به آنی فروغ چشمان خستهی حاج سعید خاموش شد و جایش را به برق اشک داد…
اردلان نمیتوانست تحمل کند شکستن پدرش را.
– حرکت کرده که حرکت کرده، فدای سرتون آقاجون اصلا مهم نیست، خودم نوکرتونم به خاک مامان قسم…
اامان قطره اشک که از گوشهی نگاه پدرش سرازیر شد، ادامه داد:
– به خدا آقاجون فقط لب تر کنین، شده میرم خاک کانادا رو به توبره میکشم پیداش میکنم و دست و پا بسته میارم میندازمش جلو پاتون… فقط اینجوری گریه نکنین آقاجون… دلم میخواد وایسته اینجوری میبینمتون… تو رو خدا آقاجون…
پیرمرد میان اشک، تبسم نرمی بر لب نشاند. اردلان کوه بود… شیر مرد بود… میشد حاصل عمرش را اینطور رشید و غیور مقابلش ببیند و تبسم نزند؟
اصلا به جهنم که آن یکی فرزندش ناخلف و تو زرد از آب دروارد شد! مگر همهی میوههای یک درخت سالم به ثمر میجای گرفتند؟!
– نه بابا جان، نمیخوام پیداش کنی. حرکت کرده که حرکت کرده فدای سرت. تا تو رو دارم غمی ندارم شیر پسرم. تاج سر منی ارقلبان… حتی اسمت گرمای امید میده به دل این پیرمرد…
از روی صندلی برخاست، خم شد و کف دست پدرش را آرام بوسه زد.
– شما تاج سر منید آقاجون… انشالله صد و بیست سال سایهتون روی سر من باشه. هیچ غصه نخورید، خودم غلامیتونو میکنم… کم زحمت نکشیمتوجه شد برای من، حالا نوبت منه جبران کنم.
#پینار
#پارت65
حاج سعید با آهستهشی درونی به کف دست پروردهی زهرا خانم خدابیامرز مینگریست.
– از این به بعد تو بزرگ این عمارتی پسرم، من میخوام زیر سایهت استراحت کنم.
ارقلبان کنار پدر جای گرفت.
– شما ملایمش داشته باشین، حالتون خوب باشه؛ من کل شهرو واسهتون سایه میکنم.
– زنده باشی بابا جان. فقط نگرانی من از یه چیزه.
– چی؟ بگید تا رفع و رجوعش کنم. آب تو قلبتون تکون نخوره.
– یگانه… حالا که اون مردک نمک نشناس بیغیرت راهی شده، تکلیف یگانه چی میشه؟
ارقلبان هیچ فکری نداشت!
– نمیدونم… واقعا نمیدونم آقاجون!
حاج سعید با نرمی ادامه داد:
– ده سال عمر و جوونیش راهی شده، حالا هم که کسی رو نداره طفل معصوم. توی تمام این سالها دختر بوده برای من و مادر خدابیامرزت. پای درد و دل مادرت جای گرفت… مرهم گذاشت به زخممون… کم خدمت نکرده به ما!
با اینکه ارقلبان قلب خوشی از تعریفهای پدرش راجع به یگانه نداشت ولی نمیتمایل داشت در این وضعیت باعث حال بد او شود پس زبانش را کنترل کرد و بیان کرد:
– چی کار میشه کرد آقاجون؟!
حاج سعید دست ارقلبان را گحرکت کرد.
– خدا رو خوش نمیاد روی هوا بمونه… تکلیفش باید معلوم شه. لااقل بقیهی عمرش تلف نشه.
– چه کاری از دست من برمیاد آقاجون؟
– بیافت دنبال کاراش، طلاقشو بگیر!
پاک کن اسم اون لکهی ننگو از شناسنامهش!
#پینار
#پارت66
او چنین کاری کند؟! اردلان گنجی… طلاق زنِ برادر خائنش را بگیرد؟!
همان زنی که ده سال پیش به او خیانت کرد؟! حتم داشت که پدرش از فرد مناسبی درخواست این کار را نکرده است!
کمی در چشمان حاج سعید که با مهر نگاهش میکرد خیره نگریست و لب گشود.
– این منمها آقاجون! اردلان! دارین به من چنین حرفی میزنینها!
حاج سعید دست فرزندش را فشرد.
– بله که میدونم تویی! ارقلبان گنجی، پسر من!
برای همین ازت میل داشتم این کارو انجام بدی و مطمئنم خوب انجامش میدی، زیرا از یه مرد خواهش کردم…
– اما من…
میتمایل داشت (نه) بگوید، خیلی واضح و مبرهن! بسیار شفاف و صیقلی! یک (نه) کاملا گویا!
ولی حاج سعید پیشدستی کرد و میان حرفش پرید.
– به خاطر من پسرم… بذار من وجدانم آسوده باشه و شامگاه که سر رو بالشت گذاشتم نترسم از اینکه اگه دیگه بیدار نشدم دِینی از این دختر به گردنمه…
– این چه حرفیه آقاجون، زنده باشید صد و بیست سال.
– اینا که تعارفه. بگذریم از تعارف، بگو انجامش میدی و خیال منِ پیرمردِ آفتاب لب بومو راحت کن.
با این سخنان پدرش مقاومتش شکست! برای مادرش که نتوانسته بود کاری کند… دو ماه در بدترین شرایط حتی نتوانسته بود کنار پدرش باشد؛ حالا اگر این خواستهاش را هم رد میکرد دل خودش آرام نمیگراهی شد.
#پینار
#پارت67
به ناچار کف دست روی کف دست او نهاد و به لبخندی مهمانش کرد.
– دیده، شما امر کنین فقط، اطاعت کردنش از من.
– عُمر منی پسر…
حاج سعید خوب میدانست انجام این کار ممکن است چقدر برای اردلان سخت باشد، این را اضافه کرد و باز چشمان مهربانش به اشک نشست.
– آقاجون، باز گریه چرا؟ من که هر چی بیان کردین، گفتم دیده.
– همین چشم گفتنات آتیشم میزنه… بد کردم در حقت اما خدای من شاهده که همهش به خاطر خودت بود… به روح زهرا قسم که تو رو بیشتر از جونم دوست داشتم و دارم همیشه…
اردلان نفس عمیقی کشید و برخاست، خم شد و سر پدر را به سینه فشرد.
– حرفشو نزنین آقاجون… گذشته تموم شده… و یادتون باشه مقصرش شما نبودین پس خودتونو سرزنش نکنین.
حاج سعید از او جدا شد و فقط اضافه کرد:
– کاش یه روزگار بفهمی اون مقصر نبوده…
و بدون توجه به دیدهان گرد شده و دهان باز ارقلبان قد بلند شد و رفت و روی تختش دراز کشید.
– خسته شدم… باید یه کمی بخوابم.
و ارقلبان رسما لب فرو بست و از اتاق بیرون رفت. هرطور شده باید سر در میآورد از این راز سر به مهر! با خود عهد کرد که به هر نحو شده بفهمد چه گذشته بر سرشان…
#پینار
#پارت68
یگانه در آشپزخونه پشت میز چهار نفرهی غذاخوری نشسته و چای مینوشید که ارقلبان هم وارد شد و روی صنقلبی کناریاش نشست.
ناریه خانم با عطوفت رو به او نمود.
– چای بریزم براتون آقا؟
– هایپ نداریم تو یخچال؟
– بله داریم.
– یه هایپ بهم بده لطفا.
ناریه خانم سر یخچال حرکت کرد و هایپ را آورد و روی میز جلوی ارقلبان گذاشت.
ارقلبان نیز تشکر کرد و هایپ را باز کرد و نوشید.
هر دو در خاموشی قرار گرفته و در افکار خود غرق بودند. همچنین به طرز عجیبی قلبشان میتمایل داشت از ذهنیات فرد مقابل سر در بیاورند.
ناریه خانم خاموشیشان را شکست.
– ناهار و بکشم براتون؟ حاجآقا غذا خوردن قبلا.
یگانه تبسم زد.
– من میخوام یه چای دیگه بخورم، ببین اگه آقا ارقلبان میل دارن براشون بکش.
اردلان هم پاسخ داد:
– فعلا نه!
ناریه خانم پیشامگاهند را باز کرد و تا زد و درون کشو گذاشت.
– پس اجازه هست من امروزگار زودتر برم؟ پسرم امشب قراره بیاد متوجه شدنم…
جارو زدم، گردگیری هم کردم. ظرفا رو هم شستم. ناهار هم که باقالی پلو با ماهیچه پختم براتون روی گازه.
یگانه برخاست تا برای خودش چای بریزد.
– خسته نباشی ناریه جان، برو عزیزم به سلامت.
ناریه میتمایل داشت اجازهی ارقلبان را هم داشته باشد، به هر حال آقای جدید عمارت بود!
– اجازه هست آقا؟
اردلان اضافه کرد:
– بله، حتما.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن