رمان ویلان پارت ۱۵

-نمیرم …!
خسته گفت : شنیدی بنیامین ؟! حتی اگر بیرونمم کنی نمیرم ! هیچ جا نمیرم. من برگشتم سر حیاتم ! بخاطررهامم که شده اگر قبولم نمیکنی؛ حداقل بیرونم نکن !
زیر لب اظهار کرد: بهم فرصت بده . همه چیز و درست میکنم ! بار دیگر میشم همون آنایی که بهش افتخار میکردی ! همونی که دوستش داشتی ! همونی که خوشبختی و ارامش و خواسته هاش برات مهم بود ! میشم همون آدم … دیگه نمیفروشمت ! دیگه به هیچ حرف و حدیثی نمیفروشمت بنیامین … !
اهی کشید واظهار کرد: دیشامگاه اذیت شدی ! نمیتمایل داشتم بیام … رهام بیدارم کرد … تو خواب و بیداری اومدم …! استراحت کن …
داشت قد بلند میشد برود … اول چانه اش را از روی شانه ی بنیامین برداشت و بعد کم کم موهایش از روی پوستش قد بلند شدند و دیگر نبود !
نه خبری از سنگینی بود ….
نه موهایش ….
نه چانه ی یخش …!
نه بازدمش که به صورتش فرود بیاید !
داشت میراهی شد …
کف دستش از خواب درامده بود . حالا که سبک شد در ذهنش گذراند به ان سنگینی عادت کرده بود !…
اخمهایش در هم راهی شد .
آنا خم شد و گونه اش را ارام بوسید .
زیر گوشش گفت: خرسندم حالت خوب شده …! اگر یه اتفاق بدی برات میفتاد…
بغض کرد وگفت: حتی تصورش هم برام سخته بنیامین !
یک قطره اشک روی صورتش چکید …
دید که پلکهای بنیامین لرزید و اما هنوز به قوت خودش بسته نگهشان داشته !
سبابه اش را روی صورت بنیامین کشید تا پاکش کند … سبابه ارام ارام روی پوست اصلاح شده اش جلو راهی شد و روی لبش ماند .
کف دستش را بالا اورد و روی دست آنا گذاشت. به آهستهی ان را از روی صورتش پس زد و پتوی کنار کف دستش را تا روی صورتش بالا کشید !
هنوز زود بود !
نفسش را عمیق بیرون فرستاد و پلکهایش را کمی باز کرد . آنا نبود !
خواست کشیده شود که آوای ظرف و ظروف از اشپزمنزل امد …
خیالش راحت شد ؛ نگاهی به بازویش انداخت . آستین پیجادهنش چروک شده بود … از همان کنار حرکت کردگی پیمسیرنش خطوط موهای لجوج آنا روی پوست بازویش حک شده بود !

خیالش راحت شد ؛ نگاهی به بازویش انداخت . آستین پیراهنش چروک شده بود … از همان کنار حرکت کردگی پیجادهنش خطوط موهای لجوج آنا روی پوست بازویش حک شده بود !
بعد از کلی سعی ؛ بالاخره درک کرد این دیدهها دیگر خواب نمی طلبد ، کف دستش را لبه ی تخت رهام گراهی شد و به ارامی خودش را از زمین جدا کرد .
روی پاهایش از حرکت ایستاد و دگمه های پیمسیرن چروکش را بست .
ساعت هفت صبح بود .
پتو را روی رهام مرتب کرد و از اتاق بیرون امد . آنا با متوجه شدنش سلام کرد .
سری تکان داد و وارد سرویس شد ، چند مشت آب به صورتش پاشید . مسواک زد. ماشین ریش تراشش را برداشت ؛ کارش پنج دقیقه طول کشید.
از سرویس که بیرون امد ، انا پشت میز اشپزخانه جای گرفته بود و منتظر با لبخند ژکوندی تماشایش میکرد .
اخمهایش عمیق تر شد انقدر عمیق که لبخند از لبهای آنا محو شود .
وارد اشپزخانه شد و درب یخچال را باز کرد.
صدایش امد :
-همه چیز اوردم سر میز ! دیروز خرید کردم .
ناچار درب یخچال را بست و آنا اضافه کرد: میخوای برات تخم مرغ اب پز کنم ؟!
پشت میز نشست و برشی نان برداشت ، آنا پیش دستی پنیر را جلویش گذاشت و اضافه کرد : نذاشتم بخوابی نه ؟! صبحانه اتو خوردی . داروهاتو بخور مجدداً استراحت کن. به‌شدت نباید به خودت فشار بیاری . خوب شدن دنده مدت بره !
نگاهش نکرد .
کف دستش را جلو اورد و لیوان شیر را برداشت و بیان کرد: ببرم گرمش کنم ؟!
خواست قد بلند شود که متحکم اضافه کرد: بشین !
آنا روی صنقلبی برگشت .
بنیامین خشک و جدی گفت : اگر تحملت میکنم ، هیچی نمیگم فقط به خاطر رهامه !
آنا سرش را بالا گحرکت کرد و به دیدههای بنیامین خیره شد.
-اگر نمیتونی این وضع و تحمل کنی همین الان میتونی بری ! بسلامت … تمام وسایلی هم که اوردی به انضمام وسایل اشپزخونه و اتاق خواب بهت برمیگردونم !
رسمی حرف میزد !
بیشتر داشت حرفهایی که میمیل داشت بنویسد را بلند کشیده زمزمه میکرد !
-من نمیتونم دوباره با پدرت و تو کلنجار برم ! دیگه نه میتونم … نه میخوام !
نان برشته ی توی کف دستش را توی سفره پرت کرد و بیان کرد: اگر قراره دوباره دردسر و مشکل و تهمتوجه شدی از جانب پدر تو …
آنا میان کلامش اضافه کرد: نه …. هیچی ! بهت قول میدم ! من با بابا حرفهامو زدم ! بهش گفتم انتخابمو …
دستش را به سمت کانتر دراز کرد و پوشه ای را جلوی متوجه شد بنیامین روی میز گذاشت و گفت : حتی دارم برای تمام املاکی که به ناممه بهش وکالت نامه میدم که کف دست از سر من برداره ! قبول کرده … دیگه هیچ مشکلی پیش نمیاد بنیامین ! هیچی !
متعجب نگاهش کرد واظهار کرد: داری به پدرت وکالتنامه میدی ؟!
آنا سری تکان داد واضافه کرد: آره . چرا ندم ؟!
پوزخندی زد و بیان کرد: الان بهت بگم چرا انگ پول پرستی هم بهم میزنی لابد !
آنا با هول گفت: اگر تو بگی نه … میگم نه !
پوفی کشید و اظهار کرد: به من هیچ ربطی نداره ! مالته هرجور دوست داری خرجش کن ! من دیده داشتی ندارم ! برای خودت سوتفاهم و مسئله نساز!
-برای رهام هم دیده داشت نداری؟!
بنیامین نگاهش تیز شد .
انا فورا بیان کرد: منظورم این نیست … یعنی منظورم چیزدیگه است . خب بنیامین هرچی باشه پدرمه . قرار نیست سر من کلاه بذاره ! اما دور از جونش … بعد از صد وبیست سال … دور باشه اون روزگار…. مجدداً همه چیز به خودم برمیگرده ! مگه غیر از اینه ؟!
-به من ربطی نداره آنا ! خودت تصمیم بگیر !
با التماس بیان کرد:
-منو به حال خودم نذار بنیامین من اینجوری بدتر تمام اعتماد به نفسمو از دست میدم !
با طعنه اضافه کرد:
-تو به حال خودت رفتی بچه ی منو بدون اینکه من خبری ازش داشته باشم از بین بردیش ! دیگه من چه اعتماد به نفسی بهت بدم آنا ؟! سی سالته ! رهام هفت سالشه تنهایی تصمیم میگیره چه ماشینی داشته باشه ! با نهایت دوقلبی و ترمشاهده کردش تصمیم میگیره ! تو ازبچه ی خودتم کمتری؟!
پوفی کشید و گفت: چرا داری انقدر عجولانه رفتار میکنی ؟! چرا انقدر همه چیز وباهم قاطی میکنی … مخلوط میکنی که چی بشه؟ انا بخشیدن وکالت اموال مادرت هیچ ربطی به من نداره ! ولی این تویی که داری خودت از خودت تمام اعتماد به نفستو میگیری ! منو قبول نداری خیال میکنی من دنبال ارثتم برای پسرم … برو لااقل با داییت مشورت کن ! لااقل با یه مشاور… یه وکیل ! آنا من پس فردا سرمو گذاشتم زمین مردم تو کف دستت به کجا بنده ؟! من ارث دارم ؟! تک و تنها با کف دست خالی … پدرت یه بهانه جور کنه دوباره بفرستت اسایشگاه که تو کف دست وپاش نباشی ! بار دیگر یه صیغه … شاید حتی یه بچه !
-پدر من انقدر بی صفت نیست بنیامین ! هرچی باشه انقدر پست فطرت نیست !

مکثی کرد و اظهار کرد: بنیامین تو همواره زیادی به همه چیز شاخ و برگ میدی ! پدر من چنین ادمی نیست !
-آنا پدر تو کسیه که تمام اسباب بازی های بچه ی من و نوه ی خودشو با خاک یکسان کرد که فقط تو رو مجاب کنه بری ! آنا اونی که داشت تو رو وادار میکرد که بری ، پدرت بود ! میفهمی راهی شدن یعنی چی آنا ؟! یعنی نباشی… میدونی نباشی یعنی چی ؟! یعنی ازادی عمل بدی بهش که هرکاری قلبش خواست بکنه ! یعنی بهش میدون بدی ! آنا من نمیدونم تو ذهن پدر تو چی میگذره … ولی میدونم که دادن وکالت نامه اونم بدون هیچ قلبیل موجهی درست نیست ! تا وقتی خودت هستی سالمی چرا باید یکی دیگه مال تو رو مدیریت کنه !
-وکالت نامه میدم به تو !
پوفی کشید وبا ملامت اظهار کرد:آنا چرا نمیفهمی… من میخوام چه کار ؟! هان ؟! میخوام چه کار ؟! ارثیه ی تو مال توئه ! تو هم به جای اینکه بذل و بخشش کنی نگهش دار … سرمایه است… روز مباداست … شاید یه روزگاری خواستی از ایران بری… شاید تمایل داشتی یه کار بزرگ جاده بندازی … شاید میل داشتی به هزار نفر ببخشی نمیدونم آنا ! اما اینو میدونم که درست نیست ! این تصمیم درست نیست چراکه هیچ هدفی پشت سرش نیست ! هیچی !پوچه آنا!
آنا اب دهانش را قورت داد وگفت: هدف دارم !
هومی کشید وبیان کرد: جدی ؟! بسیار خب. هدفت چیه ؟!
مستقیم به نگاههای پر حرصش خیره شد وگفت:
-میخوام هفته نامه و قلم تو رو برگردونم !
پوزخندی زد… کف دستش را ستون چانه اش کرد و گفت: در ازاش همه ی هست و نیستتو حراج کردی ؟! بخاطر یه هفته نامه ی پیزوری ؟! آنا من نمیخوام برگردم به اون شغل … حتی فکرشم نمیکنم !
مات اضافه کرد:
-چرا؟! تو نمیتونی بیکار بمونی ! همین بیکاریت مریضت کرد !
شمرده شمرده صریح گفت:
-آنا نبیان کردم بیکار میمونم ! میخوام همون شغل سابقمو شروع کنم . همون ساخت تیزرهای تبلیغاتی ! درامدمن از همین جادهه ! نه حاشیه داره … نه جنجال … نه خطر ! واسه ی اینده ی رهام هم خوبه ! دیگه هم فکر هفته نامه رو نکن ! در مورد ارث و میراثت هم هرچی لازم بود بهت بگم و توصیه کنم اظهار کردم! خودت میدونی ! اگر ببخشی ارزشت برام کم نمیشه … اگر نبخشی هم ارزشت برام بالا نمیره ! درک کردی ؟!
-اره !
-خوبه !
بعد از مکث کوتاهی آنا نگاهش کرد و جویا شد: منو بخشیدی ؟!
کمی از شیرتوی لیوان سر کشید . انقدر حرف زده بود که گلویش خشک شده بود.
هنوز کامل قورتش نداده بود که از بخشش می پرسید!
بخشش؟!
قرار بود ببخشد ؟!
چه چیزی را ببخشد؟!
ذهنش کش نداد . نمیتمایل داشت کشش بدهد ! نمیتمایل داشت وانمود کند ! نمیمیل داشت با تظاهر و کم محلی به قول خودش همین دو زار اعتماد به نفس را هم بگیرد و دودش کند !
به اندازه کافی پای نگاههایش گود بود ! به اندازه ی کافی بی طراوت شده بود ! به اندازه ی کافی دور مانده بود !
نفسش را از بینی بیرون فرستاد و بیان کرد: بخشیدمت اما…
آنا تند لب زد: ولی چی؟!
انگشت سبابه اش را به شقیقه اش زد و همانطور که در نگاههایش خیره شد بیان کرد: فراموش نکردم انا!
آنا بابغض اظهار کرد: یعنی قرار نیست مجدداً عقدم کنی ؟!
-چرا !
-کی؟!
-شرط دارم !

-شرط؟
نفسش را حبس کرد و جویا شد: چه شرطی؟!
بنیامین کمی دیگر از لیوان شیرش سر کشید و بیان کرد: نه توقعی ازت دارم ! نه توقعی ازم داشته باش ! فقط به خاطر رهام !
منتظر بود بگوید نه !
گوشهایش از سکوت آنا استفاده کرد … نه توی ذهنش اکو میشد !
آنا اهل نصفه و نسیه نبود !
آنا یا کامل میخواست یا نمیخواست !
موقع طلاق هم همین را بیان کرده بود !
مکثش زیادی طولانی شد …
خسته نفسش را فوت کرد ومیل داشت حرفی بزند که آوای باشه ی خفه ای از ته حلقش درامد !
یک تای ابرویش را بالا داد .
بدون اینکه نگاهش را بردارد دوباره گفت: باشه . قبوله …
با مکثی لب زد: فقط …
جدی نگاهش کرد و سؤال کرد: فقط چی؟!
-این همون فرصتیه که خواسته بودم ؟!
اخم کرد و پر استفهام گفت:
-چطور ؟!
-میخوام بدونم تا اخرش همینه یا شرایط عوض میشه ؟!
-چی؟!
با لحنی که بوی حرص میداد اظهار کرد:
-اینکه من فقط باید مادر رهام باشم و تو هم فقط پدر رهام باشی و … یعنی نباید دوست باشیم؟! نمیتونیم دیگه عاشق هم باشیم نه ؟! فقط دو تا ادمیم کنار هم … زیر یه سقف… ! بدون هیچ علاقه ای ؟! یعنی میخوای تا اخرین روز زیستنت ازم متنفر باشی ؟!
بدون اینکه منتظرش بگذارد اضافه کرد:
-متنفر نیستم !
آوایش کمی بالا حرکت کرد .
-پس این حست چیه؟! بی تفاوتی ؟… ! بود و نبود من برات مهم نیست ؟! خب اگر نیست چرا میخوای خودتو اذیت کنی ! بیرونم کن !
-انا گریه نکن !
با همان بغض و اشکهایش اظهار کرد:
-نه میخوام تکلیفم روشن بشه …
خشک جواب داد :
-تکلیفت روشن شد !
– تو همه رو بخشیدی !
بنیامین تیز نگاهش کرد وآنا خودش را روی میز جلو کشید و زمزمه کرد: تو همه رو بخشیدی ! امیرعلی که از اومدن رها هیچی نگفته بود …. رهایی که حیاتمونو خراب کرد … خاتون و حاجی که سی وسه سال حقیقت و بهت ناضافه کردن … بردیا که هر بار هرچی قلبش میل داشت بهت بیان کرد و هرکاری دلش میل داشت کرد … بیتا که با مخالفت تو اما بامرتضی ازدواج کرد ! حتی پدرم ! تو همه رو بخشیدی ! از همه گذشتی …
گحرکت کرده از عذابی که توی حرفهایش موج میزد اظهار کرد:
-همه بچه ی منو بی خبر ازمن سقط نکردن آنا !
آنا از گریه می لرزید.
بنیامین همانطور که به شانه های لرزانش زل زده بود، گفت:
-اصلا بچه ی من بود ؟!

مات و مبهوت نگاهش کرد ! تیرخلاص بود ! بنیامین ادم شک نبود ! دیدههایش داشت از حدقه بیرون می امد ! نفسش هم جایی میان گلو و سینه اش گیر کرده بود !
بنیامین پوزخندی زد و اضافه کرد: انقدر بهت اعتماد دارم که دنبال جوابش نباشم آنا ! فقط تمایل داشتم بفهمی درد داره این سوال ! این فکر ! آنامیبینی چقدر گَنده ! میبینی چقدر سخته وقتی بهت اعتماد نداره اونی که باید داشته باشه ! تو هم همین کار و با من کردی ! منو متهم کردی که خائنم ! پشت کردی بهم … بیان کردم برگرد آنا … داشتی از ایران میراهی شدی !
با هق هق گفت:
-اما پشیمون شدم !
انگشت سبابه اش را روی لبش گذاشت و میان هیس کشیدنش اظهار کرد:
-لحظه ی اخر !
کف دستش را به گردنش برد و زنجیر و حلقه را از توی تی شرتش بیرون کشید و اظهار کرد: شناسنامه امو اوردم… حلقه اتو اوردم ! در ذهنش گذراندم بهم فرصت میدی بخاطر خودم نه رهام یا …
-بخاطر هرکی ! میگم برگرد سر حیاتت ! شرطمم اونقدر سخت نیست که نتونی از پسش بربیای ! هنوزم سر حرفم هستم !
مثل بچه ها با لجبازی اظهار کرد:
-اما من میخوام ازت توقع داشته باشم… میخوام تو هم ازم توقع داشته باشی !
-چرا انقدر عجاما!
-تو که میدونی من عجولم پس چرا انقدر دقم میدی ؟!
پوفی کشید و گفت: آناهیتا من نمیخوام اذیتت کنم ! من آدم تلافی نیستم … من از اینکه تو رو انقدر ضعیف می بینم که با هر حرف من شکننده برخورد میکنی بیشتر از خودم متنفر میشم! من نه ظالمم نه سنگقلبم نه از عذاب دادن تو لذت میبرم نه خنک میشم! من فقط فرصت میخوام ! من نمیتونم یه شامگاهه همه چیز و فراموش کنم ! همینو بفهم … همینو درک کن !
انا اشکهایش را پاک کرد و اظهار کرد: میفهمم ! فقط نمیخوام بد شروع کنیم … فقط نمیخوام با کینه شروع کنیم همین !
-پس زمان بده !
آنا با اضطراب گفت: قلبت ازم صاف شد خودت بهم میگی؟!
سرش را تکان داد و آنا با هول گفت : قول میدی خودت بگی ؟!
-قول میدم !
بی طاقت پرسید: چقدر طول میکشه؟!
خنده اش گرفت .
از عجله اش …
یاد طلاقش افتاد ! همین قدر عجله داشت برود …
خنده اش ماسید .
آنا نگران سؤال کرد: خیلی طول میکشه؟!
-نه . تا جواب ازمایش صبر کن !
تبسمی زد و گفت:خب باز جای شکرش باقیه ! خوبه…
با لحن متحکمی اظهار کرد: ولی من از اینجا نمیرم ! تا اون موقع اینجا میمونم ! به حرف هیچکس هم کاری ندارم !
بنیامین پلکی زد وگفت :خونه ی خودته !
آنا نگاهش کرد و اظهار کرد :واقعا اینجا رو خونه ی من میدونی ؟!
پوفی کشید وخسته گفت: آنا من اگر با تو ازدواجم نکنم هیچ زن دیگه ای قرار نبود جای تو رو بگیره . همینو بفهمی برای من بسه !
و به ارامی از پشت میز قد بلند شد و آنا هول گفـت: هیچی نخوردی … اینطوری ضعیف میشی… بخدا متوجه شدم دیگه ! فرصت میخوای … منو بخشیدی. زمان میخوای … همه چی هم درست میشه ! خوبه ؟! همینا رو باید میدرک کردم دیگه !
زیر لب اضافه کرد: تو آخرش منو میکشی!
انا گیج پرسید: چی؟!
-تو قرار نیست بری سرکار ؟! اصلا چند وقته نحرکت کردی؟!
-مرخصی زیاد طلب داشتم . اما هشت و نیم باید برم !
خوبه .
از کانتر فاصله گراهی شد و آنا جویا شد: کجا میری؟!
– میرم رهام و بیدار کنم . قبل از حرکت کردنت سه تایی صبحانه بخوریم !
آنا نگاهی به ساعت انداخت . تازه هفت و نیم صبح بود !

فصل بیست و چهارم :
نگاهش را از اینه شمعدان کشاند به قران باز رو به رویش …
بعد هم به سفره ی پر از تور و نان سنگک و پنیرهایی که با قالب قلب شیرینی نخودی روی سنگک خودنمایی میکردند !
دیدهش را از بساط سفره ی ساده و پر از تور برداشت و به ناخن های کوتاه سفیدش خیره شد !
این رنگ به دستهایش نمی امد!
پنجه اش را به پایین شالش کشید . سُر بود … ساتن روی سرش چفت نمی ماند !
با رشته های شال سفیدش بازی میکرد و عطر مردانه ی شتاب‌زدهی با زیرکی وارد ریه هایش می شد … اضطراب همه ی جانش را پر کرده بود !
پایش را روی پا انداخت.
پنجه اش به لبه ی میز خورد و صدایش شیشه اش در امد !
کسی ریز ریز خندید و قلبش بیشتر پایین ریخت !
وقت چرا جلو نمیراهی شد !
عقربه ی ساعت دیواری لش مانده بود روی همان ساعت و دقیقه ! نه جلو میراهی شد … نه عقب !
شلوارش بالا حرکت کرده بود …
ان را پایین کشید . زیر کش جوراب درست روی ساق پایش می خارید ! خجالتش می امد جلوی این همه نگاه ساق پایش را بخاراند !
جورابش سفید بود و کفش های تخت چرم سفید بدون سگک یا نگین ! ساده بود … نمیتمایل داشت هم پر زرق و برق باشد ! حتی نمیتمایل داشت سفید باشد!
اگر اصرار مرد کنار کف دستش نبود … رنگ کرم یا قهوه ای اش را میخرید!
نه سفید …
سفیدش جیغ بود!
زیادی جیغ بود !
حتی حاضر بود به خودش اعتراف کند که جلف هم هست !
حتی همین مانتو و شلوار سفید هم از نظرش زیادی سفید بود !
سفید و ساده !
به قول مرد کنار کف دستی اش که کله اش را تا جایی که جان داشت در کمد اتاق پرو فرو کرد وگفت: واقعا عالیه … بهت میاد !
اگر این حرف را نزده بود و مثل دزدها درب اتاق پرو را باز نکرده بود …
الان چیز دیگری تنش بود !
حداقل سفید نمی پوشید !
سفید داد میزد برای مراسم عقد است ! با این همه از همین ساده بودنش خوشش امده بود !
کف دست از ورانداز کردن خودش برداشت !
چقدر طول میکشید !
نگاهی به جمع انداخت … همه ارام بودند . استرس و قلبهره توی گلویش میلاماد !
خیال نمیکرد انقدر سخت باشد !
فکر نمیکرد انقدر حجم تشویش را مجبور است تحمل کند!
جاده فراری هم نداشت …
محضر تنگ و کوچکی بود !
نقلی و دنج !
جان میداد برای این عقد های به‌یک‌بارهی و یهویی … ان هم با این سر و وضع سفید و جلف !
که هیچ مناسبش نبود !
نه مناسب حال و روزگارش…
نه …
کسی کنار گوشش فکرش را پاره کرد و با لبخند ثابت روی لبهایش زمزمه کرد : خوبی ؟!

نه …
کسی کنار گوشش فکرش را پاره کرد و با لبخند ثابت روی لبهایش زمزمه کرد : خوبی ؟!
به صورتش خیره شد و نگران جویا شد: داریم کار درستی میکنیم ؟!
اخم کرد.
اخم و لبخندش تناقض داشت !
با این حال به چهره اش می امد !
بنیامین کنارش توقف کرد و پرسید: چیزی شده ؟خوبی ؟!
رها سرش را بالا اورد و اظهار کرد: واقعا فکر میکنی من خوب باشم !
بنیامین با اخم رو به مسعود گفت: چی بهش اضافه کردی پشیمون شد ! صبح حالش خوب بود !
مسعود با آوای قد بلند خندید و رها نگاهش را از بنیامین کند و به نیمرخ بشاش مسعود دوخت وبیان کرد: واقعا داریم کار درستی میکنیم ؟!
کف دست یخش را به سمت گلویش برد و بیان کرد: دلم داره مثل سیر و سرکه می جوشه! مسعود پدرت ! مادرت ! فامیل! کی میخواد بهشون جواب بده ؟!
مسعود دستش را گراهی شد و اظهار کرد: رها دیگه نمیذارم این دفعه کف دست خالی بری ! همینه که هست .
با صدای سلام واحوالپرسی رو به بنیامین جویا شد: این کیه دیگه ؟! تو کیا رو دعوت کردی؟
بنیامین با خنده اضافه کرد: هیشکی . بیتا اومده .
رها نفسش را سنگین بیرون داد و گفت: قرار نبود انقدر شلوغ بشه … بنیامین نمیشه کنسلش کنیم ! هان؟ مسعود بیا بعد از این سفر که برگشتم… مامانم نیست… بابا نیست ! پدر و مادر خودت !
بنیامین زیر گوشش اظهار کرد: پدر و اوردم !
رها چنان به سمتش چرخید که صدای مهره های گردنش درامد !
بنیامین چشمکی زد و اظهار کرد: مضطرب نباش با حاج مصطفی پایین قرار گرفتن ! اینجا یکم خفه بود !
رها ناله ای کرد و مسعود زیر گوشش گفت : میدونم این شامگاهیه هیچ کدوم از رویاهات نبود … اما رها دیگه نمیتونستم اجازه بدم بری ! تو میری … من کف دست خالی میمونم همیشه ! این بار میراهی شدی…
-این بارفرق میکرد مسعود ! این بار با کف دست پر میحرکت کردم… برمیگشتم … !
مسعود با اخم بیان کرد : رفتیم ازمایش دادیم حالت بهتر بود !
رها کفری اظهار کرد: تو اضافه کردی بریم ازمایش بدیم ببینیم بعد این همه سال جور میشیم یا نمیشیم !… منم بیان کردم باشه… بعدم چهار کلمه حرف زدی … اضافه کردی تصمیمتو گرفتی ! اما فعلا شرایط ایجاب نمیکنه بیای میل داشتگاری… منم اظهار کردم میل داشتگاری نمیخوام !
مسعود انگار که بل گراهی شده باشد بیان کرد: خب ! خودت بیان کردی .دیگه خواستگاری نمیخواد ادم عقد میکنه دیگه !یه مرحله بعد از تمایل داشتگاری عقده !
خنده اش گراهی شد .از توجیه منطقی غیرمنطقی اش خنده اش گرفت !
بیشتر قلبش میمیل داشت گریه کند !
ولیدگی نداشت…
فکر نمیکرد شوخی شوخی جدی شود ! یک بله ی خشک و خالی جوابش این لباس سفید و ان کت و شلوار مشکی کنار کف دستی اش نبود!
هنوز مطمئن نبود ! مسعود پشیمان میشد … حتی اگر خودش هم پشیمان نمیشد … شهریار نمی گذاشت ! پسرش پاسوز شود!
نازایی درد کمی نبود !

با صوتی سرفه ی محضر دار ؛ حواسش جمع شد .
خاتون و فوزیه خانم پچ پچشان تمام شد . تبسم خاتون دلگرمش میکرد .همین که رو به رویش نشسته بود و با چادر مشکی که از دوخت خود پارچه رویش پر از برگ بود ، ارامش تزریق میکرد . فوزیه هم جای خودش را داشت . لبخند و هراز گاهی اشکهایی که با روسری پاکشان میکرد هم باعث میشد کمتر قلبش بجوشد ! با امدن بیتا و مصطفی خان و تیمسار ، قلبشوره اش که داشت قرار میگحرکت کرد دوباره دوبرابر شد .
نگاهی به قامت پدرش کرد که مصطفی خان تا سرشانه اش به زور میرسید ولی پنجه هایش چفت انگشتهای تیمسار بود …
با او راحت برخورد میکرد !
انگار رفیق دیرینه اش است ! انگار عقد دخترش است ! تیمسار درست کنار مسعود قرار گرفت و مصطفی خان کنار تیمسار …
مسعود جواب تبریک مصطفی خان را داد و با او گرم صحبت و خوش و بش شد !
ماهان کنار بردیا توقف کرده بود . هم قد و قواره بودند . هم سن وسال… باهم کمی حرف میزدند و کمی به خاموشی می گذراندند !
یک روز از ارتباط دو خانواده وحشت داشت و حالا نصفی از خانواده ی عمویش… نصفی از خانواده ی خودش… نصفی از خانواده ی برادرش…
خوب بود غریبه ای میانشان نبود تا بپرسد : با هم چه نسبتی دارند ! که هیچ مهم نبود !
مهم تسبیح گلی خاتون بود و کف دست سنگین و مردانه ی بنیامین که از شانه اش جدا نمیشد !
مهم راحتی حاج مصطفی ازجای گرفتن کنار تیمسار بود !
مهم مسعود بود که میاضافه کرد : بسپارش به من !
همین هاوادارش میکرد صاف بنشیند و مثل گدازه ی ذوب شده ای از روی صنقلبی وا نرود ! همین دستش بود که نگهش داشته بود و اجازه نمی داد بلند شود و مثل دیوانه ها به کوچه و خیابان فرار کند !
محضر دار میمیل داشت کم کم شروع کند .
از سکوتی که به جو حاکم میشد میتوانست بفهمد همه چیز دارد شوخی شوخی جدی میشود !
با صدای تق و تق پاشنه های کفشی ، سرش را چرخاند .
با دیدن قد و بالای آنا تبسم زد ؛ جایش خالی بود . بیشتر او شامگاهیه عروس ها بود تا خودش !
سر تا پایش را بلعید .
با مانتوی جلو باز گلبهی و شومیز صورتی و شلوار صورتی … شال قرمز و کیف و کفش قرمز ! لبهایش هم سرخ بود … موهایش هم مشکی !
زنجیر طلایی کیف قرمزش را روی شانه جا به جا کرد و ظرفی را روی میز مقابل رها و مسعود گذاشت .
شبیه عکس عروسی اش شده بود !
بوی پاستیل میوه ای توی بینی اش نشست .
عطرش ارامش بخش بود . کامش را شیرین میکرد .انقدر شیرین که طعم شور بغض را از یاد ببرد … !
با صوتی ظریفی سلام کرد و دستش را گحرکت کرد .
با تبسم و مهربانی به سمتش خم شد وصورتش را بوسید . تبریک گفت . به مسعود هم تبریک گفت و مسعود محترمانه جوابش را داد. خاتون با لذت صنقلبی کنارش را تعارف کرد …
خودش هم با لذت نگاهش میکرد .عروس آنا بود ! نه خودش !
با لبخند سرش را بالا گحرکت کرد . بنیامین مات نگاهش میکرد . با یک لبخند کمرنگ … با ان چشمهای جنگلی طوفانی ! با صورت اصلاح شده و موهای مرتب وآراسته …
کت و شلوار سورمه ای و پیجادهن سفید و کراواتش با سبزی نگاهش تناقض جذابی داشت !
عروس و دولید آنها بودند … نه خود چهل ساله و مسعودی که موهایش نصف بود !
از فکرش خنده اش گحرکت کرد و سقلمه ای به ران بنیامین زد .
کف دست از نگاه خیره اش به آنا برداشت و خم شد واظهار کرد: جانم؟!
-عروسمو خوردی !
بنیامین چپ چپ نگاهش کرد و با لحن شوخی گفت: نذار رومون توروی هم باز بشه !
از حرفش ریز لبخند زد و با آوای سلام آشنایی … لبخندش روی لب تثبیت شد .
فرشته با سر و صدا جلو امد و رویش را بوسید .
تبریک بیان کرد و به بازویش فشاری داد و گفت : باورم نمیشه رها … واقعا باورم نمیشه …
امیرعلی با خنده خم شد واضافه کرد: خانم تبریک … خوب بی سر و صدا همه کارا رو پیش برمتوجه شد !
و کمی جدی تربا مسعود دست داد .
فرشته هم ریز خندید و اظهار کرد : اما واقعا خبر خوبی بود ! من و امیر از دیشامگاه هی می اضافه کردیم شوخیه یا جدی … !
امیرعلی با بنیامین خوش و بش میکرد .
رها لبخند زد و فرشته گرم سلام و احوال پرسی با بیتا و آنا و خاتون و فوزیه شد .
محضردار اجازه خواست تا شروع کند.
بنیامین جوابش را داد.
از صوتی “بفرمایید” قلدرانه ی بنیامین قند توی دلش اب شد !
محضر دار با آوای ارامی اظهار کرد: بسم الله الرحمن الرحیم !
نفسش توی سینه حبس شد .
مسعود دستش را گرفت .
بیتا جلو امد و قران را به دست جفتشان داد .
انا کیفش را کنار خاتون گذاشت . پوشش روی ظرف را کنار زد .
تبسمی زد و فرشته ترمه ی خوش دوختی را با بیتا بالای سرشان گراهی شدند . آنا از توی سینی کنار سفره دو کله قند کوچک برداشت و فلش توی صورتش خورد …
با مشاهده کردن بنیامین و دوربین دور گردنش چشمهایش پر از اشک شد !

محضر دار نصیحتش از زندگی مشترک تمام شد …
میمیل داشت خطبه بخواند …میتمایل داشت از آغاز بگوید … میمیل داشت واقعا او را به عقد مسعود در بیاورد !
دلش یکی در میان می زد و مولکول های بزاق لعنتی اش قبل از اینکه روی زبانش بنشینند و ته حلقش را کمی تر کنند خشک شده بودند ! قلبش میخواست مثل آنا وفرشته و بیتا … او هم یک طرف ترمه را بگیرد و با خنده قند بسابد !
از توی آینه ی ظرف دور نقره کوب توی سفره ذوق وشوقشان را می توانست ببیند .
نگاهی به خاتون انداخت…
جای مادرش خالی بود ! زیادی خالی بود …
خاتون با لبخند نگاهش کرد. برایش سرش را تکان داد و دیدههایش را بست وباز کرد .لبهایش ذکر میگفت . هیچ شامگاهاهتی به بنیامین نداشت .
ولی خنده و نگاهش …
طعم خنده و نگاه بنیامین بود !
همان مزه را می داد.نگاهش روی مصطفی خان چرخید . او هم شباهتی نداشت . اما ابهت جای گرفتن و کلام ناظهار کرده و نهفته ی ته چشمهایش مثل انتهای دیدههای بنیامین بود .
محضردار جویا شد: مهریه رو چقدر بنویسم ؟!
مسعود مات بیان کرد: مهریه؟
رها از ته چاه اضافه کرد: چیزی تعیین نکردیم !
مسعود نگاهی به بنیامین انداخت و گفت: برادر عروس بگه !
بنیامین تبسمی زد و رها با هول اضافه کرد : زیاد نگی … یه قران … نبات بسه !
بنیامین با شوخی گفت: نترس یه جوری نمیگم بهم بخوره !
جمع خندید و محضردار اظهار کرد: بگو دخترم … هرچی دلته بگو … !
نگاهش روی مصطفی خان چرخید و گفت: شما بگید .
تیمسار تبسم زد از معدود وقتهایی بود که یک جا جای گرفته بود و ارام بود . با ان کت و شلوار خاکستری و کراوات … اگر همینطور حرف نمیزد هیچکس پی به بی حواسی اش نمی برد.
اگر حواسش سر جا بود … چه ها که نمیشد !
جواب تبسمش را داد و مصطفی خان گفت: یه جوری بگم که نه سیخ بسوزه نه کباب . هان بابا جون ؟
رها تبسم شرمنده ای زد و بنیامین اظهار کرد :بگو حاجی . هرچی نیتته بگو !
مصطفی خان هومی کشید و بیان کرد: واسه ی دختر خودم گحرکت کردم صد و چهار ده تا … واسه ی پسرمم همونو گرفتم… تو با دخترم هیچ فرقی نداری…
و چشمهایش را در چشمهای مسعود انداخت و اضافه کرد: خوبه پسرم ؟ بالا که ناضافه کردم ؟
مسعود لبخندی زد واظهار کرد: کمم هست.
رها هول اضافه کرد: بسه همین تو رو خدا !
فرشته بشکونی از شانه اش گرفت وگفت: عروس انقدر حرف نزن !
از واژه ی عروسی که نثارش شد ؛ خجالت کشید ! نمی امد… به چین کنار دیدهش نمی امد ! اینه میبیان کرد نمی آید ! عروس به تو نمی آید!
بنیامین رشته ی فکرش را پاره کرد و بلند اضافه کرد: حاج اقا صد و چهار ده تا .
محضر دار مبارک باشدی و اظهار کرد شروع کرد به خواندن خطبه !
هی خواند و خواند و خواند …
یک دور همه را سیر خیره شد.
تازه درک کرده بود ماهان با گوشی اش و بردیا با یک دوربین کوچک مشغول فیلمبرداری است !
تمام نمی شد !
به آن بخش معروفش هم نمی رسید… عقربه ی لش هم جم نمی خورد . مدت ایستاده بود … فوزیه خانم و خاتون الهی امینی بیان کردند و نگاهش روی ایه ها چرخید …
چیزی نمیفهمید … چیزی کف دستگیرش نمی شد …
فرشته بیان کرد: عروس رفته …
باقی اش را نشنید ! جایی نحرکت کرده بود ! همین جا بود !
فلش توی صورتش خورد . بنیامین بود !
بنیامین سر جایش برگشت و کف دستش را روی شانه اش گذاشت… نمیخبر داشت بار چندم است … گیج شده بود …
آوای آنا امد و عروس رفته را ظریف ادا کرد . لحنش شیرین بود ! مثل ان چهار شامگاه غم و غصه توی صدایش نبود !
اهش را خورد !
دیدههایش را بست. مسعود پنجه هایش را فشار میداد .
بنیامین کف دستش را روی شانه اش گذاشت . قدرت و حمایتش قلبش را قرص میکرد .
دیدههایش راباز کرد .صدای عاقد نمی امد . آوای ضربان دلش هم نمی امد …
میتمایل داشت از تیمسار وفوزیه اجازه بگیرد … دهانش به جمله نچرخید !
میمیل داشت از بنیامین و مادری که نبود اجازه بگیرد … جمله به فعل رسید اما دهانش باز نشد ! …
دهانش را باز کرد …
میل داشت بی اجازه بله را بگوید … زبانش نچرخید …
لبخند خاتون ونگاه مصطفی خان را تماشا کرد و نفسش را با بسم الله کوتاهی زیر لب بیرون فرستاد . مطمئن لب زد : با اجازه ی خاتون و حاج مصطفی که بهشون مدیونم ! … بله !

مسعود پنجه اش شل شد . راحت نفسش را فوت کرد !
یک نفس عمیق و بیست ساله از ته قلب کشید … !
بیتا و فرشته کل کشیدند … صدای دست زدن امد… حتی تیمسار هم دست میزد … امیرعلی سوت کشید …
اما تمام چشمش به صورت خیس خاتون بود !
با دستمالی اشک هایش را پاک کرد و به رها تبسم زد … خیالش راحت شد ! اشتباه نکرده بود … با تصمیم آنی اش قلب نشکانده بود !
عاقد اضافه کرد : هنوز تموم نشده ! اجازه بمشاهده کرد از اقا دامادم بپرسیم !
مسعود با دمش گردو میشکست … نیشخندی پراز پیروزگاری روی لبهایش رابه رخ رها می کشید !
نگاهی به صورت پر از خوشی اش انداخت و عاقد سؤال کرد : وکیلم…
مسعود زیر لب اظهار کرد: بگم نه؟!
عوض رها بنیامین خشک گفت : مگه جرات داری !
مسعود ریز خندید و گفت: بله حاج اقا بله …
“مبارک باشد” محضر دار انگار دوا و شفای تمام استرس ها و هول و ولاهایش بود !
آنا ظرف عسلی که اورده بود را بالا گحرکت کرد و تعارف کرد ، بنیامین عکس می انداخت .
انگشتش را که توی ظرف فرو کرد ؛ مسعود دیدههایش می درخشید . سبز نبود . ولی حالتش با بنیامین خیلی فرق نداشت؛ مستقیم به صورتش خیره شد …
یک آن با خودش فکر کرد چرا چهل سالش بود ! چرا وقتی میشد زودتر به همین سادگی زیر همین ترمه ی نیم متری بنشینند …
خودش را لعنت کرد که چرا چهل سالش بود !
بغض کرد و قطره ی اشکی پایین امد . مسعود اخم کرد و رها انگشتش را به ارامی به سمت لبهای مسعود برد و گفت: ببخشید که هیچوقت پدر نمیشی!
وبا خنده ی مسخره ای گفت:انشاالله ازدواج بعدی !
مسعود تبسمی زد و انگشتش را بوسید و گفت: منم به‌شدت دوست دارم !
و کف دستش را با ذوق توی عسل فرو کرد و رها خندید و گفت: یکم !!! چه خبره … بیل زدی!
آنا با خنده از حرف اخر رها رو به بنیامین که خشکش زده بود اضافه کرد: نمیخوای عکس بگیری؟!
جواب نداد.
انا مضطرب گفت: بنیامین ؟!
رها سرش را به سمت بنیامین چرخاند …
بنیامین “ششما “را درک کرده بود و مات بود … کیش و مات !

کف دسته گلش را با خجالت روی داشتبرد گذاشت واظهار کرد: مسعود چرا ماشین و گل زدی ؟!
ماهان با ذوق گفت: سلیقه ی منه زن داداش .مگه بده ؟!
“زن داداش” مثل غریبه ها نگاهش میکرد. ماهان ریز خندید و بردیا هم تبریک گفت .دوستانه جوابشان را داد و مسعود جوری با همه خوش و بش میکرد که انگار هزار سال است که همه را میشناسد .
خاتون لنگان جلو امد و اضافه کرد: الهی خوشامگاهخت بشی دخترم. الهی سپید بخت بشی … انشاالله خدا هرچی بخوای نصیبت کنه …
رها لبخندی زد و خاتون رویش را بوسید و اظهار کرد: خدا همه رو عاقبت بخیر کنه …
تشکر کرد و همانطور که کف دستهایش را دور شانه های خاتون حلقه کرده بود زیر گوشش گفت: من از شما هزار بار تشکر کنم کمه !
خاتون صورتش را میان کف دستهایش گراهی شد و اضافه کرد :نگو مادر . من برای پسرم مادری کردم ! نگو این حرفو … الهی خوشامگاهخت باشی دختر زیبام. ما منتظرتونیم … بخدا نیاید ناراحت میشیم !
رها با خجالت گفت: اخه چه اومدنی…
و مسعود هم جلو امد و اضافه کرد: حاج خانم راضی به زحمت شما نیستیم !
مصطفی خان با خنده گفت: چه زحمتی … رها کم از دخترم بیتا نیست . ما در حد وسعمونه . منتظرتونیم. برید دورهاتونو بزنید… بوق هاتونو بزنید… خوشی هاتونو به اندازه بکنید … عجله هم نباشه که عجله کار شیطونه !
مسعود ریز خندید و رها حینی که سرخ شده بود اضافه کرد : تو رو خدا شرمنده نکنید .
بیتا جلو امد وگفت: بخدا نیاید آزرده میشیم .
رها شرمنده نگاهی به بنیامین انداخت . چهره اش ناراحت بود اما به زورمی خندید .
ماهان زیر لب اظهار کرد: داداش من برم خونه . الان بابا به شک میفته .
مسعود تشکر کرد و رها بدون اینکه چشم از صورت بنیامین بردارد از ماهان خداحافظی کرد .
یک قدم به سمتش برداشت و گفت: طوری شده؟
-نه !
-انقدر خم و راست شدی دنده هات درد گرفته باز؟
-نه !
رها نگران سؤال کرد: جواب ازمایش و زودتر از موعد بهت اعلام کردن ؟!
لبخند زد وگفت: نه عزیزم . نه !
رها نفسش را راحت بیرون فرستا دو بیان کرد: پس چی؟!
-هیچی . منتظرتون هستیم .
-نمیخوام اسباب زحمت باشم !
قاطع اضافه کرد: نیستی !
رها شرمنده کف دستی به زنجیری که بنیامین توی گردنش انداخته بود کشید وگفت: بسیار زیباه ! واقعا ازت ممنونم .
لبخندی زد وبیان کرد: قابلتو نداشت . ببخشید اگر کم و کوچیک بود . غافلگیر شدیم !
رها ریز ریز خندید واضافه کرد: خیلی برام با ارزشه .
مصطفی خان خسته از سر پا توقف کردن اضافه کرد: خب بریم دیگه. دخترم رها ما منتظرتون هستیم . اتمام حجت کردم باهات .
رها لبخند ملیحی زد و بردیا خاتون را کمک کرد تا سوار شود .
مصطفی خان نگاهی به صورت بنیامین انداخت و گفت: تو عزیز از کف دست دادی دور از جون ؟ انقدر سگرمه هات توهمه !
بنیامین تصنعی ریز خندید و مصطفی خان به جدی اضافه کرد: حسودیت شده … اینا این محضر… اونم زنت ! ببر بالا عقدش کن !
و با اخم کوچکی که میان ابروهایش بود از بنیامین فاصله گحرکت کرد و سوار ماشین بردیا شد .
بیتا هم خودش را عقب ماشین بردیا جا داد و سرش را از پنجره بیرون اورد و گفت: عروس دولید جاده بیفتید دنبالتون بوق بزنیم!
مسعود نگاهی اضافه کرد ودر را برای رها باز کرد ، خودش هم پشت رل قرار گرفت .
فوزیه و تیمسار عقب ماشین مسعود بودند ؛ رها هم قرار گرفت .
آنا جلو امد و گفت: ما نمیریم دنبال عروس و دوماد ؟!
بنیامین سری تکان داد و سوئیچ را توی دستش پیچ داد و گفت: میشینی ؟!

آنا با تعجب بیان کرد: طوری شده ؟
-نه …
و نگاهی به کفشهایش انداخت وبیان کرد: اگر دلخوری با این کفش ها خودم بشینم!
-نه میشینم ! اما چی شده؟
-هیچی … بریم تا عقب نیفتادیم !
آنا بی حرف پشت فرمان جای گرفت و بنیامین سرش را به پشتی صندلی تکیه داد !
هنگ کرده بود … ! پر از سوال بود .
آنا بوق نمی زد … از اخم بنیامین گیج بود … شالش را جلو کشید و سؤال کرد: از دست من ناراحتی ؟
نشنید.
آنا خفه گفت: بنیامین؟
گیج اضافه کرد: بله؟
آنا سوالش را تکرار کرد وبنیامین بدون اینکه نگاهش کند ، ارنجش را لبه ی پنجره گذاشت وحینی که با سر انگشت پیشانی اش را می مالید بیان کرد: نه! چرا باید از تو دلخور باشم …
-گفتم شاید از اینکه تو ارایشم زیاده روی کردم… یا لباسم … مانتوم… رنگ کیف و کفشم !
-نه خوب بودی !
آنا با ذوق پرسید: واقعا ؟
به جای جواب سوال کرد: رهام و فرهود و فرهاد کجا موندن ؟
-پیش مستوره خانم .چطور ؟
-در ذهنش گذراندم پیش مرتضی موندن !
انا فرمان را چرخاند و بیان کرد: اقا مرتضی که بنده ی خدا کشیک بود نتونست بیاد .
بنیامین هومی کشید و آنا بیان کرد: نمیگی چی شده ؟!
-مهم نیست !
-اگر مهم نبود تو ازاین رو به اون رو نمیشدی بنیامین ! کسی بهت زنگ زد ؟ خبر بدی متوجه شدی ؟
-رها چرا بچه دار نمیشه؟!
انا چراغ قرمز را رد کرد .
بنیامین با اخم گفت: جریمه اشو خودت میدی !
زیر لب زمزمه کرد : ماشین عروس موند پشت چراغ !
بنیامین خفه سؤال کرد: جواب منو بده .
-نازایی سوال نداره که! یکی قسمتش هست یکی نیست !
بنیامین نگاهش کرد و بیان کرد: یعنی بی دلیل؟!
انا با من من گفت: خب چی بگم اخه … اره دیگه . یائسگی زودتر از موعد !
خفه لب زد: چی ؟!
آنا خاموشی کرد …
نفسش را سنگین بیرون داد و بیان کرد: به روش نیاری !
-نگه دار ….
آنا هول کرد وسؤال کرد: چرا خوبی ؟
-نگه دار آنا !
فرمان را با هول به سمت کنج خیابان چرخاند و کنار بلواری نگه داشت .
بی هوا درب ماشین را باز کرد و به درب سمت بنیامین راهی شد در را باز کرد و دلواپس اضافه کرد: چی شدی؟ خوبی؟
بنیامین کف دستش را روی صورتش کشید و بیان کرد: خوبم نترس !
دلش میخواست دولا شود و نمیشد …
قلبش میتمایل داشت سرش را به جایی بکوبد و نمیشد …
قلبش میخواست بمیرد و نمیشد!
آنا کف دست برد و با هول کراواتش را باز کرد ، دگمه ی اول و دوم را هم باز کرد و گفت: بذار برم برات آب بیارم…
ان سمت خیابان سوپری بود .
کیفش را از صندلی عقب کشید و با ان کفش های پاشنه دار بدو بدو از خیابان رد شد .
بنیامین حس خفگی داشت ! احمق نبود ! بعد از این همه دربه دری و اوارگی … !
آنا با نفس نفس تند شتاب‌زده جلو امد ؛ گزاف گویی های مغزش را خفه کرد … لنگان با صورتی درهم مقابلش خم شد . بطری اب معدنی را برایش به سختی باز کردو گفت : بیا یکم آب بخور…
با نفس عمیقی توانست به خودش مسلط شود … یعنی شلوار خاکی آنا باعث شد زودتر به خودش بیاید !
بطری را گرفت و کمی اب نوشید و نگاهی به صورتش انداخت و پرسید: چی شده؟
کف دستی به پایش کشید و اضافه کرد: هیچی .
بنیامین کمی خم شد ؛ درد دنده ی لعنتی همه جای تنش پیچید …
با صورتی جمع شده بیان کرد: پاشنه ی کفشت شکست؟
آنا سری تکان داد واظهار کرد: مهم نیست . بریم سمت خونه ی خاتون یا خونه ؟
-نه بریم خونه ی خاتون . رهام هم تنهاست . این ور بشین . من میرونم !

و بطری را به کف دستش داد و خودش را پشت فرمان کشید .
آنا سوار شد و سؤال کرد: خوبی؟
-پات درد میکنه ؟
-نه . اما کفش نازنینم !
وادای گریه را دراورد وگفت: ولی خوب شدی نه ؟
کلافه از پرسش های مکرر انا لب زد:
-خوبم آنا . کمربندتو ببند .
تا رسیدن به چهار جاده نزدیک خونه حرفی رد و بقلب نشد.
انا انگار که چیزی یادش افتاده باشد فوری اضافه کرد: راستی…
بنیامین نگاهش کرد و آنا با زبان لبهایش را تر کرد و بیان کرد: خاتون ازم خواست بهت بگم که یکم راجع به بردیا با امیرعلی حرف بزنی!
اخم کرد و آنا گفت: البته فکر کنم منظورش این نبود که راضیش کنی که با جهان عروسی کنن ! یه جوری از طرف اونا نه بشنوه … فکر کنم ! یعنی من اینطوری برداشت کردم ! البته نه امروز ها … بعدها …
-بردیا بچه ها رو سپرد نه ؟!
آنا لبخندی زد و گفت: بهانه کف دستش افتاد دیگه !
بنیامین پوفی کشید .
سری تکان دادو تا رسیدن به خونه فکرش از بردیا پر شد !
با مشاهده کردن ماشینش غلظت اخمهایش بیشتر شد . بردیا زودتر رسیده بود بهانه ی مشاهده کردار مجدد هم دستش امده بود . مقابل در پارک کرد و اضافه کرد: میرم دنبال رهام پیش مستوره خانم.
آنا پایش را روی زمین گذاشت و دیدههایش را از درد روی هم فشار داد .
بنیامین با اخم بیان کرد: پات پیچ خورد نه ؟
آنا لبش را گزید و گفت: نه پاشنه ی کفشم شکست !
-پات پیچ خورد بعد پاشنه ی کفشت شکست ! راست بگو انا !
آنا ریز خندید واضافه کرد: حالا برو دنبال رهام . منم برم به خاتون کمک کنم . زیاد بیرون نمون هوا گرمه !
آنا زنگ زد و در برایش باز شد ؛ لنگان وارد منزل شد.
کت و کراواتش را دراورد و روی چوب لباسی پشت صنقلبی اویزانش کرد . چند ثانیه ی کوتاه به سقف نگاه کرد .
چند نفس از هوایی که با آنا مخلوط بود را بلعید . دگمه های سرکف دست را باز کرد وتوی داشتبرد انداخت . با مشاهده کردن قبض ازمایشگاه که توی ماشین بود … نفسش حبس شد !
تاریخش دهن کجی میکرد !
فردا …
با حرص درب داشتبرد را بست و پیشانی اش را روی فرمان گذاشت !
هزار تا اگر توی سرش پیچ میخوردند !
هزار تا ولی …
هزار تا اما…
هزارتا ای کاش !
اگر میشد زمان را به عقب چرخاند … ای کاش می شد همه چیز را درست کرد …
اما هیچ چیز عوض بشو نبود !
ولی دیگر مگر میشد کاری کرد ؟!
با حرص خودش را عقب کشید و از ماشین پیاده شد .
مقابل درب منزل ی مستوره خانم توقف کرد … صوتی آنا از ایفون آمد : بنیامین… هستی ؟
به سمت ایفون راهی شد و گفت: بله؟
-بیا تو . بردیا بچه ها رو اورده !
حرصی اظهار کرد: بردیا؟
-اره . مستوره خانم نبود. بچه ها پیش دنیا بودند. بیا تو.
-باشه الان میام.
آنا در را برایش باز کرد ؛ ولی هنوز میدان مشاهده کردش درب خانه ی قدیمی مستوره خانم بود که درست رو به روی خانه ی خاتون و حاجی قرار داشت .
با قدم های نا مطمئنی جلو راهی شد . دستش را لای موهایش کشید .

این دختر یا میفهمید … یا نمی فهمید ! که اگر نمی متوجه شد به ضرر خودش بود ! اگر هم میفهمید به نفع جفتشان بود !
دستش را بالا برد و زنگ را بدون تعلل زد . انقدر تند که مبادا از تصمیمش پشیمان شود !
دختر جوانی سؤال کرد: کیه ؟
مکثی کرد و اظهار کرد: بدیع هستم ! بنیامین .
در را برایش باز کرد و با هول بیان کرد: بفرمایید .
قبل از اینکه گوشی ایفون را بگذارد فورا گفت:
-ممکنه چند لحظه تشریف بیارید دم در !
-بله نگاه .
صوتیش کم سن و سال بود .
کف دستهایش را توی جیبش فرو کرد .
جهان در را ارام باز کرد ، شالش را جلو کشید وگفت: سلام .
نگاهی به سر تاپایش انداخت و دنیا خجالت زده اظهار کرد: بفرمایید تو .
-مستوره خانم هستن ؟
-نه !
نفسش را فوت کرد و اضافه کرد : پس همین جا میگم .
جهان با من و من گفت: اگر اومدین دنبال بچه ها ؛ اقا بردیا اومدن و بچه ها رو بردن …
-بحثم بچه ها نیست دنیا خانم !
جهان دلواپس نگاهش کرد و بنیامین رک و صریح بیان کرد: برادر من پسر کم و سن و سالیه .شما هم اونقدر سن وسالی ندارید که بتونید عاقلانه در مورد اینده از الان تصمیم بگیرید ! صبر کنید تا وقتی که یکم زیستن جفتتون روی روال بیفته ! الان برای هر تصمیمی زوده !
دنیا خوب گوش میداد .
بنیامین نگاهی به صورت بچگانه اش انداخت … اگربیست سالگی ازدواج میکردو دختر داشت؛ دخترش هم سن وسال او می شد !
پوفی کرد و اضافه کرد: امیدوارم از حرفهام بد برداشت نکرده باشید . روزگار خوش .
شانه هایش را به سمت خونه چرخاند که با صوتی مرتعشی صدا کرد : اقا بنیامین …
جدی ومنتظر نگاهش کرد.
جهان با خجالت گفت: بردیا میگفت شما مخالف هستید !
پوفی کرد و زیر لب گفت : ولین از بردیا !
نگاهش کرد و بیان کرد: من مخالف نیستم دختر خانم . من فقط دارم میگم زوده ! برادر من نه کار داره … نه سربازی حرکت کرده … نه درسش تموم شده ! تو مثل دختر من… مثل خواهر کوچیک من … خودت بشین دو دو تا چهار تا کن ببین میتونی بسازی یا نه !
جهان بغض کرده بود.
بنیامین اخم کرد و بیان کرد: من این حرفها رو نزدم شما دلت بشکنه و دلخور بشی ! از هرچیزی واجب تر برای خودت و برادر من اینه که درستون رو ادامه بمشاهده کرد ؛ سنی ندارید . هر وقت درستون تموم شد ؛ بعدش یه فکری میکنیم ! خوبه ؟
سری تکان داد و اظهار کرد : بله .
بنیامین لبخندی زد و اظهار کرد: لطفا از ارتباطتون به مستوره خانم هم بگید . اگر ایشون رضایت ندن و مخالفت دارن لطفا به حرفشون گوش بمشاهده کرد !
با صوتی ارام و لبهای برچیده ی گفت:
-باشه نگاه .
خوشش امد. حرف گوش کن بود.مظلوم و ساده ! مثل انا … البته نه به جذابیی آنا !
از فکرش هومی کشید و بیان کرد: خیلی خب. روز بخیر .
و با قدم های ارامی وارد حیاط خونه شد . رهام وفرهودو فرهاد باز کل منزل را روی سرشان گذاشته بودند !

کفش هایش را دراورد ؛
خاتون با هول و ولا بیان کرد : بنیامین مادر بیا یه نهار حاضری بخوریم الان میرسن !
بنیامین نگاهی به ساعت انداخت و اظهار کرد: حالا کو تا شب !
یک راست به اشپزمنزل راهی شد.
خاتون دلواپس گفت: وای هزار کار نکرده دارم … بیتا مادر این سفره رو پهن کن … آنا جان …
آنامثل شل ها جلو امد و گفت: داشتم ژله درست میکردم جانم خاتون ؟!
-قربون دستت . ببین این ابلیمو و روغن زیتون … مواد الویه رو هم گذاشتم رو گاز بپزه . کف دست خودتو می بوسه . بیتا مادر ؛ فسنجون هم با تو …
خاتون با استرس اضافه کرد: همه ی کارام مونده . نباید میومدم محضر !
و رو به بنیامین که مقابل اشپزخانه به انا زل زده بود تشر زد : مادر این بشقاب ها رو ببر …
بیتا با اخم اظهار کرد :کی میخواد اینا رو مجدداً بشوره . کوکو که دیگه بشقاب نمیخواد مادر من ! لای نون می پیچیم دیگه!
بنیامین کلافه گفت: الکی داری خودتو به زحمت میندازی خاتون ! از بیرون غذا میگرفتم.
خاتون با حرص گفت: همینم مونده ! من هر وقت سرمو گذاشتم زمین تو از بیرون غذا بگیر !
بنیامین مات بیان کرد: دور از جون ! چی اضافه کردم مگه …
خاتون چپ چپ نگاهش کرد و گفت: برو جلو دیدهم نباش از کف دست تو یکی به‌شدت قلبخورم !
و همانطور که دور خودش می چرخید و درب کابینت ها را به دنبال چیزی باز و بسته میکرد غر زد: از شامگاه تولد پسرت کجا رفتی؟! چی از مهمون برات واجب تر بود که یهو غیب شدی ؟! نه ببخشیدی … نه زنگی …
بیتا حینی که چند پیش کف دستی از کابینت برمیداشت زیر گوشش بیان کرد :به دل نگیری . خب خبرش نکردیم دلواپس نشه !
و به سالن حرکت کرد و دوباره برگشت.
بنیامین تبسمی زد و اضافه کرد: من معذرت میخوام . پیش اومد دیگه …
خاتون درب یخچال را باز کرد و سبزی خوردن و ماست را بیرون کشید و کفری اضافه کرد: چی چی پیش اومد ! نبیان کردی من مضطرب میشم؟ اصلا با خودت نمیگی مادرم مضطربم میشه ! یه خبر بهش بدم… بگم زندم … خوشم ! همین برای مادرم بسه ! هر جا باشم … همین که مادرم بدونه نفس میکشم براش بسه ! هنوز هیچی نشده منو فراموش کردی !
بنیامین لبخند زد و آنا دخالت کرد واضافه کرد: حالا که بازم همه دور هم هستیم خاتون جون . چرا غمگینید !
-چه دور همی مادر… یهو امشبم مثل اون شب بی خبر میذاره میره ! از این عادت ها نداشت !
بیتا با حرص اظهار کرد: حالا بسه دیگه . الان چه وقت گله و شکایته مادر من . بیا بریم نهارمون رو بخوریم کلی کار داریم .
خاتون با اخم اضافه کرد: من نمیخورم .برید بخورید نوش جونتون !
بنیامین جلو امد و اظهار کرد : بدون تو منم نمیخورم اظهار کرده باشم !
آنا شورش کرد و اظهار کرد: خاتون تازه صبحم صبحانه نخورده !
خاتون نگاهش کرد و اضافه کرد: یعنی از صبح تا الان ضعف نکردی مادر ؟! چرا هیچی نخوردی ؟! خدا مرگم بده .برو سر سفره!
بنیامین جدی گفت: میای میام . نمیای من روزگاره ام اصلا !
خاتون با تعجب گفت: چه روزگاره ای هنوز ماهش نشده که . خدا مرگم بده … تو ضعفت میگیره برو نهارتو بخور ببینم !
-اگر بخشیدی خودتم میای دیده اگر نه که هیچی ! لب به هیچی نمیزنم ! حتی فسنجون . حتی این ماهیچه ای که داری میپزی !
انا شیشه ی ابلیمو را بالا گراهی شد و تقلب رساند و بنیامین اضافه کرد: حتی حتی الویه ! تو بگو من یه کاهو بذارم دهنم نمیذارم !
خاتون پشت نگاهی نازک کرد وگفت: خیلی خب مادر . امشامگاه هرچی تو دوست داری برات دارم می پزم بعد تو نخوری .مگه میشه . بخشیدمت اما دیگه نبینم باز بی خبر بذاری بری ها !
ملاقه ی فلزی را برداشت و محکم به شکم بنیامین زد و بیان کرد: بهم خبر ندی من میدونم و تو ! …
آنا هینی کشید و بنیامین لبش را گزید و با صوتی بلندی آخی از ته قلبش گفت .
خاتون با اخم گفت: اوه چه دادی هم میکشی مادر … من که محکم نزدم!
انا با هول اضافه کرد : وای بنیامین چت شد ؟!
دستش را روی جای ضربه گذاشت … شدت ضربه اش کم بود اما هنوز هم میتوانست نفسش را بند بیاورد .
بیتا با استرس گفت: خوبی داداش ؟ مولین اخه اون ملاقه سنگینه میخوای بکشیش ؟
خاتون با بغض اضافه کرد: مادر من که محکم نزدم !
انا نمیاطلاع داشت چه کار کند …
لب زد: بریم بیمارستان ؟
بنیامین فکش را منقبض کرد و گفت: نه خوبم .
خاتون توجیه کرد : بخدا محکم نزدم مادر !
بنیامین خفه اظهار کرد: طوریم نیست خوبم .
آنا به صورتش نگاهی کرد ؛ درد کم کم از بین راهی شد و بنیامین کمی ارام تر شد و گفت : خوبم مضطرب نباش .
بیتا نگاهش کرد و اظهار کرد : داداش سفره رو روی میز تو هال انداختم . براتم خوب نیست رو زمین بشینی !
خاتون سؤال کرد: چرا براش خوب نیست ؟ باز چه بلایی سر خودت اوردی !
بنیامین ماند چه بگوید …
کمرش را به کانتر تکیه داد و آنا با تته پته گفت : باز باشگاه میره… یکم تو باشگاه وزنه ی سنگین زده دنده هاش و پهلوش یکم اسیب دیدن ! واسه اونه !
خاتون ملاقه را تکان داد و گفت: باز شروع کردی ؟ حالا باید باز غصه ی اینو بخورم که میری باشگاه وزنه تو سرت نخوره !
بنیامین ریز خندید و بیتا گفت: مادر من مگه وزنه تو سر هم پرت میکنن !
-اتفاق یه باره . مگه پسر خانم منفرد نبود … سرش خورد جا در جا مرد !
آنا دوراز جون بنیامینی گفت وبیتا گیج پرسید: پسر خانم منفرد که با موتور تصادف کرد !
انا ریز ریز میلبخند زد .
خاتون با اخم گفت: مادر تو سر بنیامینم وزنه بخوره همون میشه دیگه !
بیتا چشمهایش را گرد کرد وبیان کرد: داری دستی کف دستی میکشیش !
بنیامین قد بلند ریز خندید و خاتون اظهار کرد : من یا تو دختر ! برو غذا تو بخور از دهن افتاد .
و رو به بنیامین بیان کرد: باشگاه نرو … پیاده روی کن … کوه برو… اما باشگاه نرو ! اخه تو که ترک کرده بودی !
بنیامین سری تکان داد و اظهار کرد: همه ی مادرا ارزوشونه بچه اشون ورزش کنه تو منو منع میکنی ؟
-از وقتی یادمه تو میحرکت کردی باشگاه ؛ سیاه و کبود میومدی خونه … همه جاتم درد میکرد ! گفتم زن میگیری ادم میشی … بیا باز بی زن موندی رفتی سراغ اون کارا !
بیتا کشیده لبخند زد و مصطفی خان از سالن اظهار کرد: این روده کوچیکه روده بزرگه رو هم خورد !
خاتون با هول گفت :بریم بریم بسه خنده … همه ی کارام مونده .
بیتا حینی که سبزی خوردن را برمیداشت اظهار کرد: مولین تو رو خدا این حرفها رو جلوی رها نزنی ابروی بنیامین میره !
قلبش ریخت …

بیتا حینی که سبزی خوردن را برمیداشت گفت: مولین تو رو خدا این حرفها رو جلوی رها نزنی ابروی بنیامین میره !
قلبش ریخت …
با کف دست لرزانی ملاقه را توی اب چکان گذاشت .
آبروی پسرش را می برد ؟! با حرفهایش؟ کف دستی به روسری اش کشید … شاید هم با سر وشکلش !
آنا پارچ دوغ را برداشت و لنگان بیرون حرکت کرد.
جلوی اب چکان از حرکت ایستاده بود … ابروی بنیامین را می برد ؟!
بنیامین کنارش قرار گرفت و گفت: هنوز از دست من قلبخوری؟
خاتون حواسش جمع شد .
نگاهی به صورتش انداخت و اظهار کرد: نه مادر.
-پس چرا تو همی ؟
مصطفی خان آوا زد: خاتون نمیای ؟بنیامین …
خاتون بغض کرد .
خودش را به سمت صندلی پشت میز اشپزخانه کشید و رویش جای گرفت .
بنیامین ارام گفت : دیگه باشگاه نمیرم خاتون ! قول میدم .
خاتون یک قطره اشک از دیدهش پایین امد .
بنیامین نمی فهمید …
نگران سؤال کرد: چی شد افاق خاتون ؟!
خاتون صورتش مچاله شد .
از هر دو دیدههایش اشک می وارد شد .
بنیامین ماتش برد .
مقابلش خم شد .. دردش امد ؛ محل نداد باز گفت: مادر من چی شدی ؟!
با گوشه ی روسری اشکش را پاک کرد و گفت: هیچی … برو نهارتو بخور . من کار دارم .
بنیامین روی صندلی کنار دست خاتون جای گرفت و بیان کرد: تا نگی چی شده … تا خودت هم نیای نمیرم !
-باشه بریم.
بنیامین کلافه اظهار کرد: اخه چی شده ؟ خاتون من چرا گریه میکنه ؟! چرا بغضت گحرکت کرده ؟ من که معذرت میل داشتم .
با همان صوتی گراهی شده گفت: واسه خاطر اون نیست !
بنیامین صبور بیان کرد: پس چی .
-غذات یخ کرد.از صبحم هیچی نخوردی.
-عیب نداره . بگو چی شده ؟!
خاتون در نگاههای مضطرب بنیامین خیره شد و اظهار کرد : من ابروتو می برم مادر ؟!
اخم کرد و بدون فکر اضافه کرد: نه ! این چه فکر بیخود و عجیبیه خاتون ؟!
-یعنی من جلو مردم ابروتو نمی برم ؟! با بی سوادی و حرفهام ؟!
بنیامین گیج اضافه کرد: یعنی چی ؟! اصلا من نمیفهمم . این فکر دیگه از کجا اومده ؟ چی داری میگی خاتون ؟! چه آبرو بری ؟!
-بیتا بهم گفت حرف نزنم ابروت جلو رها نره …
نفسش را فوت کرد و خفه بیان کرد: شوخی کرد خاتون !
-تو بهش نسپرده بودی ؟!
دهانش باز ماند .
چشمهایش گرد شد …
اصلا نگوش داده و گرفت و لب زد: چی ؟!
خاتون با بغض اظهار کرد : تو بهش نسپرده بودی که بهم بگه مادر ساکت باش امشامگاه جلو رها اینا ابروم نره !
بازم نمتوجه شد …
هضمش نمیکرد …
نمیمتوجه شد !
دهان و گلویش خشک شده بود …
حتی پلک هم نمیزد .
نمیمتوجه شد !
سر وته این فکر و این حرف خاتون را نمی درک کرد ! فکر خاتون را نمی درک کرد …
گیج و خنگ شده بود !
معنی اشک و صورت مچاله و بغضش را نمی فهمید!
نگاهش به اشک روی مژه ی پایین چشم راست خاتون بود !

صورتش از حرص نفهمی اش کبود شده بود . خودش حس میکرد …
خودش از حرارت سرش حس میکرد چقدر داغ کرده است . از داغی مغزش و رگ های توی سرش که انگار داششتاب‌زده قل میزدند و جوش میکردند پیشانی اش تیر می کشید .
این فکر از کجا امده بود !
خاتون با دلخوری اضافه کرد: مادر اگر من ابروتو می برم خب به خودم میاظهار کردی !
داشت خردش میکرد … هی میگفت و هی بیشتر تکه تکه اش میکرد !
ارنجهایش را لبه ی میز گذاشت و کف کف دستهایش را دو طرف شقیقه های ملتهبش گذاشت و فشارشان داد .
خاتون با غصه گفت : به خودم میگفتی اصلا از اشپزخونه بیرونم نمیومدم !
خفه اظهار کرد : من گه بخورم چنین حرفی بزنم!
خاتون ماتش برد .
بنیامین عصبی اظهار کرد :من گه زیادی بخورم که چنین فکری تو سرم باشه !
کف دستش را از شقیقه اش کنار زد و با حرص روی میز مشتی کوبید و اظهار کرد: من گه زیادی بخورم که اصلا مغزم بره سراغ یه همچین فکری !
خاتون دلواپس اضافه کرد: مادر دور از جونت! این چه حرفیه!
بنیامین کلافه گفت :این فکر و از کجا اوردی مادر من ؟! خاتون … اصلا یعنی چی … تو … تو ابروی من و …
نتوانست جمله اش را به فعل برساند .
اگر اسید خورده بود انقدر از درون نمیسوخت که این حرف خاتون اتش گرفته بود !
خاتون اشکش را پاک کرد وگفت: من چرا باید به بیتا چنین حرفی بزنم ؟! سی و پنج سال از خدا عمر گراهی شدم یک باربه این چیزا فکر نکردم که حالا …
پوفی کشید و ارام تر گفت: مادر من … عزیز من . من همینم که هستم تا اخر عمرم هم همین میمونم !میخوان بخوان نمیخوان به جهنم ! گور بابای همشون باهم ! من یه تار موی تو و حاجی رو با صد تا مثل رها عوض نمیکنم !
خاتون تبسم زد .
بنیامین خسته نالید: تو و حاجی تمام ابروی منید … من شما رو ول نمیکنم بچسبم به دوتا ادمی که نه میشناسمشون … نه میدونم کی ان ! چی ان !
مثل اسپندروی اتش جلز و ولز میکرد .
کلمه کم اورده بود… جمله و توجیه هم کم اورده بود !
خاتون ته نگاهش هنوز ناباوری موج میزد !
مصطفی خان وارد اشپزخانه شد و اظهار کرد: چی شده ؟
بیتا و آنا و بردیا هم مثل مور وملخ جلوی اشپزمنزل می لامادند .
آنا نگاهی به صورت قرمز بنیامین انداخت و بیتا حواسش پی چشمهای خیس خاتون بود.
بردیا ابروهایش بالا حرکت کرد .
بنیامین بدون اینکه نگاهشان کند رو به خاتون بیان کرد: اصلا همین الان زنگ میزنم نیان ! نه به زحمتش میرزه … نه جواب ازمایش اومده! دوتا غریبه رو دعوت کنیم اینجا که چی بشه ؟! که قلب تو بشکنه ؟! که تو دلخور بشی ؟! تازه اسباب زحمتم هست . نمیخوام قلبخور باشی… نمیخوام خسته بشی… نمیخوام فکرت بره سراغ این چیزا !
گوشی اش را از جیبش بیرون کشید و از پشت میز کشیده شد .
خاتون با خاک برسرمی پشت سرش ایستا د وبیان کرد: نکن مادر. من در ذهنش گذراندم تو به بیتا گفتی…
بنیامین متحکم اظهار کرد: نمیان امشب اینجا ! والسلام !

و همانطور که شماره میگرفت رو به بیتا بیان کرد: تو میمیری فکر کنی بعد حرف بزنی؟
بیتا بهت زده اظهار کرد: من چیکار کردم مگه ؟!
-چیکار کردی ؟ هیچی … ! یه وقتایی ادم هرچی به فکرش میرسه رو نباید به زبون بیاره خواهر من! یه وقتا هیچی نگو ! هرکی از خاموشیت قضاوتت کرد بیا به خودم بگو ؛ خودم ادبش میکنم !
خاتون با گریه اضافه کرد: فکر کردم تو بهش گفتی…
با داد گفت: من غلط زیادی بکنم چنین حرفی بهش بزنم! خاتون این فکر و بنداز دور !
مصطفی خان حرصی اظهار کرد: یکی میگه اینجا چه خبره یا نه ؟
خاتون با بغض گفت :مادر زنگ نزن . اخه چرا یهو جوش میاری … چیزی نشده که ! چرا حرص میخوری پسرم ؟!
گوشی را پایین اورد و اظهار کرد: چرا حرص نخورم ؟! هرجور دلت میخواد فکر میکنی راجع به من! بعد میگی چیزی نشده ؟!
و با اخم رو به بیتا اظهار کرد: همش تقصیر توئه ! یکم جلوی زبونتو بگیری بد نیست !
بیتا هاج و واج مانده بود چه بگوید !
رها جواب داد.
-جانم بنیامین.
خشک گفت: الو رها …
-جانم بگو صداتو دارم .
-برنامه ی امشامگاه…
وقبل از اینکه جمله اش را کامل کند ؛ خاتون با هول گوشی را گحرکت کرد وبیان کرد : الو دخترم …
-سلام خاتون جان . جانم بفرمایید !
خاتون با ترس از نگاه بنیامین تند سریع پشت سر هم اظهار کرد: دخترم شامگاه ما منتظرتون هستیم. نکنه یه وقت یادتون بره .
رها لبخند زد و اظهار کرد: خیالتون راحت. چشم مزاحمتون میشیم . ببخشید تو رو خدا . شما رو هم به زحمت انداختیم . شرمندتونم !
خاتون جواب تعارف هایش را داد و رها قطع کرد.
بنیامین سری تکان داد و بیان کرد: میخوای اینطوری فکر کنی لطف کن بگو من امشامگاه برم یه جایی خودمو سر به نیست کنم خاتون !
و بدون اینکه گوشی را بگیرد از اشپزخانه بیرون رفت و درب سالن را کوبید .
بردیا با کنجکاوی جویا شد: این چشه ؟! یهو چرا افسار پاره میکنه ؟!
بیتا با تعجب بیان کرد: مولین چی شده ؟!
خاتون با غصه گفت: هیچی تقصیر خودم بود . یه چیزی گفتم بهش برخورد ! برید نهارتون رو بخورید .
بیتا دلخور جویا شد: چرا یقه ی منو گرفت پس؟!
بردیا با تاسف عوض خاتون جواب داد: بیا این همه برای مهمونی خواهرش بدویید اینطوری جوابتونو میده ! حقتونه !
بیتا با تشر گفت: ساکت شو بردیا . تو یکی دیگه حرف نزن !
بردیا خونسرد گفت: مگه دروغ میگم !
مصطفی خان وارد سالن شد ، پشت میز نهارخوری نشست و رو به آنا اظهار کرد: دخترم بیا تو نهارتو بخور.
رهام با دهان پر اظهار کرد: بابام کجا راهی شد بابا مصطفی؟
مصطفی خان با مهربانی کف دستی لای موهایش کشید واظهار کرد: هیچی پسرم رفتش بیرون میاد الان.
وبرای فرهود لقمه ای گحرکت کرد و بیان کرد: پسرم مراقب باش رو لباست نریزه .
انا خاتون را سر میز نشاند و همانطور که تکه ای از کوکو سبزی را جدا میکرد اظهار کرد: شما نگران بنیامین نباشید. اون میخواد شامگاه زیاد بخوره واسه همین نهار وحذف کرده !
به ارامی پشت میز قرار گحرکت کرد و بیتا فکری گفت: برم باهاش حرف بزنم ؟
مصطفی خان نه ای بیان کرد و بیتا هم قرار گرفت .
میلش به غذا نمیحرکت کرد .
بردیا زیر لب گفت: دیگه ما به نگاهش نمیایم ! خونه ی بالای شهر و پدر تیمسار و مادر فرنگ راهی شده و خواهر با کلاس ! معلومه که سر هرچیز کوچیکی اینجا دعوا راه میندازه ! حالا شامگاه که اومدن ببینید چطور دور دختره مثل پروانه بچرخه ! هممون رو میندازه دور !
بغض خاتون شکست و آنا برایش کمی اب ریخت .
بردیا نیشخندی زد واظهار کرد: دیدی مادر من . این دوره زمونه پول حرف اول رو میزنه !
بیتا خشک اظهار کرد: بنیامین چنین ادمی نیست بردیا بس کن سر میز !
و با اشاره به رهام وادارش کرد خاموشی کند .
بردیا با غذایش مشغول شد. مصطفی خان جوابش را نداد .
جو سنگین بود . آنا مضطرب بنیامین از پنجره ی سالن میتوانست سایه اش را ببیند که لب حوض جای گرفته بود و هنوز حرص میخورد !

بردیا از پشت میز بلند شد و گفت : من میرم خونه ی دوستم ! ترجیح میدم امشامگاه اینجا نباشم !
مصطفی خان نگاهش کرد و اظهار کرد: بهتر !
بردیا اخم کرد واظهار کرد: انگار از خداتونم بود امشامگاه نباشم اقا جون ! اما خودتونم میدونید اونی که یه هفته سرش پیش خانواده ی جمشاهده کردش گرم بود و شما رو فراموش کرد من نبودم ! بنیامین بود !
مصطفی خان لیوان ابش را جلوی لبش نگه داشت و گفت: ای کاش عوض بنیامین … سراغ تو اومده بودن ! خدا شاهده به خانواده ی جدیدت یه پولی هم کف دستی میدادم که ما رو از شر تو نجات میداد !
بیتا زیر لب بیان کرد: اقا جون تو رو خدا . بردیا ساکت باش .
بردیا با حرص از پشت میز کنار رفت و پله ها را دو تا یکی بالا حرکت کرد . درب حیاط که بسته شد ، انا نگاههایش را چند ثانیه بست .
خاتون حتی لب به غذایش هم نزده بود .
بیتا زیر لب گفت: آنا من مگه چی بیان کردم اینطوری شد ؟
انا پلکهایش را باز کرد و گفت: نمیدونم . حواسم نبود …
بیتا دلخور بیان کرد: هرچی اضافه کردیم شوخی بود . همش داشتیم میریز خندیدیم! من اصلا چیزی ناظهار کردم ؛از هیچکدوم از حرفهام منظوری نداشتم!
خاتون اهی کشید وگفت: جفت پسرام یه لقمه غذا نذاشتن دهنشون ! نه این … نه اون !
بیتا تبسمی زورکی زد و گفت: شب تلافیشو درمیاریم مامان . قول میدم ! مگه نه آنا ؟
آنا سری تکان داد و مصطفی خان با تشکر کوتاهی از پشت میز بلند شد .
بیتا بچه ها را به اتاقی فرستاد و مصطفی خان جلوی تلویزیون قرار گرفت و کتابی کف دست گحرکت کرد . آنا برش های کوکو را در ظرف پیرکسی میگذاشت که خاتون با غصه اضافه کرد: براش گردو و زرشک ریختم که بخوره دلبسته شده باشه !
آنا تبسمی زد واظهار کرد: باقالی پلو با ماهیچه و فسنجون و الویه رو بیشتر دوست داره ! شامگاه ببینید چه جشنی بگیره !
خاتون نگاهی به پنجره ی سالن انداخت و اضافه کرد: مادر تو حیاط نیست برو یه زنگ بهش بزن ببین کجا رفت .مضطربشم .
-چشم سفره رو جمع کنم بهش زنگ میزنم !
خاتون با اصرار بیان کرد: الان زنگ بزن!
مصطفی خان کفری بیان کرد: بذارید یکم تو حال خودش باشه ! معلوم نیست باز کدومتون افسار زبونتون رو نداشتید !
خاتون نالید: مثل اون دفعه میره غیب میشه!
مصطفی خان روزگارنامه را لوله کرد و روی میز انداخت و با آوای بلندی گفت: اون دفعه هم افتاده بود گوشه ی بیمارستان ! حالا خاتون هی باز بحث کن باهاش !
خاتون ماتش برد .
زیر لب زمزمه کرد :بیمارستان ؟!
بردیا وسط پله ها ایستاده بود.
مصطفی خان کلافه گفت :
-پسره تا هفته ی پیش رو تخت بیمارستان بود … حالش کمتر از یه سکته رو نداشت ! ایست دلی کرده بود ! پسرمن … با این سنش دلش دیگه نمیکشه خاتون .بفهم … این آنا شاهد … دایی آنا شاهد … آنا تو بگو …
منتظر جواب آنا نماند و ادامه داد: دو تا دنده اش شکسته با ملاقه میزنی تو پهلوش صداش در نمیاد که تو غمگین نشی بعد تو خاتون ! اینو که دیگه خودم با دیده خودم مشاهده کردم ! از کف دست تو خاتون !
اهی کشید و اظهار کرد: حالا هی باهاش یکه به دو کن ! پسره دو روزگار نیست خانواده اشو پیدا کرده … اصالتشو پیدا کرده … عوض اینکه خوش باشی… خوشیت باشه … غصه ی اینو میخوری که چرا به اون نگاه کرد به من نکرد ؟!
با تاسف بیان کرد: من جوابمو از خدا گرفتم … یه طفلی بزرگ کردم . به عرصه رسوندمش . یه آدم تحویل جامعه دادم. دیگه چه طلبی از پسر مردم دارم مگه ؟
خاتون به هق هق افتاد.
-زیرا بزرگش کردم باید تا اخر عمرش پاسوز من پیرمرد بشه؟! که با همین سنشم بیشتر از پسر و دختر خودم بهم رسیده! حواسش هست . اما باز تو خاتون میگی نه کمه ! یه نفر ادم چقدر مگه توان داره به همتون برسه ! که خودم متوجه شدم میدونم کمم واستون نذاشته ! تا پارسال هرچی ازمایش و دوا و درمون من و تو بود پای خودش بود … من از پسر و دختر خودم خیری نمتوجه شدم ! حالا که میخواد چهار روزگار ارامش داشته باشه … هی یه بامباما جاده بندازید ! کی چی گفت و کی چی نبیان کرد ! خاتون امشب وقتش بود خلقشو تنگ کنی ؟! اصلا هرچی گفت ؛ دندون سر جیگر میذاشتی ! که میدونمم هیچی نگفته اون ادمی نیست که بی فکر حرف بزنه! چون اصلا هم خون من نیست سرشتش از جای دیگه است ! که هم خون من این دختره است و اون پسر که تا ارنج دستمون رو بفرستیم توشیشه ی عسل و بکنیم تو دهنشون باز ماییم که بدهکاریم!
بیتا با بغض گفت: اخه بابا من که حرفی نزدم !
رو به بیتا لب زد : فاصله ی این سالن تا اشپزخونه مگه چقدره ؟! که هم دیدمت هم من آواتو شنیدم که به مادرت اضافه کردی جلوی رها ابرو ریزی نکن ! خودت صوتی خودتو نگوش دادی ؟! یه شامگاه میخواستید خوشحالش کنید … اینم اینطوری!
بیتا ساکت شد .
بردیا هنوز روی پله ایستاده بود .
بنیامین بستری شده بود ؟! در بیمارستان ؟! ایست دلی؟! دنده هایش شکسته بود ؟!

کلید را در قفل انداخت و با پا در را بست ، بردیا با مشاهده کردنش از لبه ی ایوان قد بلند شد .
نگاهی به جعبه ی شیرینی توی دستش انداخت و اضافه کرد: شیرینی که داشتیم !
بنیامین نیشخندی زد واظهار کرد: این یکی واسه اشتیه ! خوابن ؟
-بچه ها و اقاجون آره .
-بریم تو یه چایی شیرینی بزنیم !
کفشهایش را در میاورد که بردیا زیر لب جویا شد: تو بیمارستان بودی؟!
اخمی کرد و جوابش را نداد.
بردیا اب دهانش را قورت داد و گفت: اقاجون گفت ! از زن داداشم سؤال کردم بیان کرد … چرا میخواستی ما نفهمیم ؟!
-میدرک کردید چه تاثیری داشت ! بعدا یه کمپوت برای من بخر !
دیدهکی زد و بردیا خفه اضافه کرد: تو با جهان امروز حرف زدی نه ؟!
جلوی در از حرکت ایستاد و گفت : آره !
-رای شو زدی !
جدی اضافه کرد: نه فقط یکم برایش حقایق رو روشن کردم !
بردیا لبه ی ایوان بار دیگر قرار گرفت و بنیامین جویا شد: مگه کات کرمتوجه شد ؟!
-نه ! اما اظهار کرد تا اخر سربازیم حق ندارم بهش پیام بدم !
هومی کشید و گفت: چه فکر عاقلانه ای !
بردیا نگاهش کرد و بیان کرد: این فکر و تو تو سرش انداختی !
بنیامین قدمی جلو امد و کنارش لب ایوان قرار گرفت و بیان کرد: من فقط بهش بیان کردم سربازی نراهی شدی ودرست مونده ! همین !
-کارم بیان کردی!
بنیامین یک تای ابرویش را بالا داد و بیان کرد: اره اونم گفتم ! راست بیان کردم ! همه رو گذاشته کف دست تو ؟!
بردیا گوشی اش را جلو اورد و بنیامین نگاهی به پیام های پر از دستور دنیا انداخت و با نیشخندی اضافه کرد: نه خوبه ! خوشم اومد !
بردیا گوشی را کنار گذاشت .
پوفی کشید و بیان کرد: ولی صبر میکنه برام . بیان کرد تا درسم تموم بشه ؛ تو هم سربازیتو تموم کن ! بعدش بیا خواستگاریم !
بنیامین سری تکان داد و بیان کرد: مضطرب نباش .نمیذارم از دستش بدی !
بردیا چشمهایش گرد شد و بنیامین اظهار کرد: دختر درستیه ! ازش خوشم اومد ! فکر میکردم مظلومه … اما انگار خوب میتونه تو رو رو یه انگشت بچرخونه !
کلافه گفت: تو واسه رهام هم قراره همین قدرسختگیری کنی؟!
بادی به غبغبش انداخت وگفت: معلومه ! منم سختگیری نکنم تو باید هواشو داشته باشی ! تو باید دیده منو باز کنی ! فهمیدی؟!
بردیا سری تکان داد .
میل داشت قد بلند شود که لب زد : راستی یه چیز دیگه هم هست !
بنیامین منتظر نگاهش کرد و بردیا اظهار کرد: ارزو چند بار به خطم زنگ زد !
بنیامین اخم کرد و بردیا فورا اضافه کرد: خطمو عوض کردم !
و سیم کارتی به سمتش گرفت و بیان کرد: این کف دست خودت باشه !
بنیامین سیم کارت را توی جیبش فرستاد و بردیا گفت : خودت واگذارش کن یا هرچی !
هومی کشید و بردیا اضافه کرد: شماره ی جمشاهده کردمو اس ام اس کردم سیوش کن !
-باشه . بریم تو چای بخوریم .
بردیا خفه گفت: یه کاری کردم !
بنیامین پوفی کشید و اظهار کرد: دیگه چی ؟!
بردیا مستقیم نگاهش کرد .
بنیامین منتظر جویا شد: چیزی شده ؟!
-حالت خوبه ؟!
لبخند زد و جواب داد : خوبم !
-برآشفته نمیشی ؟!
-نه خوبم بگو !
بردیا اهی کشید و بیان کرد: نذر کرده بودم جواب ازمایشتون نخوره ! نشه !
یک تای ابرویش را بالا داد و بردیا بیان کرد: بعدش پشیمون شدم !
بنیامین خندید و بیان کرد: خب ؟!
-هیچی همین !
-نترس به حرف گربه سیاه بارون نمیاد !
بردیا تبسم کمرنگی زد و بنیامین با خنده گفت :نذرات کار سازه نذر کن من یه پول درستی کف دستم بیفته بزنم به یه جای دور !
بردیا خفه اظهار کرد: ناضافه کردم برام کف دست بگیری ! گفتم که بفهمی برامون مهمی !
-حالا تو یه دو تا نذر برای من بکن ! ببینم درمیاد یا نه !
حرص خورد و اظهار کرد: بس کن دیگه ! بیا باهات مثل ادم حرکت کردار میکنم … منو مسخره میکنی !
بنیامین ریز خندید و لگدی به پایش زد و بیان کرد: خفه . بیا تو .

و خودش با ارامش وارد منزل شد .
خاتون و بیتا و آنا هر سه در اشپزخانه بودند .
سلامی کرد و جعبه ی شیرینی را روی کانتر گذاشت .
خاتون تمایل داشت بغض کند که جلوی خودش را گرفت و بیان کرد : سلام به روی ماهت . کجا بودی ؟
-هیچی رفتم یه دوری زدم . یه جعبه شیرینی خریدم اومدم .
نگاهی به بیتا انداخت و اظهار کرد: احوال بیتا خانم ؟!
تبسم سردی زد و گفت: شیرینی که داشتیم داداش !
-رولت شکلاتی و قهوه نداشتیم ! داشتیم ؟!
بیتا نگاههایش برقی زد و بنیامین چسب جعبه را باز کرد ؛ درش را برداشت .
بیتا رولتی برداشت و با لذت گاز بزرگی به آن زد و گفت: هووم… هنوزم همون مزه ی خوشمزه ی قدیم رو میده . وای تا اون سر شهر رفتی داداش؟!
آنا سرش را توی جعبه کرد و اظهار کرد: ناپلئونی نداره ؟!
-فکر کن نداشته باشه !
آنا تبسمی زد .
نگاهی به خاتون انداخت واضافه کرد: واسه خاتونمم لطیفه گحرکت کردم ! اما نباید با کل خامه اش بخوری ها !
خاتون خندید و گفت: دستت درد نکنه مادر.
سر وکله ی بردیا پیدا شد .
کف دستش را در جعبه فرو کرد و چهار نان خامه ای برداشت و بیتا با حرص گفت: نخورده ای ! چه خبره . جعبه خالی شد !
بردیا محلش نگذاشت و بیتا اظهار کرد: جلو رها اینا اینکا رو نکنی فکر کنن نخورده ایم !
بنیامین نگاهش کرد و بیتا تازه دوزاری اش افتاد و گفت: وای خاک برسرم داداش بخدا منظوری نداشتم! الان باز همه چیز و گردن من نندازی!
بنیامین ریز خندید و گفت: نه اینو جدی خودمم می خواستم بگم !
و ضربه ای به شانه ی بردیا زد و گفت: واسه ی رهامم نگه دار نون خامه ای !
آنا تبسمی زد و گفت: بیا برات غذا داغ کنم !
-نه گرسنه نیستم.
خاتون با اخم بیان کرد: دیگه چی . از صبح هیچی نخوردی ساعت پنج بعد از ظهره ! نا سلامتی مریضی مادر !
بنیامین با تعجب نگاهش کرد وبا آوای سرفه ی بیتا خاتون اهمی کرد وگفت: خب نمیشه که گشنه بمونی !
-دیگه قراره شام بخوریم .
خاتون از پشت میز بلند شد و گفت: حالا کو تا شام.
بیتا با دهان پر اضافه کرد: خودت نمیخوری داداش ؟!
-من شیرینی هامو خوردم همون جا تو قنادی. نوش جان.
آنا بلاتکلیف گفت: برات غذا گرم نکنم !
-نه نمیخواد . یه چایی بدی بیشتر میچسبه !
بردیا دو نان خامه ای دیگر برداشت و به اتاقش راهی شد .
بیتا اشاره ای به خاتون کرد و خاتون اهانی بیان کرد و آنا تبسم زد.
بنیامین نگاهشان کرد و مشکوک بیان کرد: طوری شده؟!
خاتون گره ی ته کف دسته ی روسری اش را باز کرد و بیتا یک جعبه ی کوچک از کشوی کنار یخچال بیرون کشید .
انا صندلی را برایش عقب کشید و با اشاره ی فهماند که بنشیند .
روی صندلی قرار گرفت و خاتون انگشتری را به سمتش گحرکت کرد و اظهار کرد: این یادگار خدا بیامرز مادرمه .
بنیامین گوش میکرد.
بیتا و آنا هم الکی خوش لبخند میزدند.
خاتون نگاهی به دیدههای منتظر بنیامین انداخت و اظهار کرد: بنده خدا وقتی فوت شد که هم عروس داشتم هم دختر . گفتم بدمش به بیتا … آنا ناراحت میشه … اضافه کردم بدمش به آنا … دخترم آزرده میشه … گفتم بدمش به زن بردیا… کی میخواد جواب این دوتا رو بده ! اظهار کردم بفروشمش . قلبم نیومد … گفتم نگهش دارم… سرش بحثه که به کی برسه !
بنیامین هنوز ندرک کرده بود.
خاتون مهربان گفت: رها هم مثل دخترم . غریبه هم نیست . میخوام امشامگاه که دارم پاگشاش میکنم. اینو بهش کادو بدم. البته قابل دارم نیست . طلای قدیمیه . اما میخوام ببینم تو می پسندی ؟!
بنیامین مات بیان کرد : چه خبره ! این دیگه واسه چیه ؟!
خاتون اخمی کرد و اظهار کرد: مادر رسمه …
-اخه چه خبره ! هم بیاد الویه بخوره… هم باقالی پلو با ماهیچه … هم فسنجون !
آنا همانطور که روی ژله هایش را تزیین میکرد ، ظرف ژله اش را بالا گحرکت کرد و زیر گوش بنیامین بیان کرد: ژله … سالاد !
بنیامین نفهمید و تکرار کرد : ژله … سالاد …
و با خنده بیان کرد: آنا چی میگی تو !
خاتون با عشق بیان کرد: قربون خنده ات برم مادر. اگر بده … زشته … نمیدم ! اما اگر دلنشینه و فکر میکنی مناسبه کادوش کنم بدم هان ؟!
-مناسب چیه … از سرشم زیاده ! حیفه . بده به بیتا . آنا دلخور نمیشه !
بیتا با غصه اظهار کرد: بده به من خب من که دختر ندارم بعدا بدم بهش ! مجبور میشم بفروشم .
خاتون تبسمی زد و گفت: هیچم زیاد نیست . تازه کمم هست . حالا قشنگه ؟!
-قشنگه ولی نه نمیخواد .
خاتون با حرص اظهار کرد: چرا با من چراکهه میزنی تو ؟! خودم قلبم میخواد بدم .مالمه اختیارشو دارم ! اصلا از مرد جماعت نباید از این چیزا پرسید! پاشو برو بیرون مادر تو کف دست وپای من نباش . همه کارام مونده !
بنیامین پوفی کشید و اظهار کرد: مادر من طرف معلوم نیست نسبتی با من داره یا نه !
-داره داره . من قلبم روشنه ! برو بیرون.
-چایمو نخوردم هنوز !
اناخندید و گفت: میارمش تو هال .

روی مبلی نشست ؛ تلفن هممسیرش را دراورد . شماره ی بردیا را ذخیره کرد .
آنا با لیوان چای و پیش دستی با دو شیرینی لنگان جلو امد .
بنیامین با اخم نگاهی به سر تا پایش انداخت و اظهار کرد :تو میلنگی ! پات پیچ خورده !
-خوبم طوری نیست .
بنیامین نگاهش کرد و پرسید: تو اون انگشتر و نمیتمایل داشتی ؟!
خم شد . زنجیر و حلقه از گردنش بیرون افتاد.
بنیامین نگاهی به زنجیر و حلقه انداخت .
آنا چای و شیرینی را روی میز گذاشت و اظهار کرد: من که دختر ندارم !
نگاههایش را از زنجیر برداشت و در نگاه انا مردمکهایش را باریک کرد و اضافه کرد : از کجا معلوم ؟!
از خط فکری توی نگاهش خجالت کشید .
بنیامین اخمی کرد و جویا شد :لباس اوردی؟!
همانطور خم مشغول جمع کردن پیش کف دستی مصطفی خان بود که ساعتی قبل خیار خورده بود و اضافه کرد: چطور ؟!
بنیامین با همان اخم گفت: یقه ی لبست بازه !
کف دستش را فورا روی یقه ی بازش گذاشت و صاف توقف کرد. مکثی کرد و دوباره گفت: ناضافه کردی … لباس اوردی ؟!
-از بیتا میگیرم !
سری تکان داد و آنا سرخ شد و چتری اش را پشت گوشش فرستاد .
بنیامین ارام گفت : مشکی بهت میاد !
-قبلا دوست نداشتی !
بنیامین خم شد و لیوان چای را جلوی صورتش گرفت و اضافه کرد : حالا دارم می بینم که بهت میاد !
-خیلی وقت بود که نگفته بودی چیزی بهم میاد یا نه ! چی بپشوم یا نپوشم !
تبسمی زد و آنا زیر لب جویا شد: جواب ازمایش فردا میاد ؟!
همانطور که عطر چای را می بویید سر تکان داد و آنا گفت: جوابش به زیستن من وتو هم بستگی داره ؟!
قبل از اینکه جوابش را بدهد آوای زنگ در امد ؛ خاتون هول شد واظهار کرد: الان اومدن ؟ چه زود اومدن…
بیتا گوشی را برداشت و بیان کرد: مرتضی اومده مامان.
خاتون نفس راحتی کشید و بنیامین چای نیم خورده اش را روی میز گذاشت و گفت: من اینا رو جمع میکنم !
و پیش کف دستی را از دست آنا گرفت .
انا نگاهی به لیوانش انداخت و اظهار کرد: چاییتو بخور. هنوز که کسی نیومده .
-برو لباستو عوض کن !
و کشیده صوت زد : بیتا …
آنا ریز ریز خندید و وارد اتاق بنیامین شد ؛ بیتا بعد از چند ثانیه در را باز کرد و شومیزی به کف دستش داد و گفت: حالا مگه لباس خودت چش بود ؟!
کف دستی به پیمسیرنش کشید واضافه کرد: خوب نبود .
بیتا سری تکان داد وبیان کرد: ما هم که پشت گوشمون مخملیه !
آنا خندید و بیتا دلواپس جویا شد: راستی باهاش حرف زدی؟!
-نه .وقت نشد !
بیتا اهی کشید وگفت: یعنی فکر شما دو تا داره منو میکشه ! پس کی اخه . اون که عین خیالش نیست تو هم که هیچی . غمگین نشی … اما تو انظار هم درست نیست !
و با اخم گفت: همین مستوره خانم هر بار به خاتون میگه اینا که باهمن عقد کردن ؟! نکردن. یا مرتضی! ده بار بیشتر اسم شما دو تا رو اورده !
آنا سری تکان داد و گفت: میدونم بیتا . اما فعلا قبول نکرده یعنی نمیدونم . باید بازم باهاش حرف بزنم !
بیتا تبسمی زد و گفت: نگران نباش . اونی که من می بینم شیفتته … اما یکم تو روخدا کف دست بجنبونید . چیه اینطوری خشک وخالی !
انا سقلمه ای به پهلویش زد و گفت: حالا این با شلواری که پوشیدم میاد؟!
بیتا مسخره اضافه کرد: چه شنبه یکشنبه ای شدی ! بد نیست .
با صدای زنگ بیتا از اتاق بیرون راهی شد .