رمان وهم پارت ۳۰

-هیچ نظری ندارم که چرا سایه شهروز رو دزمشاهده کرده،ولی حدس می زنم باید بازم منتظر یه افشای حقیقت باشیم. سری های پیش،نتونستی از حقت دفاع کنی چون به قول خانوم وکیل کف دست ظالم نمی ذاشت. این بار من هستم،با تموم قدرتم هستم. تا اخرش پشتت رو می گیرم و ازت می خوام شجاعت به خرج بدی و پا به پای من بیای. سایه هر چیزی رو اثبات کنه،اخرش باید تایید تورو داشته باشه. تو یه جهانی بدون تجاوز می خوای؟جهانیی می خوای که پدر به بچه اش تجاوز نکنه؟جهانیی برای بچه ات می خوای که از کثافت پدرش در ولین باشه؟
همراز نگاه های خیسش رو بست و با بغض سر تکون داد و اراز ادامه داد:
-پس،خودت تغییری باش که دوست داری توی جامعه ایجاد کنی. قرار نیست جهان گلستون بشه،قرار نیست نسل همه تجاوز ها کنده بشه و متجاوزا اعدام بشن یا پشت میله ها بیافتن،اما وقتی یک نفر نجات پیدا کنه،می تونه یک نفر دیگه ام نجات بده و یه جایی بالاخره این یک نفرها اونقدر زیاد میشه که شاید دیگه نیازی به سایه نباشه. خوب که فکر می کنم،می بینم حق با خانوم وکیله. سایه هارو هم ظالم ها ساختن،بالاخره یه دردی کشیده که الان داره انتقام می گیره. پس بیا و اون تغییره باش تا سایه جدیدی به وجود نیاد. موافقی همراز ملکان؟
نفسی کشید،لبای لرزونش رو تکونی داد و اضافه کرد:
-موافقم.
-خوبه.

لاساسینو

حوله رو روی موهای خیسم کشیدم و سمت تخت حرکت کردم. با یک حرکت جسم سنگینم رو روی تخت پرت کردم و سعی کردم بی توجه به خیسیِ تنم به خواب برم.
یک ساعتی می شد که از کنار شهروزگار برگشته بودم. سر و تن خونیم رو به اب سپرده و نیاز داشتم کمی استراحت کنم…واقعا،نیاز داشتم.
دیدهام رو بستم ولی تک تک جملاتش،نگاهِ عصیانگرش در مغزم تداعی شد. این دختر از درد من حرف زده بود.
دردی که سالها هممسیرم کشیده بودم و من رو تبدیل به لاساسینو و سایه کرده بود!!!

جوری با حرص در مقابلم از سایه حمایت کرده بود که باعث شده بود بهم بریزم. نیاز مهرارا،مقابل سایه توقف کرده بود و بی خبر از همه چی،ازش دفاع می کرد.
کف دستم رو بلند کرده و روی پیشونیم گذاشتم. نگاهش…صداش…رایحه اش تو مغزم حک شده بود.
لعنتی ای بیان کرده و سعی کردم از فکرش بیرون بیام اما به محض اینکه چشمم رو بستم،تصویر خواب الود دیشامگاهش مقابل پلکم روی پرده رفت.
اون لبای برجسته باز شده،موهای فرِ رها شده اش و اون نفس های عمیقش یک جام شراب صد ساله بود که من رو مست کرده بود.
حتی فکر کردن بهش عضلات منقبضم رو اروم می کرد. این دختر دارویی بود که بیماریم رو درمان می کرد.
بی قرار توی جام تکونی خورده و سعی کردم بخوابم…ولی نمی شد
. عضلاتم درد می کرد. ماهیچه هام گحرکت کرده بود و خواب به شکل لعنتی ای از چشمام گریزون بود.
به سرم زده بود بار دیگر مثل دیشامگاه برم خونه اشون…اما مطمئن نبودم امشامگاه که برم،بتونم خودم رو کنترل کنم.
نفس عمیقی کشیده و غلطی روی تخت زدم و سعی کردم بخوابم…خوابِ لعنتی با درد نگاه و ماهیچه هام ترکیب شده بود و روانم رو بهم می ریخت.
دندون قورچه ای کردم و بعد به ضرب از روی تخت کشیده شدم.
توی جهانی من،محدودیت معنایی نداشت…من هر کاری می تمایل داشتم،انجام می دادم.

نیاز

خمیازه ای کشیدم و استیکر بوس رو برای ارس فرستادم و بدون اینکه منتظر جوابش باشم،از صفحه چتش خارج شده و نتم رو خاموش کردم.
کش و قوسی به بدنم دادم که درد خفیفی توی سینه و شکمم پیچید و لبم رو گزیدم.

خودم رو روی تخت کشیدم و دراز کش افتادم. سرم رو به بالشت تکیه داده و به ارومی،از روی بلوز کبودی های تنم رو لمس کردم.
نگاهام رو بسته و سعی کردم خاطرات اون شب رو به یاد بیارم اما تصویر دو گوی روشن و خاکستری مقابل نگاهم قرار گحرکت کرد و تمرکزم رو بهم زد.
ارازِ رستگار!!!
تک تک حرفاش هنوز در مغزم بود و اصلا قادر به درکش نبودم. شایدم،من بسیار عجیب غریب بودم.
تند شتاب‌زده سری تکون داده و روی ارنجم کشیده شدم تا لامپ رو خاموش کنم که صوتی تلفنم کشیده شد.
گیج و خواب الود تلفنم رو از روی میز برداشته و به شماره ناشناسی که روی صفحه بود چشم دوختم.
چشم تنگ کرده و به شماره اش چشم دوختم ولی بلافاصله به یاد شماره های همیشگی ناشناس سایه افتادم و بعد،به ضرب قد بلند شدم.
تپش قلب گحرکت کرده و کمی استرس داشتم.
اصلا شاید اون نباشه،ها؟
حتی از فکر اینکه سایه نباشه،کنف شدم. نفس عمیقی کشیدم و بعد به سختی ایکون سبز رو لمس کرده و با صدایی که سعی می کردم ابدا لرزون نباشه،گفتم:
-الو؟
خاموشی….یک خاموشی پر معنی!!!
تپش دلم شمتوجه شد تر شده بود. خودم رو عقب کشیدم و به ارومی اضافه کردم:
-الو؟کسی نیست؟
بازهم خاموشی…
کف دست و پاهام یخ زده بود و تموم جسارتم رو جمع کردم و به سختی گفتم:
-سایه،تویی؟
و بازهم سکوت ولی…این بار یک صوتی نفس هم متوجه شدم.
تلفن رو محکم بین کف دستم گراهی شدم و با آوای مرتعشی بیان کردم:

-سایه ای درسته؟تو سایه ای مگه نه؟
کف دست راستم رو مشت کردم و با تمنا اظهار کردم:
-خواهش می کنم جواب بده،تو سایه ای مگه نه؟یه چیزی بگو بذار بفهمم اشتباه نمی کنم…تو سایه ای نه؟همونی که همیشگی نجاتم میدی،مگه نه؟
بازهم خاموشی…ناراحت و مضطرب توی تختم تکون خوردم و برای اخرین بار با التماس گفتم:
-تورو خدا حرف بزن بگو سای…
-hum
همین….فقط همین.
ولی همین غرش کلام و لهجه اش باعث شد دلم بی حد و مرز بکوبه و تموم بدنم یخ بزنه…لعنتی خودش بود،سایه بود.
به سختی نفسی کشیدم و اظهار کردم:
-ممنونم که زنگ زدی.
فقط خاموشی بود و بعد،صدای نفس هایی که لحظه به لحظه داشت قد بلند تر می شد…
لبم رو گزیدم و اظهار کردم:
-نمی خوای چیزی بگی؟
-no
لبخندی زدم…از شدت سرخوشی ملافه رو بین مشتم گرفتم و بیان کردم:
-زنگ زدی من برات حرف بزنم؟
سکوت شد و فقط صوتی نفساش قد بلند تر شد.
تک خنده ای کرده و موهام رو پشت گوش زدم و اضافه کردم:
-پس من برات حرف می زنم. فکر می کنم نتونستی بخوابی،برای همین می خوام کلی برات حرف بزنم.
دیگه منتظر جوابش نشدم. پاهام رو دراز کردم و با لحن مسروری بیان کردم:
-امروزگار یه جایی بحث تو شده بود. حالا قصه اش مفصله و مطمئنم خبر داری که کجا بودم و چی کار می کردم ولی من مطمئنم تو ادم بدی نیستی. تموم دنیاهم بیان بگن تو بدی،من باور نمی کنم. چراکه تو همواره نجاتم دادی. چراکه همواره تو بدترین لحظه ها به دادم رسیدی. سایه من باورت دارم.

نفس عمیقی کشیدم و ادامه دادم:
-می دونی،گاهی حس می کنم داری نگاهم می کنی. نمی دونم،ولی همیشگی سنگینی نگاه یه نفر رو حس می کنم. راستش بسیار وقتا میرم توی دل خطر ولی همواره مطمئنم میای و نجاتم میدی.
چیزی نمی اضافه کرد،فقط لحظه به لحظه صدای نفساش به گوش می رسید. نخودی خندیدم و اضافه کردم:
-راستی،ممنونم که شهروزگار رو گرفتی. امیدوارم حسابی تنبیهش کنی.
دستی به کبودی های شکمم کشیدم و با لحن خاصی اضافه کردم:
-مضطرب نباش،کبودی ها خوب شدن. یکم درد دارن اما درد باحالیه.
غرغرش رو شنیدم…یه چیزی رو با آوای اروم ولی با لهجه غلیظی بیان کرد که متوجه نشدم.
لبام رو تر کردم و با حس عمیقی گفتم:
-سایه،کاش بذاری دوباره حست کنم. حتئ اگه نذاری نگاهت کنمم حرفی نمی زنم،اما کاش بذاری مجدداً نزدیکت بشم.
نمی فهمیدم چه مرگم شده…بغضم گحرکت کرد و با صوتی بمی اظهار کردم:
-کاش بذاری بفهمم توهم نیستی و من اون خاطرات رو توی خواب نمتوجه شدم. کاش فقط یه بار دیگه منو از این سرگردونی در بیاری. قول میدم نگاهت نکنم…قسم میخورم،فقط میخوام بفهمم واقعی ای.
قطره اشکی از گوشه پلکم پایین چکید و با سرانگشتام پاکش کردم و با بغض بیان کردم:
-سایه،اونجایی؟

لاساسینو

اینجا بودم…به آواش گوش می دادم.
دیدهام رو بسته بودم و به موسیقی صوتش گوش می

دادم. متوجه بغضش بودم،اما حتئ بغضشم ارومم می کرد.
صوتش،مثل یک جادوی خواب اور بود.
درد توی آواش رو حس می کردم ولی خودم در خلسه صوتش بودم و نمی تونستم چیزی بگم.
نیاز از خاطراتش گفت. از بچگیش،از زخم هاش..از ترساش.
برام حرف زد و حرف زد.
آواش لالایی شد…یک لالایی قدرتمند.
ایرپد در گوشم،نیاز مهرارا با خنده از خاطرات تعریف می کرد و من،دیدهام بسته شد و به عمیق ترین خواب حیاتم راهی شدم.
آواش،در مغزم می چرخید و اخرین چیزی که به یاد داشتم،تمنای درون صوتش بود که گفت:
“کاش فقط یه بار دیگه ببینمت”
و من به خواب راهی شدم!!!

نیاز

دستمال گلدار و ساتنم رو از روی میز برداشته و مقابل اینه از حرکت ایستادم. با کف دست راستم موهام رو توی کف دست گحرکت کرده و با کف دست چپم،کف دستمال رو دور موهام پیچیدم.
با کف دستمالی که مولین درست کرده بود همیشه احساس راحتی بیشتری داشتم. کمی سخت بود اما حس بهتری داشت.
کف دستمال رو دو دور به دور موهام پیچیدم و وقتی خیالم از سفتیش راحت شد،اروم کف دست راستم رو برداشته و گره ای به کف دستمال زدم.
چندتار موهام به حالت وز رها شده بود. کف دست دراز کرده و روغن مخصوص موهام رو برداشته و خیلی نرم روی موهام کشیدم.
حالا وزیش نسبتا خوابید. به دیده های غرق در نورم چشم دوختم.
اصلا و ابدا نمی تونستم خرسندیم رو پنهان کنم. تماس دیشامگاه سایه،انچنان انرژی ای بهم تزریق کرده بود که صبح با مسرت از خواب بیدار شده و با حال فوق العاده ای حاضر می شدم.
کلامی حرف نزده بود،حتی یه جایی که صوتی نفساش اروم گراهی شد و با ریتم بلند شد،متوجه شدم به خواب رفته.
تماس رو قطع نکرده بود و اون صوتی ریز نفساش یه حس غیرقابل توصیفی بهم می داد.
هندزفریم رو در گوش گذاشته و همونطور که به صوتی نفساش گوش می دادم،به خواب رفته بودم.
صبح که برخواستم،تماس قطع شده بود. روسری شیری رنگ بلندم رو از کمد برداشته و به ارومی روی سرم گذاشتم.
خیلی نرم به عقب فرستادمش و بعد ازاد رهاش کردم. کف دست دراز کرده و خودم رو با عطر سیبم شستشو دادم.
با تبسم به نیازِ درون اینه چشم دوختم و تبسمم گسترش یافت. حتئ دردِ توی شکمم اذیتم نمی کرد.
عطر رو روی میز گذاشته و خم شدم تا کیفم رو بردارم

که صدای پیامک تلفنم بلند شد.
کیفم رو روی دوشم انداخته و تلفنم رو از جیب پانجوم بیرون کشیدم. با کنجکاوی قفل رو با اثرانگشتم باز کرده و بعد وارد پیامک ها شدم ولی به محض دیدنِ شماره ناشناس،نفس هام یک استپ چند لحظه ای کرد.
لبم رو گزیده و به کف دست های لرزونی پیامش رو باز کردم و بعد…دیگه نفس نکشیدم:
“موهاتو برام باز بذار. عطر سیبت رو به گردنت بزن،امروزگار به غریبه ها نزدیک نشو،عطرت رو با کسی ترکیب نکن…نمی خوام وقتی تنت رو بو می کشم،عطر غریبه ای روی تنت باشه. یادت نره،موهاتو حتما برام باز بذار
سایه”

دست و پام چنان بی حس شد که زانوهام تا خورد و قبل از اینکه سقوط کنم،به سختی خودم رو روی صندلیم پرت کردم.
نا و قدرت از بدنم رفت و دلم ضعف کرد. دلم،نمی تپید…دلم توقف کرده بود. تک تک کلماتش دلم رو از کار انداخته بود.
به سختی نفسی کشیدم،ذوقِ دیوانه وارم رو با گزیدن محکم لبم خفه کردم. به قدری مملو از شعف بودم که اگه مامان و بابا خونه نبودن،فریاد می زدم.
خدایا…می خواست من رو ببینه….اظهار کرده که می خواد منو ببینه!!!
دیدهام رو بستم و چند نفس عمیق کشیدم. دستی روی دلم گذاشته و وقتی اروم گراهی شدم،به سختی برمیل داشتم.
پاهام هنوزم می لرزید ولی به سختی مقابل اینه ایستادم و به نیازِ غرق در شور نگاه دوختم.
لب پایینی ام رو بین دندونام گرفته و تمام هیجانم رو با فرو کردن دندونام در تن نحیفش تخلیه کردم. درد می کرد ولی بهش نیاز داشتم.
دستام رو کشیده و روسریم رو عقب فرستادم. مسرورمان کف دستی به گره کف دستمالِ موهام کشیدم و بعد با یک حرکت،گره ساتن رو کشیده و موهام رو باز کردم.

به محض باز شدن گره،ابشار موهای فرم دو طرفم رها شد. به چهره گلگون شده ام خیره شدم. خدایا حتی از فکرش تنم گر گرفته بود.
تار موهایی که دو طرف صورتم رها شده بود رو پشت گوشم فرستادم و عطرم رو از روی میز برداشته و بیشتر از ده پاف به گردنم زدم. وقتی حس کردم ممکنه از عطرش بیهوش بشم،کف دست کشیده و عطر رو روی میز گذاشتم.
روسری رو روی سرم کشیدم و بعد با حال غیرقابل وصفی از خونه بیرون زدم.

-نیاز؟نیاز اینجایی؟
گیج سرتکون داده و نگاه از در گراهی شدم و به چهره متعجب اتش نگاهی دوختم و لب زدم:
-ببخشید،چی اظهار کردی؟
تک خنده ای کرد و گفت:
-امروزگار زیاد حواست جمع نیست. چیزی شده؟چرا همش نگاهت به در و پنجره است؟
چراکه منتظر سایه ام!!!
کلافه کف دستی به موهای رها شده ام کشیدم و تموم سعی ام رو کردم میخِ چشم های اراز رو نادیده بگیرم. وسط این همه فکر،من احمق چه مرگم شده که نگاه این مرد بدنم رو سوزن سوزن می کرد؟
تبسم احمقانه ای زدم و با بی خیالی اظهار کردم:
-یکم فکرم درگیره. چیزی نیست. ببخشید،ادامه بده.
و صاف جای گرفتم و سعی کردم خودم رو با پرونده های روی میز درگیر کنم که اتش ادامه داد:
-اره داشتم می گفتم،شاهان در به در دنبال شهروزگار و همرازه. برای شهروزگار پلیس خبر کرده ولی همراز رو کف دستور داده ادمای فریدون دنبالش بگردن. حرفی به پلیس نزده. من میگم الان برای شکایت اقدام کنیم ولی اراز میگه بهتره بذاریم بعد از اینکه سایه اقدام کرد. نظر تو چیه؟
نفسی کشیدم و تموم تلاشم رو کردم ناامیدی و دلخوری ام رو فریاد نزنم. ساعت پنج بعد ظهر بود و هیچ خبری از سایه نبود.

یک ساعت دیگه من جلسه داشتم،چه غلطی باید می کردم؟
بی قرار تکونی خوردم و بازهم بی اختیار نگاهی به در انداختم که آوایِ جدی اراز باعث شد خون توی رگ هام یخ بزنه:
-منتظر کسی هستی؟برای چی انقدر نگاهت به دره؟
من واقعا از نگاه به چشم های این ادم می ترسیدم…وحشت داشتم که نگاهش کنم و اون تموم راز درون سینه ام رو بفهمه.
دستام رو مشت کرده و بسیار اروم به سمتش چرخیدم. قدر لحظاتی به دیدهاش چشم دوختم و وقتی نگاهمون درهم گره خورد،تمام بدنم جمع شد و کف دست و پام رو گم کردم.
به سرعت نگاهمو ازش گحرکت کردم و با لحن معمولی ای اظهار کردم:
-نه،نه. فقط یکم ذهنم بهم ریخته،همین. چیز خاصی نیست.
جسارت خیره شدن به نگاهاش رو نداشتم و برای همین نگاهم رو به پرونده ها بخشیدم که به‌یک‌بارهی اظهار کرد:
-من تموم تمرکزت رو می خوانم خانوم وکیل. امروزگار اصلا خودت نیستی،بقیه جلسه بمونه برای بعد.
متحیر لب باز کرده و اظهار کردم:
-نه اراز اینج…
-اضافه کردم نه!
و از روی صنقلبیش کشیده شد و سمت پنجره حرکت کرد. نفس کلافه ای کشیدم و دستام رو روی صورتم کشیدم که اتش با دلگرمی گفت:
-عب نداره،فردا راجبش حرف می زنیم.
تشکری کرده و تبسم محوی زدم. برای اخرین بار به در بسته نگاهی کردم و بعد به ساعت…نه،نمی اومد.
یه حس خفگی مسخره ای داشتم و حس می کردم دیوارهای اینجا دارن سمتم حمله می کنن. دستام رو مشت کرده و بی قرار برمیل داشتم.
کیفم رو از روی میزم برداشتم و به سمت اویی که پشت به من ایستاده بود برگشتم و به سختی گفتم:
-ببخشید،من یکم فکرم بهم ریخته. الانم باید برم با ترمه قرار دارم.

یک نفس عمیق وبعد یک صدای بم:
-مشکلی نیست.
سری تکون داده و به سمت اتشی که با دقت نگاهم می کرد چرخیدم. لبخندم رو گسترش دادم و اظهار کردم:
-بازم شرمنده.
هیکل توپاماش رو تکونی داد و با خنده گفت:
-فدای سرت. پیش میاد دیگه. امیدوارم حل بشه.
سری تکون دادم و از جفتشون خداحافظی کرده و به سمت در قدم برداشتم ولی هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بودم که صدای جدیِ اراز،قدم هام رو متوقف کرد:
-نیاز!
روی پاشنه پام چرخیدم و بعد با دو گودال خاکستر رو به رو شدم. اب دهانم رو قورت دادم و لب زدم:
-بله؟
نگاهش گشتی توی صورتم زد و تموم بدنم سوزن سوزن شد و اظهار کرد:
-اگه مشکلی پیش اومد،باهام تماس بگیر. باشه؟
لحنش،بوی حمایت می داد. نفس راحتی کشیدم و لبخندم این بار واقعی شد:
-حتما. ممنون.
سری تکون داد و من با ارامش خیال از دفتر بیرون زدم.

-ترمه،کجایی تو؟
روسریم رو جلو کشیدم و موهای رو جوری با حرص بسته بودم که سرم درد می کرد‌.
به پاساژ شلوغ و پر سرو صدای مقابلم خیره شدم که با احترام گفت:
-نیاز جان بیا طبقه بالا. یه مزون بزرگ هست،رو به روش یه کافه است. من اونجام.
کلافه کیفم رو روی شونه ام گذاشته و به دنبال پله برقی دیده چرخوندم. وسط پاساژ بود،چطور متوجه نشده بودم؟
کیفم رو محکم گراهی شدم و بیان کردم:
-خیله خب،دو دقیقه دیگه اونجام.
-منتظرتم عزیزم.
تماس رو قطع کرده و تلفنم رو داخل جیب پانجوم گذاشتم. شلوغی و همهمه مردم راستش داشت عصبیم می

کرد. بدتر از همه،آوای فروشنده هایی بود که از بلندگوهای مخصوصشون اعلام می کردن “حراج پاییزه،تمام لباس ها تخفیف خوردن”
قدم هام رو تند کرده و سعی کردم به کسی و چیزی اهمیت ندم.
در چند قدمی پله برقی بودم که دیدهم به یک بچه شیرینی که داخل کالسکه نشسته و جغجغه سبز و زردش رو توی دستش گحرکت کرده بود،بی اختیار تبسمی زدم.
به قدری بامزه و دوست داشتنی بود که هرکسی رد می شد،ناخوداگاه از متوجه شدنِ ذوق و شوقش لبخند می زد.
کف دست و پاهاش رو تند شتاب‌زده تکون می داد و اصوات بامزه ای تولید می کرد. وقتی چشم در نگاه شدیم،چشم های درشت و مشکیش رو به من بخشید و با قلب ضعفه اور ترین حالت ممکن جیغ کشید و جغجغه اش رو تکون داد.
تبسمم گسترش یافت و چشمکی براش زدم.
پدر و مادرش بی توجه به شیرین زبونی بچه اشون،گرم گفتگو بودن.
از کنار هم که رد شدیم،همچنان نگام به بچه بود. بی اراده مکث کردم و به اویی که از کالسکه اش خم شده بود نگاه دوختم.
نفس عمیقی کشیدم و به جمعیتی که مقابل پله از حرکت ایستاده بودن چشم دوختم.
متوجه شدنِ بچه کمی انرژی منفیم رو گراهی شده بود. گوشه روسریم رو روی شونه انداخته و اولین قدم رو برداشتم ولی به محض اینکه پام رو بلند کردم، ظلمات در سرتاسر پاساژ پخش شد.
بهت زده به اطراف و تاریکی مقابلم خیره شدم.
یعنی چی؟چی شد؟
لحظه ای سکوت شد و بعد همهمه ها شدت گراهی شد. حالا که صدای کشیدهگوها خاموش شده بود،آوای همهمه مردم و “چی شده؟” “برق رفته؟” ها قد بلند تر گوش داده می شد.
به لحظه نکشیده هرکس چراغ قوه گوشیش رو روشن کرده و نور کمی در تاریکی تابیده شد.
آوایِ معترض زنی از پشت سرم بلند شد:
-یعنی برق اضطراری ندارن؟

صوتی مردونه ای “نمی دونم” ای گفت و بعد نگهبان با صدای بلندی اضافه کرد:
“خانوما اقایون،ژنراتورا از کار افتادن و مشکلی توی کنتر به وجود اومده. لطفا اروم باشید و اجازه بمشاهده کرد سمت خروجی جادهنماییتون کنیم”
پوفی کشیده و عقب گرد کردم و با بی حوصلگی تلفنم رو از جیبم بیرون کشیدم.
باید با ترمه تماس می گرفتم.
تلفنم رو توی دستم گحرکت کرده و از جیبم بیرون کشیده و درست لحظه ای که خواستم قفلش رو روشن کنم،دست بزرگ و قدرتمندی دور دهنم قرار گراهی شد و لحظه بعد،به جسم سفت و سختی کوبیده شدم.
به معنی واقعی وحشت کرده و روح از تنم راهی شد.
به قدری شوکه شده بودم که حتئ نمی تونستم نفس بکشم.
خاطرات سیاهِ این مدت مقابل پلکم نقش بست و به‌یک‌بارهی فکر وهم انگیزی در سرم جرقه زد:
“نکنه این خاموشی یه نقشه است برای دزدی من؟”
انگار تازه به خودم اومد و کف دست و پای بی حسم رو بلند کردم اما هرکسی که من رو گحرکت کرده بود قدرتمندتر بود و من رو کاملا اچمز کرده بود.
خدایا اره…داشتن منو می دزدین!!!
شاهان ملکان…کار شاهان ملکان بود!!!
دیده هام پر و کف دست و پا زدم. دهانم رو محکم بسته بود و با نیروی زیادی من رو به عقب می کشید.
قفلم کرده بود…حتی نمی ذاشت تکون بخورم.
جمعیت با آوای نگهبان در خلاف جهت من حرکت می کردن و من لحظه به لحظه از جمعیت دورتر می شدم.
تپش دلم سرسام اور بود و تنها چیزی که به ذهنم رسید،همین بود:
“سایه”
نگاهام رو بستم و قطره اشکی از گوشه نگاهم چکید و در قلب دعا کردم:
“توروخدا بیا سایه”
ته قلبم،امید داشتم که میاد…که پیداش میشه.

دست هاش روی شکمم جای گرفته بود و من رو محکم به قفسه سینه اش کشیده بود. داشتم گیج می شدم و تحت تاثیر ترس،قدرت از بدنم ذره ذره کشیده می شد که صوتی باز شدن دری رو متوجه شدم و بعد…از جمعیت بیرون کشیده شده و در داخل یک ظلمات مرگباری کشیده شدم.
بی اختیار اشک هام چکیده شد و درست لحظه ای که می تمایل داشتم از شدت ضعف چشمامم رو ببندم و بعد،کمرم محکم به دیوار کوبیده شد.
ترس و هیجان باهم ترکیب شد و قطره اشکی از چشمم چکید و وقتی کف دستاش از روی لبام برداشته شد،نالیدم:
-سایه.
و نگاهام رو بستم و منتظر مرگ شدم که….
یک لمس اشنا
یک عطر اشنا
و یک…آوای بم و لهجه گیرای انگلیسی:
_گفتم موهات رو باز بذار،نبیان کردم؟
ترس رفت…ضعف راهی شد….لرز حرکت کرد و هیجان و بهت تنم رو تسخیر کرد و دستای ناتوانم رو قد بلند کرده و در تاریکی روی سینه هاش گذاشتم و با شوک اظهار کردم:
-سایه،تویی؟

ظلمات مطلق بود…تاریکیِ خالص!
حتی قادر نبودم جلوی نگاهم رو ببینم اما به محض اینکه متوجه شدم مقابلم کسیه که منتظرش توقف کردم،تمام ترس و دلهره ام پر کشید و با سرخوشی اضافه کردم:
-سایه خودتی؟
کف دستام رو روی سینه و کت چرمش کشیدم. “hum” ای گفت و نزدیک تر شد. کمرم مماس با دیوار شد و جسم عضلانیش در چند سانتی بدنم قرار گرفت. اثار ترس هم چنان در تنم بود و برای همین،نفس هام هنوز کمی سریع و بی قرار بود که گرمای نفس هاش رو در مقابل صورتم حس کردم و یخِ صورتم ذوب شد.
با لهجه بی نهایت گیرا و خوش اهنگی اظهار کرد:
-breath….calm down
(نفس بکش..اروم باش)

تند تند سری تکون دادم و سعی کردم بدنم رو اروم کنم. کیفم رو از سرشونه ام برداشت و من کف کف دستام رو روی کتش گذاشتم و بعد از چند لحظه ریتم نفسام اروم گرفت.
در تاریکی مقابلم سر کشیده کردم و سعی کردم به چشماش نگاه کنم اما به قدری فضا تاریک بود که هیچ چیز قابل متوجه شدن نبود.
کف دست راستش رو روی سرشونه ام و دست چپش رو روی سرم گذاشت و با حرکت عجولانه ای روسریم رو از سرم بیرون کشید و بعد،کش موهام رو باز کرد.
به محض کشیده شدن کش،ابشار موهام دو طرف رها شد و روی سرشونه ام افتاد و با لحن خطرناکی گفت:
I told you not to do this
(بهت اظهار کردم اینکارو نکن)

لبی تر کردم و با دلخوری اظهار کردم:
-می دونی چقدر منتظرت بودم؟اندیشیدم نمیای.
نفس کشیدهی کشید،عطر تلخش در مشامم پیچید و نزدیک تر شد. نفس هام بازیشون گحرکت کرده و درست بالا

نمی اومد.
خم شد و وقتی نفس های داغش به گودی گردنم شلیک شد،لرزیدم و بعد آوایِ خش دار و لهجه بی نظیر بریتانیایی:
-گفتی می خوای حسم کنی،گفتم میام. و…
دم عمیقی از گردنم گراهی شد و تمام موهای تنم قیام کرد و لرزی در ستون فقراتم جای گرفت. ناخونام رو داخل چرم کتش فرو کردم و لبم رو گزیدم که باز به انگلیسی اظهار کرد:
-حرف گوش کردی،عطرت رو زدی. بوی غریبه نمیدی…
با کف کف دستش فشاری به سرشونه ام وارد کرد و با لحن حریصی اضافه کرد:
-غلط می کنی بوی غریبه بدی. تو که نمی خوای من دیوونه بشم؟
من،به شکل بیمارگونه ای با تک تک کلماتش احساس ازادی می کردم. احساس غیر قابل وصفی که فقط قلبم رو به تپش می نداخت. سرم رو کج کردم تا کف دسترسی بهتری به گردنم بهش بدم. اب دهنم رو قورت دادم و جویا شدم:
-دیوونه شدنت چه شکلیه؟
دست ازادش بلافاصله و به‌یک‌بارهی پشت گردنم رو گرفت و من رو به خودش کوبید و بعد نفساش روی گونه هام پخش شد و رعد آواش جونم رو گراهی شد:
-اصلا چیز جالبی نیست. بهم اعتماد کن،واقعا دلت نمی خواد ببینیش. این بار فقط به کبودی رضایت نمیدم،نیاز مهرارا. این بار من دیگه برات امنیت نمیشم،میشم خطر مطلق!!!
میشم یکی عین بقیه…و اون لحظه تو باید با تموم توانت خلاف جهت قدم های من فرار کنی…و البته که شکارت می کنم!!!

خشونت موجود در کلامش،فشار کف دست هاش پشت گردنم،نفس های شتاب‌زدهش حرفش رو تایید می کرد.
نفس عمیقی کشیدم و دستام رو کورکورانه روی تنش کشیدم و روی بازوش قرار دادم و با ناز خاصی اضافه کردم:
-چرا نباید الان ازت بترسم؟از کجا بدونم تو خطری برام نداری؟

دست راستش با حرکت نرمی دور کمرم پیچیده شد و من سینه به سینه این وهم قرار گراهی شدم. پشت گردنم رو محکم گحرکت کرد و به عقب کشید.
سرم کج شد و محکم سرشونه اش رو گرفتم که هیبتش روی تنم سایه انداخت و با لحنی که خطر رو فریاد می زد گفت:
-ناضافه کردم از من نترس،بترس. زیادم بترس. نسبت به کارایی که بقیه می خوان باهات بکنن،من صد پله وحشی ترم خانوم وکیل. من هزار برابر از اونا خطرناک ترم چون وسوسه داشتنت باعث میشه من برات خطرناک ترین ادم روی زمین بشم. دردِ اونا تویی اما درد من بوی بدنته،پس بترس از من سیب سبز.
نفسم که حبس شد،بدنم که گر گرفت درک کردم اصلا این مرد شوخی نداره.
در تک تک جملاتش قاطعیت و جنون موج می زد.
دیدهاش رو نمی دیدم،هیچ چیزی رو نمی دیدم اما حرارت نگاهش رو حس می کردم.
فشار دستش هر لحظه پشت گردنم شمتوجه شدتر می شد و نهایت اظهار کرد:
-اظهار کردی می خوای حسم کنی،که بفهمی واقعیت دارم یا نه،درسته؟
به سختی اضافه کردم:
-اره.
نفس قد بلندی کشید و با اون لهجه لعنت خداش گفت:
-من توهم نیستم نیاز مهرارا،من یه وهمم،ولی اثر دستام همیشگی روی تنت هست. شاید سایه شهر باشم،اما حواسم بهت هست. به هر نفسی که می کشی هست.
فشاری به سرشونه اش وارد کرده و لب باز کرده و تمایل داشتم بگم “چطوری؟” که ناگهانی کمرم رو چرخوند و شدت و عصیان موجود در کارش به قدری زیاد بود که جیغ کوتاهی کشیده و بعد،کمرم به سینه اش کوبیده شد.
از ترس و هیجان به نفس نفس افتاده و کمرم رو به سینه اش تکیه دادم و سعی کردم اروم بگیرم. کف دستاش،کف دست های بزرگ و قدرتمندش رو با حرکت نرمی

پایین کشید و جفت دستام رو که روی شکمم جمع کردم بودم،در دست گراهی شد.
قفل دستام رو باز کردم و بعد خیلی ملایم دستام رو به عرض شونه باز کرد. پاهاش رو جلوتر اورد و فشاری به کفشم داد و من رو کاملا مماس تنش کرد.
نمی دونستم منظورش از این کار چیه،ولی خاموشی کرده و منتظر ایستاده بودم که کف دست هاش رو درست مثل من به عرض شونه باز کرد و زیر دستم قرار داد.
متعجب از حرکت ایستاده بودم و سعی می کردم متوجه منظورش بشم. کف دستام رو محکم گرفت و بیشتر به عرض شونه کشید.
سنگینی کف دست هام روی کف دستش بود و پشت کف دستم،در کف دستش بود.
سر کج کرده و تمایل داشتم به عقب بچرخم که کف دستور داد:
-نه. صاف بمون.
اطاعت کردم که انگشتاش رو تکونی داد و اظهار کرد:
-هرچی میگم رو حفظش کن. انگشتام،قدر دو بند انگشتت ازت بزرگتره. دستات کوچیکه و توی کف دستم راحت مشت میشه. کلِ طولِ کف دستت به سختی تا مچم می رسه.
هیچ ناضافه کرده و با دقت گوش می دادم که کف کف دستش رو روی کف دستم گذاشت و به ارومی کف دستامون رو پایین،کنار بدنمون گذاشت.
کف دستام رو رها کرد و کمرم رو بین کف دست راستش گراهی شد و من رو به خودش نزدیک تر کرد و با لحن خاصی گفت:
-سرت به زور به سرشونه ام می رسه. پونزده سانتی ازم کوتاه تری.
لبخندی کنج لبم جای گرفت و بسیار نرم سری تکون دادم که بی هوا خم شد و نفساش دقیقا به لاله گوشم می خورد و….می سوخت. خیلی بدهم می سوخت.
جفت کف دستاش رو روی پهلو و شکمم گذاشت و به سختی فشار داد. لبم رو گزیدم و منتظر حرفش بودم که با صدای تاریکی اضافه کرد:
-کمرت،چفت کف دستامه. قدر دو بند انگشت دیگه حرکت کنم،کف دستام توهم قفل میشن.