این بوسه تو اون کوچه ی تاریک تا ابد تو خاطر من میوند چون بالاخره اون بزقلبی و ترس و احتیاط رو کنار گذاشت و کاری رو انجام داد که تمام وجود من طالبش بود!
باد می وزید و لبهای اون حریصانه روی لبهای من فشرده میشدن…
اصلا تصورش روهم نمیکردم یه روزگاری اامان بوسه ام با بهراد تو همچین جایی باشه.
توی یه کوچه تاریک و باریک که ختم میشد به بی مسیره!
کف دستامو دور گردنش حلقه کردم و از این بوسه نهایت لذت رو بردم.
دلم میمیل داشت تا چندساعت ادامه پیدا کنه یا اصلا کاش تو اتاق خوایی جایی بودیم که ختم بشه به چیزای بیشتر و بهتری…به اونی که من میخوام!
نفس که کم آوردیم سرهامون ازهم فاصله گحرکت کردن…هرکدوم یک قدم عقب رفتیم.من یک قدم و اون یک قدم…زل زدیم به چشمهای همدیگه…
بعداز چند لحظه سکوت بیان کرد:
-من ترسو نیستم سوفی…
نمیدونم اسم حسم رو باید چی بزارم.خجالت یا غرور!؟
ولی هرچی بود کنارش گذاشتم و اظهار کردم:
-پس چرا دوست داشتن منو نمی متوجه شدی …هوم!؟قلبیلش چی میتونست باشه جز شجاع نبودن!؟
تمام اون تابوها، اون سدها ودیوارهایی که اون خودش ایجاد کرده بود رو کنار گذاشت و به حرف اومد:
-تو ناموس رفیقمی سوفی…اگه من باتو وارد رابطه میشدم بعدا یاسین چی فکر میکرد هااان!؟؟ نمیخوای درک کنی!؟؟ رفاقتم به فنا می راهی شد….اون سر اتفاقی که بین تو وبهروز پیش اومد هنوزم حاضر نشده اسمشو بیاره….اگه یاسین می متوجه شد یا بو میبرد من قراره با تو وارد رابطه بشم یا اصلا فکرشو تو سرم دارم که دیگه…..
حرفش رو ادامه داد.شبیه پایان باز…از این پایان بازهایی که باید خودم حدس میزدم که البته بهشدت هم سخت نبود.
دوبار باد خنکی وزید….موهام از کناره ها روی صورتم پخش شدن…و من دیگه بیشتر از این نتونستم سکوت کنم:
-ولی من دوست دارم….
و مجدداً خاموشی.
لبهایی که ساکت بودن و دیدههایی که حرف میزدن.شنیدن این اعتراف اونم از زبون من وسوسه اش کرد. وسوسه اش کرد که باز نه نیاورد و پس نزد.
-دوستم داری!؟
و من با آواقت تمام جواب سوالش رو دادم:
-آره…من دوست دارم…من از اامانباری که دیدمت ازت خوشم اومد ولی هرچقدر نخ دادم توی لامصب نمیگراهی شدی…
انگار خودشم بدش نمیومد….اما هنوزهم از بابت یه چیزی نگرانی داشت و من اینو کاملا حس میکردم و حدس هم میزدم که اون چی هست.
آب دهشن رو قورت داد و گفت:
-اگه یاسین بفهمه چی!؟
به سمتش راهی شدم و بی هوا خودمو انداختم تو بغلش و دستامو دور بدنش حلقه کردم و بعدهم سرمو گذاشتم رو سینه اش و با مظلومیتی ساختگی که بیشتر تلاشی بیشتر برای راضی کردنش بود اضافه کردم:
-این عاقلبانه نیست…این عاقلبانه نیست که من و تو بخاطر یه نفر دیگه از بودن باهم محروم بشیم….
این عاقلبانه نیست…..
سرمو گذاشتم رو سینه اش و با مظلومیتی ساختگی که بیشتر تلاشی برای راضی کردنش بود گفتم:
-این عاقلبانه نیست که من و تو بخاطر یه نفر دیگه از بودن باهم محروم بشیم…این واقعا عاقلبانه نیست
مردد بود و خودش هم که اعتراف کرد قلبیل این ترمشاهده کردش چی بود.ولی من اصلا قلبم نمیخواست این فرصت رو از دست بدم.
آوای مرددش مجدداً به گوشم رسید و باز حرفهایی که تهش ثابت میکرد همچنان نگران اینکه رفیقش سر این ارتباط قشقرق به پا راه بنداره و قید ارتباطشون باهم رو بزنه:
-یادن رفته یاسین چه دعوایی راه انداخت سر جریان هوتن.. حالا هوتن غریبه بود و ازش انتظار نمیراهی شد اما از من یکی که حتما انتظاراتی داره
سینه اش رو نوازش کردمو با آسودگی تو همون کوچیه باریکه ی تاریک صدای تپش دلش رو گوش دادم و بعد با صوتی اغواگری گفتم:
-پس یعنی من ارزش اینکه تو یه ریسک ساده بکنی رو ندارم …درست فکر میکنم آره!
کف دستاشو رو شونه هام گذاشت و با سفت گرفته شونه هام و تکون بدنم خشمگین زل زد تو چشمام و اضافه کرد:
-من ترسو نیستم سوفی…این حس دو طرفه اس..منم از تو خوشم میاد
-اگه خوشت میاد چرا همه اش میگی اما اما اگر….!؟ هان؟ چرا !؟
-چراکه یاسین خودش بارها بیان کرد مادر تو ، تورو سپرده کف دستش که مواظبت باشه…روتو حساس…
پوزخند زدمو اظهار کردم:
-مگه من بچه ام که مواظبم باشه…!؟؟ تو اشتباه متوجه شدی…مادر من به تصور اینکه من چندان آشنایی با خیابونای تهران ندارم اون حرف رو به یاسین زد نه بیشتر…
خودمم باورم نمیشد واسه اامانبار سرسختانه داشتم واسه وادار کردن یه مرو به رابطه باخودم چک و زیراه میزدم و تلاش میکردم وسوسه به همراهی و ورود بشه….
کف دستاشو از روی شونه هام کنار زدم و پرسیدم:
-یه سوال دارم!؟
-بپرس
دیدهامو ریز کردمو گفتم:
-یاسین دوست دختر داره درسته!؟
اول مشکوک نگاهم کرد.شاید داشت باخودش میگفت چرا دارم این سوال واضح و مشخص رو میپرسم.ولی درآخر جواب داد:
-آره
پوزخند کمرنگی زدم و اظهار کردم:
-و میشه به من بگی چرا اون میتونه دوست دخترای رنگاورنگ داشته باشه ولی تو نه.واسه اون خوبه واسه تو عخ !؟؟
سرشو تکون داد و بیان کرد:
-آخه تو چی رو باچی مقایسه میکنی سوفیا…منم میتونم با دخترای مختلف و رنگارنگ وارد رابطه بشم.
با دخترایی که هیچکدوم نسبتی با رفیق صمیمی و فابم نداشته باشن و هروقت هرجا دلم تمایل داشت دنلتل خودم بکشونمش…
ایندفعه دیگه نتونستم خونسرد بمونم.حرفهاش زیادی رک و صریح بود.
زیادی….
پوزخندزنان اضافه کردم:
-باشه….باشه….برو باهمون دخترای رنگارنگی که میتونی دنبال خودت اینور اونور بکشونیش وارد رابطه شو آقا بهراد….شامگاه بخیر…..
حرفهاش زیادی رک و صریح بود.
زیادی هم رک بود و چاشنی قلبخوریش هم که دیگه بیش از حدانتظار!
پوزخندزنان اظهار کردم:
-باشه….باشه….برو باهمون دخترای رنگارنگی که میتونی دنبال خودت اینور اونور بکشونیش وارد رابطه شو آقا بهراد….شامگاه بخیر….
دیگه تحملش رو نداشتم.آخه اینهمه ادا و اصول درآوردن واسه خاطر کی!؟ واسه کسی که همه اش دلواپس رفاقتش! مگه میشه این حس دونقره باشه ولی یکی از ما دونفر یعنی اون دست به هیچ تلاشی نزنه….
دنبال اومد و از پشت سر صدام زد:
-صبر کن سوفیا
همونطور که شتابزده شتابزده راه میرفتم با قلبخوری بیان کردم:
-نمیتونم…دیگه نمیتونم صبر کنم..تو نمیخوای…تو منو نمیخوای ..تو اونقدری که من میخوام نمیخوای…
وقتی متوجه شد حاضر نیستم دیگه بمونم با صوتی پر تحکم و عصبانیت شمشاهده کرد و لحنی کف دستوری بیان کرد:
-سرجات بمون سوفیا وگرنه…
جمله اش رو ادامه نداد.لحن دستوری و خشمگینش منو یه جا ثابت نگه داشت.یه نفس عمیق کشیدم و لبهامو روهم فشردم و دلخور تو همون تاریکی به مقطه ی نامشخصی خیره شدم که اومد و رو به روم ایستاد و بعد اضافه کرد:
-هیچی به کسی نمیگیم!
راستش بسیار بی مقدمه اینو اظهار کرد.واسه همین مخ من یکم هنگید و وقت برد تا بفهمه معنی جمله ی بهراد یعنی چی!
لبخند عریضی زدم.یعنی ما از این به بعد میتونستیم باهم باشیم…؟!
یک قدم جلو حرکت کردم و اینبار من بودم که لبهامو روی لبهاش گذاشتم وبا ولع و شدت زیادی مشغول بوسیدنش شدم.
قلبم میتمایل داشت تنم رو لمس کنه و منم تنش رو لمس کنه.جایی بیشتر از صورتش که دستهام دو طرفش قرار گحرکت کرده بودن….
بهش چسبیده بودم…سینه هام درست به شکمش…
تا چندثانیه ای هممسیری کرد ولی بعد که صدای چرخهای ماشین به گوش هردومون رسید سرشو عقب برد و بعد دستمو گحرکت کرد و کشید تو کوچه و چسبوندم به دیوار و آرام اظهار کرد:
-یاسین!
به نیمرخش نگاه کردمو جویا شدم:
-از کجا معلوم!؟
کاملا مطمئن جواب داد:
-خودش…
چنان مطمئن جواب میداد که انگار ذره ای دراین مورد شک و ترمتوجه شد نداره.چند لحظه ای منتظر موندم تا اینکه ماشین یاسین از سر کوچه رد شد و رفت.
خودش بود.درست همونطور که بهراد گفته بود.
لبخند زدم و اضافه کردم:
-راستشو و ببینم…زیرا میترسی مارو باهم ببینه متوجه شدی خودش یا چی!؟
تبسمی زد و اضافه کرد:
-شر نگو عزیزم!
لبخند زدم و اظهار کردم:
-ما الان مثلا قایم شدیم!؟؟؟
-یه چیزی توهمین مایه ها.مجبوری بمونی تا اون بره داخل…
-نقشه همین!؟
-فعلا که همین…
سرمو تکیه داوم به دیوار و یه یادخاطره ای از بچگی نیشمو تا بناگوش باز کردم.
اون خنده ها و تبسم های بی موقع و گه گاهی کف دست خودم نبود ولی بهراد رو مجبور کرد در وصفم کله ی “دیوانه، رو بکار ببره!
-دیوونه!
-با منی!؟
-آره…به چی میخندی!؟
درحالی که همچنان تکیه به دیوار داده بودم بیان کردم:
-به قایم شدنمون توی این کوچه باریک متروک میدونی بهراد..بچه که بودم هروقت میمیل داشتم قایم بشم فکر میکردم اگه خودم کسی رو نبینم معنیش اینه که بقیه هم منو نمیبینن…برای همین عادت داشتم همیشه لباسمو اینجوری بکشم رو صورتم
نیمه تنه کوتاهمو کشیدم بالا و باهاش صورتمو پوشوندم.همه چیز تاریک تر از قبل شد.باحال بود…انگار دوباره پرت شدم تو عالم کودکی.
البته…کودکی من چندان هم دارای زیبایی و جذاییت نبود.
تا اومدیم از حیات لذت ببریم مولین و بابا افتادن تو خط ناسازگاری و جنگ….
و من هم به خوبی قلبیل جداییشون رو میدونستم.یعنی بعدها درک کردم.
خاله قبل از مامان ازدواج کرد و این ازدواج باعث شد مامان من با برادر منوچهرخان آشنابشه و قلبباخته ی هم بشن…اما برادر منوچهرخان خیلی یهویی ایران رو ترک میکنه و میره یه کشور دیگه…مامان که از اومدنش مایوس میشه با بابا ازدواج میکنه و حاصل این ازدواج میشه من ولی چندسال بعد بار دیگر برادر منوچهرخان برمیگرده ایران و سروکله اش تو زیستن مامان پیدا میشه و این میشه قلبیل طلاق….
تو حال و هوای همون زمان تلخ بودم که یه جفت کف دست روی سینه هام جای گرفت.
عین یه شوک بود.نیم تنه رو که از رو صورتم برداشتم متوجه شدم بهراد روبه روم ایستاده با یه جفت دیدهام خمار و کف دستهایی که دیگه نتوسته بودن به سمت تن من دراز نشن…
بسیار آروم لمسشون کردچراکه توی مشتهاش جا نمیشدن ..فاصله ی بینمون رو با برداشتن یک گام پر کرد ولبهاش رو چسبوند به لبهام…
از برخورد بدنش با بدنم فهمیدم حسابی تحریک شدخ .وقتی اون نگاهاش بسته بود و نرم نرم لب پایینی منو می مکید من با شیطنت خشتک باد کرده اش رو خیره شدم.
اونهمه اون منو اذیت کرد و حالا نوبت من بود که اذیتش کنم تا یه کوچولو تنبیه بشه واسه همین سرمو عقب بردم و نیم تنه ام رو کشیدم پایین و با برداشتن تکیه ام از دیوار اومدم کنار.
چشماشو باز کرد و متعجب بهم خیره شد.
ریز خندیدم و عقب عقب رفتم و گفتم:
-دیگه وقت راهی شدن من!
یه کف دستشو به کمرش تکیه داد و کف دست دیگه اش رو روی صورتش کشید و گفت:
-چقدر تو بدجنسی آخه !
با مظلومیتی ساختگی اظهار کردم:
-من !؟
انگار که واسه این اتهام ذره ای شک نداشته باشه بیان کرد:
-آره توووو…
خندیدم و همونطور که آروم آروم به عقب قدم برمیداشتم اظهار کردم:
-بیشتر از این بیرون بمونم پیگیرم میشن!
اینو گفتم و جلو دیدهاش شروع کردم رقصیدن …می رقصیدم و ازش دور و دورتر میشدم و اونهم فقط با تبسم تماشام میکرد.
کف دست به سینه گردن کج کرد و اضافه کرد:
-دارم برات!
از دور براش بوس فرستادم و گقتم:
-برو تو خونه سرما میخوری! راستی بهراد…
-جونم…
-اونجات که حسابی بزرگ شده هم به خوشمزگی لبات!؟
-خودت امتحان کن
-اگه وقت کردم…
اونکه از خنده ها و نگاه های خبیثم درک کرده بود صرفا قصد آزار دادنش رو دارم دوید دنبالم که گیرم بنداره اما خنده کنان پا گذاشتم به فرار و دویدم سمت عمارت منوچهرخان….
اونقدر مسرور بودم که قلبم میمیل داشت تا صبح بزنم و بکوبم و برقصم!
توصیف این شدت از شادی قابل بیان نبود و من دلم میمیل داشت داد بزنم.
فریاد بزنم و بگم شد اون چیزی که قلبم خواهانش بود و تمام این مدت بخاطرش کف دست به همه کاری زدم.
خوش خوشان از در عمارت رد شدم و راهی شدم داخل.
اما همین که درو بستم و چرخیدم یاسین عین جن پیش روم ظاهر شد.
از ترس یه لحظه نفسم بند اومد و چشماش درشت شد حتی نامیل داشته اونقدر عقب خوردم که کمرم محکم خورد به در …
من مطمئن بودم حتی جن هم اینجوری جلو کسی ظاهر نمیشد.
کف دستمو رو کمرم گذاشتم و همونطور که آروم می مالیدمش با درد بیان کردم:
-تو مگه آزار داری آخه!؟ مردم از ترس! ای بابا…آخ اخ کمرم….
انگار که ذره ای براش مهم نباشه اتفاقی برای من افتاده عین آقا بالاسرها پرسید:
-تو تا این موقع کجا بودی!؟
هیچ چیز توی دنیا به اندازه ی اینکه یه نفر همچین سوالایی ازم بپرسه، کنترلم بکنه، درمورد اومد و راهی شدم بهم گیر بده و…منو دلخور و عصبی نمیکرد.
کف دستمو به آرومی روی کمرم کشیدم و بعد بیان کردم:
-باید به تو جواب بدم!؟
عین دیوار سد راهم شد و گفت:
-آره کجا بودی!؟
با سریع خویی گفتم:
-من نمیخوام به تو جواب پس بدم.آخه اصلا چرا باید همچین کاری بکنم !؟
میل داشتم از کنارش رد بشم ولی مانع شد. ابرو درهم کشید و با غضب پرسید:
-تو اومدی خونه ولی باز تو تاریکی زدی بیرون …این موقع کجا و با کی کار داشتی!؟
وای که چقدر حرصمو درآورد با این حرفش.احساس میکردم اگه یکی از قد بلندی پرتم میکرد پایین کمتر درد مبکشیدم تا اینکه اینجوری بازتمایل داشتم بکنن!
دندونامو ازخشم و غیظ زیاد روی هم فشار دارم اونقدر که چَک چَک صدا دادن و بعدهم اظهار کردم:
-یاسین تو آمار منو گراهی شدی!؟
در کمال پررویی اضافه کرد:
-هررررچی قلبت میخواد اسمشو بزار…تو کجا بودی!؟
-میشه اینقدر حرص منو درنیاری!؟؟
-جواب منو بده….کجا بودی!؟؟؟
زبونمو تو دهنم چرخوندم و نفسمو آزاد کردم. این پسر واسه من عامل بالا راهی شدن فشار خون بود…حتی از اونم بدتر.
با حرص اظهار کردم:
-بهت نمیگم زیرا لزومی نمیبینم….
اینو گفتم و کف دستشو بابرآشفتهت کنار زدم و حرکت کردم سمت حوض..ولی اون لعنتی ول نکرد و دنبالم اومد .
و من درعین عصبانیت امیدوار بودم احتمالا لبهام دچار کبودی نشده باشن که اون بخواد بهم گیر بده….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن