رمان وهم پارت ۵۴

نگاهاش هراسون و نگران به من دوخته شده بود و با

وحشت سر تکون می داد. حتئ در این موقعیت هم به
فکر من بود.
اراده ام رو باختم و با انقلابی که درونم بود سمتش گام
برداشتم که یک صوتی خندانی از پشت سرم اضافه کرد:
-نه لاساسینو،اگه می خوای زنت زنده بمونه،سرجات
بمون.
لهجه داشت،اما خوب فارسی صحبت می کرد.

اشک مثل ابر بهار از دیده های قشنگش بیرون چکید.
نفس عمیقی کشیده و به عقب چرخیدم. مرد کوتاه
قامتی با ماسک جوکر مقابلم توقف کرده بود.
کف دستام رو مشت کرده و به سختی بیان کردم:
-اونو ول کن،بعد هر بلایی تمایل داشتی سر من بیار.
قهقه زد..قهقه شیطانیش در اتاق اکو می شد.
-چه شوهر خوبی. چه بابای خوبی هستی. البته من
کاری به زنت ندارم،من با زنای حامله کاری ندارم.
شرارت درون کلماتش استخون هام رو لرزه وا می
داشت. از بین دندون های کلید شده ام گفتم:
-بلایی سر خانواده ام بیاد،تیکه پاره ات می کنم.
با مسخره بازی کف دستاش رو بالا گحرکت کرد و بیان کرد:
-نه تسلیمم. لاساسینو،خانومت بارداره و من کاری به
کارش ندارم.

تمام وجودم می لرزید و دلم می تمایل داشت این بزقلب
بدبختو به اتش بکشم که اظهار کرد:
-زیرا ما به بچه خودمون اسیب نمی زنیم.
مشکوک نگاهش کردم که با لحن شیطانیش،نفس من
رو گراهی شد:

_اوه،تو در جریان نیستی. متاسفم،ولی همسرت از تو
حامله نیست.

فصل سی و نه
“تولد اشتباه”
-تو چطور به جهان اومدی لاساسینو؟
قدرت ترکش این سوال به قدری زیاد بود که بند بند
وجودم رو از هم گسست. زانوم تیر کشید و به سختی
سرپا بودم.
این اتفاق نیافتاده بود…
وقتی شوک رو درون نگاهم مشاهده کرد،ریز خندید:
-خودشه،یادت اومد. به مادرت هم تزریق شده بود.
تمام تنم به اتش نشست. خاکستر شدم. من باخته
بودم،همه حیاتم رو باخته بودم.
از درد درون سینه ام استفاده کرد و گفت:

-مادرت به کسی نگفته بود از کی بارداره ولی ما می
دونیم پدرت کیه،درسته؟
سرم سوت می کشید. تنم می لرزید. این حق من نبود.
-همسرت یک ماه مهمان ما بود.
با کف دستش،به نیازی که پشت سرم بود اشاره کرد و با
لبخند اضافه کرد:
-آی یو آی،1روی همسرت بسیار خوب جواب داد. بچه
ما کاملا سالمه.
جهان با تمام عظمتش روی سرم خراب شده بود.
من خودم حاصل یک لقاح مصنوعی بودم و فکر می
کردم نطفه ای که درون همسرم شکل گراهی شده،از وجود
منه…و حالا جهانم درهم شکسته بود.
نمی تونستم درست نفس بکشم،زیستنم رو از کف دست
رفته می دیدم.
نیاز،بازیچه دست های دشمنان من شده بود.
-فکر می کنی همسرت چند ماهه بارداره؟
نیشخندی زد و دور خودش چرخید:
-اوه پسر،بذار دکتر سونوگرافی کنه باهم ببینیم.

بشکنی زد و من به سختی به عقب چرخیدم. دلم می
تمایل داشت فریاد بزنم،قلبم می خواست چیزی بگم ولی به
قدری در شوک بودم که نمی تونستم.
1IUI
نیاز با هراس و مضطربی به دکتری که کنارش از حرکت ایستاده
بود نگاه می کرد. وقتی کف دستگاه روی شکمش قرار
گراهی شد،بلافاصله با تردید به تصویر داخل مانیتور
اشاره کرد. خاموشی محضی در اتاق شکل گحرکت کرده بودد
که با صدای دل تپنده ای،شکسته شد.
نیاز،بلافاصله به هق هق افتاد و چشماش رو بست ولی
من نمی تونستم کاری انجام بدم. من مرده بودم.
پزشک با تبسم به سمت هیولایی که کنار من ایستاده
بود قرار گراهی شد و با تبسم گفت:
-جنین،هفده هفته است. سالم و سلامته.

آوای گریه های سوزناک نیاز،جگرم رو اتش می
زد. دستی روی شانه ام قرار گحرکت کرد و صدای شیطانی
ای گفت:
-خانومت،چهار ماهه بارداره.
تیری زهراگین به قلبم اصابت کرد. نیاز چهار ماهه
باردار بود و ما فقط سه ماه بود که ازدواج کرده بودیم
.
ضربه ریشه ای بود،به استخوانم رسیده بود ولی هیچ
چیز در این جهان مهم تر از نیاز نبود. این بچه هرکس
که بود،ربطی به نیاز نداشت و من برای نجات نیاز
هرکاری می کردم.
من از درون تکه پاره شده بودم ولی به سختی خودم رو
جمع کردم اما ضربه بعدی هم زده شد:
-البته،این وسط یکی به‌شدت کمکون کرده. لازمه یه
تشکری ازش بکنیم.
جاسوس؟
یعنی یک جاسوس بین ما بود؟
این بار،صدای گریه نیاز هم خاموش شد و هر دو به
سمتی که او اشاره کرده بود چشم دوختیم. نفس به معنی

واقعی درون سینه ها جمع شده بود که در باز شد و
بعد…امکان نداشت.
عینکش رو برداشت و تبسم عریضی زد…جاسوس
بود؟
پس تمام این محبت ها و حرف ها؟
به نگاه های هم خیره شدیم و خدایا،من جاسوس در
منزلم نگه می داشتم؟

شاید،روزگاری که من خلق شده بودم روزگار بدبختی بود.
شاید،عذاب همزاد من بود.
شاید من رانده شده از درگاه خوشامگاهختی بودم و شاید
من هیچ وقت نباید در قلبم رو به روی کسی باز می
کردم…
به نگاه های بی روحش نگاه می کردم،نگاه های
خائنی که در کنارم بود و من متوجه نشده بودم.

با دقت و تفکر نگاهم می کرد،تمام فداکاری ها و
احترولیت این مدتش رو به یاد اوردم. چطور از
محرمانه ترین نقطه زیستنم اسیب دیده بودم؟
نیازم،به تخت بسته شده بود. کودک یک نفر دیگه رو
حمل می کرد و من با یک خائن زندگی می کردم…
تلاقی نگاهمون با صدای بهت زده نیاز شکسته شد:
-ای؟
نگاه از من گرفت،به نیازی که به تخت بسته شده بود
چشم دوخت و ادای احترامی دروغین کرد و با لبخند
شرارت بخشی اظهار کرد:
-سلام،خانوم. حالتون چطوره؟
بهت نگاه های نیاز،علت شکست من بود.
محافظش،مردی که او رو از ال ای تا تهران
اسکورت کرده بود،جاسوس دیگری بود. مردی که
شامگاه هایی که من هنوز پام به قشم نرسیده بود،نگهبان
همسرم بود. مردی که وقتی نیاز رو از دل اتاق
شکنجه بیرون کشیدم،کنارم بود و جزوی از اعضای
دایر بود.

سقف جهانی من ترک خورده بود. ای،دور ترین و بی
نظیرترین مهره این بازی بود. به قدری دور از ذهن
بود که فکرم سمتش منحرف نمی شد.
هیولای ماسک به چهره که کنارم ایستاده بود گفت:
-خوشحال شدی لاساسینو؟محافظ خانومت رو دوست
داری؟
ای،تبسم نمی زد ولی چشماش می درخشید. به سمت
اتاق شیشه ای که نیاز درونش بود حرکت کرد و
داخل شد. بدنم لرزید،بی اختیار تکون خوردم و
سمتش گام برداشتم که هیولا محکم بازوم رو گراهی شد و
با خنده گفت:
-یه قدم اشتباه برداری،اتفاق بدی برای همسرت می

افته

خدایا ،من هیچ وقت تورو باور نداشتم هیچ وقت
علاقه ای بهت نداشتم اما،بخاطر من نه بخاطر
نیاز،نذار اتفاقی بیوفته

هر بلایی میل داشتی سر من بیار،اما نیاز رو به من
ببخش.
نگاهام رو از شدت درد بستم و کف دستام رو مشت
کردم،خدایی که هیچ وقت باورش نکردم رو صوت
زدم. من یاغی یه جهان بودم،اما برای نیاز هرکاری می
کردم.
تسلیم خدا می شدم…
هیولا با تلفنش مشغول بود و من برای اامان بار در
قلب زمزمه کردم:
“اگه وجود داری،اگه واقعا خدایی می کنی،نیازمو
نجات بده. تسلیمت میشم،جون من بگیر،هربلایی
تمایل داشتی سرم بیار ولی اینجا ولم نکن. اینجا منو با نیاز
امتحان نکن. وقتی اومدم پیشت،دیگه شکایت نمی
کنم،هرچی بگی انجام میدم. جهنمتو تحمل می کنم ولی
نیازمو نجات بده. خدایا،هستی؟وجود داری؟”
-متاسفم،ولی انگار باید قولم رو بشکنم لاساسینو.
نگاه باز کردم،نگاهم خیره به نیاز گریون بود. تمام تنم
درد می کرد که هیولا با لحن خشمگینی بیان کرد:
-پدرت،راضی نمیشه معامله کنیم. معامله بهم خورد.

نیاز،اشکاش می چکید،اما همچنان نگاهش به من بود.
هیولا قدمی به جلو برداشت و بشکنی زد.
ای،اون حرومزاده خائن سری تکون داد و
بعد،سرنگی رو از داخل میز مقابلش برداشت.
جهان،دور سرم می چرخید و هیولا بیان کرد:
-بوتامانوم رو که می شناسی؟خودت زیاد ازش
استفاده کردی.
نفهمیدم چی شد،با تمام قدرت به سمت نیاز حرکت
کردم که آوای شلیک گلوله با آوای فریاد نیاز
هموقت شد.
پزشکی که کنارش توقف کرده بود،اسلحه لعنتیش رو
سمتش گحرکت کرد و اماده ایستاد که هیولا نزدیکم شد و با

خنده گفت:
-اروم باش لاساسینو،این دفعه تیرش به جای
زمین،سرشو نشونه میره. دلواپس دوستات هم باش.

فقط شش قدم فاصله تا نیازم بود و به قدر یک جهان به
نظر می رسید. دلم درد می کرد. خدایا می بینی؟همه
جانم درد می کرد.
در این جهنم باز شد و بعد،جسم غرق در خون پندار
داخل شد.
نگاهم،اسیر دیده های نیاز و تن غرق خون پندار که
نفس های اخرش رو می کشید بود.
دلم یک فریاد بلند می خواست و هیولا بیان کرد:
-خب،لاساسینو در نظر بگیر گروهت در خطره.
قهقه زد،قهقه اش مثل پتکی به سرم کوبیده می شد. کم
اورده بودم،من کم اورده بودم.
نمی تونستم تا وقت مناسبش طاقت بیارم.
لب های خشکم رو تکونی دادم و همونطور که خیره
به چشم های نیاز بودم پرسیدم:
-چی می خوای؟
صدای خنده اش بلندتر شد…به‌شدت قد بلندتر.
مقابلم ایستاد،تصویر نیاز پاک شد و من به چشم های
این ماسک مسخره خیره شدم. چرا خودشو نشون نمی
داد؟
دست روی شونه ام قرار داد و با لحن خاصی گفت:

-شکست ناپذیرترین مرد جهان جلوم وایساده و میگه
چی می خوای. تو خیلی مارو اذیت کردی،می خوام
ببینم چطور می خوای جبران کنی.
هدف اون ها من بودم،نیاز بهانه بود. من می دونستم
چی می خوان. از مقابلم کنار رفت و به نیازی که مثل
ابر بهار اشک می ریخت اشاره کرد و گفت:
-برای نجات جونش حاضری چی کار کنی؟
نفس عمیقی کشیدم. به جنگل چشم های ارامش بخشش
چشم دوختم. به زنی که الهه حیات من بود. زنی که با
بودنش،حرفاش و حضورش من رو به دریای ارامش
کشیده بود.
نیاز،تاوان گناهان من رو پس می داد. اگه من هیچ
وقت

وارد زیستنش نمیشدم هچی وقت به این روز گرفتار
نمیشد

التماس درون نگاهش،مجنون ترم می کرد. در اغوش
مرگ بود،ولی همچنان به فکر من بود.
مشتم رو باز کردم و بعد…برای اامان بار در
زیستنم،انجامش دادم.
زانوهام که به زمین چسبید،نیاز گریان فریاد کشید:
-اَوستااااااااااااا.
زانو زدم،برای نیاز،به زانو می افتادم. کف دستام رو روی
زانوهام قرار دادم و اضافه کردم:
-من تسلیمم،حالا همسرمو ول کن.
متوجه شوکه شدنش شدم. چند لحظه ای نگاهم کرد و
بعد با افتخار کف دست زد و گفت:
-واو،قوی ترین مردی که می شناسم،مردی که حاضر
بود بمیره و تسلیم نشه زانو زده. تبریک میگم،تحت
تاثیر قرار گرفتم.
تنم از درون می لرزید،نگاهام از درد تیر می کشید
ولی مهم نبود. کف دست روی شانه هام گذاشت و اظهار کرد:
-جدا میگم،تحت تاثیر قرار گراهی شدم ولی…
سرشونه هام رو فشرد و با لحن شومی گفت:
-بازی تموم شده.

کف دستش رو بلند کرد و لحظه بعد،آوای نعره بلند من
به هوا برخواست ولی،ای با قدرت سرنگ سم رو به
نیاز تزریق کرد.
نیاز
اغاز حکومت درد.
به محض تزریق سرم،تنم از هم گسست.
نفس هام سخت،سنگین و کشدار شده بود که هیولایی
که کنار مرد زیستنم ایستاده بود بیان کرد:
-تا چند لحظه دیگه،عصب های بدنش تیکه پاره میشه.
دیگه نمی تونه پاهاشو احساس کنه. اوه،نفساش سنگین
میشه و مرگ به استقبالش میره.

وحشت؟نه…
خدایا هیچ کلمه ای نمی تونست شدت این احساسم رو
توصیف کنه.

سعی کردم پاهام رو تکون بدم،اما خدایا نمی
تونستم…دست و پام سر شده بود،نمی تونستم…
تلاش کردم،تقلا کردم…در قلب خدا رو صدا می زدم و
سعی می کردم کف دست و پام رو تکون بدم ولی نمی
شد،قدرتشو از کف دست داده بودم.
خودم متوجه بودم،من فلج شده بودم.

نمی تونستم تکون بخورم…قدرتم رو از کف دست داده
بودم.
قلبم فریاد کشیدن می میل داشت اما،نگاهام باز نمی
شد…نفسام بالا نمی اومد.
قلبم می خواست با تمام قدرت فریاد بزنم ولی،هیچ وقت
اَوستا رو نمی شکستم.
هیچ وقت،هیچ وقت اجازه نمی دادم شاهد درد کشیدنم
باشه. نگاهام،سنگین شده بود. نفسام درست بالا نمی
اومد..وزنه بدی روی تنم بود.
دیگه حتی نوک انگشتامم حس نمی کردم…
تراژدی بود…
اَوستا زانو زده بود،صورتش خونی بود. کف دست و
پاهاش رو بسته بودن و او نعره می زد.
مرگ وحشتناکی برای من بود…لحظه ای بود!

ذره ذره جانم رو می گرفت.
اسلحه که روی سرش قرار گحرکت کرد،با مرگ دست و
پنجه کردم. خدایا،منو بکش ولی اَوستا نه…
خدایا اَوستا نه…خدایا او نه!
نگاهمون درهم گره خورده بود…
زیستن ما اشتباه بود.
کاش هیچ وقت عاشقت نمی شدم اَوستا،من تورو به
خاک سیاه کشیدم.
کاش هیچ وقت به دنبالت نمی اومدم،من باعث این
همه سختی شدم…کاش هیچ وقت التماس نمی کردم که
خودتو به من نشون بده.
من زندگیتو خراب کردم،تو به من امنیت بخشیدی و

من زندگیتو سیاه کرد م
زیستن سیاه

گهگاه فکر می کردم شاید سرنوشت ما از ابتدا با قلمی
شوم نوشته شده بود،اما امروزگار مطمئن شدم سرنوشت
ما از عزل،با خون نوشته شده بود.
درد تا مغز استخوان
نگرانی
وحشت
و مرگ!
مرگ در این حوالی نفس می کشید.
روی تخت گیر کرده بودم و قلبم می تمایل داشت فریاد
بزنم “اَوستا برو”
ولی صوتیی از دهانم خارج نمی شد.
همه جا سکوت و همه جا تاریک بود. نمی تونستم
چیزی حس کنم.
نگاه های نیمه باز و خیسم به نگاه های سرخ و گشاد
او خیره بود…نه!
نگاه ها حرف می زد و نفس رفته من خارج و ازاد
می شد.
فشار ذره ذره بیشتر می شد و ما در حصار دشمن
بودیم.
نمی تونستم….من بدون او نمی تونستم.

نگاهش فریاد می کشید…نگاهش نعره می زد و من
فریاد خاموشش رو می گوش دادم.
بانگی که می اظهار کرد “من ازت مراقبت می کنم نیاز”
چیزی درونم تکون خورد و من می دونستم این پایان
بازیه.
قطره اشکی از چشم های خیسم چکید و نگاهم از
دیده های او به اسلحه ای که روی سرش قرار گراهی شده
بود تردد کرد.
این نقطه پایان حیات ما بود.
او زانو زده
و
من؟
من تمام شده بودم.
نگاه ها بهم دوخته شد؛با اطمینان نگاهم می کرد و
درون نگاهش چیزی بود که نمی درک کردم…غم؟!
در خاکستر نگاهش غرق بودم که بنگ!!!!
تمام تنم در هم پیچید و دیدم که مایع سرخ رنگی به
دیوار پاچیده شد…..
پایان زندگی سیاه!

نمی تونستم فریاد بزنم ولی با التماس،کف دست های فرشته
مرگ رو گراهی شده بودم و سعی می کردم لحظات
اخر،ببینمش.
خون سرخ پندار روی صورتش پاچیده شده بود. یکی
از محافظینم،من رو فروخته بود و دیگری،بخاطر من
همین الان جانش رو از کف دست داده بود.
به خاکستر جذابی دیده های او خیره شدم. خدایا تو
اَوستا رو به‌شدت زیبا خلق کردی.
ازت ممنونم که اجازه دادی زندگیم رو کنار قشنگترین
مخلوقت سپری کنم.
در حیات بعدی،لطفا من رو یک باریکه نور خلق
کن. ذره ای از نور خورشید تا اَوستام رو از سرمای
زمستون رهایی ببخشم.
تنش رو گرم کنم و بتونم در اغوشم بگیرمش.
در زندگی بعدی،اَوستا رو بدون من خلق کن و اجازه
بده این مرد،زیستن ارامی داشته باشه.

به دلرباترین چشم های جهان چشم دوختم،به مردی که همه
چیزم بود. به مردی که قلبم رو عاشق کرده بود.
من از زیستنم پشیمون نبودم،سخت و سیاه گذشت اما
حضور اَوستا مرهم همه دردهام بود.
فرشته مرگ نزدیک شد،فرصت تمام شد.
کف دست در دستش گذاشتم و خیره در نگاه های به خون
جای گرفته همسرم،در دل زمزمه کردم:
-تا ابد،کنارتم.
و مرگ من رو به اغوش کشید و پلکام بسته شد…
این دفتر به پایان رسید. ولی عاشقانه به پایان رسید
اَوستا
صوتی جیغ مانیتور ها،نگاه های بسته نیاز،جهانم رو
از

کار انداخت.

جهان لحظه ای سکوت شد و من تمام وجودم خیره به
دیده های بسته نیاز شد.
کف دستگاه جیغ می کشید و فریاد می زد قلب نیازم برای
همیشه از کار افتاده.
ای و پرستار به سرعت نزدیک نیاز شدن و دستگاه
ها رو از تنش جدا کردن و اجازه ندادن ببینمش.
مطمئن بودم جسدش رو تحویل سازمان میدن. درست
مثل جسد مادرم.
در بند بودم،تنم خونین بود اما روی پاهام ایستادم و با
تمام قدرتم نعره زدم:
-نیاااااااااااااااااااز.
ولی او رفته بود.
چشمام از هجمه احساساتی ناشناخته می سوخت و تنم
تیکه پاره می شد. با تمام قدرت سمتش حرکت کردم
که بومب…
منفجر شد…شعله اتش به هوا برمیل داشت و با فشار به
دیوار کوبیده شدم و اتش،شعله کشید.
نیازم دیدهاش رو بسته بود و من،توانی برای حیات
نداشتم. اتش بود و اتش…
صوتی گلوله رو شنیدم و بعد،چشمام رو بستم.

زندگی بدون نیاز رو نمی خواستم.
قو مرده بود و مامبا این زیستن رو نمی خواست.
پایان جلد سوم!
آغوشتو به غیر من به روی هیشکی وا نکن
منو از این قلبخوشی و ملایمشم جدا نکن
من برای با تو بودن پر محبت و خواهشم
واسه بودن کنارت تو بگو به هر کجا پر میکشم

منو تو آغوشت بگیر آغوش تو مقدسه
بوسیدنت برای من تولد یک نفسه
نگاهای مهربون تو من و به آتیش میکشه
نوازش کف دستای تو عادت ترکم نمیشه
فقط تو آغوش خودم دغدغه هاتو جابذار
به پای محبت من بمون هیچکس و جای من نیار

مهر لباتو رو تن و روی لب کسی نزن
فقط به من بوسه بزن به روح و جسم و تن من
به نام حق
جلد چهارم
َمز َد َیسنا1
تو،نبض حیات من بودی
تو،خلسه روح من بودی
تو،دین من بودی
اهورا مزدای من بودی
تو،تمام من بودی
الهه درگاه من بودی
من هر ثانیه از عمرم تو را عبادت می کردم
تو اغواکننده دردهای قرار گرفته بر تن و روحم بودی
تو ارامش بخش جراحت های بی درمان این مرد
بودی
نبودنت،یک مرد را متلاشی کرد

من قلبیل مرگ تو بودم
تو دلیل زیستن من
من،مرده ام
جهانی من،از زمانی که جنگل چشم هایت به تاریکی
نشست،به خاک جای گرفت
الهه من،
بعد از من،چه کسی تو را در امنیت قرار می دهد؟
تو بدون من،در امنیت نیستی
تو مرا به جهنم کشیده ای
من حتی شامگاه ها،در رویاهایم به دنبال تو هستم
امروز و فردای من مملو از حضور توست
مرا به اتش کشیدی
من بی تو قدرتمند نیستم
من فقط یک انبار خشمم
یک یاغی
یک شورشی
نیاز،منی باقی نمانده
من روحم را به شیطان فروخته ام
بعد از تو،من اهریمن شدم
من ویران کردم

تو معجزه زیستن من بودی
زیستن من سیاه است
ولی،روح تو نجات من است
تو نیاز منی
پناه پاکی من هستی
من اَوستای تو
و تو
َمزدیسنای منی!!!
َ 1مزدیسنا (مزداپرستی) که به آن دین زرتشت و دین
بهی هم میگویند، دین یکتا پرستی و یکی از از
قدیمیترین ادیان جهان است که از آموزههای رهبر
دینی ایرانی، زرتشت اسپیتمان، سرچشمه میگیرد.در
جهانبینی مزدایی، جهان صحنه برخورد میان خیر و
شر است و در فرجام کار، نیکی بر بدی پیروز خواهد
شد.

فصل چهلم
“سیاهی مرگ”
یک سال و نیم بعد
کرولاین
گلبرگ های رز سرخ رو با بغض روی سنگ
مزارش ریختم و زمزمه کردم:
-می دونی،تو همه چیز آرس بودی. نتونست طاقت
بیاره…
به اختیار خودم نبود،قلب عاشق و زبان نفهمم با امدن
اسمش از خود بی خود می شد. اشک هایم بی وقفه
چکید و با بغض شدیدی اضافه کردم:

-تو دلیل حیات اون ادم بودی،وقتی علت زندگیش
نبود نتونست طاقت بیاره.
کف دستام رو مشت کردم و به سنگ قبرش کوبیدم و اضافه کردم:
-نیاز،تو حرکت کردی و اَرس ام اتش زدی.
شال لعنتی ام رو روی سرم کشیدم و با مرگ جانساز
این دلدادگی باریدم.
مرگ نیاز،اَوستا رو به جنون کشید و با دست های
خودش،زیستنش رو به پایان رسوند و این من رو تا
مغز استخون می سوزوند.
این عشق،سوزان و ویران کننده بود و هر دو سوخته
بودند.

اَوستا
به چشم های وحشت زده اش نگاه کردم و بعد…بنگ!
خون با سرعت زیادی روی زمین پاچید و پارکت ها
در لحظه به سرخی گرایید.

کف دستی به ایرپدم کشیدم و زمزمه کردم:
-تموم شد.
و با سرعت از ساختمان بیرون زدم. نگهبان به
محض متوجه شدنم سری تکان داد و اجازه داد مردم داخل
شوند. نفس عمیقی کشیدم و سوار موتورم شدم و
سمت پناهگام حرکت کردم.
نیم ساعت بعد،داخل پناهگاهم بودم.
َکلت کمری ام رو روی میز پرت کردم و تن خسته ام
رو روی کاناپه.
دیدهام رو بستم و مثل همه روزگارها،صدای خلسه
اورش در مغزم اکو شد.
کامل خودم رو رها کردم و اجازه دادم صداش در
روحم بدمه.
به واضح ترین شکل ممکن اون صحنه رو به یاد
داشتم. موهای کشیده و مجعدش رو پشت گوش زد و با
صدای کشنده اش برام خوند:
-گوش کن اَوستا،یه شعر قشنگ هست بابت اواز قو.
میگه که، متوجه شدم که چراکه قوی زیبا بمیرد
فریبنده زاد و فریبا بمیرد
شامگاه مرگ تنها نشیند به موجی

رود گوشه ای دور و تنها بمیرد
در آن گوشه چندان غزل خوانَد آن شامگاه
که خود در میان غزلها بمیرد
گروهی بر آنند که این مرغ شیدا
کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد
شب مرگ از بیم آنجا شتابد
که از مرگ غافل شود تا بمیرد
من این نکته گیرم که باور نکردم
ندیدم که قویی به صحرا بمیرد
چو روزگاری ز آغوش دریا بررسید
شامگاهی هم درآغوش دریا بمیرد
تو دریای من بودی آغوش باز کن
که میخواهداین قوی دلربا بمیرد.
نگاهام رو بستم و اندیشیدم،قوی خونین من چقدر بی
نام و نشان و چقدر شکنجه اور از جهان راهی شدی

کرولاین

_داری با سرنوشتت لج می کنی.
خاموشی کردم،این روزگارها زیاد خاموشی می کردم.
با افسوس نگاهم کرد:
_دختر،من برات درس عبرت نیستم؟
غم درون دیده های بابا،حسرت و دردی که هر روز
تحمل می کرد غیر قابل بیان بود.
او شاید سناتور امریکا بود،ولی او تا ابد عاشق بود.
تبسم تلخی زدم و گفتم:
_تو تونستی زن رویاهاتو فراموش کنی بابا؟
حت
ِ ی یاداوری ان زن هم بابا رو درهم می شکست.
دل عاشق بابا،تا ابد برای اون زن می تپید.
متوجه شدم که کف دستاش مشت شد،اه عمیقی کشید:
_مگه میشه نفس نکشید دختر؟
این،درد اورترین پاسخ از دل یک عاشق بود
عاشقی،واژه غریبی بود.
بابا عاشق بود،عاشق ترین انسانی که در تمام حیاتم
متوجه شده بودم.

رئا،تمام بابا رو جادو کرده بود و من،تسخیر شده پسر
رئا بودم.
اَوستا،معنای حیات من بود.

زندگی سیاه من از لحظه ای که دیدهم به نگاه های
خاکستری او افتاده بود،گرم شده بود.
_آرس فرقی با یه ماشین مرگ نداره.
می دونستم،مطمئن بودم.
مصمم اضافه کردم:
_باید کمکش کنم.
_کسی نمی تونه متوقفش کنه،بهت اسیب می زنه.
_میخوام تو بغلم باشه و بهم اسیب بزنه،حقش نیست
تنهایی درد بکشه.
غمگین و با غم اشنایی نگاهم کرد که با تبسم تلخی
اضافه کردم:
_بابا،اون پسر رئاست. همونی که حیاتتو فداش
کردی،می تونی اجازه بدی خودشو نابود کنه؟
_اون بعد از مرگ زنش نابود شده. هیچکس نمی تونه
کمکش کنه.

صوتقت درون جملاتش،دلم رو اتش می زد.
قلبم برای پدرم که سهمش از محبت دیرینه اش،فقط سه
ماه بود و اَوستایی که فقط سه ماه طعم خوشبختی رو
چشیده بود درهم شکست.
بابا با پوست و استخوان اَوستا رو درک می کرد.
نزدیکم شد،مقابلم ایستاد و با لحن دردمندی گفت:
_اون ادم مرده؛چراکه علت حیاتش مرده. الان فقط یه
ماشین برای قتل و غارته. هیچ درمانی روی اون
جواب نمیده. روحی در کالبد اون ادم نیست چراکه
روحش کشته شده.
قطره اشکی از گوشه دیدهم چکید و با تبسم اضافه کردم:
_بخاطر خودم،بخاطر دلی که ارامش نداره و بخاطر
حقی که به گردنم داره باید کنارش باشم. بابا؛تو خودت
به من یاد دادی،عشق منطق نمی فهمه و باید بدون
توقع عاشق بود و عاشقی کرد.

به اشک هایی که از نگاهم می چکید چشم دوخت و من
باریدم:
_بخاطر عاشقیی که بهش دارم،بخاطر دل خودم باید
کنارش باشم تا اروم بگیرم. من توقعی ازش ندارم،فقط
طاقت درد کشیدنشم ندارم بابا.
محکم در اغوشم گراهی شد و سرم رو بوسید. سرنوشت
من عجیب به پدرم شامگاهاهت هایی داشت.
این بار،من سناتور بودم و اَوستا مثل مادرش، رئای
رویایی بود.
رئایی که جذابییش شب تار رو روشن می کرد و
اَوستا به جذابیی مادرش بود.
و من،عاشق تر از سناتور…

اَوستا
-من نگاه های سنگینتو دوست دارم اَوستا.

کف دست های او روی سرشونه های من و کف دست های من
اسیر موهای او.
خودش رو بالاتر کشید و کامل بین پاهام جاگیر شد.
مات نگاه های سبزش بودم.
موهای فرش که با نسیم دریا به رقص در امده بود رو
از روی صورت خواستنیش کنار زدم و جویا شدم:
-چرا؟
صدای موج اب،خاموشی دلبسته شدنی جزیره در
شامگاه و نفس های او،نگاه او اوج ارامش من بود.
نور ماه چهره قرص ماهش رو روشن کرده بود.
دستی به عضلات گردنم کشید و با تبسم پاسخ داد:
-زیرا باعث میشه احساس کنم زنده ام و در امنیتم.
سکوت کردم و به نگاهاش خیره شدم. تبسمی زد و
بیان کرد:
-چرا انقدر ساکتی؟نمی خوای چیزی بگی؟
متوجه نبود،من می میل داشتم حرف بزنم اما وقتی
نگاهاش رو می دیدم قفل می کردم.
مثل بچه ها لب برچید و گفت:
-اَوستااااااااا،با توام ها.
-من می خوام حرف بزنم،اما…

-ولی چی؟
دست روی گردنش قرار دادم و نزدیک کشیدمش:
-وقتی چشماتو می بینم همه چیز یادم میره.
و لبخندش رو بوسیدم. کف دستاش عضلاتم رو نوازش
می کرد و لب هاش در حصار لب های من بود.
رایحه تنش،عطر قلب انگیز سیبش مشامم رو پر کرده
بود. لبش رو گزیدم که مشتی به سینه ام کوبید و قهقه
زد:
-اَوستاااااااااااااا.
و صوتش،در تمام جزیزه و دنیا اکو شد و اکو شد و
بعد…دیده باز کردم.
پلک های سنگینم به زحمت باز شد.

آوای خنده اش هنوز در گوشم بود و پژواک یم
طعم ش ری نی لبش،عطر تنش هنوز به وضوح به
خاطرم بو .د

خاطرات ماه عسلمون،هر روزگار و هر شامگاه برام تکرار
می شد. تنم خیس از عرق بود و پناهگاه تاریک بود.
نفسی کشیده و به سختی برتمایل داشتم. بلوزم رو از تنم
در اوردم و بی حوصله روی میز پرتاب کردم.
بدون اینکه چراغی روشن کنم سمت اتاقم راهی شدم
ولی هنوز قدم سومم رو کامل برنداشته بودم که صوتی
زنگ خونه به صدا در اومد.
بی توجه به سمت اتاق حرکت می کردم که صدای
اشنایی اضافه کرد:
-آرس باز کن درو.
صوت اشنا بود ولی اصلا اهمیت نداشت متعلق به کیه.
لخ لخ کنان قدم می زدم که محکم به در کوبید و با
بغض جیغ کشید:
-کرولاینم،آرس بخدا در رو می شکنم.
از تهدیدش باکی نداشتم،فقط نمی میل داشتم سرو صدایی
بشنوم.
صوتی قهقه نیازم هنوز در گوشم زنگ می خورد.
چراغ ها رو روشن کرده و لحظه بعد در خونه رو
باز کردم. با دلتنگی و محبت نگاهم کرد ولی به محض
اینکه متوجه تغیراتم شد با بهت اضافه کرد:

-چی..چی کار کردی با خودت؟
کرولاین
همیشگی متفاوت بود.
شامگاهیه شکست خورده ها نبود،شامگاهیه انسان های نابود
شده ای که تا به حال مشاهده کرده بودم هم نبود.
نه دود سیگار اطرافش رو احاطه کرده بود و نه
زیستنش ردی از الکل داشت.
نه ریش هاش تمام صورتش رو گحرکت کرده بود و نه ذره
ای چاق یا باریک‌اندام شده بود.
اَرس همون لاساسینوی همیشگی بود.
بی تفاوت،جذاب،جدی و قدرتمند. فقط یک تفاوت
بزرگ با گذشته داشت؛مرگبار شده بود.
کاملا رنگ و بوی مرگ می داد. خاکستر دیدهاش
سفیدتر شده بود و چهره اش سهمگین تر.

دلپذیریتش،به قدر مرگ افزایش پیدا کرده بود. خبری
از انبوه موهای پرپشت و به رنگ شامگاهش نبود،موهای
قد بلندش،در کوتاه ترین حالت ممکن بود و حالا که تار

مویی جلوی صورتش خودنمایی نمی کرد،زخم ابرو
و نگاهش بیشتر به چشم می اومد و بیشتر غریو این
مرد رو نمایان می کرد.
نگاهش به پنجره بود و نگاه من خیره به نیم رخش.
به مردی که همه دنیای من بود نگاه می کردم. مردی
که از ده سالگی جهانی من رو دستخوش تغییر کرد و
من از همان زمان افسونش شدم.
-تا کی می خوای خودتو مخفی کنی؟
روی کاناپه دراز کشید و پاسخ داد:
-تا وقتی پیداش کنم.
پدرش،دقیقا در کدوم جهنمی پنهان شده بود که
هیچکس پیداش نمی کرد؟
اهی کشیدم و اظهار کردم:
-دلم برات تنگ شده بود.
-می تونی بری پس الان.
آرس همیشه همین بود.
-نمی خوای برادرت رو ببینی؟

این روزها،سخت تر واکنش نشون می داد. دیگه هیچ

چیزی نمی تونست احساساتش رو دستکاری کنه.
-نه.
-اما اون تو خطره.
بی تفاوت شونه ای بالا انداخت و به اسمون خیره شد.
حق با بابا بود. او کاملا مرده بود و فقط نفس می
کشید. وضعیت او بسیار بدتر از چیزی بود که در فکر
می کردم.
به ریتم نفس کشیدنش نگاه می کردم و چقدر دلم می
خواست محکم در اغوشم بگیرمش و ازش بخوام کمی
اشک بریزه و خودش رو تخلیه کنه ولی می دونستم این
غیرممکن ترین امکان جهانست.
کف دستی به موهام کشیدم که صوتی قد بلند تلفنش خاموشی
بینمون رو شکست.
به سادگی خم شد و بدون اینکه نگاهی به گیرنده بندازه
تماس رو پاسخ داد.

در سکوت به همه چیز گوش داد و بعد تنها یک کلمه
اظهار کرد:
-هوم.
و تماس رو قطع کرد و برخواست.
بلافاصله برخواستم و مقابلش قرار گراهی شدم:
-منم میام.
نگاه بی اهمیتی نثارم کرد و سری تکون داد و بعد هر
دو از خونه خارج شدیم. می دونستم بپرسم کجا میره
پاسخی بهم نمیده برای همین تا جهنمم هممسیریش می
کردم تا مطمئن بشم حالش خوبه.
سوار ماشین که شدیم،با دقت حرکاتش رو زیر نظر
داشتم،ماشین رو روشن کرد و با پوزخند اضافه کرد:
-بالاخره خودتو نشون دادی.
و با تیک اف بلندی ماشین از جا کنده شد. پدرش،پیدا
شده بود…احتمالا!

اَوستا

-کلون انسانی؟
اتش سر تکون داد:
-بله لاساسینو.
خاموشی کردم و کرولاین با گیجی اضافه کرد:
-نمی فهمم،چه ربطی به ما داره؟
اتش شروع کرد:
-خودتون می دونید که هیچ وقت این روش ثبت نشد و
جلوشو گرفتن و قرار نیست که کسی از این روش به
جهان بیاد،ولی الان مجدداً حرفش شده و شواهد نشون
میده باز یه عده قصد دارن همچین کاری بکنن. که
یکیکشون…
-پدر ژنتیکی منه!
خاموشی بدی حکم فرما شد.
کرولاین سرفه ای کرد و بیان کرد:
-بیشتر توضیح بده.
حتی ذره ای برایم مهم نبود. من هیچ حسی نسبت به
ان قاتل و پدر لعنتی داشتم.
کف دستم به او می رسید،سر از تنش جدا می کردم و بعد
سراغ باقی ادم های لیستم می راهی شدم.

-با این روش،بعضیا عقیده دارن می تونن از سلول
های بنبادین جنین استفاده کنن و بعضی از بیماری ها
رو درمان کنن ولی می دونیم که قصه این نیست و یه
چیز جنایت کارانه ایه. هدف اصلی اینا،خلق انسانی
مثل ربات می مونه یا خلق انسانی به روش هایی که
خودشون دوست دارن. کار اصلی این ها اینه که یه
ژن خاص رو کلون کنن تا یه چیزی مطابق میلشون
بسازن. مثل..
و بلافاصله خاموشی کرد.
به مانیتور مقابل خیره بودم. سنگینی نگاه جفتشون رو
حس می کردم ولی پاسخ دادم:
-مثل من که با ترزیق اسپرم شکل گرفتم و مثل نیاز
که به این شکل قربانی شد.
ناله های او،در سرم پژواک شد. کف دستانم مشت شد و
قفسه سینه ام سوخت.
لحظه ای از فکرم بیرون نمی حرکت کرد…لحظه ای!
نمی میل داشتم از ذهنم پاک بشه،تا اخرین روزگار حیاتم

باید چشم های او در ذهنم حک می شد.
پرسیدم:
-چطور می تونیم به ازمایشگاهشون دسترسی پیدا
کنیم؟
-خب،یه جادهی هست.
متفکر نگاهش کردم که توضیح داد:
-شش روزگاره دیگه قراره دکترای اصلی این ازمایش
بیان اینجا. تحت محافظت شدید هستن ولی میشه بهشون
نزدیک شد. می تونیم عضوی از این تیم بشیم.
قبل از من،کرولاین اظهار کرد:
-من می تونم توی پزشکی عضو بشم. از پسش
برمیام.
ابدا مایل به این کار نبودم،نمی میل داشتم او رو نزدیک
خودم نگه دارم اما چاره ای نبود.
سر تکون دادم:
-منم میرم تیم امنیتشون.
اتش تبسمی زد و گفت:
-پس ماموریت جدید رو شروع می کنیم.

کرولاین
موهام رو بالای سرم جمع کردم و سمت پنجره
حرکت کردم. کف دست خودم نبود،من او رو همیشه بسیار
زود پیدا می کردم.
کف دست به سینه ایستاده بود و به به باغ مقابلش خیره
بود. حتئ مشاهده کردنش هم باعث می شد تبسم بزنم.
با یاداوری ماموریت جدیدمون،تبسمم بزرگتر شد.
مطمئن بودم این ماموریت باعث میشه ما کمی بیشتر
بهم نزدیک بشیم.