رمان وبال

معرفی رمان وبال :

رمان وبال روایتگر شخصیت های خاکستری است، آدم هایی که در حیات همه ی ما وجود دارند. آدم هایی که اشتباه می کنند و صرفا قهرمان نیسشتاب‌زده!

رمان وبال عشقی خالصانه و عمیق را به تصویر کشیده است، محبتی که در سر راه آن موانع و ممنوعه های زیادی وجود دارد ولی آنقدر عمیق است که هیچ وقت از بین نخواهد حرکت کرد.

ارتباط بین شخصیت ها در رمان وبال به خوبی به تصویر کشیده شده است و مخاطب با خواندن این داستان می تواند درس های بزرگ و کوچک زیادی از آن بگیرد.

رمان وبال در سال ۱۳۹۸ از انتشارات آوای معاصر به چاپ رسیده است. ویراستاری این کتاب توسط خانم زهرا احسان منش انجام شده است. تعداد صفحات این رمان ۳۷۴ می باشد.

مقدمه رمان وبال :

از من خبر بگیر!

کاری ندارد

کافی ست صبح ها

قلبت برایم تنگ شود

و بی اختیار

به نقطه ای خیره شوی

و به این فکر کنی

که چقدر بی خبری از من…

( کامران رسوال زاده )

خلاصه رمان وبال :

رمان وبال روایت یک دلدادگی قدیمی است که از بچگی شکل گراهی شده است. عاشقیی ممنوع و پر فراز و نشیب. دختری که مادرش را از کف دست داده و با پدرش زندگی می کند و با سینا نسبت خونی دارد و ندارد!

اشتباهات و جدایی این زوج وبال گردنشان می شود و به شکل دروغ، فرار و یک زن!

مقداری از متن رمان وبال ۱ :

در همان حال قد بلند شد و من راهی برای ملایم کردنش بلد نبودم، جز…بغل کردنش!

به خودم فشردمش.

ببین،خودت مجبورم می کنیا! هی میگم آروم باش، حرف میزنیم، تو کتت نمی ره… حالا اینجا مجبوری به حرفام گوش کنی.

به تقلایی شمتوجه شد افتاد برای رها شدن، اما نمی توانست.

گوش کن! وقتی میگم اامان و آخرین عشق منی، باید باور کنی! باید باورت بشه که تا حالا، انگشتمم اون زنی رو که اسمش تو شناسنامه مه، از روی هوس لمس نکرده… باید باور کنی اون قدر عاشقتم که هیچ کسی رو جز تو نمی بینم… باورت بشه که بدون تو دنیا رو نمی خوام… برای داشتنت حاضرم با همه بجنگم و حتی بمیرم و تو رو با یکی دیگه نبینم…

مقداری از متن رمان وبال ۲ :

‌‌‌ـ بچه‌ها از این طرف… وای ببین این لباس چه خوشگله!

حواسم در پی لباسی راهی شد که پری نشان‌مان می‌داد‌ و این شد که بی‌حواس به فردی که از روبه‌رو می‌آمد، برخوردم و کمی به عقب برگشتم و به‌طرفش رو گرداندنم.

‌‌‌ـ عذر می‌خوام… ببخشید…

و نگاهم ثابت ماند به نگاه‌های مرموزی که بسیار آشنا بود. با شرم بازو‌‌‌هایم را از دست او که ظاهراً بی‌اراده گحرکت کرده بود، بیرون کشیدم. نگاهش رنگ تعجب گرفت.

‌‌‌ـ شما؟!

نگاهی به دوستانم که با کنجکاوی بهم دیده دوخته بودند، انداختم و بار دیگر به مرد روبه‌رویم چشم دوختم. با صوت و لحنی متعجب سلام کردم.

‌‌‌ـ سلام تابان‌خانوم هنرمند! شما کجا، اینجا کجا؟!

لحن صمیمی‌‌اش تبسمی خجول و دستپاچه به لب‌هایم نشاند.

‌‌‌ـ اومدیم اردوی دانشجویی.

نگاهش دقیق و عمیق روی صورتم چرخی خورد.

‌‌‌ـ به‌شدت‌‌ام عالی! منم اومدم همایش.

و نگاهی به ندا و پری انداخت.

‌‌‌ـ خانومای محترم رو معرفی نمی‌کنید؟!

احساس خوبی به او نداشتم، نه اینکه خوب نباشد یا بد باشد، نه؛ فقط عجیب بود. یک احساس عجیب. ندا و پری را به‌عنوان دوست و هم‌کلاسی‌‌‌هایم معرفی کردم و او را به آن دو به‌عنوان:

«جناب سروش».

با شناختی که از دوستانم داشتم و می‌اطلاع داشتم بسیار زود به‌ قول‌ معروف «با او چای‌نخورده، پسرخاله می‌شوند» از مشاهده کردار غیرمنتظره‌ی او ابراز خوشحالی کردم و عزم خداحافظی که اظهار کرد:

‌‌‌ـ خوشحال می‌شم افتخار بمشاهده کرد و ناهار در خدمت‌تون باشم.

من اندیشیدم پری و ندا زود پسرخاله می‌شوند! قبل از اینکه آن دو هم ازخداتمایل داشته قبول کنند، تشکر کرده و سریع خداحافظی کردم و اصرار او را مؤدبانه رد کردم و با اشاره از ندا و پری خواستم که جاده بیفسریع.

سروش با همان نگاه خیره که برایم آزاردهنده شده بود، بدرقه‌مان کرد.

‌‌‌ـ امیدوارم بیشتر از این‌ها شما رو زیارت کنم. به امید متوجه شدار مجدد.

همین که از او دور شدیم، آن‌ها شروع کردند.

‌‌‌ـ چه آدم باپرستیجی! قلب منو با خودش برد لعنتی!

این را ندا گفت و من و پری را با آن لحن و اشتباه عمدی به خنده انداخت.

آن دو شوخی می‌کردند و می‌ریز خندیدند، ولی من ذهنم درگیر نگاه عجیب او شده بود. نگاه‌هایش در هوای روشن بیرون روشن‌تر از آن بود که شامگاه گذشته متوجه شده بودم، یک روشن قشنگ.

این درگیری تا آخر شب و وقت خواب ادامه داشت و تبدیل به احساسی خوشایند می‌شد، اما… همیشه اما و اگری وجود دارد که حال خوشت را ناخوش کند.

یک جفت چشم سیاه وحشی همه‌ ی آن احساست خوب را پس زد و در خاطرم پررنگ شد. حس مشتاق دیداری وجودم را لبریز کرد.

پری و ندا لحظاتی پیش، پس از شیطنت‌های بی‌شمار، راحت و آسوده خوابیده بودند. چشم‌‌‌هایم به اشک قرار گرفت. دلم بی‌تاب و بی‌قرار سینا شد.

با خودم اندیشیدم کاش شماره تلفنی از او داشتم و حداقل می‌توانستم صدایش را بشنوم، ولی افسوس که هیچ کف دسترسی به او نداشتم. فقط می‌توانستم او را لابه‌لای خاطرات گذشته پیدا کنم.

مقداری از متن رمان وبال ۳ :

‌‌‌ـ سینا!

مشغول تمرین با سازش بود که کف دست نگه داشت.

ـ جون سینا!

دلم ضعف حرکت کرد برای جانم اظهار کردنش، ولی به رویم نیاوردم. این یک راز بود.

‌‌‌ـ می‌خوام برای تولد ماه‌نگار کادو بخرم، به نظرت چی بخرم؟

نگاهش را دقیق کرد و نشان داد که فکر می‌کند.

‌‌‌ـ نظر خودت چیه؟

‌‌‌ـ من که هرچی فکر می‌کنم، چیز مناسبی به ذهنم نمی‌رسه.

بلند شد و به‌طرفم آمد، روبه‌رویم توقف کرد، کف دستش را بالا آورد، با اینکه هر دو می‌دانستیم نسبتی خونی نداریم که به هم محرم باشیم، هیچ‌وقت مراعات نمی‌کرد. دسته‌ای از موهایم را گحرکت کرد و همچنان خیره ماند به صورتم. با خجالت بیان کردم:

‌‌‌ـ حواست هست سینا؟

حواسش به من نبود.

‌‌‌ـ آخه چقدر دلبری تو؟!

قلبم در سینه فرو ریخت و تنم گر گحرکت کرد. نگاهم را عجولانه گحرکت کردم و چند گام به عقب برداشتم.

‌‌‌ـ ببخش مزاحم شدم. حالا خودم یه فکری می‌کنم.

چقدر ناشیانه رفتار کردم.

‌‌‌ـ اگه بلدی فکر کنی، چرا اومدی منو هوایی کنی؟!

نگاهم را بی‌اراده به پشت سر فرستادم، از پشت شیشه‌های رنگی پنجره رفت تا ساختمان ماه‌نگار. ترسی مبهم به قلبم آشوب انداخته بود. از ماه‌نگار و حساسیت‌هایش می‌وحشت کردم، حتی با اینکه می‌دانستم او در منزل نیست.

مجدداً به‌طرف سینا برگشتم و وقتی او را رخ‌به‌رخم متوجه شدم، بی‌اراده «هین» کشیدهی کشیدم و نفس در سینه‌‌ام حبس شد.

کف دست‌هایش روی بازو‌‌‌هایم جای گرفت.

‌‌‌ـ حالت خوبه تابان؟

قلبم از آن‌همه نزدیک بودن، حال غریبی داشت. حس نفس‌هایش روی صورتم… بوی ادکلنش…

آب دهانم را فرو دادم:

‌‌‌ـ خوبم.

‌‌‌ـ چرا این‌قدر بی‌قراری؟

آهسته کف دستش را پس زدم و کمی از او فاصله گرفتم.

‌‌‌ـ نه… خوبم… فقط… فقط ذهنم درگیر این موضوعه که اظهار کردم.

ابرو بالا انداخت و لبخندی شیطنت‌آمیز زد.

‌‌‌ـ اینکه مهم نیست… راه‌حلش پیش منه. آماده شو بریم خرید.

لحظه‌ای نگاهم به دهانش خیره ماند.

‌‌‌ـ خرید؟!

‌‌‌ـ آره، بریم تا بی‌قراری هم از تن تو بره…

تبسمش عمیق‌تر شد.

‌‌‌ـ البته اگه بره!

خودم را به نادانی زدم.

‌‌‌ـ وای عموسینا! ممنونم. عالی می‌شه. الان می‌رم حاضر می‌شم.

و دیگر مهلت ندادم حرفی بزند‌ یا حتی حالت صورتش عوض شود. اتاقش را ترک کردم. پر از هیجان بودم. هیجانی شیرین… یعنی می‌شد او هم قلب… دلداده باشد؟!

تند حاضر شده و پیشش برگشته بودم. خوش‌تیپی‌‌اش ذاتی بود وگرنه همیشگی کمی شلخته بود و کم پیش می‌آمد به موهایش برسد. در ماشین را باز کرد و روی صنقلبی جلو قرار گرفتم. او نیز سوار شد. به‌طرفش برگشتم.

‌‌‌ـ می‌گم سینا، ماه‌نگار ناراحت نشه بی‌اجازه‌ش…

نیم‌نگاهی انداخت و با لبخندی پر از شیطنت اظهار کرد:

‌‌‌ـ عموشو جا انداختی.

تبسمم را فروخوردم و نگاهم را بیرون فرستادم و آوایش را متوجه شدم.

‌‌‌ـ تا وقتی ماه‌نگار بیاد، برگشتیم. نگران نباش.

نگاهش کردم و تبسم زدم.

‌‌‌ـ اگه متوجه شد، خودت باید جوابگو باشی.

‌‌‌ـ ماه‌ نگار مگه جواب قلب ما رو می‌ده که ما جوابشو بدیم؟!

نگاهم را مجدداً دزمتوجه شدم و آرزو کردم سرخی گونه‌‌‌هایم را به قلبخواه به آنچه نمی‌خواستم، تعبیر نکند.

‌‌‌ـ چرا باید جواب قلب ما رو بده؟!

‌‌‌ـ نمی‌دونی؟!

خودم را به نادانی زدم.

‌‌‌ـ از کجا بدونم با قلبت چی‌کار کرده که باید جوابگو باشه؟!

‌‌‌ـ خودت چی؟!

خودم را حواس‌پرت هم نشان دادم.

‌‌‌ـ من چی؟

سمج بود.

ـ بلدی جوابگو باشی؟!

‌‌‌ـ وای سینا، جوابگوی چی؟! بذار فکر کنم ببینم چی باید بخرم.

کف دست برد و پخش را روشن کرد.

ـ شالتو بکش جلو.

در آینه نگاهی به خودم انداختم و موهای نرمی که از زیر شال بیرون وارد شده بود را مرتب کردم. موسیقی مورد علاقه‌‌اش در فضای ماشین پیچید. اخم‌هایش درهم حرکت کرده بود. نباید بها می‌دادم وگرنه بحث ادامه پیدا می‌کرد؛ چیزی که از آن گریزان بودم.

تا رسیدن به مرکز خرید، خاموشیش را نشکست و من نیز حرفی نزدم، ولی همه‌ی ذهنم درگیرش بود. مقابل آسانسور ایستاد.

‌‌‌ـ چرا آسانسور؟

‌‌‌ـ کی حال داره این‌همه پله رو بره بالا!

نگاهم چون لب‌هایم به خنده نشست.

‌‌‌ـ ماشاالله! مثلاً جوون اول عمری؟!

در آسانسور باز شد و اشاره کرد وارد شوم. به‌محض ورودم، دو پسر جوان رسیدند و قصد وارد شدن کردند. اخم‌های سینا درهم رفت. بین من و آن‌ها از حرکت ایستاد. پشت به آن‌ها و رو به من، بی‌فاصله؛ گویی در آغوشش باشم، آن‌قدر نزدیک که نفسم بند رسید و در آینه مشاهده کردم که چهره‌‌ام گلگون شد.

نگاهم را معذب بالا کشیدم تا دیدهان سیاهش که خیره بود به صورتم. دلم به تب‌وتابی خوشایند افتاد. گوشه‌ی لبش بالا رفت و تبسم ملایمی لب‌هایش را حالت داد و شرم نشسته بر وجودم را دوچندان کرد.

تند نگاهم را گرفتم. آسانسور متوقف شد و آن دو خارج شدند. با حس عجیبی که به جانم افتاد، بی‌اختیار به مسیر افتادم و نشان دادم قصد خروج دارم که به‌نرمی سد جادهم شد.

‌‌‌ـ هنوز مونده برسیم.

و مجدداً کلید طبقه‌ی بالاتر را زد. نفسم سنگین شده بود. خیلی وقت‌ها پیش وارد شده بود که با او تنها باشم، بی‌آنکه کوچک‌ترین ترسی از او داشته باشم،‌ اما آن روز حالت عجیبی داشتم. از نگاهش می‌ترسیدم. بازهم نگاهش به صورتم خیره بود. اخم کردم.

‌‌‌ـ چیه؟ چرا این‌جوری نگاه می‌کنی؟!

نگاهش را به آینه انداخت و دستی در موهای زیباش برد.

‌‌‌ـ دوست داری چه جوری نگات کنم؟!

‌‌‌ـ دوست دارم نگام نکنی.

ابرو بالا انداخت. منتظر بودم حرفی بزند، ولی با توقف آسانسور و گشوده شدن درش، زود‌تر از او خارج شدم. به دنبالم وارد شد.

ـ حالا فکر کردی چی بخری؟

‌‌‌ـ گذاشتی فکر کنم؟!

‌‌‌ـ منظورت اینه به‌جای فکر به اینکه به ماه‌نگار چی کادو بدی، به من فکر می‌کردی؟!

توی شیشه‌ی ویترین مغازه‌ای که روبه‌رویش از حرکت ایستاده بودم، می‌مشاهده کردمش. درست پشت سرم با نگاهی به نیم‌رخم. همواره این‌قدر به من توجه داشت یا من تازه متوجهش می‌شدم؟!

‌‌‌ـ مگه تو در ذهنش گذراندن داری عمو؟!

‌‌‌ـ نه عمو… به انتخابت برس.

لحنش آن‌قدر بامزه بود که خنده را مهمان لب‌هایم کند.

‌‌‌ـ می‌گم عمو، تو واسه دوست ‌دخترات چی کادو می‌گیری؟

نگاهش را بین ویترین‌ها گرداند.

‌‌‌ـ والا من به سلیقه‌ی خودشون خرید می‌کنم.

حسی شبیه حس حسادت به دلم چنگ انداخت. نگاهش کردم و او ادامه داد:
‌‌‌

ـ اونا انتخاب می‌کنن و من حساب.

نگاه قلبگیرم را گراهی شدم. اضافه کرد:

‌‌‌ـ می‌خوای امتحان کنی ببینی چه مزه‌ای می‌ده؟!

‌‌‌ـ خجالت بکش عمو!

‌‌‌ـ خب حالا تواَم… حواسم هست از صبح داری برام منبر می‌ریا!

‌‌‌ـ چقدرم که گوش می‌کنی.

بار دیگر اخم کرد.

‌‌‌ـ گوش کنم که باید حتی قید دیدنتم بزنم.

برای اینکه تلافی حرف زدن از دوست‌دخترش را درآورم، خونسرد اظهار کردم:

‌‌‌ـ خب نبین.

‌‌‌ـ به همین راحتی! نبینم؟!

‌‌‌ـ دیدن من به چه کارت می‌آد آخه؟!

نگاهش را روی صورتم چرخاند.

‌‌‌ـ هنوز فکر نکردی چی بخری؟

با حرص نگاهم را گحرکت کردم و به جاده افتادم. دلم می‌خواست، ولی نه… نه قلبم نمی‌خواست فراتر رود. دیدهم به مغازه‌ی کیف و کفش افتاد و با هیجان گفتم:

‌‌‌ـ فهمیدم… ست کیف و کفش. حتماً خیلی خوشش می‌آد.

و نگاهش کردم. سر تکان داد.

‌‌‌ـ عالیه!

باهم وارد شدیم. هر دو با نگاه به دنبال موردی مناسب برای ماه‌نگار گشتیم و به‌طور هم‌وقت انتخاب کردیم؛ یک انتخاب مشترک که خنده بر لب‌هایش نشاند.

‌‌‌ـ تا باشه تفاهم باشه بین من و تو.

جوابش را ندادم. واقعاً همیشه آن‌گونه بود و من حالا متوجه می‌شدم؟!

نحوه تهیه و مطالعه رمان وبال :

بیوگرافی مریم سادات حسینی :

رمان های مریم سادات حسینی :

رمان اگر عشق فریاد کند – مجازی و رایگان

رمان وبال – انتشارات صوتی معاصر

رمان سهم من از با تو بودن – مجازی و رایگان

رمان همسفر من – مجازی و رایگان

رمان باز آ و بر نگاهم نشین – مجازی و رایگان

رمان شاهزاده های کاغذی – مجازی و رایگان

رمان سهم من از بودن تو – انتشارات علی

رمان مست می محبت – انتشارات شقایق (نسخه مجازی در طاقچه)

رمان قلببرانه – انتشارات شقایق

رمان شاه پریان – انتشارات صدای معاصر

رمان وبال