رمان ویلان پارت یک

رمان ویلان

نوشته : SunDaughter

ژانر : عاشقانه ، اجتماعی ، معمایی

خلاصه :بنیامین بدیع ، سرگردون تر از این حرفهاست که بتونه برای زندگیش تصمیم درستی بگیره !
همه چیز گره خورده …
همه چیز گم شده …
هویتش… اسمش… زندگیش…
به بن بست رسیدن ساده تر از به مقصد رسیدنه!

دستش را خوب چفت کف دسته ی چرمی کیف مشکی بی رنگ ورویش کرد .

به یقه ی کج بارانی اش اهمیتی نداد . بالاخره جرات کرد جلوبرود . مقابل ریل چرخان چمدان ها توقف کرد .

بی اراده اخم کرده بود.

شاید برای تمرکز بیشتر، شاید هم از اضطراب …

نگاهی به چمدان هایی که از جلوی چشمش می گذشسریع انداخت .

انگار چیزی مانع میشد تا رنگ چمدانش را به یاد بیاورد چندان عجیب هم نبود. ریل می چرخید. رنگ به رنگ ساک و بسته های مختلف از جلوی نگاهش رد میشد ولی هیچ کدام به نظرش آشنا نبود .

بی تفاوت فقط نگاه می کرد .نمیدانست باید از کجا شروع کند ، از کدام خیابان یا از کدام کوچه و گذر !

ریل می چرخید . شاید بارها چمدانش از جلوی نگاهش رد شد و او هر بار غریبه نگاهش میکرد ، هر بار فکرش می حرکت کرد به ناکجا و برمیگشت !

با صدای تلفن همجادهش ، به خودش امد .

به سختی انگشتش را روی صفحه کشید. با لحنی زوری که وانمود کند هنوز نرسیده خودش را نباخته جواب داد :

-سلام.

-سلام . خوبی ؟ رسیدی ؟

لب تر کرد و مجدداً نگاه چرخاند به ریل چرخان وگفت : آره . نیم ساعتی هست . دارم چمدون هامو تحویل میگیرم.

-به‌شدت خب . خدا رو شکر . سپردم یکی از دوستام میاد دنبالت .

کلافه و عصبی غرغر کرد : امیرعلی محض رضای خدا بذار مسیر خودمو پیش برم … تو چرا …

امیرعلی میان کلامش اضافه کرد : ای بابا رها چقدر زود عصبانی میشی . ما فقط میخوایم کمکت کنیم.

پوفی کرد و با حرص اظهار کرد: ممنون از تو و فرشته .ولی بذارید دو روز تو حال خودم باشم … مطمئن باشید کف دست از پا خطا نمیکنم … !

امیرعلی خنده‌ای تصنعی تحویلش داد و گغت: خیلی خب . برآشفته نشو . اما خواهش میکنم یه چند روزگار به خودت استر احت بده ، یکم تمرکز کن … بعدش برو…

رها آهسته گفت : بعدش برم کجا؟!

امیرعلی جدی شد.

-نباید عجله کنی … صبور باش. بسپار به خدا . درست میشه . من وفرشته قلبمون روشنه .

رها نفسش را فوت کرد و امیرعلی ادامه داد: باور کن اتفاق خاصی نمیفته … نگران هیچی هم نباش …

در گیر ودار موعظه های امیر علی بود که کف دستی روی شانه اش فرود وارد شد ، گاردی به خودش گرفت و تلفن هممسیرش را از گوشش جدا کرد . به پشت سرش چرخید . با متوجه شدن امیر علی وتبسمش ، آهش را خورد و اضافه کرد : فکر کردم گفتی یکی رو میفرستی دنبالم … نه اینکه خودت بیای دنبالم !

امیر علی لبخند زد و گفت : خدا به خیر کنه عاقبت همه ی مارو … دختر تو که هنوز هیچی نشده مثل گچ شدی!!!

کیف دستی اش را گرفت و متعجب سؤال کرد : پس چمدونت کجاست؟!

فصل اول :
کلیدش با سرو صوت از جیب شلوارش افتاد . چند کارت و چند اسکناس هم با خودش روی زمین انداخت. به خودش بود جعبه ی توی کف دستش را هم ول میکرد !
اما ول نکرد.
حتی خم هم نشد تا کلیدهایش را بردارد.
همانطور از حرکت ایستاده بود و به اتوبارپارک شده مقابل خونه زل زده بود .
چراغ هایش جادهنما میزدند و دو سه پسر جوان سعی داشسریع تخته فرشهای لوله شده را به زورم که شده در عقب کامیون جا بدهند.
کامیون دهانش باز بود و هرچه بود ونبود را در خودش جا می داد .
سست خم شد و کلید و کارت ملی و گواهینامه اش را برداشت. همانطور مشت کرده بود و سخت جلو می راهی شد. کارتون توی دستش مانع مشاهده کردنش می شد.
نمی توانست ادرس و شماره تلفن کامیون اثاث کشی را خوب بخواند .
هرچه جلوتر می رفت ، رنگ قالی آشنا تر میشد .
اگر روزگار روشن نبود حتما با صد و ده تماس میگراهی شد … اما ساعت چهار بعد از ظهر یک روز ابری بهاری بود.
کارگرهای بنده ی خدا عرق می ریخشتاب‌زده و میز وصنقلبی ها را جا می دادند .
وارد ساختمان گرانیتی شد . چند پله را لک لک کنان بالا راهی شد. مردی با “ببخشیدجناب ” ، مجبورش کرد سد مسیر نشود و دو صنقلبی را از در بیرون برد.
دو قدم کشیده برداشت .
مقابل اسانسور ایستاد .
نفس عمیقی کشید و وارد اتاقک فلزی شد .در اینه به اخم میان ابروهایش نگاه کوتاهی انداخت .
اتاقک فلزی در طبقه ی ششم متوقف شد .
آوای زنگ داری به گوشش رسید.
پوزخند سردی روی لبهایش جای گرفت. به ارامی از اتاقک خارج شد. بدون اینکه تمایلی داشته باشد تا کفش هایش را در بیاورد وارد واحد شماره ی شش شد، واحد دنجی که درچوبی خوش ساختی داشت و استخودوس وشمعدانی هایش بالای جا کفشی چوبی که تا چند ماه پیش از سبزی و طراوت نمایی می دادند به سنگهای گرانیتی و مرمری پشت سرشان ، حالا خشک خشک بودند!
وارد منزل که شد حواسش رفت به قد و قواره اش که پشت به او به جوانک سبزه ای بی درنگ تذکر می داد .
کارگر جوانی از جلوی در دو کارتن را برداشت و اضافه کرد: خانم دیگه بعید میدونم واسه یخچال و گاز جا داشته باشه ماشین.
بدون اینکه به عقب بچرخد اضافه کرد:
-گفتم که اقای محترم فعلا قصد ندارم اونا رو ببرم .شاید یه روزگار دیگه …
و رو به مرد دیگر گفت : اقا تو رو خدا مراقب باش، شکست…
باقی کلمه در دهانش ماسید.

نگاهش به پوزخند مسخره ی روی لبهایش، خشک شد.
سعی کرد مسلط شود … شاید فقط چند ثانیه طول کشید تا زبان بچرخاند و به زور سلام کند .
کاملا داخل واحد شد کارتون توی کف دستش را گوشه ای گذاشت و کیف مشکی اش را پرت کرد کنج دیوار .
حتی نیم نگاهی هم به نشیمن و پذیرایی خالی از مبل و فرش و نهار خوری نینداخت .
جلو امد و مقابلش توقف کرد . در اامان دمش که از حضور او از هوا گحرکت کرد ؛ عطر اشنایی به مشامش قرار گرفت . رایحه اش همانی بود که سال گذشته به عنوان هدیه ی سالگرد برایش خریده بود . دقیق تر نگاهش کرد .
مانتوی خاکستری هم سوغاتی یکی از ماموریت های چند ماه پیش بود .
حتی شال نا مرتب قرمزش هم که با هم از یک کف دستفروش در خیابان اماعصر خریده بودند سلیقه ی خودش بود!
خاموشی شکسته شد.
صدای ظریفش سعی میکرد مسلط باشد ولی می لرزید.
ارام و شمرده اضافه کرد: ببخشید . به‌شدت زنگ زدم خونه نبودی … بابا هم که میشناسی اصرار داشت همین امروز بیام و …
بدون اینکه جوابش را بدهد از کنارش گذشت .
آوای قدم هایش را از پشت سرش می متوجه شد .
سریع شتاب‌زده میخواست رفع و رجوع کند:
-بنیامین باورکن من بیشتر از ده بار باهات تماس گرفتم تو دیشامگاه هیچ کدوم از پیام هامو تلفن هامو جواب ندادی؛ بخدا نمیتمایل داشتم بدون هماهنگی بیام خونه ات …
شناسه ی “ات” را با غیظ اضافه کرد.
از روی اجبار نگاهی به سرتاپایش انداخت و اضافه کرد: مشکلی نیست .
کف دستگیره ی درب اتاق را پایین کشید .
با مشاهده کردن وسایل متعجب شد . اتاق کف دست نخورده بود .
تخت دونفره ، کنسول و اینه … چراغ خواب و حتی عکس مضحک عروسیشان که بالای اباژور قرمز رنگ خود نمایی میکرد!
همه چیز همانطور بود که صبح وقتی میخواست از منزل خارج شود .
ارام وارد اتاق شد ، کنارش قرار گرفت وپرسید : بنیامین… چرا حرف نمیزنی؟
حتی نگاهش هم نکرد به پنجره و پرده های حریر شیری خیره شده بود .
مقابلش توقف کرد و با سماجت بیان کرد: باور کن نمیمیل داشتم اینطوری بیام همه چیز وبهم بریزم . فقط چند تا تیر وتخته بردم ، بابا فکر نکنه که …
مستقیم نگاهش کرد . کلامش در نطفه خفه شد .
به زور لبهایش را بست و سرش را پایین انداخت .
بنیامین کف دست توی جیبش کرد وپاکت کوچک سفیدی را دراورد .
بدون اینکه چیزی بگوید مقابلش گراهی شد.
پاکت را از کف دستش گرفت؛ ارام بازش کرد . با متوجه شدن برق زرد سکه ی تمام بهار ، ته حلقش چیزی گره خورد.

با نگاههای بهت زده اظهار کرد: بنیامین … تو این بی پاما !

نالید: نه … نه من قبولش نمیکنم .

بنیامین خشک اظهار کرد: مگه میتونی؟
قطره اشک سمجی را از کنار نگاهش پاک کرد و بیان کرد: من که گفتم مهریه امو می بخشم… چرا اینطوری میکنی بنیامین… من میدونم تو الان شرایطشو نداری… فردا بی خبر از بابا میرم مهریه امو می بخشم! من راضی نیستم تو این شرایط تو…

بنیامین کلافه از آوای زنگ دارش گفت : فقط صدو یازده ماه دیگه مونده!

سرش را پایین گرفت . کف دست اخر اشکش هم چکید ر وی پاکت کوچک.

بنیامین : چرا تخت و نبردی؟!

با فین فینی گفت : پس کجا میخوابیدی …!

با صدای قد بلندی پقی زد زیر خنده و اظهار کرد : تو این سه ماه اندیشیدی رو این تخت خوابیدم ؟!

فورا به پشت سرش چرخید و در اتاق را بست .

مضطرب نگاهی به نگاههای سرد بنیامین انداخت و اضافه کرد : تو رو خدا بنیامین …

سرش را جلو برد و بیان کرد : چی …

با ترس کمی عقب گراهی شد . پشت را به در اتاق چسباند .

لبش را گزید و گفت: تو رو خدا بنیامین . انقدر تلخ نباش.

تبسمی به لبهایش چسباند و با همان صدای بغض دار اظهار کرد : برات شام درست کردم .

بنیامین: چرا یخچال و ماشین لباسشویی رو نبردی ؟! میخوای به بهانه ی اونابازم بیای اینجا؟!

دیدههایش بدتراز لبهایش می لرزید .

با زهرخند گفت : بابات میدونه با قابلمه ی غذا میای خونه ی من؟! دلواپس جای خواب منی ؟!
انگشت اشاره اش را به سمت پیشانی اش برد ، روی جای بخیه ی کوچک بالای ابرویش را کمی ماساژ داد وگفت : بابات میدونه هر شب پیام می فرستی ا

دستش را پایین اورد و فرو کرد توی جیبش و جویا شد: میدونه با شوهر سابقت هنوز تیک میزنی؟!

-بنیامین… چرا داری همه چی رو خراب میکنی ؟!

بنیامین با تبسم کش دار دندان نمایی اضافه کرد : من دارم همه چی رو خر اب میکنم؟!

نیش دار اضافه کرد : جالبه …

صدای کارگری از بیرون اتاق امد که قد بلند بیان کرد : خانم تو این ماشین لباسشویی که رخت چرک هست!

اشکهایش را پاک کرد و از اتاق بیرون راهی شد.

تمام حرصش را سرکارگر خالی کرد و داد زد : اقای محترم چند بار بگم کاری با لباسشویی و یخچال و گاز نداشته باشید…!

ساعتش را روی کنسول پرت کرد ، کف کف دستهایش را گذاشت لبه ی میز چوبی و دراینه زل زد به خودش.

نمیدانست چقدر گذشت یا چقدر به همان حال ماند که صوتی پیغام گیر تلفنش بلند شد .

نمیخبر داشت چقدر گذشت یا چقدر به همان حال ماند که صوتی پیغام گیر تلفنش بلند شد .
کش دار ، مثل همواره با آن صوت خاص و عجیب غریبش حرف میزد .
-بــنی… الــــوو… هانی خوابی؟ بنی زو زو ام! نیستی ؟!
دیدههایش را محکم روی هم فشار داد .
با کف دستهای مشت شده ، خیز برداشت سمت در اتاق و وسط نشیمن خالی توقف کرد .
رو به رویش ایستاده بود و گوشی تلفن با جاه و جلالش کف دستش بود . دیدههای پر از اشک و لبهای لرزان!
و آوای دختری که در کل فضای خالی خونه از پیغامگیر تلفن اکو می شد !
-بنی بهم زنگ بزن …. منتظرم … بــــای!
پوزخند جای گرفته روی لبهایش با اشک جمع شده در نگاههایش تناقض داشت .
نمیدانست دلجویی کند یا بگذارد با همین تناقض مستاما به چهره اش ، تماشایش کند تا بلکه به نقطه شرمندگی برسد .
کف دستش را جلو برد و دم ودستگاه تلفن را گرفت.
خواست در جعبه ای که روی زمین بود جا بدهد که آوایش کل منزل را برداشت .
–صبر میکردی شیش ماه بگذره بعد میحرکت کردی پی الواتی!
روی زمین زانو زد ، میتمایل داشت با ان یونولیت های سفید توی جعبه کل تلفن را پوشش دهد .
کشیده گفت: مگه با تو نیستم!
جوابی نداد . سیم شارژر را دور اداپتور می پیچید .
با حرص سر تکان داد و گفت: باشه … به جهنم . من فکر میکردم آدمی … من فکر میکردم تو …
سریع قد بلند شد ، نیم قدم برداشت و روی کل هیکلش سایه انداخت .
صدایش قطع شد . با ترس تماشایش میکرد .
نفسش را روی صورتش خالی کرد وبیان کرد : منم نیازهای خودمودارم !
با بغض نالید : کجا کم گذاشتم بنیامین ؟!
-وقتی چهار ماهه حیاتتو ول کردی رفتی ! نپرس !
کف دستش را جلوی صورتش گحرکت کرد . میمیل داشت هق هق کند که بنیامین با تشر گفت : بس کن آنا . تو خسته نشدی !
جعبه ی تلفن را بغلش انداخت و گفت: بسلامت. کار امروزگارت تموم شد .
در ورودی را باز کرد و صبر کرد .
سلانه سلانه سمت در امد ، فین فین میکرد .
بنیامین با مکث به زمین اشاره کرد ، ساک ظرف فلزی غذایش را نشانه گراهی شد و اضافه کرد : اینم بردار با خودت ببر .
با تعلل بیان کرد : شب ساعت هشت میام دنبال رُهام!
آنا چشم گرد کرد وبیان کرد : تو ساعت ده اوردی پیشم … قاضی اظهار کرد بیست وچهار ساعت نه بیست و دو ساعت!
بنیامین در ورودی را تکانی داد وگفت : هشت میام دنبالش ! به سلامت .
وارد اتاق که میشد بلند اضافه کرد : هر وقت دیگه برای بردن گاز و یخچال و لباسشویی اومدی ، تیرو تخته های این اتاق هم جمع کن ببر !
در با صدای بدی بسته شد .

همان جا ، حد فاصل مسیرروی سرویس بهداشتی و اتاق خواب روی زمین خالی جای گرفت .
تلفن همراهش را سخت از شلوار کتانش بیرون کشید .
یک مشت پیام و تماس های بی جواب …
دستش را کشاند سمت مخاطبین … الف ، آنا صدر لیست بود … پوفی کرد ، امیرعلی را گراهی شد .
بعد از چند بوق ، درست وقتی که میتمایل داشت تماس را قطع کند ، آوایش امد .
-باز چی شده؟
کلافه از سوال تکراری اش گفت : تو نمیتونی مثل آدم سلام علیک کنی؟!
امیرعلی قد بلند خندید ، حوصله ی سرخوشی این یکی را اصلا نداشت ، لب زد : امروزگار نیومدی .
-یه کاری پیش اومد گحرکت کردار شدم! چی شد؟! بستن؟!
-آره.
امیرعلی اهی کشید واظهار کرد: دلواپس نباش. درست میشه .
-خرده ریز داری پیشم . بعدا بیکار بودی بیا تحویل بگیر.
امیرعلی: باشه . شامگاه میام .
-نه امشب میخوام برم دنبال رُهام قول دادم ببرمش پارک.
امیرعلی دلخور اظهار کرد : دوروزگار پیش مادرش باشه ، واسش سم نیست ! انقدر حرص نزن سر بچه .
بی حرف تماس را قطع کرد.
همین مانده بود امیرعلی هم وسط کار و حیات اش دخالت کند!
با فحشی تلفن را قطع کرد ، رها پشت پنجره از حرکت ایستاده بود .
فرشته با سینی چای از اشپزخانه بیرون امد، نگاهی به شانه های مرتعش رها انداخت و رو به امیر علی بیان کرد : چی شده؟!
رها به سمتشان چرخید و اظهار کرد : نمیدونستم طلاق گرفته …
امیر علی سری تکان داد و اظهار کرد : سر همین جریان . پدر زنش پاشو کرد تو یه کفش ! طلاق دختره رو گرفت .
رها روی مبل نشست .
به بخار چای نگاه میکرد.
فرشته کنارش امد وبیان کرد: چقدر تو فکری .
رها دستی به صورتش کشید وگفت : نمیدونم باید چه کار کنم . از کجا شروع کنم … به معنای واقعی هنگ کردم ! فکر نمیکردم انقدر همه چیز سخت باشه.
امیر علی لبخندی زد واضافه کرد: دیگه قرار باشه انقدر زود خودتو ببازی … بهتره برگردی .
رها جبهه گحرکت کرد : نیومدم که دست خالی برگردم!

امیر علی شانه ای بالا داد .
– فعلا بهتره دست نگه داری. تو این شرایط اصلا صلاح نیست …
خم شد فنجان چای را برداشت.
-بنظرم الان …
رها میان کلامش بیان کرد :من باید دنبال خونه باشم .
فرشته کف دستش را گحرکت کرد و اضافه کرد : اینجا هم خونه ی خودته!
امیر علی یک نفس فنجان را سرکشید و از جایش بلند شد ، رها با نگاه دنبالش میکرد ، امیرعلی تبسمی زد وبیان کرد : من فعلا برم …
رها ارام گفت : نمیخواستم تو این اوضاع مزاحمتون بشم.
فرشته اهی کشید و گفت : دیر یا زود اون دفتر مجله بسته می شد !
رها تبسمی زد و رو به امیر علی بیان کرد: نگران کارتون نباشید . من قبل از اینکه بیام ایران با عموم صحبت کردم . اگر بشه … بشه که شما و … بن …
لبهایش را چند ثانیه روی هم فشرد .
نگاههایش را بست و باز کرد و بالاخره با زور گفت : بنیامین هم بیاین تو همون شرکت فکر کنم اینطوری به‌شدت جلو بیفتم!
امیرعلی: بنیامین بسیار غد تر از این حرفهاست . به همین راحتی به کسی اعتماد نمیکنه . حداقل با شناختی که من ازش دارم بعید میدونم!
رها بلند شد ، رو به روی امیرعلی از حرکت ایستاد و اظهار کرد : به هر حال شما چند سالی ازش بزرگترید . باهم همکار بومتوجه شد. شاید بتونید اعتمادشو جلب کنید .
امیرعلی: من نمیتونم قول بدم اما سعی مو میکنم … بنیامین هم شکاکه هم بی گدار به اب نمیزنه .
رها نا امید نگاهش میکرد.
امیرعلی به زور اظهار کرد : من نهایت تلاشمو میکنم.
رها : این لطفتون رو جبران میکنم .
و رو به فرشته اضافه کرد : قول میدم جبران کنم .
امیرعلی با اخم گفت : امیدوارم این کارا لطمه ی بدتری به زندگیش نزنه !
سری تکان داد و زیرلب زمزمه کرد : خدا عاقبت همه ی ما رو بخیر کنه .
و با خداحافظ کوتاهی از منزل خارج شد .
رها روی مبل سر راهش وا رفت . گفته بودند سخت است … بیان کرده بودند نشدنی است … گفته بودند بگذار و برو …
اظهار کرده بودند انقدر امید نداشته باش…
بیخیال باش…
بگذران … هرجور که هست ، این حیات را به هر قیمتی بگذران و فراموش کن!
همه ی اینها را اظهار کرده بودند … اظهار کرده بودند و تا جان داشت وجا داشت نشنیده بود … با همه ی اینها ولی ناضافه کرده بودند چه کار کند … فراموش کند و بگذرد
چطور مرور خاطرات نکند؟!
اصلا به قول همه بیخیال باشد …
چطور جواب دلش را بدهد ؟!
اگر می بیان کردند با این همه زخم توی دلش چه کار کند !
با این همه حسرت تلنبار شده و اه های خورده و نخورده اش چه کار کند !
شاید اگر می اظهار کردند … حال بهتری داشت !
حداقل حالا مثل تیری که ولیده ی خروج از چله ی کمان بود ، نبود !

فصل دوم :
نگاههایش را چند ثانیه بست و باز کرد ، مطمئن نبود که میتواند اعصابش را کنترل کند ،با این حال کف دستش را به کف دستگیره ی درب اتومبیل گحرکت کرد وپیاده شد.
پیرمرد با ان ژست طلبکار جوری جلوی در ایستاده بود که بنیامین با خودش در ذهنش گذراند قفل فرمان مشکی زیر صنقلبی را دست چپش بگیرد یا راست؟!
پوفی کرد ، با پاشنه ی پا درب را بست .
کوچه ی عریض را با چند قدم کوتاه طی کرد . حالا رو به رویش توقف کرده بود . نفسش بوی سیگار می داد ، یقه اش هم مثل همیشگی کیپ بود . لابد
میخواست مطمئن شود مبادا همسایه ای راپورتش را بدهد که ، مهندس البرز ، شامگاهها وقتی در کوچه سیگاری دود میکند ، یقه آخوندی نمی پوشد!
میل داشت متاسف شود اما نشد .
به زور سلام کرد .
مهندس البرز به زحمت سری تکان داد و سؤال کرد : از این ورا عالیجناب . دستور بدم گوسفند سر بزنن برات جناب بدیع !
نیشخندی به لحن نچندان قلبچسبش زد و بی پرده سراغ اصل مطلب راهی شد و اظهار کرد : اومدم دنبال رهام !
مهندس البرز دست چپش را بالا اورد ، با مشاهده کردن عقربه های ساعت ،ابرویی بالا انداخت و اضافه کرد : فکر کنم دو ساعتی زود اومدی !
تمایل داشت راند دوم را اجرا کند که ، در منزل باز شد ، اناهیتا دست رهام را گراهی شده بود .
رهام با مشاهده کردن بنیامین اخم کرد و پشت اناهیتا راهی شد .
مهندس البرز پوزخندی زد و اضافه کرد: می بینم که رابطه ات با پسرت خوبه .
-مهندس البرز من برای بحث نیومدم .
و رو به رهام بیان کرد : رهام … بیا میخوام ببرمت پارک …
تمایل داشت جلو برود که مهندس البرز سد جادهش شد .
آنا دخالت کرد وگفت : بابا خودم گفتم این موقع بنیامین بیاد دنبال رهام . من فردا صبح زود باید برم جایی . شب باید زود بخوابم.
مهندس خواست حرفی بزند که ، آنا صورت رهام را بوسید و با فشار کوچکی به شانه اش ، وادارش کرد ، جلو برود .
بنیامین دستش را گراهی شد ، رهام چرخهای اتومبیل کوچکش را روی صورتش حرکت می داد .
مهندس البرز: میخوای بچه رو ببری خونه ای که اسباب اثاثیه نداره که چی بشه ؟! میخوای باهاش فوتبال بازی کنی ؟!
بنیامین تبسمی زد و گفت : مرسی از پیشنهادتون … فکر خوبیه . امشامگاه با پسرم…
نگاهش را انداخت در دیدههای قرمز آنا و گفت : وسط سالن خالی ، فوتبال بازی میکنیم.
رو به آنا اظهار کرد : راستی خانم البرز.
آنا با تته پته اظهار کرد : ب… بله ؟!
بنیامین شمرده گفت : امروز بابت سکه ای که ازم دریافت کردید ، رسیدی تحویلم ندامتوجه شد!
آنا ماتش برد . مثل ادم هایی که یک‌بارهی کیش و مات می شوند ، ضربه ی کاری را در لحظه ای که نباید می خورند ! دو قطره اشک ولیده ی فرو ریختن بودند.
بنیامین شامگاه خوش کوتاهی اضافه کرد و دست رهام را کشید .
پشتش بود به ادم های که تا دیروز خانواده اش محسوب می شدند و امروز دشمن !
استارت که زد از اینه به در ورودی منزل نگاه کرد ؛ آنا هنوز توقف کرده بود . دست به سینه … به مسیری نا کجایی نگاه میکرد .
رهام با ماشین پلیس کوچکش لابه لای صندلی ها می لاماد .

رهام با ماشین پلیس کوچکش لابه لای صنقلبی ها می لاماد .
با شیطنت ، چرخ های اتومبیل را روی گردن بنیامین کشید .
-نکن رهام…
با لجبازی ، ماشین را روی موهایش برد ، بنیامین چیزی ناظهار کرد . سعی کرد تمرین خاموشی کند .
رهام ، با شیطنت ماشین را روی کتف و گوش بنیامین میکشید وسر و صدای استارت ماشین و ترمز در می اورد.
بنیامین ، کلافه بیان کرد: رهام اروم بشین دارم رانندگی میکنم!
رهام حرصی اضافه کرد: تو داری رانندگی میکنی … مامان تلفن حرف میزنه گریه میکنه … باباجون همش روزگارنامه کف دستشه… پس کی با من بازی کنه؟!
بنیامین از اینه به صنقلبی عقب نگاه کرد . رهام مچاله شده بود کنج پنجره.
پوفی کرد واضافه کرد: میخوای با عمه بیتا بری اصفهان؟
رهام چشمهایش برقی زد و گفت: فرهود وفرهادم هستن؟!
-اره . میخوای تو هم باهاشون بری؟!
رهام دلواپس گفت: پس مولینم چی؟!
بنیامین رو به روی کافه ای نگه داشت و به عقب چرخید وگفت: مولینت چی ؟!
رهام با چرخهای ماشین پلیسش ور می رفت.
بنیامین متحکم گفت: وقتی کسی باهات حرف میزنه سرتو ننداز پایین!
رهام مستقیم در چشمهای بنیامین چشم دوخت واظهار کرد : میخوای منو از مولینم دور کنی ؟!
بنیامین لبخند سردی زد واظهار کرد: نه . با عمه بیتا میری با عمه هم برمیگردی. با فرهود و فرهادم بازی میکنی . دوست نداری؟!
-نمیشه مامانمم بیاد؟!
بنیامین چرخید و به خیابان خیره شد وگفت: مامانت بیاد چه کار؟ مامانت میره سرکار. بعدم توله سگ تو فقط نگران مولینتی؟!
رهام لب برچید و بیان کرد : تو رو کل هفته می بینم . مولینم فقط یه روز می بینم . اونم نه یه روزگار کامـــل!
“کامل” را با غیظ اضافه کرد. درست مثل مادرش… وقتی در خانه چانه می زد ، بیست و چهار ساعت نه بیست و دو ساعت !
دستش راعقب برد و لای موهای نرم رهام فرستاد و گفت: غصه نخور کاپیتان . بستنی میخوری؟!
-نچ…
-چرا؟! بستنی میوه ای نخرم یعنی؟!
رهام چیزی نگفت.
-مثلا با طعم های شاهتوت وانار و پرتقال؟!
رهام اب دهانش را قورت داد .
-شایدم شیک کارامل میخوای ؟!
بالاخره سرش را بالا اورد و گفت : نه . آیس پک میخوام!
بنیامین خنده ای کرد ومیل داشت از ماشین پیاده شود که رهام گفت : بنیامین؟!
-بله؟!
تو دیگه مولینمو دوست نداری؟!
بنیامین زیر لب اضافه کرد : آیس پک با چه طعمی؟
رهام چشمهایش را انداخت سر در کافه ی چوبی نقلی چسبیده به پیاده رو وگفت : شکلاتی!
انقدر زننده اظهار کرد “شکلاتی” که بنیامین میتمایل داشت همان جا فرمان اتومبیل را بکند و پرتش کند وسط خیابان . انتظار نداشت ، وقتی طعم یک بستنی را از پسرش می پرسد : مثل برج زهرمار بگوید : شکلاتی…
شکلات شیرین بود … حداقل آدم را سرحال می اورد ، نباید اینطور تلخ و سوزناک ادا می شد . نباید یک پسر شش سال و نیمه ، برای اضافه کردن طعم آیس پک دلخواهش انقدر سرد
بگوید : شکلاتی …!

بنیامین ارام جویا شد : شکلاتی بزرگ ؟!
رهام نگاهش کرد وکسل بیان کرد: نه گشنم نیست .
بنیامین ابروهایش را بالا داد و اضافه کرد : شام خوردی؟!
رهام یک دور چرخ های ماشینش را چرخاند و گفت: اوهوم . کتلت !
بنیامین لبخندی زد و اظهار کرد : با سیب زمینی سرخ کرده؟!
رهام لبهایش را زبان زد و اظهار کرد: با سس قرمز.
بنیامین چشمهایش را باریک کرد و موهای رهام را از روی پیشانی اش کنار زد و اضافه کرد: بدون من از گلوت پایین راهی شد کاپیتان؟!
رهام کوله اش را سمت خودش کشید و زیپش را باز کرد.
کیسه فریزری محتوی دو ساندویچ باگت مقابلش گرفت و اضافه کرد: مولین داد بدم به تو .
و ادای بنیامین را دراورد و با لحن خودش گفت: حالا دیدی چطوری از گلوم پایین رفت؟!
بنیامین اب دهانش را قورت داد ، بسته ی ساندویچ ها را با پوزخندی روی داشتبرد گذاشت .از اتومبیل پیاده شد .
ایس پک شکلاتی باخامه و اسمارتیز ، شاید فقط پنج دقیقه طول کشید.
تمام مدت نگاهش به هویج های داخل ابمیوه گیری بود ، فکری بود هوس اب هویج نداشت اما انقدر عمیق نگاه میکرد که کف دست اخر فروشنده سؤال کرد : جناب اب هویج هم میتمایل داشتید ؟!
فقط سرش را به علامت نه تکان داد .
حساب کرد و سوار شد .
رهام با بی میلی خامه های ایس پک را بالا و پایین میکرد .
بار سوم بود که از جلوی درب منزل ی بیتا رد می شدند . خودش هم نمی دانست چه کار کند . از اینه پرسید : برم پیش عمه ؟! باهاشون میری اصفهان؟ پسرخوبی هستی ؟!
رهام شانه ای بالا انداخت و گفت : نمیتونم قول بدم .
بنیامین خنده ای کرد و اظهار کرد : باشه پس بریم خونه …
رهام غر زد : قول میدم.
بنیامین با شیطنت اظهار کرد: نمتوجه شدم.
رهام خودش را جلو کشید و با صورت نوچ ، صورتش را چسباند به شانه ی بنیامین واظهار کرد: قول دادم بنیامین .
بنیامین پارک کرد وگفت : پس پیاده شو !
خودش هم پیاده شد ، در صندوق را باز کرد ، یک کوله دراورد و رو به روی رهام زانو زد وگفت : زنگ خونه ی عمه بیتا رو بزن . خودتو معرفی کن.
نفس عمیقی کشید و اضافه کرد : وسایلتو جمع کردم . مسواک وخمیر دندونت هم هست . “کوشی” هم تو کوله اته!
رهام با حرص گفـت: چرا اونو گذاشتی .فرهاد و فرهود مسخرم میکنن . میگن عروسک مال دختراست !
بنیامین بینی اش را کشید و گفـت: فقط تو کوله است . لازم نیست درش بیاری. پسر خوبی باش. دست عمه رو تو جاهای شلوغ ول نکن . خب؟! گم شدی چیکار میکنی؟
-میرم پیش یه پلیس مسیرنمایی رانندگی که لباس سفید پوشیده میگم من گم شدم اینم ادرس وشماره تلفنم..
بنیامین تبسمی زد و گفـت: خوبه .مراقب خودت باش.
رهام خودش را جلو کشید و سرش را فرو کرد در پیجادهن تلخ بنیامین .
بنیامین کف دستی روی سرش کشید و بیان کرد: هر وقت خسته شدی زنگ بزن میام دنبالت . خب؟!
رهام با بغض بیان کرد: تو که میتمایل داشتی من پیشت نباشم…
بنیامین: کی خواستم؟
-وقتی داری منو میفرستی؟!
بنیامین چیزی نگفت.
رهام سرش را عقب کشید واضافه کرد: چرا نمیذاری پس پیش مامان بمونم؟!
بنیامین : میخوای ببرمت پیش مولینت؟!
رهام دیدههایش برقی زد و بیان کرد: برگشتم ببر .
بنیامین کشیده لبخند زد و گفت: توله سگ هم اصفهان بری هم پیش مولینت بری . بد نگذره .
رهام تبسم زد .
بالاخره زد … از سر شامگاه تا به حال . بالاخره اینجا ، ساعت ده شب ، لبهای کوچکش کش امد و دندان های شیری اش مشخص شدند .
بنیامین نفسی کشید و اضافه کرد: بسیار خب برو . پسر خوبی باش رهام . اکی؟! بعدم رفتی بگو شام خوردی . باز مثل دفعه ی قبل عمه رو مجبور نکن برات پیتزا درست کنه و نخوری !
بنیامین توقف کرد و رهام لیوان ایس پک را سمتش گراهی شد و اضافه کرد: بقیشو تو بخور .
بنیامین سری تکان داد لیوان را از دستش گراهی شد و کوله را روی دو پله ی جلوی در گذاشت . زنگ ایفون را زد . با قدم های تندی به سمت ماشینش میحرکت کرد که زنی اظهار کرد: کجا با این عجله؟!

بنیامین نگاههایش را بست . لیوان ایس پک را روی صندلی شاگرد انداخت .
زن جلو امد . انقدر که چسبید کنارش… انقدر که یک سر وگردن قد بلندی بنیامین به نگاه بیاید .انقدر جلو امد تا بتواند در سمت شاگرد را ببند .
انقدر نزدیکش از حرکت ایستاد تا عطرش را حس کند … تا بغضش حجم بگیرد …. بترکد ، ده قطره اشک یک جا روی صورتش بلغزد …
بنیامین پوفی کرد و بیان کرد :رهام و سپردم به خودت .
میل داشت سوار شود که دستش را گحرکت کرد و گفت: حداقل اندازه ی یه چای خوردن با خواهرت وقت داری ؟! نداری؟!
بنیامین کلافه اظهار کرد : باشه بعد بیتا …
بیتا کیسه های خریدش را روی زمین گذاشت .
یک کف دست بازوی بنیامین را چسبید، و کف دست دیگرش را به شیشه ی ماشین چسباند واضافه کرد : بخدا نمیذارم بری.
بنیامین نگاهی به کیسه ها انداخت وگفت : شوهرت مرده مگه تو میری خرید؟
بیتا زهرخندی زد واظهار کرد : کارش تو مطب طول کشیده … برای تو مسیرمون یخرده خرت و پرت خریدم . میای تو ؟! بچه ها مسرور میشن..
بنیامین سوئیچ را توی کف دستش چرخاند.
بیتا هلش داد . مثل سنگ بود . تکانی نخورد.
باز تلاش کرد . بالاخره رضایت داد. یکی از کیسه ها را برداشت ، بیتا هم دیگری را …
دزدگیر را زد ، باهم وارد اپارتمان شدند .
بچه ها کل منزل را گذاشته بودند روی سرشان …
بیتا که در را باز کرد . با مشاهده کردن صورت گریان رهام ، بنیامین با کفش وارد منزل شد .
“کوشی” کف دست فرهود بود … رهام کنج دیوار داشت اشکهایش را پاک میکرد.
فرهاد ارام گفت : سلام دایی!
بیتا با غرولند گفت : چه خبرتونه خونه رو گذاشتید سرتون . رهام ، عمه چرا گریه میکنی ؟!
بنیامین با همان کفش ها وارد نشیمن شد . حتی ده دقیقه هم نگذشته بود از اخرین تبسم روی لبهایش… نگاههایش پر اشک بود .
فرهاد ارام کنار فرهود قرار گحرکت کرد .
رو به رهام اضافه کرد : چرا گریه میکنی ؟!
-من اظهار کردم” کوشی “رو نذار تو کیفم !
بنیامین رهام را بغل کرد ، کوله ی سیاه وسایل و کوله ی نارنجی بچه را برداشت . نگاه پر اخمی به فرهود انداخت ، کوشی از کف دست بچه افتاد .
ان هم برداشت و راست توقف کرد.
بیتا جلویش را گرفت. قدش تا سینه اش به زور بود . مجبوری سرش را به عقب خم کرده بود تا چهره ی بنیامین را موشکافی کند. عصبانی تر از این حرفها بود که بشود جلویش را گراهی شد .
-به قران نمیذارم بری…
بنیامین با اخم گفت : برو کنار …

بیتا در را بست و اظهار کرد : داداش قربونت برم بچه ان …
بنیامین کلافه بیان کرد : رهام و ببرم اصفهان حال و هواش عوض بشه اینطوری؟! اینطوری بیتا؟!
فرهاد به زور اظهار کرد : دایی داشتیم شوخی میکردیم بخدا .
بنیامین محل نکرد.
فرهاد با بغض بیان کرد : دایی بخدا شوخی کردیم … نبر رهام و دایی …
بالاخره دیدههایش پر شد و به زور نالید : دایی تو رو خدا … رهام ببخشید. نرید دیگه …
فرهود هم یک قدم جلو امد و اضافه کرد : ببخشید.
نگاه بنیامین باعث شد هر دو ساکت شوند . سرشان را پایین انداخشتاب‌زده . فرهود کم مانده بود گریه کند .
بیتا با گریه گفت : من فردا اگر شما دو تا جونور و ببرم اصفهان ! برید تو اتاقتون ! آبرو برای من نذاشتید تو این ساختمون .
فرهاد به گریه افتاد . یکی محکم پس سر فرهود زد و بیان کرد : همش تقصیر تو بود .
با هم وارد اتاق شدند ، در کوبیده شد . رهام اشکش بند امده بود . بیتا اما روی مبل سر مسیرش قرار گرفت . شانه هایش می لرزید .
بنیامین با غر اظهار کرد :اینجوری میتمایل داشتی بهم چای بدی؟!
با همان نگاههای خیس نگاهی به صورت خشک بنیامین انداخت و گفت : الان میارم …
از جایش کشیده شد ، خودش را داخل اشپزخانه انداخت. نمیمیل داشت جلوی چشم بنیامین باشد.
رهام در گوش بنیامین گفت : من با عمه اینا تنها برم اصفهان؟!
-اره . دوست نداری؟!
رهام لبهایش به بیرون برگشت و بیان کرد: نه…
بنیامین با اخم اظهار کرد : یعنی می بخشیشون؟!
رهام مکثی کرد و گفت : آره.
-پس چرا اشک ریختی؟!
رهام کف دستی به صورتش کشید و اظهار کرد : نکردم .
بنیامین لبخند محوی زد و گفت : پس برو بهشون بگو بخشیدیشون .
رهام را ارام پایین گذاشت ، جفت کوله ها و کوشی هم کنج دیوار ؛ تازه یاد کفشهایش افتاد ، دستی روی پیشانی اش کشید . نگاهی به قالیچه ی شش متری کرد .
رهام در زد و وارد اتاق شد . همانطور جلوی در ورودی ایستاده بود .
فرهاد جلو امد ، بغلش کرد . عذرخواهی کرد . فرهودهم همینطور… بعد هم کف دست دادند.
کف دست اخر هم در را بستند و صدای خنده ها وشیطنتشان بلند شد . به همین راحتی … انگار نه انگار کوشی شده بود مایه ی کف دست انداختن رهام !
بیتا با سینی چای ، وارد هال شد . نگاهی به بنیامین انداخت و اظهار کرد : کاش ما هم مثل بچه ها بودیم .
-داری طعنه میزنی…
بیتا شال سرش را روی دسته ی مبل انداخت و بیان کرد : طعنه؟! نه … چرا نمیای داخل …
بنیامین اشاره ای به قالیچه کرد و گفت : با کفش اومدم رو این .
بیتا لبخندی زد و گفت : عیبی نداره . بعدا می برم قالیشویی… بیا تو . غریبی نکن!
-این یکی دیگه طعنه بود .
بیتا حرصی گفت : اره این طعنه بود.
بنیامین کفش هایش را دراورد . مقابل بیتا جای گرفت .

بنیامین کفش هایش را دراورد . مقابل بیتا جای گرفت .
شمایل خانه فرقی نکرده بود . همان نشیمن کوچک ، همان تلویزیون چسبیده به دیوار … همان نهار خوری شش نفره ی چسبیده به اپن اشپزمنزل .
شاید چند گلدان و دو سه جا شمعی فقط اضافه شده بود … باقی اش همان بود !
همانی که با آنا و رهام شام می امدند ، سر میز با خاطرات مرتضی وقت می گذراندند ، آنا تزیین سالادش را به رخ بیتا میکشید … بچه ها سر وصدا میکردند!
شکل خونه مثل یک سال پیش بود . همان یک سال پیش ، که همه ی شرایط ایده ال بود !
ایده آل هر ادمی …
قسط بود اما سقف بود ، عذر و بهانه ی دویدن های رهام برای همسایه ها بود، ولی کار بود … اخر هفته ها کباب در پارک و بساط پهن کردن به راه بود!
بیتا مثل آدم ندیده ها زل زده بود به سر وصورت خسته و کسل بنیامین ! به چشمهای جنگلی و ته ریش دو سه روزه و موهای خرمایی تیره و بهم ریخته اش!
-هوم؟! باز چیه؟
-هیچی … دلم تنگ شده دارم نگات میکنم !
بنیامین پوزخندی زد و خم شد ، سینی چای را به سمت خودش کشید .فنجان را کشیده کرد و بیتا گفت : چرا نمی پرسی چه خبر؟!
بنیامین چیزی ناضافه کرد .
بیتا کفری ، شتاب‌زده تند شروع کرد : چرا نمی پرسی تا برات تعریف کنم مولین دو بار آی سی یو بستری شده … بابا دیگه حتی از خونه بیرون هم نمیره … چرا نمی پرسی چه خبر تا بگم یه نگاه مامان خونه یه نگاهش اشک … چرا بنیامین ؟! چرا حال و احوال ما رو نمی پرسی ؟! چرا یه زنگ نمیزنی ببینی مردیم یا زنده ایم ؟!
بنیامین چایش را فوت می کرد .
بیتا گوشه ی دیدهش را پاک کرد . انقدر تند اضافه کرده بود ، که مبادا چیزی یادش حرکت کرده باشد.
در اتاق باز شد . رهام ارام جلو امد و رو به بیتا بیان کرد : عمه …
بیتا صورتش را بوسید و اضافه کرد: جان عمه؟
-فرهاد و فرهود فردا میان اصفهان؟!
بیتا نگاهی به بنیامین انداخت و بیان کرد : شاید عمه .
رهام ناراحت اظهار کرد : اخه عذرخواهی کردن… نمیشه همه با هم بریم اصفهان؟!
بیتا روی موهای خرمایی رهام را چند بار پیاپی بوسید و اظهار کرد : باشه عمه هرچی تو بخوای .
رهام تبسم پت و پهنی زد و گفت : هـــورا…
بیتا بلند بیان کرد : فرهاد با بچه ها بازی کن من با داییت حرف دارم.
رهام به طرف اتاق دوید و بیتا نفس عمیقی کشید وگفت: تو این چهار ماه که طلاق گرفتی یه زنگ نباید بزنی ؟! یه سر نباید بزنی ؟! یه حالی نباید بگیری ؟!
به جهنم اون هفته نامه بسته شده ،اصلا چی بود همش عذاب بود و استرس. بخدا هر بار که چاپ میشد ، من وهم برم میداشت امروز و فردا میان بابت اعتراض و انتقادت می برنت! … من خودم به مرتضی میسپارم . یه کار بهتر یه جای بهتر …
بنیامین کمی از چای فنجان مزه مزه کرد و گفت: من جز عکاسی و خبرنگاری و نوشتن کار دیگه ای بلد نیستم !
بیتا با اطمینان خاطر اظهار کرد : من به مرتضی میسپارم …
-برم عکاس عروسی شم ؟! مثل دفعه ی قبل هان؟! شات زن و شوهر های عاشق و لب رود و توی باغ بگیرم ؟

بیتا لب گزید و گفـت: من که هزار بار ازت معذرت تمایل داشتم بنیامین… کف دستشون تنگ بود… بخداکار خیر کردی … بعدم منظورم این نبود که واست عروسی جور کنم که بری برای عکاسی عروس و دولید!
بنیامین فنجان را سر کشید و اظهار کرد : بس کن بیتا . تو یکی دیگه بس کن .
فنجان را به سینی برگرداند ، خواست نیم خیز شود که بیتا گفت: هنوز اصل حرفم مونده.
بنیامین کلافه اضافه کرد : زود تر بگو میشنوم .
-بردیا …
بنیامین ساکت شد . تمرکز کرد ، مستقیم به بیتا نگاه میکرد.
بیتا انگار حرفش را خورد.
بنیامین ناگزیر گفت: خب؟!
-چند وقت پیش ، گراهی شدنش…
بنیامین: چی؟! کجا؟!
-تو شمال … البته خدا رو شکر ، مرتضی اشنا داشت، فقط دو سه شامگاه تو بازداشتگاه خوابید. اما داداش مامان داره دق میکنه . نزدیک ده واحد فقط این ترم حذف کرده …پسره معلوم نیست داره چه کار میکنه … از یه طرفم افتاده به جون بابا که سربازیش درست بشه بذاره بره …
بنیامین با اخم بیان کرد: کجا بره؟!
-چه میدونم… خیلی عوض شده … اخلاقش… راهی شدارش… داداش تو ما رو حساب نمیکنی ، ما رو تو بسیار حساب میکنیم!
بنیامین پوفی کرد و اظهار کرده: اره دیگه … لابد تو فامیل چو افتاده ، بنیامین بیکاره … کار و زندگی که نداره … شغلش هم که از کف دست داده ، چه بهتر بیفته دنبال حل مشکلات لاینحل خانواده !
بیتا مبهوت گفت : همون حق داشسریع هفته نامتو ببندن ، بس که زبونت تلخه … من همچین منظوری داشتم؟!
باز کم مانده بود اشکش مسیر بیفتد.
قبل از اینکه احساساتش دوباره جریحه دار شود گفت: خیلی خب. سر میزنم . دیگه؟!
بیتا تبسم کمرنگی زد واظهار کرد : جمعه شاید از اصفهان برنگردیم .طرح مرتضی ممکنه یکم طول بکشه … بیفته به شنبه یکشنبه .
-خب؟!
بیتا مضطرب اظهار کرد : قرار جمعه ی آنا با رهام چی؟!
-هفت روزگار عقب میفته! هفت روزگار چیزی نیست!
بیتا : واسه یه مادر دوروزگارم دو روزگاره ، چه برسه به یه هفته ! میگم بچه رو هر وقت برگشتیم خودم تحویل آنا بدم؟!
بنیامین تیز نگاهش کرد و اظهار کرد: بچه ی من مگه قابلمه است که تحویل تحویل میکنی؟! مگه پاکته ؟!
بیتا لب گزید و تند شتاب‌زده اظهار کرد: نه به قران منظورم این نبود …
-تا جمعه ی بعدش… خودم می برم تحویلش میدم. دیگه؟!
بیتا نالید : مادره گناه داره اینطوری از این جمعه تا جمعه ی دیگه نه بعدیش ، دو هفته نمی بینه بچه رو … میخوای رهام و نبرم؟!
بنیامین مستقیم به بیتا چشم دوخت و اظهار کرد: اومده خونه رو خالی کرده ! میخوره تو ذوق رهام !
بیتا مردمکهایش گشاد شد ….
انگار که داشت با خودش حرف میزد : جهازشو برد؟! خدایا این چه کاریه اخه … این بچه بازی ها چیه … شما بالاخره که اشتی میکنید … بنیامین نمیخوای یه کاری کنی؟! هان؟!
-انتخاب خودش بود. دیگه؟!
بیتا : انتخاب؟ اون بدبخت مگه انتخاب دیگه ای هم داشت … یادت حرکت کرده؟
-اون موقع که پاشو کرد تو کفش باباش یک کلام بیان کرد طلاق ، باید فکر اینجاشو هم میکرد. دیگه؟!
بیتا: نمیمیل داشت طلاق بگیره … خودتم میدونی .آنا مجبور شد … بخاطر تو … بخاطر پدرش… بخاطر این بحث و جنجال کوفتی !
-فعلا همینه که هست . دیگه؟!
بیتا نفسش را فوت کرد و با غیظ اظهار کرد: دیگه سلامتی …!
بنیامین از جایش کشیده شد و اضافه کرد : مراقب خودتون باشید .
بیتا بازویش را گراهی شد و بیان کرد : شام خوردی؟! پای نگاهات گود افتاده … واسه تو راهمون الویه درست کردم ، بذار دو تا ساندویچ بدم ببری…
بنیامین زیر لب بیان کرد : لازم نیست. شام دارم.
بیتا کنجکاو گفت: چی؟!
بنیامین لب زد : کتلت …
شامگاه خوشی بلغور کرد .
و حتی نگذاشت بیتا ، برسد تا دم در برای بدرقه، پا تند کرد و قبل از هر حرفی ،از منزل بیرون زد .

و حتی نگذاشت بیتا ، برسد تا دم در برای استقبال ، پا تند کرد و قبل از هر حرفی ،از منزل بیرون زد .
سوار اتومبیل که شد ، چشمش افتاد به داشتبرد و دو ساندویچ کتلت و لیوان بستنی… !
بعد از طلاق همه ی شامگاهها نمی توانست شام و دسر را با هم داشته باشد . کف دست دراز کرد ، گره ی کیسه فریزر کور بود ؛ بی حوصله پاره اش کرد .
عطرش همان بود .
استارت زد ، فرمان را یک دستی چرخاند ، گاز بزرگی به ساندویچ محبوب و پر ملاتش زد . کاهو داشت ، گوجه داشت … روی کتلت سس قرمز فراوان بود.
باب طبعش ! مثل همیشه …
کنار سطل مکانیزه ای پارک کرد و لیوان خالی بستنی و کیسه فریزر ها را داخلش انداخت ، میتمایل داشت از تقاطع خارج شود که زنگ تلفن همراهش درامد.
با متوجه شدن اسم ، اخم کرد .
لحنش پر از خش و اضافه کرد: بله؟!
-اویی… بنی” خشمگین” … سلام!
-فرض کن جوابتو دادم ، بعدش؟!
ریز خندید و گفت: نشناختی منو ؟!
جواب نداد.
-الو … بنی … نیستی؟!
-بگو…
خنده اش را جمع کرد و اظهار کرد: به‌شدت خب بابا . متوجه شدم بنی “خشن” ! بیا اینجا پرویز کارت داره . همه هستن . جای تو خالیه فقط !
بی حرف قطع کرد .
سوار اتومبیل که شد ، دوباره زنگ زد.
بی حوصله تر گفت: حرفت مگه تموم نشد؟!
-پرویز عصبانیه . نیای حالتو میگیره . جلو دیده خودم سه تا چک هاتو داد به مسلم !
-امشامگاه نمیتونم خودت یه جوری ردیفش کن!!!
-بنی من به‌شدت سعی کردم ، نشد . خودت بیا . بیا یذره جلو دیدهش باش ، فکر نکنه دو دره اش کردی !
-کجا بیام ؟!
-همون لواسون . جای قبلی. منتظرتما … شتاب‌زده هم نیا .بنی” سالم “میخوام!
حوصله ی لوس بازی های این یکی را نداشت ، قطع کرد . سرش را به پشتی صنقلبی تکیه داد . شاید چند ثانیه… شاید هم چند دقیقه …
به خودش که امد ؛ اواسط جاده تلو داشت پیچ میخورد .
ساعت نزدیک دوازه شامگاه بود ولی به نظر نمی امد کسی خواب باشد . نگهبان با تعظیم کوتاهی مسیرنمایی اش کرد کجا پارک کند .
از اتومبیل پیاده شد ، سوئیچ را کف دستش داد و کف دست در جیب به سمت فضای روشن جلوی ویلا حرکت کرد .
استخر را رد کرد ، دو سه نفری در اب داششتاب‌زده مثل همیشگی مسخره بازی در می اوردند .
کسی از داخل آب قد بلند اضافه کرد : به افتخار خبرنگارخبره ی هفته نامه “…” … مسسریعساز … به افتخار بنیامین خان بدیع!
آوای دست و هوراقد بلند شد ، ولی حتی برنگشت عقب را نگاه کند . پا تند کرد و پله های ایوان مرمری را بالا حرکت کرد.

زحمت نداد حتی دستش را از جیب بیرون بیاورد با کف پا در چوبی با زینت های طلایی را هل داد ، بوی دود تا مغز استخوانش نفوذ کرد.
چشمش که به مه غلیظ مخلوط دو سیب و نعنا و لیمو و هلو و علف و باقی اش عادت کرد ، کسی جلو امد .
چهره اش اشنا بود .
-بنی آن تایم! چقدر شتاب‌زده اومدی؟ مگه نبیان کردم . بنی سالم میخوام؟!
داشت دستش را میگذاشت روی شانه اش که محکم پس زد و سؤال کرد:
-پرویز کجاست ؟!
-حالا بیا یه چیزی بخور … از مسیر اومدی. یکم خستگی درکن .
چشمهایش را درشت کرد و اظهار کرد: وایسا ببینم …
و یک قدم خیز برداشت ، سایه ی کل هیبتش را انداخت روی اندام لاغر و دودی اش وپرسید : اصلا پرویز هست؟!
از ترس جمع و جور شد و بیان کرد: آره به جون آرزو . من دروغ نبیان کردم. مگه اصلا جرات دارم به تو دروغ بگم .
و لحن کودکانه ای گراهی شد و گفت: زو زو صادق!
نیم قدم عقب رفت و اضافه کرد: خوبه . حالا بگرد پیداش کن .
و بی توجه به آرزو ، مسیرش را سمت مبلمان زرشکی کج کرد .
روی تک نفره قرار گرفت.
پای راستش را روی چپ انداخت … بی توجه به دو دختری که رو به رویش بودند و با پچ پچ حرف میزدند اما مستقیم او را نشانه گحرکت کرده بودند ، آرنج هایش را روی کف دسته ی مبل گذاشت.
از دور پرویز را شناخت .
حتی زحمت توقف کردن هم نداد . هممسیر با آرزو به طرفش می امدند . پرویز با سرخوشی تبسمی زد و اضافه کرد: به به … پارسال دوست امسال آشنا . چه عجب از این ورا … چطوری پسر؟!
کف دستش را جلو برد.
بنیامین هنوز کف دستهایش روی کف دسته ی مبل بود .
کف دست پرویز رو هوا مانده بود .
آرزو خنده ی کم آوایی از دهانش بیرون داد و بنیامین اظهار کرد : چک های من دست مسلم چه کار میکنه ؟!
پرویز نگاهی به آروزگار انداخت که با عث شد کم کم فاصله بگیرد و در کنجی پنهان شود . پرویز کف دستش را توی جیبش فرستاد .
با لبخند اظهار کرد: حالا بیا بریم بالا .
بنیامین پایش را عوض کرد .چپ را روی راست انداخت و بیان کرد: هستم . بگو !
پرویز کمی جدی شد وگفت: فکر کردم دیگه مارو یادت راهی شده بیان کردم یه جوری بالاخره بکشمت این ورا .
مشت دوستانه ای به بازوی بنیامین زد و اضافه کرد: میدونی چند وقته سراغ منو نگحرکت کردی؟!
بنیامین جواب نداد ،پرویز اخم کرد واظهار کرد : پاشو بیا بالا . اینجا شلوغه نمیشه حرف زد !
بی حرف بلند شد .
از لا به لای دختر وپسرهای گیج که در هپروت سیر می کردند رد شد . پلکان سفید با نرده های طلایی کنج سالن بود . قبلا هم این راه را امده بود .
میدانست تهش به کجا ختم می شود .
میدانست بالای این پله ها چه چیزها که رخ نمی دهد.
دفعات قبلی که می وارد شد ، آنا بود … هفته نامه بود … قرار اخر هفته سرجایش بود !
ولی حالا … برعکس چند ماه پیش ، هیچکدامشان سر جایش نبود جز این پله های سفید مشمئز کننده با نرده های طلایی … که وقتی پنجه اش قفل میشد به نرده با خودش فکر میکرد، چند نفر گریان به زور از این پله ها بالا رفته اند …
چند نفر پشیمان از این پله ها پایین امدند !
سالن بالا خلوت بود .
صوت هم کمتر در سرش زنگ می زد . پرویز کنار میز بلیارد راهی شد و مرد مسنی سیگارش را لبه ی میز گذاشت و گفت: حرکت کردی برا خودت نیروی کمکی اوردی؟!
پرویز دستش را پشت بنیامین گذاشت و گفت: برو یه ضربه از طرف من بزن ، همه حساب کار کف دستشون بیاد !
چوب را به سمتش گحرکت کرد و تقریبا هلش داد سمت میز ، چهار توپ در سه چهار مختلف…
میز را دور زد ، خم شد چوب را مثل همواره با همان پوزیشن خاص خودش ، حرکت داد ، توپ شماره ی شش را نشانه گرفت ، هدف انداختن سه توپ همزمان بود!
با تقی ، توپ شماره ی شش به دو توپ دیگر برخورد کرد و دو توپ وارد تور کناری شد!
پرویز با اشتیاق کف دست زد و گفت: مرسی …
بنیامین چوب را لبه ی میز گذاشت و اضافه کرد: نیومدم بازی کنم .
پرویز با حرص اظهار کرد: دو تا ضربه دیگه بزنی تمومه !
بنیامین ولی همچنان توقف کرده بود.
پرویز با ببخشید کوتاهی دستش را کشید وبه سمت یکی از خواب ها برد . اول بنیامین وارد شد . پرویز در را پشت سرش بست و بیان کرد: تو چته؟! میدونی چقدر شرط کردم بابتش؟!
بنیامین از سرشانه نگاهش کرد و گفت: چک های منو دادی کف دست شرخر ؟!
پرویز تبسم مهربانی زد و بیان کرد : نه داداش. مسلم همین تو استخره . صداش میکنم الان.
بنیامین خشک نگاهش کرد !
– چک هارو میدم بهت . بیا این بازی و ببر برام ! حریفم قدره …

بنیامین خشک نگاهش کرد !
-چک ها رو میدم بهت . بیا این بازی و ببر برام ! حریفم قدره …
بنیامین چشمهایش را باریک کرد و اظهار کرد: سه تا چکمو بده بعد .
پرویز کلافه گفت: بنیامین داری شورشو درمیاری …
-قرار این نبود پرویز . قرار این نبود منو وارد بازیت کنی !
پرویز پوزخندی زد و بیان کرد: تو میل داشتی یادت حرکت کرد؟ سر اون مسسریع و خبرت میدونی من چند تا مشتری هامو از کف دست دادم؟! داداش من بهت اعتماد کردم هرچی میل داشتی برات مهیا کردم… حالا این رسمشه؟!
بنیامین نگاهی به تخت انداخت. ملحفه اش کهنه بود . لک بود … بالش هایش هم روکش نداششتاب‌زده ..
آنا ملحفه ها را اتو میزد !
خسته بود … آنا نبود. این هم تخت خانه شان نبود .
لبه ی تخت نشست وبیان کرد: کمم گیرت نیومد . حداقل از زندان نجاتت دادم ! ازادیت مشروطه !
پرویز سری تکان داد : با هم بی حسابیم بنیامین . تو هم خودت زد به سرت اومدی سر میز . باختی باید توئونشو بدی ! سی تومن پول چرخ ماشینتم نیست .
مکثی کرد و با لحن نرم تری گفت : بیا این بازی منو برنده کن. یه چکتو پس میدم . راضی ؟!
بنیامین نگاهش کرد و اضافه کرد: دوتا …
پرویز کفری گفت : نامسلمون ، اینجوری دوزارم گیرم نمیاد !
بنیامین دو انگشتش را بالا برد و گفت : دو تا چک …
پرویز کف دستی به تی شرتش کشید و اظهار کرد : پس دو کف دست بازی کن برام !
بنیامین نیشخندی زد و بیان کرد: این حرف وسر چک دوم بیان کردی !
پرویز تبسمی زد و اضافه کرد: خیلی خب. بیا این کف دست و ببر برام . رو چشم . دو تا چک اولتو تحویلت میدم.
بنیامین نوچی کرد وبیان کرد : اصل چک سومه !
پرویز : دیگه اومدی نسازی .گفتی دو تا چک منم اضافه کردم چشم. پاشو بیا بریم… مشتری اولمه… دیگه نمیان سراغم!
بنیامین با رخوت بلند شد ؛ پرویز پشتش رفت و شانه هایش را مالش داد و با خوشرویی بیان کرد : راستی این زو زوی ما هم دریاب . بدجوری دلتنگته .
محل نداد .
از در که بیرون راهی شد ، مرد مسن با ان تی شرت زرد وشکم رو به جلویش اضافه کرد: پرویز خان ، خوب مشورتاتو کردی ؟! امشب شامگاه تو نیست داداش. انقدر جوش نزن !
و دو مرد دیگر با هم کشیده لبخند زدند!
بنیامین سر چوب را سمباده زد ، امیر علی حق داشت بگوید … هزار بار اضافه کرده بود … این میز های لعنتی شامگاهانه آدم را معتاد می کند …
یک بار با ورق… یک بار با همین کف دسته بیل های سمباده نخورده !
پایش بروی … لیز میخوری میروی تا انتها …
انتهایش هم ختم می شد به همین خواب ها با تخت و ملحفه هایی که بوی نا می دادند !
یک روزگار میخواست کاسه کوزه شان را جمع کند … یک روز میخواست برای پس گحرکت کردن چک هایش با چوب به توپ ها ضربه بزند !
در جهان بود دیگر … روی یک پاشنه نمی چرخید !

فصل سوم :
کف دستهایش عرق کرده بود ؛ حالش هم رو به راه نبود ؛ اما نگاه از در و دیوار بر نمی داشت .
دستی امد روی شانه اش و گفت : چطوره می پسندی ؟!
تبسمی زد و جواب داد: یخرده باید تر و تمیزش کنم… ولی واقعا خوبه عمو . همش خدا خدا میکردم مبادا اینجا رو فروخته باشید !
پیرمرد لبخند زد و گفت: نه بابا . چرا بفروشم . ملکه … سرمایه است .
با خستگی به دیوار تکیه زد و رها اظهار کرد: خسته اتون نکنم عمو . بریم داخل ماشین حرف میزنیم.
خنده ای کرد و گفت: الان خواستی گوشزد کنی من دیگه پیر شدم رها؟!
رها کشیده ریز خندید و بیان کرد: نه به خدا . شما عمو شهریار عزیز قلب منی … خیلی هم خوشتیپ و جوونی هنوز .
-چه خوبه برگشتی … راستی از مادرت بگو خوبه حالش؟! چند ساله نمتوجه شدمش… باز تو معحرکت کرد داری … میای … سر میزنی… زنگ میزنی …
رها تبسم مغمومی زد واظهار کرد: مولینم خوبه. میگذرونه …
شهریار ارام بیان کرد: قرار نیست به بابات سر بزنی؟!
رها رویش را چرخاند سمت پنجره و اظهار کرد: چرا سر میزنم. یخرده کارام سبک بشه ، یه جایی پیدا کنم برای خودم … این شرکت وجاده بندازم . میرم پیش بابا.
شهریار تبسم زد و گفت: وقتی خودت خونه داری ، میخوای بری پی خونه؟!
رها نفس عمیقی کشید و بیان کرد: از واکنش بابا می ترسم …
دست به سینه شد مبادا لرزش کف دستهایش رازش را برملا کند .
-بسیار میترسم عمو … از اون همه خاطرات و اتفاقات تلخ … یهو مجدداً وضع بدتر میشه !
شهریار جلو امد و اضافه کرد: از این بدتر عمو؟!
رها افتاد به جان لبهایش… پوسته پوسته هایش را می کند . دندان میزد … وقتی حسابی لب بیچاره ملتهب میشد یا دهانش طعم خون میگرفت کف دست بر میداشت! ولی عادت کرده بود . هرچه می شد… هرچه نمی شد … همین کار را می کرد. دیگر به‌شدت به خودش رحم میکرد ، لبهایش را فقط می میگزید.
شهریار ارام گفت: خودت میدونی بابا . اما وقتی اینجا خونه داری… اینجا آشیونه داری… خریدن خونه جایز نیست. خونه ی بابات راحت نیستی ، در خونه ی من به روت بازه … دیگه نشنوم اسم خرید خونه رو بیاری ها … میخوای سرمایه داشته باشی نقلی نیست ، بخر بده کف دست مستاجر … اما تهرون مثل قدیم نیست … بخوای اینجا تنها زیستن کنی ما رازی ها غیرتمون برنمیداره !
رها لبخند مهربانی زد وبیان کرد: قربون شما رازی ها برم… میدونم … چشم . حالا فعلا این شرکت جاده بیفته ، بیشتر واسم مهمه …
شهریار: میخوای همون شرکت فروش باشه؟! یا کارشو میخوای تغییر بدی ؟!
رها چینی به بینی اش انداخت و اظهار کرد: اره دیگه . شرکت فروش محصولات آرایشی بهداشتی ! همون کاری که قبلا میکرد. با همون اسم … فقط عمو مجوز ها رو چه کنم؟!
شهریار خندید و بیان کرد: همون روز که زنگ زدی ، اظهار کردی میخوای بیای… از همون دی ماه پی شو گحرکت کردم . امروزگار فردا حاضر میشه …
رها به سمتش رفت و محکم بوسه ای روی گونه اش گذاشت واضافه کرد: الهی قربونت برم بسیار زحمت کشیدی پس .
شهریار قد بلند قهقهه ی سرخوشی سر داد واظهار کرد: بعد عمری یه کاری واسه ی برادرزاده ام کردم …
رها کف دستهایش را بهم چسباند و گفت: پس فقط باید اینجا رو رنگ بزنم … با یه دکوراتور صحبت کنم … تو لندن با چند تا شرکت هم هماهنگ کردم تا کمکمون کنن … خدا کنه بتونم از پسش بربیام.
شهریار سری تکان داد وبیان کرد: حتما میتونی … راستی رها جان؟
-جانم عمو؟
-این پسره کیه باهاته … ؟!
-امیر علی؟!
شهریار نگاههایش را گرد کرد و رها بی تفاوت گفت: دوستمه چطور مگه؟!
شهریار کم کم داشت اخم میکرد که رها اضافه کرد : البته شوهر دوستمم هست . قراره با هم کار کنیم عمو .
پیرمرد انگار سبک شده باشد نفس قد بلندی کشید و بیان کرد: خوبه پس…
رها با شیطنت اظهار کرد: هنوز دم به تله ندادم عمو جون .
شهریار : ای پدر سوخته … میدونی چند سالته؟!
رها با خنده اظهار کرد: دقیق میدونم . با حساب روز وساعت !
شهریار : الهی همه ی جوون ها خوشبخت بشن .
رها آمینی بیان کرد وبا هم از واحد خارج شدند .
امیر علی به اتومبیلش تکیه زده بود ، با متوجه شدن شهریار ورها شق و رق از حرکت ایستاد .
رها : چرا نیومدی ببینی ؟!
امیر علی درب جلو را باز کرد و گفت: حالا وقت خیلیه .
شهریار جلو جای گرفت ، رها هم عقب …
امیر علی پشت فرمان قرار گحرکت کرد و پرسید : خب تایید شد؟!
رها از پشت با هیجان اظهار کرد: دقیقا همون چیزی بود که میتمایل داشتم و تو فکرش بودم .
سرش را به شیشه تکیه داد . نمی خبر داشت بترسد … یا خودش را به بی خیالی بزند! همه چیز داشت همانطور که پیش بینی کرده بود … میل داشته بود ، پیش میحرکت کرد …
فعلا خطا نداشت … ولی اگر نمیشد، اگر به همین سادگی نبود ، محاسباتش همه بهم میریخت .

مقابل برجی نگه داشت ،شهریار ورها همزان پیاده شدند.
امیر علی نیم تنه اش را از ماشین بیرون کشید و اظهار کرد: به سلامت . از اشنایی با شما بسیار خوش وقت شدم جناب رازی !
شهریار تشکر کوتاهی کرد.
رها با تعجب اظهار کرد: نهار نمیخوای بیای؟! کف دست پخت زن عموی من محشره ها ….
شهریار به سمت درب منزل رفت .
امیر علی اهسته اظهار کرد: باید برم یه سر به بنیامین بزنم .از دیشامگاه جواب تلفنمو نمی ده …
رها مضطرب بیان کرد: یعنی طوری شده؟! منم میام …
امیر علی با حرص اظهار کرد: تو دیگه کجا ! لازم نیست . میرم بهش سر بزنم … تو بهتره زودتر کارای شرکت و تموم کنی … منم ببینم چطوری میتونم راضیش کنم…
رها نگران گفت: یعنی ممکنه راضی نشه ؟! ممکنه نیاد ؟! اینطوری که هرچی رشته کردم پنبه میشه؟!
امیر علی شانه ای بالا انداخت .
-دیگه نمیدونم. حالا اجازه صادر میکنید برم ببینم کدوم گوریه ؟!
رها با استرس بیان کرد: از حالش بهم خبر بده امیر علی. نگرانم کردی… کاش میشد منم بیام …
از ایفون ، صدا امد : رها جان …
امیرعلی سوار شد وشیشه را پایین کشید.
-برو داخل . بهت خبر میدم. الکی نگران نباش. بچه که نیست …
و با خداحافظ کوتاهی ، رها را میان کوچه جا گذاشت .
به محض اینکه پارک کرد ، خودش را از ماشین پرت کرد ، خوشامگاهختانه درب باز بود و دو سه پسر بچه مقابل اپارتمان بازی میکردند ، بدو از پله ها بالا حرکت کرد ، سوار اسانسور شد . اتاقک فلزی در طبقه ی شش توقف کرد .
با استرس ، زنگ را فشار داد .
سر دومین صدا ، با حوله ی سفید رو به رویش حاضر شد !
امیرعلی نفس راحتی کشید و گفت: هیچ معلومه کدوم گوری هستی …
بنیامین کلاه حوله را از سرش انداخت و از جلوی در کنار حرکت کرد .
امیرعلی با حرص زانویش را بالا کشید تا کفشش را در بیاورد ، بنیامین با پوزخند اضافه کرد: نمیخواد …

وارد منزل که شد تازه دوزاری اش افتاد .
نشیمن و پذیرایی خالی بود ! خالی خالی …
در را بست و اظهار کرد: اینجا چرا اینطوریه؟!
بنیامین بی حرف وارد اتاق شد ، امیرعلی دنبالش رفت و باز سؤال کرد : باتو اَم …
-وقتی ادم زنی رو طلاق میده ، اون زن میاد کل جهازشو با خودش می بره ! رسمه نمیدونستی؟!
امیرعلی لبه ی تخت قرار گرفت و گفت: چطور اینجا رو جمع نکرده ؟
بنیامین حوله اش را دراورد و اضافه کرد: نگران جای خواب من بود !
امیر علی تبسمی زد وبه‌یک‌بارهی پرسید: تلفن خونه رو هم برده ؟
بنیامین : اره …
امیرعلی : که اینطور حالا تو چرا موبایلتو جواب نمیدادی !
بنیامین مکثی کرد وگفت: موبایلم؟!
شلوار سیاهی تنش کرد وگفت: هان … دیشامگاه جا موند تو لواسون !
امیرعلی دیدههایش را گرد کرد .
بنیامین همانطور با نیم تنه ی برهنه جلویش از حرکت ایستاد و اظهار کرد: تلفنتو بده یه زنگ بزنم!
امیرعلی با تاسف گوشی اش را داد.
بنیامین شماره ای گراهی شد . بعد از چند لحظه گفت: گوشیم اونجاست ؟!
-…
-فکر کنم روی پاتختی، شایدم رو تخت زیر بالش…
-….
-آها…
-…
-اکی بیار واسم.
-…
-خوبه .
و بی حرف تماس را قطع کرد ، گوشی را تحویل امیرعلی داد و رکابی سیاهی را تنش کرد ، حوله ی کوچکی را دور گردنش انداخت و اضافه کرد: چه خبر؟!
امیر علی با غیظ گفت: خجالت نمیکشی ؟!
بنیامین پر استفهام اضافه کرد: درمورد؟!
-داری چه غلطی میکنی؟!
بنیامین چیزی نگفت .
امیرعلی عصبی بیان کرد: انگار آنا راست میاظهار کرد …
بنیامین پرسید : که چی؟!
-همین کثافت کاری هات !

بنیامین حوله را روی تخت پرت کرد و گفت: چی گفته؟!
امیرعلی چیزی ناضافه کرد.
بنیامین بار دیگر جویا شد : آنا چی اظهار کرده؟!
امیرعلی در سکوت نگاهش میکرد.
بنیامین دیدههایش را باریک کرد و بیان کرد: اکی نگو …
-جالبه که حرفهای آنا هنوز برات مهمه !
بنیامین روی تخت ولو شد و اظهار کرد: نه دیگه نیست .
-مشخصه … معلومه داری با زیستنت چیکار میکنی ؟! تو که اهل پارتی نبودی !
بنیامین جفت دستهایش را زیر سرش قلاب کرد و عضلات بازوهایش را منقبض کرد .
-باتوام… لواسون چه خبر بود دیشب که سر و تهش به تخت خواب ختم شد !
بنیامین همانطور که به سقف نگاه میکرد اظهار کرد: دیشب اونجا خوابیدم !
امیرعلی با طعنه اضافه کرد: خواب داریم تا خواب … آنا حق داشت پس!
-برام مهم نیست . من الان یه مرد ازادم !
امیر علی سری از روی تاسف تکان داد و اظهار کرد: میدونستم جنبه اشو نداری ، نمیذاشتم بیای تو این خط ها …
و از جایش بلند شد.
بنیامین نیم خیز شد و اضافه کرد: منظور؟!
امیر علی با تشر بیان کرد: فقط قرار بود یه مسشتاب‌زده باشه … قرار بود یه خبر باشه … قرار بود یه مصاحبه باشه … بدبخت یه نگاه به قیافه ات بنداز… ! تو چطوری جرات میکنی بری اونجا… اصلا مگه تو رو جاده میدن؟!
بنیامین رویش را گراهی شد.
امیر علی دو قدم در اتاق راه حرکت کرد و اضافه کرد: بنیامین قضیه چیه؟! تو سیگارم نمیکشی … تو لب به دود نمیزنی… اون وقت توی استرلیزه سر از پارتی شامگاه لواسون درمیاری؟! توی وسواسی که بعد باشگاه دو بار دوش میگیری؟! رو تخت ویلای لواسون میخوابی؟!
جواب نداد . در موضع خاموشیش فرو رفته بود .
امیر علی عصبی آوایش کم کم بالا حرکت کرد .
-باورم نمیشه اینجوری داری گند میزنی به شخصیتت و اعتبارت و احترامی که عالم و ادم برات قائل بودن !
کلافه گفت:چیکار داری میکنی بنیامین ؟!
بنیامین به پارکت خیره شده بود.
امیر علی داد زد : یابــــو باتو ام …
بنیامین سرش را بالا گحرکت کرد و مستقیم به امیرعلی زل زد .

-باورم نمیشه بنیامین… یه منتقد اجتماعی چطوری سر از ویلاهای اطراف شهر درمیاره ؟! شامگاه و صبح میکنه ؟!
بنیامین کلافه از غرولند های امیرعلی اضافه کرد: چک داشتم … رفتم دنبال اون .
امیر علی گیج اظهار کرد: چک؟! چه چکی ؟ تومگه چک داری ؟!
با تعلل کوتاهی انگار که گر گحرکت کرده باشد داد زد : تو قمار میکنی مگه؟!
بنیامین دستهایش را عقب کشید و رو کف کف دستهایش لم داد .
امیر علی کنارش وا رفت و باز جویا شد : تو قمار کردی ؟! هان؟!
جوابی نداد.
-تو رفتی ادم هایی که اونجان و از منجلاب نجات بدی خودت افتادی توش؟!
سکوت!
-این همه دوندگی برای مجوز… برای پخش مستندت … برای راضی کردن اون همه آدم برای مصاحبه … تو قمار کردی بنیامین؟!!!
سکوت!
-ده تا تیتر انتخاب کردی برای اون خبر… کازینوهای شامگاهانه در شمال شهر… چه کسی میداند چند درصد جوان های تهرانی قمار بازند ؟! … اعتیاد روانی به قمار در تهران ! اون وقت خودت شدی جز همونا؟!
بنیامین زیر لب بیان کرد : تیتر اخرم شد : تورهای قمار در تهران !
امیر علی موهایش را کشید و اضافه کرد: خب ! جواب منو بده …
بنیامین نگاهش کرد و اضافه کرد : بیست و چهار تا جمله ی کلیدیم از خبرم رو حذف کردند بعد اجازه دادند نشر بشه!
امیرعلی متحکم اظهار کرد: از چکات بگو … نه از چیزهایی که خودم خبرشو دارم !
-دیشامگاه دو تا چکمو گرفتم. یکیش مونده ! جوابتو گرفتی؟!
امیرعلی خشک اضافه کرد: چند تومنه ؟!
بنیامین پوفی کرد و اضافه کرد: بیست میلیون. داری بدی؟!
امیرعلی با چشم های گسرخوش شده گفت: تو بیست میلیون سر میز باختی ؟؟؟ این مال قبل طلاقه یا بعدش؟!
بنیامین ابروهایش را بالا داد و چیزی نگفت.
-یه موقع تو سرت میزدی آنا اجاق گاز صفحه ای میخواد … کابینت های گلس… کف پوش خونه رو پارکت کنم ، رهام میدوئه کف پاش درد میگیره ! بعد بیست میلیون یه جا می بازی؟!
بنیامین حرف نزد .
-تو قسط خونه رو چطوری میخوای بدی؟ قرض اون ماشین و چطوری میخوای پاس کنی ؟! ماهی یدونه سکه ی آنا چی ؟ تو این بیکاری ، بی پولی… این بیست میلیون چک چی میگه این وسط ؟ دو ماه دیگه باید رهام و مدرسه ثبت نام کنی تا قبل از شهریور ، هیچ حالیته چه غلطی کردی؟!
-واسه رهام کنار گذاشتم …
-خوبه باز عقلت رسیده … نگفتی این قضیه مال قبل طلاقه یا بعدش…
بنیامین با حرص توپید : چه فرقی میکنه مال کِی باشه… بدهی منه … بلدم صافش کنم .تولازم نیست غصه بخوری !

-بیچاره … گند زدی به حیاتت … من باورم نمیشه تو به آنا خیانت کرده باشی… باورم نمیشه رفتی سر میز قمار… پسر چه مرگته تو؟! عالم و ادم طلاق میگیرن … هیچکدوم خریت هایی که تو کردی رو نمیکنن !
بنیامین ساکت بود اما صورتش به سرخی میزد !
امیرعلی سری تکان داد .
– این همه ادم مثل تو… همشون گند میزنن به زندگیشون؟! طلاق دادی تموم شد حرکت کرد پی کارش دیگه !
بنیامین از جایش پرید و گفت: من طلاق دادم ؟ یا خودش طلاق گحرکت کرد؟! اضافه کرده من خیانت کردم بهش؟! کاش قلبیل طلاق من از آنا خیانت بود … که ای کاش خائن بودم … که ای کاش اعتیاد داشتم…! من گفتم بره ؟! تو بحرانی ترین شرایط باباش گفت : دخترم طلاق… گفت چشم… دیده بابا … طلاق میگیرم… بچه و زندگیشو ول کرد حرکت کرد !راضی بودم قلبیل طلاقم خیانت باشه… حتی راضی بودم بره خیانت کنه بهم… اما انقدر اراده داشته باشه جلو باباش وایسه بگه میخوام بمونم پیش شوهرم!
امیر علی میان کلامش اظهار کرد: اراده داشت که می موند !
-اصلا من به درک… بمونه بالا سر بچه اش… چی میگی امیر واسه خودت … من اضافه کردم بره ؟!
امیرعلی سرش را پایین انداخت.
بنیامین با توپ پر گفت: انقدر بدبخت بود که تا یه چیزی متوجه شد حتی نموند پی شو بگیره … رفت امیر… ول کرد راهی شد … جمعه غروب میاد ولیر منو بگیره به بهانه ی بردن جهاز … میاد پیش تو و زنت درد و قلب میکنه بنیامین خائنه ! جلوی بچه ی من گریه میکنه بابات دیگه منو دوست نداره ! من گند زدم؟! یارو دوزار اعتماد به نفس نداره وایسه جلو باباش بگه من با این مرد هشت سال زیستن کردم… باباهه گفت : طلاق گفت: چشم … به همین راحتی تف کرد به هشت سال حیات و تر زد و رفت ! تمام …
امیر علی با لحن ارامی اظهار کرد: اصلا درست . هرچی تو میگی درست .تو باید بری قمار … عکاس برنده ی جایزه ی یونسکو سال ۲۰۱۰… ! آره؟! این همه جایزه … این همه افتخار … اون وقت تو قمار میکنی بنیامین؟!
بنیامین روی صنقلبی مقابل کنسول قرار گرفت و اظهار کرد : سر لجم انداختن… مجبور شدم … وقتی هم که یه بار می بازی ، باید بار دوم و سوم و چهارمم بری تا یه بار ببری خنک شی ! این چک پاس شه نمیرم سمتش …
امیرعلی : تو دردت بیکاریه…
بنیامین با اخم گفت: محض رضای خدا بار دیگر شروع نکن … من عکاسی نخوندم که برم آتلیه بزنم بعد فیلم زوج های عاشق و بگیرم که تهش یه تف بندازن بهم و یهوسر از دادگاه دربیارن ، چون باباشون امر ونهی میکنه بهشون !
امیر علی تبسمی زد و اظهار کرد: با هم اتلیه میزنیم من سرمایشو دارم. تو فقط سه در چهار بنداز . فیلمبرداری عروسی با من و فرشته .
-برا خودت بزن . چند وقت دیگه بچه دار میشین به دردتون میخوره . اب از سر من یکی گذشته !
امیرعلی با اخم اضافه کرد: یه کار دیگه هم هست ؟!
بنیامین نگاهش کرد.
امیر علی لبش را گزید و با مکث اضافه کرد : پزشک قانونی ؛ از طرف نیرو انتظامی یه عکاس لازم دارن برای عکاسی صحنه های جرم و جسد !
بنیامین مستقیم نگاهش میکرد .
امیرعلی : از طرف شوهر خواهر فرشته بهم پیشنهاد شد ، تو واجب تری. از هیچی که بهتره !
-من چی می گم تو چی میگی ! من میگم زورم میاد از زنده هاش عکس بگیرم برم از جسد و جنازه عکس بندازم ؟! نیرو انتظامی با اون عظمت دو تا گوشی تو جیب ماموراش نیست عکس بندازن؟!

امیرعلی خنده ای کرد واضافه کرد: چیه نکنه از جسد میترسی؟!
بنیامین زیر لب ناسزایی گفت.
امیرعلی کشیدهتر ریز خندید و بیان کرد: گفتم شاید از اب میترسی از جسدم میترسی…!
-خفه شو امیر…
امیرعلی جدی شد و اظهار کرد: بنیامین این وضع بیکاریت داره خل و چلت میکنه . باید زودتر کف دست به کار شی. اون هفته نامه به لطف پدرزن جنابعالی عمرا دیگه باز بشه …انقدر زور نزن برای کاری که نشدنیه !
بنیامین کلافه اظهار کرد: زور نمیزنم .قیدشو زدم…
امیر علی با قلبداری اضافه کرد: اگر میخوای حتما بنویسی ، باید بری سراغ همین مجله ها … وگرنه کلاهت پس معرکه است …
-کدوم مجله ها؟! برم چی بنویسم… از کجا بنویسم …؟!
امیرعلی شانه ای بالا انداخت و گفت: من یکی متوجه شدم تو این شغل نون و آب نیست … برم سراغ یه کار دیگه سنگین ترم. تو هم با این همه قرض عوض اینکه یکم به فکر باشی بدتر چوب خطتو بدتر پر میکنی!
بنیامین زیر لب اضافه کرد: اره… برم از چهار سانتی مانتالش عکس بندازم … خداتومن پول بذارن کف دستم تا سوالایی رو ازشون بپرسم که خودشون لیست کردن!
-پس چی ؟… من هرچی کار این چند وقت بهم پیشنهاد شده بود دارم حواله میکنم به تو… سر وتهش یه نه میاری !
بنیامین محلش نداد.
امیرعلی تماشایش کرد . الان بهترین فرصت بود . مطمئن نبود کارش درست هست یا نه … حیات بنیامین مهم بود . برادرش بود . رفیقش بود…
نمیاطلاع داشت رها لطمه می زند یا …
قلبش را به دریا زد بالاخره که چه !
با کمی درنگ گفت : راستی…
حواس بنیامین جمع شد.
امیر علی کمی من من کرد واضافه کرد : میتمایل داشتم بگم …
بنیامین نگاهش کرد.
امیرعلی چانه اش را مالید و گفت: یه شرکت تازه تاسیس هم هست . البته هنوز راه نیفتاده … اما شرکت فروش و معرفی محصولات ارایشی بهداشتیه!
بنیامین سری تکان داد و امیرعلی ادامه داد: شاید اگر پا بگیره … بد نباشه چند تا تیزر تبلیغاتی براشون درست کنیم… با عکس و لوگو …
-شرکت کی هست ؟!
امیرعلی نفس عمیقی کشید و اضافه کرد : تازه کاره … البته محصول نه … ولی رییس شرکته هم جوونه ، هم تازه از فرنگ برگشته . تا وقتی دکور وطراحی داخلی شرکت تموم بشه ، بد نیست کف دست به کار بشیم … یه تیزری … طرحی… عکسی! برای .
بنیامین ساکت بود.
امیرعلی ادامه داد: بنظرم اینجا بهترین گزینه است .
-کی بهت پیشنهاد کرده؟!
امیرعلی شوکه شد .
انتظار این سوال را نداشت . خودش را ملامت کرد … اگر امار همه ی ادم هایی که کار پیشنهاد می کردند را کف کف دست بنیامین نمیگذاشت الان این سوال را مجبور نبود جواب بدهد!
سعی کرد به خودش مسلط شود ، بنیامین تیز نگاهش میکرد. چند ثانیه ی دیگر بیشتر مکث میکرد ، شک برش می داشت .
به زور جور کرد : از دوستهای فرشته است دختره. دبیرستان باهم بودن… عروسی ما هم اومده بود! یادت نیست ؟!
بنیامین چشمهای جنگلی اش را ریز کرد و پرسید: اسمش چیه؟!
امیرعلی اب دهانش را قورت داد و بیان کرد: رها رازی !

با صدای زنگ آیفون ، از جایش بلند شد .
امیرعلی هم متعاقبش از اتاق بیرون امد . بی توجه به تصویر آرزو ، در صفحه ی کوچک آیفون امیرعلی با اخم های در هم رفته توپید: همه ادرس اینجا رو بلدن؟! بنیامین اینجا رو کردی مکان؟!
بنیامین محلش نگذاشت ، کف دستش را پشت امیرعلی فرستاد و با دست دیگرش ، درب را باز کرد وهولش داد بیرون .
اسانسور که بالا امد ، ارزو با مشاهده کردن بنیامین لبخند کمرنگی زد .
امیرعلی خط و نشان کش ، نگاه پر تاسفی نثار بنیامین کرد وسوار اسانسور شد . نمیمیل داشت این فضاحت را بیشتر از این نظاره گر باشد !
ارزو خم شد تا کفش هایش را دربیاورد.
بنیامین خسته از این دیالوگ تکراری بیان کرد: نمیخواد. گوشی!
ارزو بی حرف کف دست در کیفش کرد و گوشی را به سمتش گراهی شد و اضافه کرد: بنی پر مشغله!
بنیامین پر اخم نگاهش کرد.
ارزو با غمگینی بیان کرد: دعوتم نمیکنی بیام تو؟!
خواست در را ببندد که ارزو خودش را جلو انداخت واضافه کرد: چرا اینجوری میکنی …
و بدون اینکه نیازی به تعارف بنیامین باشد ، خودش را داخل منزل انداخت . بنیامین داشت تماس های بی پاسخش را چک میکرد .
ارزو با دقت همه جا ر انگاه میکرد .
بنیامین گوشی را توی جیب راحتی سیاهش انداخت واظهار کرد: کی بهت اجازه داد پاتو خونه ی من بذاری؟!
ارزو با اخم گفت: هم گشنمه هم پولم تموم شده! میدونی دربست از لواسون تا اینجا چقدر از ادم میگیرن؟! پنجاه تومن دادم… مرتیکه تازه میگفت شصت و هفت تومن . انقدر باهام چونه زد اخری مجبور شدم تلمو بهش بدم !
-بنیامین حرفی نزد.
ارزو با تعجب اظهار کرد: میدونستم پول و پله داری… نمیدونستم انقد مدرنی که تو خونه ات هیچی نباشه!
ارزو با ان کفش های پر سر و آوا کمی در پذیرایی قدم زد و با مشاهده کردن در باز اتاق خواب و تخت دو نفره، نیشش باز شد و گفت: اها پس اصل کاری هست !
فکر کردم به روش سنتی وارد عمل میشی …
کف دست برد سمت دگمه های مانتویش که بنیامین یک قدم به سمتش برداشت .
-نمیخوای یه نوشیدنی بهم بدی ؟!
بنیامین ساکت تماشایش میکرد .
آرزو کنجکاو اضافه کرد: اینجا خونه مجردیته؟!
هومی کشید و باز گفت: یعنی برای زنت یه خونه ی دیگه گراهی شدی؟؟؟

آرزو کنجکاو بیان کرد: اینجا خونه مجردیته؟!
هومی کشید و باز اظهار کرد: یعنی برای زنت یه خونه ی دیگه گحرکت کردی؟؟؟
دیدههایش درشت شد و اضافه کرد: اوه … پس چرا هی حرص چک هاتو میزنی ؟! ادمی که خونه مجردیش این باشه ، وای به حال خونه ای که واسه زنش گراهی شده؟!
گردن دراز کرد و باز اتاق را وارسی کرد .-
-خوبه … سرویس خوابتم تکمیله !
نگاه دقیقی به بنیامین انداخت .عضله هایش در رکابی مشکی بدجور خود نمایی میکرد.
بنیامین کمی جا به جا شد .
آرزو تبسم کمرنگی زد و بیان کرد: عجله نکن … بنی خوابالو ، چشات چرا خماره ؟! خوابی؟! الان بیدارت میکنم …
دیدهکی حواله اش کرد که بنیامین یک خیز بلند برداشت و قبل از انکه ارزو به خودش بجنبد ، گلویش را با کف دست چپ سفت گحرکت کرد و محکم از عقب به تیغه ی دیوار چسباند .
حین فشار برامدگی ماهیچه های بازویش بیشتر خود نمایی میکرد …
شست و سبابه اش را کمی بالا تر اورد و چانه ی ارزو را مچاله کرد .
آرزو با ترس ، جفت کف دستهایش را اویز مچ کف دست بنیامین کرد .
چشمهایش داشت از حدقه بیرون میزد به نگاههای منجمد بنیامین زل زده بود ، هوا نداشت … بنیامین بی تفاوت کف دست و پا زدنش را تماشا میکرد .
ارزو تقلا کرد …
زانویش را بالا اورد ..
حس میکرد از زمین کم کم فاصله میگرد. انگار در خلا معلق بود.
تمایل داشت جیغ بزند اما صدا هم نداشت . پنجه های بنیامین خوب می خبر داشت کجای گلوگاهش را فشار دهد که حتی صوت کوچکی هم از دهانش خارج نشود!
تارهای صوتی اش گره خورده بودند ، تدریجی صورتش به سرخی زد ، انقدر داشت کبود میشد که فشار پنجه ها کمتر شد .
یک دم از هوا گرفت و بنیامین رهایش کرد ، زانوهایش سست شد ، همان پای دیوار لیز خورد و به سرفه افتاد … یک کف دستش را به گلویش گحرکت کرده بود و کف دست دیگرش تکیه گاهش روی زمین بود … صدایی چیزی بین عق و سرفه و هق از دهانش در می اورد .
اغراقش ستودنی بود …
بزاق کش داری از لبهایش اویزان شد و روی پارکت ریخت.
دستش را لرزان سمت دهانش برد … حیران میان هق زدن هایش بنیامین را تماشا میکرد .
بنیامین کف دستهایش را در جیبش فرو کرد یک قدم جلوتر امد و گفت: پنجاه تومن پول دربست ازلواسون تا اینجا دادی که بنی کوچولو رو بیدار کنی؟!
کمی کمرش را خم کرد وگفت: میدونی با ادم هایی مثل تو چطوری راهی شدار میکنم ؟! از رفقات نپرسیدی؟! هوم؟! من اصلا از روابط عادی خوشم نمیاد!
یک تراول از کیف پولش دراورد و مقابلش انداخت .
-این کرایه ی مسیرت …
لبخندی زد و کمرش را صاف کرد . یک تراول دیگر هم جلویش انداخت و اظهار کرد: اینم واسه شیرین کاریت. فکر کن از خماری دراومدم. خوش گذشت .
آرزو منگ بود.
نمی اطلاع داشت چه کار کند .
بنیامین دیدههایش را باریک کرد.
کف دست راستش را کمی ورزش داد … که ارزو دو زاری اش افتاد و تند دو چک پول مقابلش را چنگ زد و با ترس ، به سمت در دوید ، با ان کفش ها ، با ان دویدن حتما باید یک ربع تمام وقتش را به تذکرات اقای احمدی اختصاص میداد !
در که بسته شد ، تازه حس کرد چقدر گرسنه است !

فصل چهارم :
یک ساعتی میشد مقابل خانه ی کلنگی توقف کرده بود . هنوز ترمشاهده کرد داشت . مطمئن نبود . دستش را در کتان تنگ شلوارش فرو کرد گوشی اش را دراورد.
بعد از چند بوق متوالی بیتا با صوتی بشاشی جوابش را داد و اضافه کرد: رهام … بیا عمه … باباته …
آوای رهام که امد چشمهایش را بست . سرش را به پشتی صنقلبی تکیه زد و اضافه کرد: خوبی ؟! خوش میگذره؟!
-خیلی دیروز با عمو مرتضی و فرهود و فرهاد رفتیم شهربازی…
دهانش پر بود ، بنیامین جویا شد: چی میخوری؟!
-بستنی…
بنیامین: افرین-داری بستنی میخوری؟! خوشبحالت …
-برات سوغاتی خریدم … خاتمی… !
-جعبه ی خاتم خریدی؟!
-برای خودمم یه هواپیما خریدم …
-نذاشتی که عمه حساب کنه ؟!
رهام جواب نداد.
با تشر گفت: رهام به عمه بگو خودت حساب کنی من پول تو ساکت گذاشتم!
رهام ارام در تلفن بیان کرد: عمه بیتا برای مولینم یه گردنبند خریده … با یکی از همین خاتمی ها!
“بیتا هم با این ایده هایش” را قد بلند ناظهار کرد !
تنها توانست بگوید: چه خوب…
میبیان کرد چه بد ، کل روزگار بچه را خراب میکرد.
به‌یک‌باره رهام با ذوق اضافه کرد: فرهاد اسب …. اسب …. !
و نمتوجه شد تماس چطور قطع شد . بنیامین گوشی را روی داشتبرد انداخت ، قفل فرمان را زد و بالاخره از صنقلبی راننده دل کند .
دزدگیر را زد .
پنج قدم با در خانه بیشتر فاصله نداشت . چقدر میل داشت عقب برود ، سوار شود … گورش را از این محل گم کند . ولی نمیشد.
این همه بنزین خرج نکرده بود که بیاید و تیر چراغ و کاج های قدیمی و هجله ی نوه ی اقای پیروزی سر کوچه را تماشا کند …
بدبختی پایش نمی راهی شد .
یک نفس عمیق کشید .
میلی نداشت تا زنگ بزند، کف دسته کلیدش را دراورد. کلید را در قفل چرخاند . بوی نم خاک میداد حیاط همان بوی آشنا و همیشگی! …
حوض خالی بود … اما دو درخت خرمالو هنوز کنج حیاط برای خودشان دلبری می کردند . ایوان شلوغ بود … پشتی ها هم سرجایشان !
فلفل های قرمز و گوجه های کوچک و سبزی های حاج خانم هم به جاده بود .
چند قدم جلو حرکت کرد.
پای ایوان از حرکت ایستاد .
به زور در دهانش یک ” یا الله ” چرخاند.
مستوره خانم چادرش را از شانه روی سرش انداخت و از پای باقالی های جلو رویش بلند شد و داد زد : حاج خانم… بیا ببین کی اومده!
و با سرخوشی ، به زور دست گراهی شدن به دیوار و پشتی پشت سرش و ستون ایوان ، بالاخره رو پا شد و بیان کرد: بنیامین جان … الهی دورت بگردم …
بنیامین سلام کوتاهی بیان کرد و کف دست مستوره خانم را گرفت پشت کف دستش را بوسید .
مستوره خانم بیچاره میخواست هق هق کند که حاج خانم همانطور پا برهنه از پله ها پایین امد و محکم بغلش کرد . تا جایی که جان در تنش بود …
تا جایی که مفاصل ارنج و مچ دستش به ترق و تروق نمی افتادند … سفت هیبت درشت بنیامین را چسبیده بود.
کف دستهایش پشت کمر بنیامین بهم نمی رسید ولی امده بود… بو میکشید … چند نفس پی در پی …
بنیامین ولی بی حرکت توقف کرده بود . کاری نمیتوانست بکند. تکانی میخورد پیرزن پرت می شد ان سر حیاط …
خوب که سیر شد از بوی بنیامین عقب کشید .
بنیامین کف دستش را گراهی شد بوسه ی نرمی پشت رگ های دست بیرون زده اش نشاند و گفت : سلام .
حاج خانم از ذوق محو تماشایش بود . حتی سلامش هم جواب نداد.
بنیامین کف دست گذاشت ، پشت قوز اورده ی حاج خانم و بیان کرد: خوبین؟!
تمایل داشت بگوید : چه خوبی. .. چه حالی… چه احوالی… ولی ناضافه کرد ! فکرش پیش اجاق بود … چای تازه دم داششتاب‌زده؟! بنیامین اگر شام می ماند … ماست داششتاب‌زده؟!
یک دور محتویات یخچال را با خودش مرور کرد … همه چیز داشتند!
گوجه و خیار و ابغوره… میوه دو سه قلم بیشتر نبود … باید به بردیا زنگ میزد میگفت : زودتر بیاید. به مصطفی هم میاظهار کرد سر راه دوغ محلی بگیرد. بنیامین دوست داشت !
بنیامین لبه ی سفره ی باقالی های پاک نکرده قرار گرفت و گفت: خوبی مستوره خانم …
یک باقالی دستش گرفت ؛ پوستش را کند … دانه هایش را داخل سبد ابکش بزرگ انداخت .
مستوره خانم خنده ای کرد و اظهار کرد: نکن مادر دستت کثیف میشه! خوبی پسرم… ! چرا حالی نمیگیری ازمون …
بنیامین نگاهی به حاج خانم انداخت و بیان کرد: چه لاغر شدی !
حاج خانم کف دستی به سر و صورتش کشید و اظهار کرد : چاق شدم تازه .
بنیامین دقیق نگاهش کرد . پوستش چروک تر شده بود . موهایش هم دیگر رنگ نمی کرد . روسری سر کرده بود!
با چشمهایش اشاره ای به روسری زد و اضافه کرد: رو سری سرت کرد

با چشمهایش اشاره ای به روسری زد و اظهار کرد: رو سری سرت کردی؟!
حاج خانم میتمایل داشت همان جا به زار زدن بیفتد، حواسش نبود… میل داشت گره اش را باز کند که بنیامین اضافه کرد: نه بذار سرت باشه. بهت میاد .
بنیامین قد بلند شد.
حاج خانم با ترس جلویش توقف کرد . انگار اگر میمیل داشت بنیامین برود ،زورش میرسید جلویش را بگیرد … شاید نمی توانست ولی به احترام موی سفیدش چند دقیقه بیشتر هم می ماند بس بود .
برایش بس بود همین که بنشیند لب ایوان کف دستش را به باقالی الوده کند ، همین که نگاههای یشمی اش را تماشا کند. موهای تاب دار خرمایی اش را …
قد و قامتش را تماشا کند برایش بس بود . همین که حظ کند بس بود… اصلا اگر همین حالا هم می حرکت کرد تا چهار ماه دیگر با همین یاد نفس می کشید؛ بس بود !
بنیامین زانویش را بالا اورد و کفشش را روی پله گذاشت وبیان کرد: من میتونم برم تو اتاقم … چند تا خرده ریز میخوام…
حاج خانم با بغض گفت: واسه رفتن به اتاقت اجازه میخوای؟!
بنیامین دستهایش را به حالت تسلیم بالا برد و بیان کرد: باشه حالا گریه نکن … پس من میرم تو اتاق.
و رو به مستوره خانم اظهار کرد: فعلا با اجازتون …