یه قدم حرکت کردم عقب… مرد لب زد:
– این طور که… لعنتی… رویین اینی که تو فکر می کنی…
سری تکون دادم و اظهار کردم:
– مگه من چیکارت کرده بودم؟
خودم از مظلومیت صدام قلبم گحرکت کرد! خودم دلم به حال خودم سوخت! خودم برای خودم گریه ام گراهی شد… هیچ کسی نبود برای این ترازدی گریه کنه! خودم باید برای خودم گریه می کردم…
– لعنتی…. رویین به جون خودت….
پریدم وسط حرفش و یه قدم دیگه راهی شدم عقب و لب زدم:
– تبریک میگم! رسیدی به هدفت! حتی توی خوابتم… توی رویاتم … نمی دیدی بتونی این قدر آسیب بزنی بهم…
نفس نمی تونستم بکشم… لب زدم:
– کارت درسته فریدون ایزکف دستا….! کارت درسته! کاش جون اینو داشتم که برات دست بزنم….
پیش خودش در ذهنش گذرانده بود چی میتونه رویینو از پا در بیاره!؟ بعد به این نتیجه رسیده بود که یه دختر بهترین گزینه ست…
قلبیارو فرستاده بود تا دلنشین خوردم کنه! تا نابودم کنه….
من این طرف جهان توی پادگان خودمو پاره می کرده تا باعث افتخارش باشم… تا از این که فامیلش روی منه و اسمش توی شناسامه ام خجالت زده نباشه و اون…
اون آدم اجیر می کرد برای نابودی من…
انگار بسش نبود ده سال پیش اون طوری خوردم کرده…
انگار ارضاش نکرده بود اون طوری نابود شدنم….
اومد جلو و لب زد:
– رویین. به چی قسم بخورم که باور کنی…
نذاشتم حرف بزنه! پریدم وسط حرفش! به دلیار اشاره کردم و اضافه کردم:
– به اون قسم بخور! اون خدای روی زمین من بود!
آخر حرفم بغضم شکست….
فریدون سرشو گحرکت کرد بین کف دستاش…
از گوشه نگاه دیدم دلیار کف دستش روی سینه اشه…
من که چیزی نداشتم دیگه از دست بدم، من جهانمو باخته بودم!
دوتا چشم خاکستری منو مارس کرده بود! منو مات کرده بود!
من هیچی نداشتم دیگه!
لب زدم:
– مرسی پدر!
دلیار افتاد رو زمین… مرد کف دستشو گراهی شد به قلبش…
اشکم چکید روی گونم… حالا می فهمیدم کسایی که می کشتم لحظه آخر مرگشون چه حسی داشتن… حالا می متوجه شدمشون وقتی با نا امیدی دنبال یه کف دست آویز بودن که زنده بمونن!
داشتم جون می دادم!
منم داشتم می مردم!
تیر غیب بهم خورده بود!
دو قدم دیگه راهی شدم عقب و با بغض اضافه کردم:
– کارتونو کرمشاهده کرد! حالا گورتونو گم کنید از جنگلم…
– رویین!
داد زدم:
– گمشــــــــــــو!
به تن قلبیار که افتاده بود روی زمین بی اون که نگاهش کنم اشاره کردم و با درد نالیدم:
– کف دست نشونده اتم با خودت ببر!
بهشون پشت کردم و با نهایت سرعتی که پاهای بی جونم اجازه می داد ازشون دور شدم.
کجا؟
نمی دونستم!
خورده رویین پشت سرم می ریخت روی زمین. داشتم متلاشی می شدم! داشتم از هم می پاشیدم…
آوای گریه می اومد ولی صوتی شکستن من اجازه نمی داد صوتهای دیگه رو بشنوم…
فقط دور می شدم…
فقط داشتم گورمو گم می کردم!
نمیخواستم ببینن نابود شدنمو… نمیتمایل داشتم ببینن چطوری دارم هیچ میشم… دارم پوچ میشم….
نمیدونم چقدر دووم اوردم ولی وقتی پام گیر کرد به یه ریشه درخت و بعدش پرت شدم از یه جایی پایین درک کردم دیگه کارم تمومه…
اون قدری دور شده بودم که هیچ کس منو نبینه…
محکم افتادم روی زمین و بلافاصله از هم پاشیدم…
اشکام.. اشکایی که ده سال زندونیشون کرده بودم ریختن روی گونم…
قلبیار بهم اظهار کرده بود وقتی من شکستم یه جوجه عقاب درحال تعلیم بودم. بهم گفته بود اگه بار دیگر بشکنم سقوط نمی کنم… اضافه کرده بود اونم آدمی نیست که باعث سقوط من بشه…
چی شد پس؟
چرا سقوط کرده بودم؟
چرا شکسته بودم؟
پس اون حرفا چی شد؟
من هنوز یه جوجه عقاب بودم یا دلیار تونسته بود یه عقاب بالغ رو به زانو دربیاره؟
نمی دونستم!
من اشتباها فکر می کردم یه اسکله ام!
اسکله برای گذر آدما بود!
هر کسی به من می رسید فقط ازم گذر نمیکرد! یه تنه ای هم بهم می زد! یه مشت محکم شاید…
من کیسه بوکس بودم!
هر کس یه عقده ای داشت، یه دردی داشت میومد سراغ من! دوتا مشت به من می زد و بعدش می حرکت کرد دنبال کار خودش…
تو اوج گریه لبخند زدم…
این مشت آخری بسیار درد داشت…
یه مشت ظریف و آروم بودا…. یه مشت از کسی که زندگیم تو مشتش بود!
برای همین درد داشت! مرگ داشت…
برای همین این جا، روی زمین افتاده بودم و داشتم جون می دادم!
نفسام به شماره افتاده بود.
صدای گریه های بی صدام داشت گوشمو کر می کرد…
باید میومدن منو پیدا می کردن، دورم حصار می کشیدن و برای عموم بازدید میذاشتن که ببینید! این ادمی بود که فکر می کرد بلاخره جهان بهش رو کرده!
این آدم چوب سادگیشو خورد!
این ادم یه احمق بود!
اینه عاقبت یه احمق! سقوط! سقوط و سقوط..
فصل اخر حیات من….
فصل آخر زیستن رویین ایزکف دستا همین جا بود!
نقطه!
پایان! the end…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن