انگشت اشارهاش را روی بینی اش گذاشته و هیس گفت.
اخم بانمکی کرده و گفت:
– دو دقیقه حرف نزن بذار ببینم میتونم دوهزار کاسب شم یا نه. از خودت که خیر نمتوجه شدیم بزار حداقل از قهر و آشتیت یک خیری به ما برسه.
لبش را گزید و لبخند زد. شوخی های این دختر کم از جدی بودنش هم نداشت.
ارقلبان نگاهش کرده و در حالی که جای بوسه اش را آنالیز می کرد لبخندی کج زده و گفت:
– شیرینی شما محفوظه. هر کی ندونه من می دونم ناز این خانوم چقدر سخت فروش میره.
یگانه خیره به نگاهش شد. تبسم شیطانی زد و در جوابش طوری که خودش بشنود گفت:
– ناز خریدن مثل اینکه دوس داری آقای دکتر، مگه نه؟
– چرا که نه؟ شما می فروشی خانوم دکتر؟
رو برگرداند و در حالی که به مینا و لهراسب نگاه می کرد، آهسته لب زد.
– پس حالا حالا ها باید بیوفتی دنبال کاراش دکتر جون. من به همین راحتیا نمی فروشمش.
منتظر جواب اردلان نمانده و با خباثت لبخندی زده و از کنارش دور شد. پسرک خیال کرده بود به همین راحتی می تواند قلبش را به کف دست بیاورد.
باید به آقای دکتر خوش خیال درسی می داد که تا زنده است فراموش نکند…
#پینار
#پارت647
فصل پنجم: تزویر
صوتی ناریه که دوان دوان نزدیکش میشد باعث شد کف دست از قلمه زدن بکشد. ناریه کف دستش را روی تلفن گذاشته و با نفسی که به سختی بالا می آمد اظهار کرد:
– حاج سعیدن خانم، کارتون دارن.
کف دستکش ها را از کف دستش خارج کرده و تلفن را از ناریه گراهی شد. تلفن را کنار گوشش گرفته و بشّاش اظهار کرد:
– بهبه! سلام آقاجون، خوبید؟
– سلام بابا جان، خوبم دخترم. شما چطورید، ارقلبان خوبه؟ همه چی رو رواله؟
نفس عمیقی کشید. قلبش نیامد پیرمرد را نگران کند برای همین افسرده تبسمی زده و با هیجانی که در لحن و صدایش سفت و سخت ریشه دوانده بود همه را تایید کرد.
مشغول گپ زدن شدند و حاج سعید از همه چیز سؤال کرد.
از اوضاع منزل گحرکت کرده تا کار و بار اردلان. او هم تمام و کمال جواب داد.
کم کاری های ارقلبان و اتفاقاتی که در غیابش افتاده بود را فاکتور گحرکت کرده و خیال حاج سعید را راحت کرد.
حاج سعید آوایش را صاف کرده و با خندهای گرم و صمیمی اضافه کرد:
– انقدر گرم گپ و گفت شدیم اصلا یادم راهی شد برای چی زنگ زده بودم ، راستش بابا جان زنگ زده بودم بگم دیگه کمکم شما هم راه بیافتید. کارای مراسمتون تقریبا تموم شده.
تعجب صورتش را در برگرفت. باورش نمیشد اینقدر زود مقدمات جشن عروسیشان فمسیرم شود.
– انقدر زود آخه آقاجون؟ الآن دیگه آخر ساله کلی کار عقب مونده دارم من اینجا، بعد هم الآن ارقلبان چند شبه پشت سر هم شیفته فکر نکنم بتونیم به این زودی ها مسیر بیافتیم.
#پینار
#پارت648
حاجدسعید نچی کرد و اظهار کرد:
– چیزی که زیاده کاره بابا جان الحمدالله محتاج که نیستین.
یک ماه آخر و مرخصی بگیرید بیاید روستا. هم به شما خوش میگذره هم اینجا یه کم حال و هواتون عوض میشه.
هنوز جواب قطعی نداشت. باید موضوع را پیش از اینکه جواب آخر را بدهد با اردلان در میان می گذاشت.
مکالمهاش را با حاج سعید تمام کرده و تلفن را به کف دست ناریه داد.
به سمت گلدانش رفته و آن را هم به جمع گلدان های دیگری که قلمه زده بود ملحق کرد.
بالاخره بعد از چند ساعت کار و تلاش توانسته بود پیچکهایش را سر و سولین دهد.
لبخندی زده و بارضایت از نتیجه کار آن ها را یکی یکی به گلخونه کوچکی که گوشه حیاط ساخته بود منتقل کرد.
کف دستانش را میشست که با مشاهده کردن ماشین اردلان تبسمی زد.
ضربان دلش بالا حرکت کرده بود و لبخند لحظهای از روی لبش کنار نمی حرکت کرد.
بعد از چهل و هشت ساعت شیفت، رفع بیقراری فقط برایش در آغوشی گرم خلاصه میشد.
با دو خودش را به ارقلبان رساند. چهرهاش خسته و موهای کشیدهش که دور گردنش ریخته بود چهرهاش را خسته و آشفته تر نشان میداد.
با دیدن یگانه تبسمی روی لب ارقلبان رسید. کف دستانش را از هم باز کرد و با صوتی رسا و بمش اظهار کرد:
– بیا اینجا ببینم دردونه.
یگانه تبسمی زده و نزدیکش شد. خودش را میان بازوهای پهن مردش جا داده و دستش را دور شانه های ستبرش پیچید.
– خسته نباشی آقای دکتر.
#پینار
#پارت649
اردلان ریز خندید. با دو انگشت اشاره و وسطش بینیاش را کشیده و بوسید. شاکی کف دست به سمت بینیاش برد که اردلان اضافه کرد:
– مگه میشه تو رو ببینم خسته باشم آخه یه دونه؟
از تعریفش گونه هایش گل انداخت لب گزیده و تنها مشتی آرام به شانهاش کوبیده و جوابش چلانده شدن در آغوش اردلان بود.
وارد خونه شدند. ارقلبان پله هارا بالا رفته و او برای آماده کردن صبحانه جادهی آشپزخونه شد.
با مشاهده کردن ناریه لبخندی زد، آستین هایش را بالا زد و اظهار کرد:
– ناریه خانوم میشه یه دونه از اون قهوه های خوشمزهت درست کنی؟
ناریه لبخندی زد. نگاهی اظهار کرده و بی فوت وقت مشغول شد.
آماده کردن صبحانه برای اردلان زیاد طول نکشید. بشقاب نیمرو و گوجه را داخل سینی چیده و رو به ناریه کرد و اظهار کرد:
– ناریه خانوم قهوه آماده شد بیارینش بالا لطفا.
– دیده خانوم جان.
سینی را برداشته و جادهی اتاق خواب ارقلبان شد که در این چند شب تبدیل به اتاق خواب مشترکشان شده بود.
اتاق خوابی که تنها استفادهاش فقط و فقط برای خواب بود…
ضربهای به در زده و وارد شد.
با مشاهده کردن بالا تنهی لخت و خیس اردلان گونه هایش رنگ گحرکت کرد ولی نگاه نگرفت.
ارقلبان با دیدنش تبسمی زد. در جایش جای گرفته و بیان کرد:
– بهبه چه کرده دردونه.
میز عسلی را کنار تخت و سینی را رویش گذاشت.
#پینار
#پارت650
در حالی که برای ارقلبان لقمه میگرفت، نفسی کشید و گفت:
– امروزگار آقاجون زنگ زد اردلان.
ارقلبان در حالی که آب پرتقالش را سر میکشید، نگاهش کرد. لقمه را گوشهی لپش گذاشته و منتظر نگاهش کرد که ادامه داد.
– گفتش که کارای جشن تقریباً تمومه. ازمون میخواد ما هم بریم پیشش روستا.
ارقلبان لقمهاش را پایین فرستاد. کف دستی دور لبش کشیده و اضافه کرد:
– خب اینکه بهشدت خوبه. چیش اخمات و تو هم کرده؟
لقمه را به سمت ارقلبان گحرکت کرده و گفت:
– آخه این موقع سال ارقلبان کی عروسی می گیره؟ تو اوج خونه تکونی و شلوغی کارها.
اردلان خندید و به شوخی گفت:
– خب این کجاش بده؟ بهتر، مهمون کمتر، خرج هم کمتر.
نیشگونی از بازویش گرفته و اظهار کرد:
– اع اردلان، آخه وقت شوخیه؟ من جدیام.
دور لبش را مجدد پاک کرده و کف دست از خوردن کشید. دستان سردش را میان کف دستان گرم و مهربانش گحرکت کرد.
خیره به نگاهش که پر از اضطراب بود بیان کرد:
– مضطرب چیای تو آخه یگانه خانوم؟ مگه من مرده باشم که غم اینجوری تو چشات خونه کرده باشه.
اخم کرده “خدا نکنه”ای زیر لب اضافه کرد. لقمه را داخل سینی گذاشته و با غرغر شروع کرد و از قلبواپسی هایش بیان کرد.
از ترسی که داشت از کارهایی که هنوز انجامشان نداده بود.
از مهمان هایی که دعوتشان نکرده بود و هزاران هزاران نگرانی ای که برای دل کوچکش زیادی بزرگ بودند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن