستین دیگه.
صنم آهی کشید و سر پایین انداخت:
_نه قربونت برم….سهراب نمیدونه اومدم اینجا….بفهمه برام دردسر میشه.
مهرو پکر شد و کف دست مادر شوهرش را گراهی شد:
_به خاطر جریان سروینه مگه نه؟؟
_آره…خدا لعنتش کنه.
مهرو خاموشی کرد و با آذرخش تماس گراهی شد که زودتر به خانه بیاید.
تا رسیدن او، باهم گپ زدند و مهرو شام پخت.
آذرخش که رسید، با دیدن صنم متعجب شد اما کمی نگذشت که جایگزین حیرتش، عصبانیت شد.
زیرا گمان می کرد مادرش در دزمشاهده کردن قالیچه با سهراب و سروین همکف دست است.
اخم آلود مقابل در آشپزخونه ایستاد…مهرو و صنم سلام کردند ولی آذرخش حتی جواب هم نداد.
صنم سمتش راهی شد و او را در آغوش کشید.
این حرکتش برای همه عجیب بود!!
مشتاق دیدار و گراهی شده بیان کرد:
_قلبم برات تنگ شده بود پسرم…خیلی برام عجیبه….سالها ازت دور بودم و ذره ای دلم نلرزید اما توی این یک سال که بار دیگر متوجه شدمت، مهرت بدجور به دلم افتاد…انگار یه تیکهی گمشده از وجودم رو…
آذرخش بازویش را گراهی شد و او را از خود جدا کرد.
میان کلامش بیان کرد:
_کافیه….اینجا چیکار میکنی؟؟ هوم!؟ نکنه اومدی قالیچه رو ببری برای شوهر عزیزت؟!
صنم قلبخور شد و مهرو خود را سرگرم کار کرد.
کف دست آذرخش را گراهی شد و سمت پذیرایی برد….مهرو را نیز صدا زد تا کنارشان باشد.
مرد جوان پا روی پا انداخت:
_از چشمم افتادی صنم.
صنم درمانده اضافه کرد:
_بس کن آذرخش!! عادت کردی واسه خودت ببری و بدوزی؟؟ حرف های منو بشنو….اگه مقصر بودم بعد هرچی دلت میل داشت بگو.
_چیو بشنوم!؟ مگه غیر از اینه که واسه همین اومدی تو خونه ام؟؟ بعد این همه سال درست توی وقتی که سروین میخواد ازم دزدی کنه تو باید حس مادرانه ات گُل کنه و بِشکُفه؟؟
_آره غیر از اینه….به جون خودت که از هر کسی برام عزیزتری….به روح آرش…من هیچی نمی دونستم….چند روزگار پیش ناخودآگاه حرفای یواشکی سروین و سهراب رو گوش دادم و….
آذرخش دستش را در هوا تکان داد:
_الکی قسم نخور…من گوشم از این حرفا پره صنم!!
صنم بهیکبارهی به گریه افتاد و ابروان مهرو از حیرت بالا پریدند.
برگی از دستمال کاغذی به او داد و رو به آذرخش اظهار کرد:
_من قصد دخالت ندارم ولی تو هم داری سریع میری آذرخش….حرفای صنم جون رو بشنو بعد قضاوت کن.
آذرخش پلک بست و ابروانش بیش از پیش به هم گره خوردند:
_دخالت نکن مهرو….من این خانم رو خیلی بهتر از تو می شناسم…گول اشک و آه اش رو نخور.
دخترک زیردیدهی نگاه چپی به او انداخت و سکوت کرد.
صنم سر بلند کرد و گریان گفت:
_به کی قسم بخورم باورت بشه؟؟ سهراب منو منع کرده از مشاهده کردن تو….امروز مخفیانه اومدم خونت چون داشتم دیوونه می شدم….زیرا برام عزیزی و نمیخوام فکر بد در موردم بکنی.
سپس آستین پیراهنش را بالا داد و رد کبودی هایی که بر بازو و ساق کف دست اش بودند، هویدا شدند.
مهرو هینی کشید و صنم بغض دار ادامه داد:
_سهراب و سروین داشتن باهم حرف می زدن که من ناخودآگاه گوش دادم…آتیش گرفتم وقتی نقشه شون رو متوجه شدم…همون موقع با جفت شون دعوا گراهی شدم….سهراب نامردم عین یه حیوون وحشی به جونم افتاد و این بلا رو سرم آورد….بعدشم گفت حق ندارم تو رو ببینم.
آذرخش سر چرخاند و چشمش به رد کبودی و خونمردگی هایی که حدس می زد اثر کمربند باشند، افتاد.
مهرو قلبسوزانه گفتم:
_الهی بگردم….خدا لعنتش کنه.
کف دستان مرد جوان مشت شدند و آرواره هایش را بر هم فشرد.
حال اش از سهراب به هم می خورد.
منفور ترین موجودی که به عمرش دید، قطعاً سهراب هوشمند بود و بس!!
صنم به چهرهی برافروخته و غمگین آذرخش خیره شد:
_به مرگ خودم خبر نداشتم سروین با نقشه اومده تو خونه ات…اون اوایل الکی الکی با باباش دعوا می گحرکت کرد و منم طبیعتاً پشت سهراب در می اومدم ولی نمیدونستم اینا همشون کلک ان.
بینی اش را بالا کشید:
_سروین همین رو بهونه کرد تا از خونه سهراب بزنه بیرون…همه جا هم اضافه کرد با من مشکل داره….اما به خدا قسم من هیچ کاری باهاش نداشتم.
مرد به فکر فرو حرکت کرد.
سروین دروغ اظهار کرده بود که صنم او را آزار می دهد!؟
مهرو لیوان آبی به دستش داد.
پس از خوردن قلوپی آب همچنان ادامه داد:
_سهراب چند باری ازم درباره قالیچه می جویا شد ولی من اظهار بی اطلاعی کردم….نمی دونستم چه فکری تو سرشه….آذرخش….عزیزم….به روح بابات قسم می خورم که بی گناهم و هیچی از این ماجرا نمی دونستم.
صنم دستش را سمت سقف گراهی شد و با اشاره به آسمان اضافه کرد:
_خدات شاهده که جلوی سروین و سهراب از تو دفاع کردم…اصلا برام مهم نیست سهراب کتکم زده و درد کشیدم….همین که ذات شوهرم مشخص شد و فهمیدم توی این جهان هیچ چیزی با ارزش تر از وجودِ تو نیست، برام کافیه….
آذرخش لب بر هم فشرد و کف دستانش تمایل داشتار شکستن گردن سهرابِ حیوان صفت بودند.
خش دار و گحرکت کرده سوال همیشگی اش را از صنم جویا شد:
_می ارزید!؟ حرکت کردن و موندنت با سهراب رو میگم…
صنم هق زد و این بار عاجزانه اعتراف کرد:
_نه….نمی ارزید.
اکنون که اعترافش را متوجه شد، قلبش نرم شد.
خوشحال نشد…ابداً!!
اتفاقاً بیش از پیش غمگین شد.
_از آخر من قاتل این مرتیکه حیوون میشم….ببین کی اظهار کردم!!
_نه قربونت برم….کف دست بهش نزن که برات دردسر میشه…اون همینجورش هم پی یه گزکه.
_طلاق بگیر ازش….خودم هواتو دارم و کمکت می کنم دوباره سر پا شی.
_نمیشه مادر…نمیشه.
_میشه.
_نه پسرم….تو تازه زندگیت سر و سامون گحرکت کرده…نمیخوام سر بارت شم.
آهی کشید و ادامه داد:
_می سوزم و می سازم تا یادم بمونه تاوان عشق اشتباه چیه.
_صنم!!
_ادامه نده آذرخش…اینا رو نگفتم که بخوای نجاتم بدی….گفتم تا فکر نکنی مادرت اونقدر بی معرفت شده که توی بدبخت کردنت دخیل باشه.
آذرخش خاموشی کرد و نفس های کشیده می کشید.
خون خون اش را می خورد.
مهرو مردد اظهار کرد:
_صنم جون من قصد کنجکاوی ندارم…از آذرخشم پرسیدم ولی فرصت نشد برام تعریف کنه…سهراب چرا دنبالِ قالیچهی آذرخشه؟؟
آذرخش از گوشهی چشم او را برانداز کرد:
_بعداً واست تعریف می کنم.
مهرو پکر شد و حس کرد شوهرش چیزی را مخفی می کند.
صنم رو به پسرش اظهار کرد:
_توی گذشتهمون چیز پنهونی نیست که مهرو رو میپیچراکهی و ازش مخفی می کنی!! همین الان خودم براش تعریف می کنم.
نچی اظهار کرد و موهایش را رو به بالا چنگ زد.
صنم نگاهی به ساعت انداخت….هنوز چند ساعتی وقت داشت.
دست مهرو را گرفت و در عالم خیال گم شد:
_سالها پیش حاج عباس ملک زاده و حاج سلیم هوشمند باهم شریک میشن و یه حجرهی فرش فروشی باز می کنن…حاج عباس، پدر جهانگیر و پدربزرگ آذرخش بود….حاج سلیم هم پدر سهرابه. چند وقت بعد، پسراشون رو میارن توی مغازه کنار کف دستشون که چم و خم کار رو یاد بگیرن.
نفسی گرفت و به فرزندش خیره شد:
_اون موقع، جهانگیر مثل الانِ آذرخش بسیار زرنگ و موفق بود….برعکسِ سهراب. سهراب یه جوون عیاش بود و البته از جهانگیر خوشتیپ تر و خوش چهره تر….یه زبون باز قهار که می تونست به راحتی هر دختری رو جذب خودش کنه.
آذرخش سر چرخاند و چقدر از گوش دادن اتفاقات گذشته متنفر بود…
کلمه به کلمهی سخنان صنم روح و روانش را می خراشیدند.
خانه در خاموشی کامل بود و فقط صنم صحبت می کرد.
صنم_یه روز من و مادرم به مغازهشون راهی شدیم تا برای جهیزیه ام فرش بخریم. اامان بار اونجا سهراب و جهانگیر رو مشاهده کردم….جهانگیر نگاه می دزدید و به اظهار کردهی خودش همون موقع توی نگاه اول عاشقم میشه. ولی نگاه من روی سهراب بود….جوون خوش بر و رویی که بی هیچ خجالتی بر اندازم می کرد و تبسم های دخترکُش می زد.
صنم، برخلاف دیگر کسانی که از عشق و عاشقی شان برای بقیه تعریف می کردند، چهره اش شاد و بشاش نبود.
غم خاصی در مردمک هایش موج می زد.
صنم_اون نگاه ها….اون تبسم ها….جرقهی آشنایی ما رو زدند….من و سهراب یواشکی و دور از دیده خانواده هامون با هم آشنا شدیم…مشاهده کردارامون ختم می شدن به راهی شدنم توی مغازه شون و اومدنِ اون به کوچه بن بستِ پشت خونه مون…بهشدت زود دلمو بهش باختم….تو همین حین جهانگیر تصمیم می گیره بیاد تمایل داشتگاریم.
مهرو با دقت گوش می داد و آذرخش….
هوای این اتاق برای مرد جوان خفه کننده و مسموم بود.
خاطرات لعنتی همچون پیچکی اطراف گلویش می پیچیدند و آن را به بند می کشیدند.
دو دکمه بالایی پیمسیرنش را باز کرد و پس از برداشتن بطری مشروب سمت پنجره راهی شد.
صنم_سهراب وقتی گوش داد رفیقش اومده خواستگاریم قاطی کرد اما جهانگیر خبر نداشت که ما با هم در ارتباطیم. یه روزگار قرار گذاشت توی کوچه…دیوونه بازی در آورد و بیان کرد جهانگیر رو میکُشه….از بخت بد، همون موقع برادرم آصف سر میرسه و من و سهراب رو کنار هم میبینه….سهراب دَر میره و من میمونم و سیلی ای که از برادرم به صورتم قرار گرفت.
مهرو متعجب شد:
_ای وای…برادرتون شما رو با هم دید؟!
_آره دید و خب طبق اخلاق و فرهنگ اون موقع، اول با من دعوا گراهی شد بعد بدون اینکه به خانواده مون خبری بده، حرکت کرد سراغ مغازهی سهراب اینا….سهراب رو می شناخت و نگم از بَلوایی که به پا کرد…
آذرخش مقابل پنجره توقف کرده بود و مشروب می نوشید.
صنم_آصف میره به فرش فروشی و اونجا فقط حاج عباس و حاج سلیم رو می بینه…با حاج سلیم درگیر میشه که چرا پسرت دور ناموس ما می پلکه!؟ نمیدونی مهرو….نمیدونی چقدر از لفظ ناموس متنفرم…کاش مردا درک کنن که ما ناموس شون نیستیم و مثل خودشون یه انسانیم.
مهرو تبسم تلخی زد…این درد نیز برایش آشنا بود:
_منم همینطور….داشتین می اضافه کردین…بعدش چیشد!؟
_آصف که با حاج سلیم درگیر میشه، حاج عباس میاد مداخله می کنه….آرنج آصف بی هوا به سینهی حاج عباس می خوره و از پله ها پرت میشه پایین….حاج عباس، پدر جهانگیر در دم میمیره و برادر من به جرم قتل میوفته زندان.
حدس زدن بقیه ماجرا کار سختی نبود.
دخترک متاسف شد و سری تکان داد:
_چه بد.
صنم_جهانگیر از برادرم کینه به قلب گرفت و حرفش یه کلام بود…قصاص!! پدرم تمام تلاشش رو می کرد که تک پسرش اعدام نشه…سهراب توی این مدت، کم و بیش سراغ من میومد اما بابام نمیذاشت از خونه برم بیرون.
مهرو بازوانش را بغل زد و رو به آذرخش اضافه کرد:
_میشه پنجره رو ببندی!؟ هوا بسیار سرده.
مرد جوان پنجره را بست و بر جایش قرار گرفت.
صنم_توی همین حِیث و بِیث جهانگیر به بابام پیشنهاد میده که در ازای ازدواجش با من از قصاص آصف می گذره…بابامم با سر قبول کرد.
قطره اشک صنم فرو ریخت:
_به قول آذرخش….من اولین بار توی خانوادهی خودم قربانی شدم….قبول دارم که مقصرم…اگه با سهراب وارد رابطه نمی شدم هیچوقت برادرم قاتل نمی شد. ولی….چه میشه کرد!؟ سهراب وقتی میشنوهه میخوان من رو خون بس کنن، با جهانگیر درگیر میشه. حاج سلیم بهش میگه که منو خون بس نکنه اما اون حرف خودش رو میزد.
مهرو در همین میان سری به غذایش زد و بار دیگر برگشت.
هوا رو به تاریک شدن می حرکت کرد…
صنم_من زن جهانگیر شدم و زیستن اجباریم شروع شد. برادرم از بند رها شد و من توی قفس پدر آذرخش زندانی شدم. قانوناً زن جهانگیر بودم ولی قلبم گیرِ سهراب بود.
دخترک به خود جرئت داد و جویا شد:
_آقا جهانگیر می دونستن که بین شما و سهراب چی گذشته!؟ بهتون سخت نمی گراهی شدن یا اذیتتون نمی کردن؟؟
آذرخش پوزخندی زد:
_اذیتش کنه!؟ بابام واسه صنم خانم جون می داد!! اولین عروس خون بسی بود که شوهرش میذاشتش روی سر و حلوا حلواش می کرد.
صنم این بار قلبخور نشد چراکه پسرش حقیقت را می گفت.
صنم_حق با آذرخشه…جهانگیر می دونست من قلبم با سهرابه ولی ابداً اذیتم نکرد…در عوضش اینقدر بهم محبت کرد که عاشقش بشم و فکر سهراب از سرم بیوفته….اون عشقش رو خالصانه به من هدیه می کرد و من همیشه نامتوجه شده می گحرکت کردم اش.
ریتم تنفس مرد جوان به هم ریخت و مشروب را یک نفس سر کشید.
صنم_بعد از ازدواج مون جهانگیر شراکتش رو با سهراب و حاج سلیم به هم زد….سهراب از روی طمع و لجبازی می تمایل داشت سهم جهانگیر رو بالا بکشه و همین باعث یه دعوای دیگه شد….در آخر جهانگیر به جای سهمش، همین قالیچه ای که پیش آذرخشه رو برداشت برای خودش….کف دست گذاشت روی با ارزش ترین و قدیمی ترین قالیچهی حجره!!
چشمان مهرو بر نقطه ای ثابت ماند و گنگ پرسید:
_خب چرا سهراب دیدهش دنبال این قالیچهست!؟ مگه سهم آقا جهانگیر نبود؟؟
صنم_بود….الانم حق آذرخشه….ولی خب سهراب از روی لجبازی و طمع، دلش نمی خواست اون رو به جهانگیر بده….زیرا به اظهار کردهی خودش جهانگیر دوتا گوهر با ارزش رو ازش گراهی شده بود…یکی من و یکی قالیچه. سهراب معتقد بود حالا که جهانگیر با من ازدواج کرده دیگه نباید سهم اش رو طلب می کرد. اما الحق و الانصاف اون قالیچه حق جهانگیر بود…سهم اش از فرش فروشی بود و ربطی به ازدواج ما نداشت.
مهرو_درسته….بلاخره اون خدابیامرز سرمایه اش رو توی فرش فروشی گذاشت….اون قالیچه حق آقا جهانگیر بود و به نظرم سهراب زیاده خواهه.
صنم تایید کرد و ادامه داد:
_یک سال بعد سهراب با یه دختر به اسم فرخنده ازدواج کرد…سروین و شروین بچه های فرخنده و سهرابن. توی اون مدت جهانگیر به خاطرم با همهی خانواده اش در افتاد اما من قلبم با اون زیستن نبود و هیچ جوره قلببسته اش نشدم. خودمم اجازه ندادم بچه دار بشیم. حتی قبل از آذرخش، یک بار ناتمایل داشته باردار شدم و دور از دیده شوهرم بچه رو انداختم.
آذرخش خودش را با مشروب خفه می کرد تا سرش داغ شود و سخنان مادرش را نشنود.
از اینجا به بعد تلخ بود….سخت بود، سختت تر شد…
صنم_جهانگیر که مشاهده کرد من هیچ جوره باهاش کنار نمیام برام شرط گذاشت…قول داد اگه دوتا بچه براش به دنیا بیارم، طلاقم میده….در واقع می خواست منو پابند زندگیِ اجباریش کنه.
مهرو نگاه غمگینی به آذرخش انداخت.
از کنار صنم کشیده شد و در حوالی همسرش قرار گرفت.
بطری ویسکی را از کف دستش گرفت و آهسته پچ زد:
_بسه….بهشدت خوردی….حالت بد میشه.
می اطلاع داشت همسرش با این نوشیدن های پی در پی، سعی در آرام شدن و فراموش کردن گذشته دارد.
آذرخش اخم غلیظی کرد و رگ پیشانی اش برجسته شد:
_بده من اون وامونده رو!!
صنم در خاموشی به آنها خیره بود و مهرو بطری را پشت سرش قایم کرد:
_کافیه…فردا مجدداً میخوری….اگه با گوش دادن این حرفا اذیت میشی برو بالا.
گوشه لبش کج شد و با حرص اظهار کرد:
_اذیت میشم!؟ چرا اذیت بشم وقتی تک تک این صحنه ها رو به دیده مشاهده کردم!؟
سپس به جلو خم شد و تنش را به تن او نزدیک کرد.
در یک حرکت بطری را از چنگ مهرو قاپید و چپ نگاهی به او انداخت.
دخترک لعنتی به خود فرستاد.
چرا دل برای این مرد سنگدل می سوزاند!؟
صنم با تردید لب باز کرد:
_آذرخش جان…مهرو به فکر خودته. خب مشروب نخور دیگه.
انگشت شست اش را روی لبش کشید و بی توجه به جملهی صنم، دو رگه پچ زد:
_داشتی از شرط بابام می اضافه کردی.
مهرو قلبخور از او رو گراهی شد و سمت مادر شوهرش چرخید.
صنم_من اون موقع به آینده فکر نمی کردم….به اینکه چه بلایی سر بچه هام ممکنه بیاد. قبول کردم و دوتا بچه براش به جهان آوردم تا از بندش رها بشم….دوتا پسر. بچه هایی که هیچ حسی بهشون نداشتم و حتی شیر خودمم به اونا ندادم. جهانگیر بعد از تولد آرش زد زیر حرفش…امروزگار و فردا می کرد که طلاقم نده. تا سه ساله شدن آرش خدابیامرز به همین منوال گذشت و بعدش جهانگیر یه تصادف وحشتناک کرد.
دخترک متعجب شد و شنیدن این حکایت ها برایش تازگی داششتابزده.
صنم_چند ماه پرستاریش رو کردم و همون موقع ازش قول گراهی شدم بعد خوب شدنش طلاقم بده. این بار زیر حرفش نزد و طلاقم داد. شبی که از جهانگیر جدا شدم یه خواب راحت کردم ولی نمیدونستم چی در انتظارمه و آینده ام اینطوری میشه. قلبم برای بچه ها تنگ می شد اما نه اونقدر که آزار دهنده باشه چراکه توی تمام مدتی که کنارشون بودم سعی کردم بهشون اُنس نگیرم. همواره به خودم تشر می زدم که این دوتا بچه تخم و ترکهی جهانگیرن….عامل بدبختیم!!
دل آذرخش مچاله شد.
مادرش در زمان کودکی دلدادگی و علاقه اش را از آنها دریغ کرد…
و اکنون پس از این همه سال به خاطر آورد که فرزندانی دارد!!
ظاهرا صنم پشیمان شده بود و قصد داشت حق مادرانه اش را ادا کند…
صنم_الان بهشدت پشیمونم که بچه هام رو رها کردم….آرش که رفت…ولی حاضرم جونم رو بدم که خاری به پای آذرخش نره.
مرد سر چرخاند و از مادرش نگاه گراهی شد.
مهرو نگاه پر غمی به آن دو انداخت.
صنم_چند ماه بعد از جدایی ما، فرخنده و سهراب هم جدا شدن ولی خدا به سر شاهده که روحمم خبر نداشت. یک بار سهراب رو متوجه شدم و از زبونش متوجه شدم که جدا شدن…همون متوجه شدار باعث پر رنگ شدن رابطهی قدیمی ما شد….دلدادگی کهنهمون، نو شد و بار دیگر جون گحرکت کرد. مشکلی با بچه هاش نداشتم اما اونا هیچوقت منو به عنوان مادرشون نپذیرفتن. سهراب قول داد به زودی میاد تمایل داشتگاریم تا باهم ازدواج کنیم که یهو….
آذرخش سرفه ای مصلحتی کرد و بین صحبت صنم پرید.
به صورتِ ساختگی دقت کرد و رو به مهرو بیان کرد:
_بوی سوختگی میاد….غذا روی شعله داری؟!
دخترک چند بار متوالی هوا را بو کشید و سوی آشپزخونه جهید:
_وای نکنه غذام ته گرفته!؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن