رمان پاورقی زیستن | پریبانو
همدلی از همزبانی بهتر است(مولوی)
فصل اول
بار دیگردر اینه به خودش نگاهی انداخت با آن پیجادهن چهارخونه ابی و شلوار جین مشکی خوب به نظر می رسید شاید برای یک مرد ۵۰ ساله تیپ جوان پسندی
باشدولی چهراش جوان تر از سنش بود…کف دستی بر موهای مشکی اش که حالا کنار شقیقه هایش سفید شده کشید سوئیچ ماشینش را برداشت، قبل از حرکت
نگاهش به قاب عکسی که روی میز ارایش همسرش بود افتاد آن را برداشت و به همسرو فرزندانش مهیار وسایه نگاه دوخت همسری که به بخاطر یک تصادف ،دیگر
دراین جهان نبود واسیر خاک شده است وفرزندش مهیار بخاطرهمان تصادف بیناییش را از کف دست داده … چشمانش ترشد وبوسه ای بر صورت هر سه ی ان زد قاب عکس
را گذاشت واز اتاق خارج شد به سمت اتاق مهیار که طبقه پایین قرار داشت رفت از پله ها سرازیر شد به در اتاق رسید ان را باز کرد… با مشاهده کردن نیم تنه لختش اخمی
کرد، هنوز یک ماه پیش یادش نرفته که بیادمین لباس نپوشیدن سرمای سختی خورد وجادهی بیمارستان شد،به تختش نزدیک شد صوتیش کرد:
-مهیار ….مهیار بابا پاشو دارم میرم
تکانی به خودش دادو بیشتر در جاییش فرو حرکت کرد پرویز لبه تخت نشست
-نمی خوای پاشی ساعت ۱۰
مهیار با صوتی بمش اضافه کرد:خوابم میاد دیشب ساعت 2خوابیدم
پرویز لبخندی زد وگفت:۲ که دیگه جز صبح حساب میشه،متوجه شدم کی اومدی.. با اون سرو صوتیی که فرزین راه انداخته بود هر ادم خواب سنگینی بود بیدار میشد…حالا خوش گذشت؟
بدون اینکه چشمانش را باز کند لبخندی بی جانی زد:اره خیلی…اونم برای منی که هیچی نمی متوجه شدم
نفس صدا داری کشید: می دونم برات سخته اما از تو خونه نشستن وگوشه گیری که بهتره اینجوری برای روحیتم خوبه
لبخند خسته ای چاشنی حرفش کرد:برام سخته….برای روحیم خوبه…دو تا جمله متضاد…هیچ سختی برای روحیه خوب نیست….میدونی برام سخته و مجبورم تا اخر
مهمونی فقط شکممو پر کنم وبه حرف های این واون گوش بدم و نتونم ببینمشون ولی بازم میگی برو؟ میدونی فرزین بیچاره مجبوره از خوشگذرونی خودش بگذره و
مراقبم باشه که کسی در حال مستی اذیتم نکنه، بازم می گی برو؟ ..از تو خونه قرار گرفتن برات بهتره؟…روحیتم بهتر می کنه؟اینجوری روحیه من بهتر نمیشه بابا..بدتر میشه
-یعنی تا اخر مهمونی تنها جای گرفته بودی وهیچ کس نیومد پیشت؟
طاق باز خوابید:چه انتظاراتی داری بابا…آخه کی یه پسر کور ومی خواد…
-بی انصافی نکن دیگه تو همه مهمونی ها یی که راهی شدی اینجوری نبود
– اره خوب چون اگه شما هم می متوجه شد یه کورعین بچه یتیما یه گوشه نشسته، از روی ترحمم که شده دو کلام حرف باش می زمتوجه شد که افسردگی حاد نگیره ….تو
مهمونی دیشامگاهم دوتا دختر اومدن پیشم کمی برام ناز و عشوه اومدن بعد که درک کردن عرض اندامشون و نمی تونم ببینم راشون وکشیدن ورفتن فکر کنم بقیه هم اظهار کردن چراکه دیگه کسی نیومد سراغم
پرویز با غم نگاهش کرد می خبر داشت پسرش از تنهایی و بی هم زبانی خسته شده…می دانست روزگار های تکراری پسرش را خشمگین کرده … مدت زیادیست حرف هایش رنگ و بوی غم دارد و نیشدار حرف میزند…ولی بازهم خاموشی کرد.
-فرزین چی؟
مهیار جای گرفت وگفت:اون که از اول مهمونی تنگ قلب خودم جای گرفته بودو جای دخترا بوسم میکرد
پرویزسر پسرش را نزدیک اورد و بوسه ای بر پیشانیش زد وگفت: من دیگه میرم کاری نداری؟
-نه به سلامت… شامگاه میای دنبالم که؟
-اره بابا میام..مواظب خودت باش
پرویزحرکت کرد…رفت به همان بیمارستان لعنتی که همسرش را از او گحرکت کرد وچشمان پسر زیبایش رانابینا کرد….بعد از راهی شدن پدرش مجدداً خوابید چند دقیقه ای در جایش تکان خورد…خواب از سرش پریده بود با نارضایتی کشیده شد به محض برخورد پایش با زمین چیز چسبناکی به پایش چسبید با چندش صورتش را جمع کرد وغر زد:
-فرزین خدا لعنتت نکنه این ادامسه چیه انداختی اینجا ؟اَه …این بچه چقدر کثیفه
با دستش کمی از ادامس را برداشت ولی هنوز مقداری کف پایش بود..کشیده شد… با یک پا خودش را به حمام که دقیقا روبه روی تختش بود رساند کف دستش را روی دیوار کشیدتا به شیر رسید… ان را باز کرد و پایش شست…با خودش در ذهنش گذراند «حالا که تا اینجا اومدم یه دوش هم میگیرم »لباس هایش را از تنش جدا کرد وبدنش را به آب سپرد.
ازدوسال پیش که پرویز همسرش را از کف دست داده بود بخاطر پسرش کف دست به دکوراسیون خانه نزده بود که راهی شد آمد برای مهیار اسان تر باشد… اگر قرار بود وسایلی به منزل اضافه یا برداشته شود از قبل به پسرش می گفت….. روزگارهای اول نابینایش بسیار برایش سخت بود نمی توانست تحمل کند که جهانیش سیاه وتاریک شده…نمی توانست باور کند که دیگر نمی تواند چیزی را ببیند و بد تر ازان مرگ مادرش بود که آزارش می داد وباید دومصیبت مسیرموقت تحمل می کرد.اوایل چندین بار کف دست به خودکشی زده بود که هر دفعه با سر رسیدن پدرش نا کام ماند.او خودش را مقصر مرگ مادرش می دانست شاید اگرآن شامگاه با ان سرعت سرسام اور رانندگی نمی کردالان هم مادرش کنارش بود هم چشمانش را داشت…..بعد از دوش از حمام بیرون امد به سمت کمد لباسیش که سمت راست حمامش قرار داشت حرکت کرد کف دستی روی درکمد کشید…کلید پیداکرد… درش را باز کرد…صدای زنگ تلفن قد بلند شد…. پوفی کشید واز اتاق بیرون امد به سمت اشپزخانه ارام حرکت کرد مستقیم می راهی شد که پایش
پارت های رمان https://goo.gl/ENP1RX
رمان دیگر از این نویسنده معشوقه اجباری ارباب برای خواندن این رمان اینجا کلیک کنید
رمان دیگر از این نویسنده رمان پاورقی جلد دو برای خواندن این رمان اینجا کلیک کنید
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜