رمان وهم پارت ۴۱

نیاز

-چیزی شده؟
سوال یک‌بارهی ما باعث شد نگاه گریزونشون رو به مایی که با گیجی نگاهشون می کردیم بدوزن.
اراز بی قرار دست هاش رو با صابون شستشو می داد و حامیِ نامدار با ضدعفونی کننده به جان کف دست هاش افتاده بود.
چه خبره شده؟
ارامش قدمی سمت همسرش برداشت و با ترمشاهده کرد بیان کرد:
-حامی زخمی شمشاهده کرد؟چرا دارید پوست کف دستتون رو می کنید؟
منتظر نگاهشون کردم که اراز بی هوا اضافه کرد:
-غسل باید بکنیم. این جوابگو نیست.
چشون شده؟
با تعجب نگاهشون می کردیم و حقیقتا سعی داشتم بفهمم چه بلایی سرشون اومده که اینجور کف دستشون رو شستشو میدن.
نگاه حیرون ارامش به منِ سردرگم قرار گرفت. شونه ای بالا انداختم و هیچ نظری نداشتم که چه بلایی سرشون اومده. مشکوک تر از همه این عدم خیره شدنشون بهم بود.
دست روی سینه گذاشته و به این دو مرد مشکوک نگاه کردم که بالاخره دست از سر این کف دست های بیچارشون برداشتن و به ما نگاه دوختن. نگاهی به چشم های بی حس اراز انداختم و پرسیدم:
-فکر نمی کنید لازمه چیزی بگید؟
-نه،یه شامگاه لعنتی بود که گورشو گم کرد. الانم باید برم.
حیران نگاهش کردم که ارامش با سردردگمی اظهار کرد:
-یهویی اومدید بیمارستان و نیم ساعته دارید کف دستتون رو می شورید و الانم میگید یه شب لعنتی بود؟همین؟حرف دیگه ای ندارید بزنید واقعا؟
شاهنشین دیده های سردش رو به همسرش بخشید و با قاطعیت اضافه کرد:
-چیزی برای تعریف کردن نیست. فواد رو

گراهی شدیم،بقیه اشم حل میشه. فقط اومدم خبر بدم.
مشکوک به آراز خیره شدم که شونه ای بالا انداخت و بیان کرد:
-من میرم،فردا حرف می زنیم.
دیدهام رو براش تنگ کرده و فقط سری تکون دادم که شاهنشین نگاه خاصی نثار همسرش کرد و تکرار کرد:
-فردا می بینمت.
واکنش ارامش مثل واکنش من بود.
بدون اینکه نگاهی بهم بندازن،به سرعت از درِ اتاق بیرون زدن. به محض بیرون رفتنشون ارامش سمتم چرخید و با تعجب گفت:
-بگو که فقط من نیستم که فکر می کنم اینا یه بلایی سرشون اومده.
-خوشبختم،منم دقیقا همین حسو دارم.

لاساسینو

خون با شدت زیادی پاچیده شد و جسم سنگینش روی زمین پرتاب شد. بطری ابم رو توی کف دستم چرخوندم و بی تفاوت به صحنه مقابلم خیره بودم. نفس های بی صوتی مردی که کنارم روی صندلی جای گرفته بود خبر از کلافگیش می داد.
پای راستم رو به دیوار تکیه زده و کمرم رو به جلو و عقب تکون می دادم. به چهار مردی که فواد رو محاصره کرده و مورد ضرب و شتم قرار میدن چشم دوختم.
از مافیا و شکنجه های معروفش چیزهای زیادی شنیده بودم،حتئ در دوران اموزش هم با چندین ابزار شکنجه معروفشون اشنا شده بودم و امروزگار به نگاهم می متوجه شدم که هرچیزی که گفته بودن،گزافه نبوده.
مافیا واقعا پیچیده و قدرتمند بود.
سیل خون زیر تن فواد به راه افتاده بود و نکته جالب ماجرا این بود که دقیقا می دونستن به کجا ضربه بزنن که قربانی شدیدترین درد رو تجربه کنه اما از دنیا نره.

بطری ابم رو به هوا پرتاب کردم که متوجه شدم جگوار با غیض نگاهم می کنه. بی اهمیت به نگاهش بدنم رو به جلو و عقب تاب می دادم و بطری رو به هوا پرتاب می کردم.
هیچ وقت حرف کسی برام مهم نبوده و نخواهد بود.
با ابی که به صورت فواد پاچیده شد،ناله بلندی سر داد و قبل از اینکه شکنجه گر بتونه چاقو رو روی دست فواد بکشه،همونطور که بطریم رو به بالا پرتاب می کردم بیان کردم:
-بسه!
خاموشی محضی در انبار حکم فرما شد و بطریم در هوا چرخی زد و بعد اسیر کف دست هام شد.
سنگینی نگاه بقیه رو حس می کردم ولی بی توجه به همگی سمت فواد غرق در خون حرکت کردم. میخ نگاه جگوار رو روی تک تک حرکاتم حس می کردم اما اهمیتی ندادم و وقتی مقابل فواد توقف کردم،به جسم غرق در خون و زخمیش نگاهی کردم و با نوکِ کفشم چونه اش رو به سمت خودم کشیدم و بی خیال گفتم:
-اوه،کام ان..ببین چه بلایی سر صورت قشنگت اومده.
ناله ای کرد و در خون خودش غلت زد. خم شدم و سر بطری رو روی شقیقه اش قرار دادم و اظهار کردم:
-می بینی چقدر مهمون نوازیم؟خب حالا بگو اطلاعاتو از کی می گحرکت کردی؟
خس خسی کرد و با صدای نامفهومی بیان کرد:
-نم..نمی….نمی دونم از..چی….ااااااای.
پای راستم رو بی رحمانه تر روی قفسه سینه شکستش فشار دادم که مثل یک مرغ سربریده کف دست و پا زد و التماس هاش شکل نعره و آوای نامفهوم به خودش گرفت.
سنگینی پام رو کم کرده اما همچنان کتونیم رو روی قفسه سینه اش نگه داشتم و گفتم:
-صوتی حیوانات داری درمیاری و من تخصصی در این زمینه ندارم. اسپیک پرشن پلیز.
خرخر کرد و پشت سرهم به سرفه افتاد. به چند مردی که مقابلم بودن اشاره ای کردم و بدون حرف اطاعت کردن.

کتونیم رو از روی قفسه سینه فواد برداشته و سمت انتهای انبار حرکت کردم که غرشِ “لعنتی می کشمت” شاهنشین باعث شد متوقف بشم.
به عقب برگشته و از دیدن هیولای خشمگینی که با عاصی گری به تلفنش خیره بود نگاه دوختم.
چه خبر بود؟
همه افراد داخل انبار با ترس خاصی به این کوه اتش فشان نگاه می کردن که با صدای وحشتناکی غرید:
-ماسکتو بردار بی شرف بذار ببینم کی هستی. چی می خوای از من حروم زاده؟
تعلل جایز نبود و با قدم های بلندی سمتش حرکت کردم. دیوانه وار تکون می خورد و کف دست هاش از فشار زیاد سفید شده بود. کنارش قرار گراهی شده و به تلفنش خیره شدم.
به محض متوجه شدن تصویر مقابلم،تمام بدنم جمع شد و برافروخته به صحنه مقابلم خیره بودم.
نیاز و همسر شاهنشین گیج و کنجکاو در اتاق نشسته و به اطراف نگاه می کردن. حالت متعجب صورتشون نشون می داد که از چیزی خبر ندارن.
چند لحظه بعد،تصویرشون از صفحه محو شد و بعد تصویری از دو تک تیرانداز که دقیقا پیشونی جفتشون رو هدف گرفته بودن روی صفحه نمایش داده شد.
هموقت پاهامون رو به زمین کوبیده و بالاخره اژدهای خشم دامن من رو هم گحرکت کرد. حتی از تصور آسیب متوجه شدن نیاز به جنون کشیده می شدم.
تمام بی خیالیم از وجودم پر کشید و عصیان و انتقام در تنم جاری شد. قسم می خورم تک تک انگشتاشون رو بشکنم.
جگوار با صوتی دورگه ای اضافه کرد:
-بلایی سرشون بیاد،اگه بلایی سرشون بیاد مطمئن باش هر جهنمی باشی پیدات می کنم و تیکه پاره ات می کنم.
تصویر سیاه شد و بعد مردی با یک ماسک عروسکی ترسناک مقابل دوربین ایستاد و با قهقه اظهار کرد:
-به بازی خوش اومدی شاهنشین. قراره خوش بگذرونیم.

هر لحظه ممکن بود تلفنش توی کف دستاش خورد بشه. ضعف نشون نمی داد اما با لحن ترسناکی بیان کرد:
-بگو چی می خوای حیوون؟
-بازی ساده است…بسیار ساده.
قهقه ای زد و تمام وجود من به جوش و خروش افتاد. من این آدمو می کشتم…من این آدمی که جرئت کرده بود نیاز من رو تهمتوجه شد کنه رو از صفحه روزگارگار پاک می کردم.
مثل یک دلقک تکونی خورد و با خنده گفت:
-بازی بازی بازی…من فقط یه چیز از شما می خوام بعد مطمئن باش این لیدی های قشنگ رو آزاد می کنم.
این بار من وارد بازی شدم و زمزمه کردم:
-حرف بزن بگو چی می خوای.
دیوانه وار جیغی کشید و با جمله اش مبهوتمون کرد:
-یه ماشین جلوی در انبار منتظرتونه. سوارشید و بیاید اینجا. ولی یادتون نره،اگه یه حرکت اشتباه بکنید مغز اون لیدی های جذاب روی دیوار پاچیده میشه.

فصل دوازده

“یا بازی کن،یا بمیر”

به محض اینکه پا به داخل اتاق گذاشتیم،درهای پشت سرمون با صوتی بدی بسته شد. در روشنایی تاریکی اتاق به مقابلم خیره بودم و سعی داشتم بفهمم دقیقا چه اتفاقی برامون افتاده که به‌یک‌بارهی مقابلمون روشن شد.
مانیتور بزرگی که مقابلمون بود ابتدا سفید شد و نور بی نهایتش،دیدهامون رو اذیت کرد و هر جفتمون بی اختیار دیدهمون رو بستیم اما بعد از لحظاتی وقتی باز کردیم،از متوجه شدن نیاز و همسر این شاه نشین که با ترس و ترمشاهده کرد به اطراف نگاه می کردن رو به رو شدم.
تمام بدنم به جوش و خروش افتاده بود و مرد کنارمم به خودش لرزید ولی ارامش خودش رو حفظ کرد.
هرکس که پشت این قصه بود،روانی شدن مارو میتمایل داشت. حدس می زنم از هویت من بی خبر بود،چون هیچ اشاره ای بهش نمی کرد.
با نگاه های به خون جای گرفته ای به صفحه مقابلمون خیره بودیم که تصویر پاک شد و بعد دوباره همون مردی که ماسک عروسکی بر چهره داشت پشت صفحه ظاهر شد و با صدای بلندی خنده سر داد.
مشتم درد می کرد،دلم می تمایل داشت مانیتور رو بشکنم و این ترسوی بی شرف رو تیکه پاره کنم.
بعد از دقایقی با خنده شیطانی ای اظهار کرد:
-وای وای بازی بازی….چقدر مسرورم که قراره باهم بازی کنیم.
از بین دندون های کلید شده ام بیان کردم:
-بگو چی می خوای عوضی؟این بازی مسخرتو تمومش کن.
سریع تند سری تکون داد و گفت:
-نه نه..ما قراره بازی کنیم.
نفسی کشید و با لحن مشکوکی بیان کرد:
-خب اماده اید برای نجات لیدی هاتون بازی کنید؟
جگوار غرید:

-برو سر اصل مطلب.
با شرارت ریز خندید و گفت:
-جگوار با کسی شوخی نداره…درست همونجوری هستی که شنیدم.
درست حدس زدم،از هویت من خبر نداشت…
بی طاقت اضافه کردم:
-کارتو بگو.
-خب خب،بریم سراغ بازی. با دقت گوش کنید.
و مجدداً قهقه زد….من این ادمو می کشتم،کاری می کردم تا اخر عمرش دهنش بسته بمونه. قول میدم!
شادمان تکونی خورد و گفت:
-بازی دو مرحله داره. باید جفت مراحل رو با موفقیت بگذرونید تا بتونید به لیدی هاتون برسید. قوانین هر مرحله ام جداست و به موقعش اضافه کرده میشه. اما قبل از اینکه بازی رو شروع کنید باید چندتا نکته رو در نظر بگیرید…
کف دستام رو داخل جیب شلوارم گذاشته و با دقت نگاهش کردم که تصویرش بار دیگر از صفحه حرکت کرد و تصویر اتاقی که خانوما داخلش بودن نشون داده شد.
جگوار تکونی خورد و شاهد بهم ریختگیش بودم که دوربین ناگهانی سمت لوستری که بالای سرشون بود حرکت کرد و ابتدا متوجه منظورشون نشدیم ولی بعد از دقایقی که تصویر واضح تر شد و متوجه شدیم،جگوار فریاد زد:
-حییییوووون حیووون من می کشمتت. هر جهنمی باشی پیدات می کنم.
و قهقه مرد به هوا رفت.
بازوی جگوار رو در کف دست گراهی شدم و سمت خودم کشیدمش و لب زدم:
-خودتو جمع و جور کن.
محکم بازوشو از کف دستم خارج کرد که مرد با لذت بیان کرد:
-پسرای خوبی باشید،اگه کار اشتباهی بکنید،ممکنه یهویی این لوستر بیافته و چاقوهایی که بینش هست،صورت زیبا این لیدی هارو خط بندازه. با دقت به دوربین نگاه کنید. پشت سر این لیدی ها،چیزای خوبی جاساز نشده،اشتباهی بکنید،ممکنه دیوار بترکه و گردنشون بریده بشه. این فقط دوتا از ساده ترین هاست.

قراره حسابی سوپرایز بشید.
این بار من طاقت از کف دادم و فریاد زدم:
-بی شرف بگو چی می خوای.
-الان میگم هم بازی ها.
منتظر و خشمگین به مانیتور نگاه می کردیم که صفحه تار شد و بعد عکس یک دختر بچه پنج شش ساله نشون داده شد.
از نظر من اصلا اشنا نبود و انگار جگوار هم همین حس رو داشت.
با دقت به دختر بچه که موهای خرگوشی ای داشت و با تبسم زیبایی به دوربین خیره شده بود خیره شدیم که مرد گفت:
-اسمش تارا صباحه. امروزگار شش سالش میشه،بیماریِ قلبی داره و توی بیمارستان بستریه. قراره برای خانواده اش یه هدیه ببرید.
جگوار با شک سؤال کرد:
-چه هدیه ای؟
منتظر به صفحه مقابلمون خیره بودیم که شیطان خندید و با جمله اش،پتکی به سر ما کوبیده شد:
-سر بچشون!

*

به جسم نحیف و بیمارش،موهای بور روشنش و دست های کوچکش مشت شده اش دیده دوختیم.
دقیقا مثل یک فرشته پاک در تخت بیمارستان به خواب راهی شده بود.
سرمی در کف دست راستش بود و ذره ذره به جانش تزریق می شد. نفس عمیقی کشیدم و خیره در چهره قربانیمون از جگوار پرسیدم:
-تا حالا یه بچه رو کشتی؟
-هنوز انقدر کثیف نشده بودم.
سر تکون دادم. حتی قاتل های مثل من هم برای خودشون محدودیتی داشتن،جگوار هم مستنثی نبود.
اوای خاصی از بین لب هاش خارج شد اما خب،ما گوشی برای گوش دادن نداشتیم…مجبور بودیم.
چشمام رو از درد بستم و چاقوی ضامن دارم رو از جیب شلوارم بیرون کشیدم و اظهار کردم:
-فکر می کنم همه از یه جایی کثیف میشن.
قدمی سمت کودک در خواب برداشتم و لب زدم:
-از جایی که الویتت میشه یکی دیگه و تو برای نجات یکی دیگه حاضری هرکاری بکنی،هرکاری…حتئ اگه اون کار گذشتن از محدودیت هات باشه!
و بعد….صوتی بریدن و پاچیدن خون!!!

خونِ روی دست هاش رو با دستمالی که داخل جیبش بود پاک کرد و با لحن سردی اضافه کرد:
-کدوم ساختمونه؟
به جعبه ای که در کف دستم بود خیره شدم.
با خون سرد ترین حالت ممکن،جعبه حاوی سر بریده رو حمل می کردیم. حقیقتا،دیگه چیزی روی من تاثیر نمی ذاشت…
صدای خنده شیطانیش کشیده شد و اظهار کرد:
-پلاک چهار،انتهای کوچه است. کادوی تولد رو هرچه

زودتر تقدیمونش کنید.

و با آوای وحشتناکی قهقه زد.
انقباض بدن من و جگوار هممدت بود.
قسم می خورم،قسم می خورم تمام این هارو تلافی کنم.
تماس قطع شد و هر دو شونه به شونه هم سمت انتهای کوچه حرکت کردیم.
جعبه کادو مشکی رنگی که در کف دست من بود،قسمت زیرینش کمی خیس شده بود.
اخمی کرده و سعی کردم به چیزی فکر نکنم و طبق برنامه پیش برم. جلوی در که از حرکت ایستادیم،نگاهی بینمون رد و بقلب شد و او به‌شدت معمولی پلک زد.
پاهام رو به زمین کوبیدم و بعد او ایفون رو فشار داد و بعد از چند ثانیه ای صدای زنی قد بلند شد و اظهار کرد:
-بفرمایید؟
جگوار سرفه ای کرد و بیان کرد:
-برای اقای صباح یه بسته اوردیم.
زن مکثی کرد و بیان کرد:
-ببخشید شما؟
قبل از جگوار من پاسخ دادم:
-هدیه برای تولد دخترشون تاراست.
زن بلافاصله گفت:
-بفرمایید داخل.
جگوار تبسم کجی زد و اظهار کرد:
-نه،بهشون بگید بیان جلوی در. ما حق نداریم بیایم داخل.
-ولی…
این بار من پاسخ دادم:
-اگه می خوان دخترشون رو مسرور کنن تشریف بیارن بیرون.
بدون حرف دیگه ای،جعبه خیس شده رو روی زمین گذاشتیم و به سمت مقابل و پشت ماشین شاستی بلندی از حرکت ایستادیم.
حدود سه دقیقه بعد،در باز شد و سپند صباح،با لباس های اسپرتی بیرون اومد. با گیجی به اطراف چشم دوخت و بعد به جعبه ای که مقابلش روی زمین بود خیره شد.

اخمی کرد و بعد روی زانوهاش جای گرفت و با دقت به جعبه چشم دوخت و بعد بسیار اروم در جعبه رو باز کرد.
وحشت،هراس و مرگ در نگاهش پمتوجه شدار شد و بعد با شدت روی زمین قرار گرفت و با آوای بلندی فریاد کشید:
-تااااااااااااااااااااااااااااراااااااااااااااا.

و رول اول،تمام شد.

حامی

به دیوار تکیه دادم و به این موجود ناشناخته خیره شدم.
عجیب ترین و پیچیده ترین ادمی بود که در تمام مدت زیستنم دیده بودم. یک بی تفاوتی خاصی در تک تک حرکاتش متوجه شده می شد و این برای اامان بار برای من تعجب برانگیز بود.
حتئ بدون لحظه ای تردید و تعلل،ضربه نهایی رو زده بود.
حالا متوجه می شدم که تمام این حرف هایی که شنیده بودم،شایعه نبود. این ادم به بی رحمی یک مامبای سیاه بود.
بی رحم،خونسرد و قدرتمند!!!
مهارتش با چاقو در ضربه زدن خیره کننده بود و دقیقا می دونست به کدوم نقطه باید ضربه بزنه. خون به سرو صورتش پاچیده بود اما بی اهمیت به کارش ادامه داده بود و لحظه اخر صورتش رو با کف دستمال پاک کرده بود.
درسته ضربه ابتدایی رو من زده بودم اما او تموم کرده بود!!!
الان،بی خیالتر از همیشگی روی صندلی جای گرفته بود و به نوک پاش خیره شده بود. خیلی قلبم می خواست بفهمم در ذهنش چی می گذره. مطمئنم اون خانوم وکیل به‌شدت خیلی براش اهمیت داره وگرنه هیچ چیزی نمی تونه این موجود بی خیال رو مجبور به کاری بکنه.
نفسی کشیدم و سعی کردم با فکر ارامش و پناه خودم رو اروم کنم. حتی تصور اینکه کسی تونسته ارامشم رو تهمشاهده کرد کنه،منو می کشت.
چنان بلایی سرشون می اوردم که حتئ یادشون بره کی بودن و چه غلطی کردن.
تمام انسانیت من در ارامش خلاصه می شد،اگه از کف دست می دادمش،جگوار بودنم رو به همه نشون می دادم.
بعد از سالها من رام شده دست های اون زن شدم و امکان نداشت اجازه بدم کسی اونو از من بگیره.

حتی با تصور دیده های درشتش بند بند وجودم به ارامش کشیده می شد ولی ارامشم ابدی نشد چون زنگ تلفنمون بلند شد و قبل از من،اراز رستگار قد بلند شد و با لحن بدی اضافه کرد:
-رول بعدی چیه؟
حروم زاده لبخند زد و روی صنقلبیش تکونی خورد و اظهار کرد:
-چه عجله ای داری جناب رستگار.
تلفن رو از کف دست اراز بیرون کشیدم و به تصویر کریه ماسکش خیره شدم و غریدم:
-بازیو تموم کن و بگو باید چی کار کنیم.
کف دستاش رو به نشونه تسلیم بالا برد و گفت:
-باشه باشه وحشت کردم. بریم برای بازی.
منتظر نگاهش کردیم و با ریتم مشخصی نفس کشیدیم که با لحن شرارت باری اضافه کرد:
-برای این مرحله منم به‌شدت ذوق دارم. نمی دونید چقدر منتظر این صحنه بودم.
حس خوبی بهش نداشتم اما فکر نمی کنم از کشتن یک بچه قرار باشه سختتر باشه.
بی قرار سرجامون تکون خوردیم که گفت:
-جگوار من متوجه شدم ضرب دست قوی ای داری. بسیار اینو گوش دادم،راجب اراز رستگارم زیاد متوجه شدم. می خوام یه کاری با کف دستتون برای من بکنید.
چشمام رو محکم بستم و حدس می زدم چه چیزی در انتظارمون باشه. اراز کلافه اضافه کرد:
-بگو چی می خوای؟
یک نفس عمیق،یک خاموشی محض و بعد جمله کشنده اش:
-دستتون رو،دستتون رو با از ارنج برام بفرستید.

ارامش

خطر!!!
زیستن من با این سه کلمه سنگین،امیخته شده بود.
من با خطر حیات می کردم،لحظه به لحظه عمرم از وقتی که حامی رو متوجه شده بودم با خطر گذشته بود. حامی شامگاهیه خطر نبود،خود خطر بود.
زیستن من در لبه یک پرتگاه بود،لحظه ای تعلل می کردم تمام می شدم اما من هیچ وقت،هیچ وقت خطر رو به دلم مسیر نمی دادم. چونکه من در اغوش امنیت بودم.
حامی ثابت کرده بود وقتی پای من و پناه در میون باشه خودش رو به اتیش می کشه.
اینجا،این چهاردیواری ترسناک و عجیب خطر رو فریاد می زد. یک چیزی درست نبود. ما فقط یک قهوه خورده بودیم و بعد،در یک چهاردیواری عجیب گحرکت کردار شده بودیم.
در قفل بود. هیچ آوایی شنیده نمی شد ولی من از این ارامش لعنتی حس خوبی نداشتم.
استرس بدی در وجودم ریشه زده بود و دیده های مضطربِ نیازهم حسم رو تشدید می کرد. هر دو بی قرار به در و دیوار می کوبیدیم و فریاد می زدیم اما صوتیی پاسخمون رو نمی داد.
نیاز لگدی به در زد و با کلافگی گفت:
-کسی اینجا نیست؟خب لعنتی شما کی هستید؟
وقتی بازهم خاموشی پاسخمون شد،حرصی مشتی به در زد و ناامید سرش رو به در تکیه داد.
من احساس خوبی نداشتم…حامی کجایی؟
نفس عمیقی کشیده و لب باز کرده و خواستم نیازِ بی قرار رو اروم کنم که بنگ!!!
آوای شلیک گلوله چنان ترسی بر جانمان نشوند که هر دو لرزیدیم و به دیده های گسرخوش شده هم نگاه دوختیم. جنگل نگاه های نیاز،به قلب تاریکی کشیده شد و درست همون لحظه قفل در چرخید و وحشت بر وجودمون مستاما شد.
نیاز با هراس از در فاصله گراهی شد و حدود دو ثانیه بعد،در با شدت به دیوار کوبیده شد و اسلحه ای سمت ما

نشونه حرکت کرد و بعد،صدای شلیک!!!

لاساسینو
نیم ساعت قبل

نگاهم از تیزی چاقو به شش قلچامق ماسک به چهره ای که مارو احاطه کرده بودن، در حرکت کرد و امد بود. حدس می زدم برای کشتن ما اینجا باشن. به جگواری که با دقت به مقابلش نگاه می کرد چشم دوختم که سمتم برگشت. قدر لحظاتی بهم خیره شدیم و اون حرومزاده بیان کرد:
-وقتتون داره تموم میشه.
نامحسوس سری تکون داد و هر دو کتمون رو از تن در اوردیم. کت ها روی میز پرت شد،دکمه سراستین هارو باز کرده و بعد استین لباسمون رو تا ارنج بالا زدیم.
-تندتر،سریعتر.
کثافتِ روانی!!!
چاقو اسیر کف دست هایمان شد و بار دیگر نگاهمون در هم قفل شد. مکث چند لحظه ایمون باعث شد با آوای کشیدهی فریاد بزنه:
-واسه چی بهم نگاه می کنید؟مثل اینکه باید مغز یکی از اون لیدی ها روی دیوار بپاچه تا ادم بشید.
چاقو درون کف دستم
مشت شد و دیدم که فک جگوار سفت شد. دیگه اخراش بود.
چاقو رو با احتیاط قد بلند کرده و دقیقا روی ارنج قرار دادیم که جیغ کشید:
-شروعش کنید…ببرید،چاقو رو بکشید.
نگاهام رو محکم بستم و چاقو رو کمی به سطح پوستم فشار دادم. زیر دیدهی به جگوار چشم دوختم که اون حرومزاده دیوانه شد و فریاد زد:
-وقت تمومه. الان بهتون نشون میدم. با لیدی هاتون خداحافظی کنید.
غرش هردوی ما باعث شد جیغی بکشه و فریاد بزنه:

-منتظر چی هستید؟کف دست و پاشونو برام بیارید
و دیوانه وار جیغ می کشید و خودش رو به صنقلبی می کوبید. هر شش نفر که اروم اروم نزدیکمون شدن،چاقو درون کف دست های محکم تر می شد و او با حالت جنون زده ای گفت:
-مغزشون پاچیده شد….مغزشون پاچیده شد..بکشیدشون…دستاشونو برام ببرید.
قدر لحظاتی ترس درون نگاه ما سایه افکند ولی درست لحظه ای که یکی از نگهبان ها نزدیکمون شد،صوت مقابل گوشم کشیده شد و بیان کرد:
-لاساسینو تموم شد!
بلافاصله به جگوار نگاهی کرده و با پوزخند سری تکون دادم. به‌سرعتا متوجه منظورم شد و درست وقتی که مرد جیغ می کشید “ببرید،کف دستاشونو ببرید” و کف دست یکی از این محافظ ها روی بازومون جای گرفت،هر دو هموقت باهم چاقو رو از روی ارنج برداشته و بدون لحظه ای ترمشاهده کرد در دل دو نگهبان کوبیدیم.
مرد جیغ کشید و چهار نگهبان دیگه سمتمون حمله و رشدن و اون عوضی فریاد زد:
-زنتونو کشتم….دستاتونوم میبرم…خراب کردید…خراب کردید.
ولی هر دو اهمیتی نداده و به محض اینکه نگهبان های بعدی نزدیکمون شدن،چاقو رو از دل جسدهای زیرپامون دراورده و خون فواره زد و به صورتمون پاچیده شد.
صوتی بریدن،ضربه های متعددی که با چاقو به قلب و سینه نگهبان ها می زدیم با صوتی جیغ مرد این روانی باهم امیخته شد و وقتی چاقو رو برای اخرین بار به شکم نگهبان کوبیدم،خسته سر بلند کردم و قطره خونی که از روی ابروم پایین می چکید رو با پشت کف دستم پاک کردم و به سمت مانیتور چرخیدم و به اویی که ماتش برده بود نگاهی کردم و اظهار کردم:
-hello bad guy
و درست همون لحظه،سروآوایی از پشت کشیده شد و چند لحظه بعد،سه نفر از نگهبان ها اسلحه به کف دست بالاسرش ایستادن.
چاقو رو روی زمین پرت کرده و در انبار با صدای بدی

باز شد و تیم امنیت جگوار سراسیمه داخل شدن.
جگوار بی قرار سمت مانیتور حرکت کرد و کف دستور داد:
-ماسکشو در بیارید.
با کف دست غرق خونم کف دستی به موهای اشفته ام کشیدم و محافظ ها سریعا اطاعت کرده و بی توجه به جیغ و فریاد های مرد ماسک رو پایین کشیدن.
ماسک که از چهره اش برداشته شد،چشم های گشاد و وحشت زده اش رو به دوربین بخشید و جگوار اخم غلیظی بر چهره اش جای گرفت ولی من پوزخندم گسترش یافت و لب زدم:
-حالت چطوره،پاکان ازاد؟

پایان فصل