زنِ مو بلوند، با تبسمی که کمی روی صورتش جا خوش کرده بود، از صنقلبیِ بغل بلند شد و به سمتِ آوا رسید. «عروس خانوم، مبارکه! بالاخره شوهر گیرت اومد، ها؟» صدایش، کمی کشیدهتر از حدِ معمول بود، طوری که انگار میتمایل داشت همه بشنوند. «ولی خب، زیاد امید نبند، دخترم. این مردا، ارزشِ اون همه ناز و کرشمه رو ندارن.»
آوا، نگاهش را به سمتِ زن چرخاند. حسِ غریبه بودن، بیشتر از همیشگی بود.
صاحبِ آرایشگاه، سر تکان داد. «خاله سوسکه راست میگه. ما که عمری اینجا نشستیم، هزار جور زن و شوهری مشاهده کردیم. تهِ همهشون، همینه که هست. زن، باید حواسش به خودش باشه.»
زنِ بلوند، ادامه داد: «دقیقاً! من خودم، اولش فکر میکردم عشق و عاشقی هس… مثلِ فیل ها» او، آهی کشید و به آوا نزدیکتر شد. «تو زندگیت تا میتونی، ازش طلا بگیر. این طلاها، موقعی که روزگارگار غریبی شد، تنها چیزیه که برات میمونه.»
صاحبِ آرایشگاه، قلمِ رژ را برداشت. یک رژِ قرمز
«همینه. نذار فکر کنه، همهچی رو از راهِ دلدادگی و محبت میتونه بگیره. زن، باید سیاست داشته باشه » او، با دقت، لبهایِ آوا را رنگ زد.
آوا، احساس کرد حرفهایِ زن، مثلِ تیغ، تویِ قلبش فرو راهی شد. ولی در عین حال، نوعی استحکامِ عجیب، در کلماتشان حس میکرد. انگار که این نصیحتها، از قلبِ تجربههایِ تلخی بیرون آمده بودند که مسیرِ دیگری جز این، باقی نگذاشته بودند.
صاحبِ آرایشگاه، برسِ رژ لب را با حرکتی تند و ماهرانه روی لبهایِ آوا کشید. رنگِ قرمزِ تیره، لبهایِ او را پوشاند.
خطِ نگاه، کمی پودر روی گونهها، و پر کردنِ ابروها. «خب، تمومه. دلبر شدی. برو پایین»
آوایِ تلفنِ زنگخوردهی آرایشگاه، سکوتِ سنگینِ فضا را شکست. صاحبِ آرایشگاه، با عجله گوشی را برداشت. «بله؟… آه، بفرمایید!… آها، آوا؟ آره، همینجاست. همین الان تموم شد. نگاه، میگم بیاد پایین. خداحافظ.»
با چشمانی که از کنجکاوی برق میزد، به سمتِ آوا برگشت. «پسره زنگ زد! اضافه کرد آوا رو بفرست پایین. انگار عجله داره.» با تبسمی مرموز، دستی به موهایِ تازه کوتاه شدهی آوا کشید. «برو دخترم. ببینم این آقا دامادِ خوششانس، چه شکلیه. یادت نره، وقتی داری میری، صاف وایسا»
آوا، با پاهایی سست، از صنقلبی کشیده شد. بویِ عطرِ غلیظ و شتابزدهِ آرایشگاه، حالا با بویِ الکلِ تمیزکننده و کمی هم بویِ عرقِ نشسته از زنانی که قبل از او وارد شده بودند، مخلوط شده بود. نفس عمیقی کشید و در را باز کرد.
بیرون، نورِ آفتابِ بعدازظهر، دیدههایش را زد. اامان چیزی که مشاهده کرد، ماشینِ مشکیِ براق و لوکس بود که با دستهای گلِ قرمزِ بزرگ، تزیین شده بود. کنارِ ماشین، مردی توقف کرده بود؛ آرین با کت و شلوارِ اتوکشیدهی سرمهای، که انگار تازه از تنِ مانکن دروارد شده بود.
آرایشگر، که از لایِ در، منظره را میمتوجه شد، با دهانی باز، آوا را هل داد بیرون. «برو دخترم!»
آریِن، با متوجه شدنِ آوا، نگاهش را از دورکف دست گرفت و روی صورتِ او ثابت کرد. چهرهاش، هیچ احساسی را نشان نمیداد؛ نه تعجب، نه خرسندی، نه حتی کنجکاوی. فقط یک نگاهِ سرد و حسابشده.
آرایشگر، به سرعت خود را به کنارِ آوا رساند. وقتی نگاهش به ماشینِ لوکس و تزیین شده با گل افتاد، برقِ تمجید و تحسین در چشمانش درخشید. « مبارکت باشه عروس خانم! ببینم، معلومه که بهشدت دوستت داره. معلومه که واسهت کم نمیذاره.» آوایش، حالا پر از هیجان و چاپلوسی بود.
آرین، بدونِ اینکه تبسمی بزند، به آرایشگر نگاهی گذرا انداخت. «ممنونم.» صوتیش، کوتاه و خشک بود. سپس، به آوا که کنارش توقف کرده بود، رو کرد. «بیا تو.» با دست، درِ ماشین را برای آوا باز کرد. لباسی که بر تن داشت، انگار که سردیِ وجودش را دوچندان میکرد.
آوا، با نگاهی گذرا به آرایشگر که با لبخندِ مصنوعی به او خیره بود، به سمتِ ماشین راهی شد. گرمایِ داخلِ ماشین، با گرمایِ بیرون فرق داشت؛ گرمایی بود که انگار از موتورِ قویِ ماشین، یا از انتظاراتِ نامعلومِ پشتِ این تزئیناتِ گلدار، ساطع میشد.
موتورِ ماشین با صوتیی ملایم و قدرتمند روشن شد. خاموشیِ سنگینی بینشان حاکم شد؛ خاموشیی که با صوتیِ ظریفِ نفس کشیدنِ آوا و آوایِ ملایمِ موتور، شکسته میشد.
آوا، چشمانش را کمی تنگ کرد و از گوشهی دیده، به آرین که فرمان را در کف دست داشت، نگاه کرد. صورتش، همان سردیِ قبلی را حفظ کرده بود. هیچ تغییری در لحنش، یا در حرکاتش متوجه شده نمیشد.
«خب،» آوا با طعنهای تلخ بیان کرد و به شیشهی جلوی ماشین خیره شد، «نمیخوای بگی زیبا شدم؟»
آرین، هیچ واکنشی نشان نداد. فقط فرمان را با دقت بیشتری چرخاند و ماشین را از جلوی آرایشگاه دور کرد. انگار که صوتیِ آوا، به گوشش نرسیده بود، یا اهمیتی برایش نداشت.
آوا، نفسِ عمیقی کشید و مجدداً به آرین چشم دوخت. واقعاً هیچی نمیگی؟ لحنش، کمی بلندتر شد، ولی هنوز هم پر از نیشزبان بود. «مسروری الان؟ این همون چیزیه که میتمایل داشتی، نه؟»
آوا، دیگر چیزی نبیان کرد. سکوتِ دوباره، سنگینتر از قبل، بینشان حکمفرما شد. او، به بیرونِ ماشین خیره شد؛ به خیابانهایی که شتابزدهتر از قبل میگذششتابزده، به آدمهایی که انگار هیچ اهمیتی به سرنوشتِ او نداششتابزده. حس میکرد در یک رویایِ تلخ گیر افتاده است؛ رویایی که خودِ سازندهاش بود، ولی هیچ کنترلی بر آن نداشت.
خاموشیِ سنگینِ بینِ آوا و آرین، تنها با صدایِ موتور و گاهی رد شدن از کنارِ ماشینهای دیگر شکسته میشد. آوا، همچنان به بیرون خیره بود؛ به جهانیی که انگار او را به زور به درونش میکشاندند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن