هول زده بازوشو چنگ زدم و جلوی راهی شدنش به سمت درو گرفتم.
نگاه متعجبش که به کف دستم افتاد با سرفهای خجالت زده کف دستمو پس گراهی شدم.
_ چیزی شده؟
با خجالت زمزمه کردم:
_ نمیخوام کسی بدونه من توی این اتاقم.
_ دلواپس نباش چیزی نمیشه.
_ ولی خدمتکار…
با کف دستش موهای مرطوب روی پیشونیشو عقب زد.
_ بسپرش به من. اجازه نمیدم حرفی پیش بیاد. بدون لباست که نمیتونی از این خونه بیرون بری!
حرفش منطقی بود.
اما قبل از اینکه بخوام تصمیم بگیرم در اتاق به آوا در اومد.
همون موقع یه پیشگویی بد داشتم.
صوتی چند نفر پشت در منو تا مرز سکته برد…
اونم توی وضعیتی که من لباسهای هامینو پوشیده بودم و موهامم با حولهی حموم پیچیده شده بود.
اصلا توضیح برای لباسها و مرطوب بودن موهای هر دونفر به کنار، من حتی برای توی این اتاق بودنمم توضیحی نداشتم!
………….
با باد سردی که باعث لرز تنم شد از فکر گذشته بیرون اومدم.
به دریاچهی کوچیک روبه روم چشم دوختم.
هرچی که اون شب و بعدش اتفاق افتاد قدم به قدم منو به اینجایی که هستم سوق داد.
اینکه آدمهای پشت در از کجا خبردار شدن که من توی اتاق هامینم حتی الان هم برام حل نشده باقی مونده.
بعدش اینقدر وضع آشفته و درهم شد که حتی فرصتی هم برای توضیح نداشتم.
نه من و نه هامین…
ولی اون موقع فکر میکردم که نهایت میتونم با دوری از خونه و اون فضا از همهی اینها دور شم…
البته تا وقتی که نساء خاتونو مشاهده کردم…
حتی یه دور زندانی شدن توی خونه و جادهی بیمارستان شدنو هم از سر گذروندم.
بعدش خود تمایل داشته مصمم شدم همهی اون کارهای شرمآوری که اون شامگاه انجام دادمو فراموش کنم…
شاید هم عدم تواناییم توی این کار باعث شد که یه دورهی لجبازی با هامینو شروع کنم!
لجبازی با کسی که صبورانه همهی اینهارو تحمل کرد…
صورتمو بین کف دستهام مخفی کردم.
و تازه اون موقع بود که درک کردم چقدر صورت و دستم سرد شده.
چند ساعت میشه که این بیرون قرار گرفتم و حتی کمرمم خشک شده!
از روی نیمکت قد بلند شدم و مصمم شدم برگردم خونه.
ممکنه هامین بیدارشده باشه.
……………..
با ورود به سالن باد گرم تن یخ زدمو آب کرد.
چند قدم بیشتر برنداشته بودم که بازهم تنم یخ زد…
هامین پشت میز کنار پنجره قرار گرفته بود و مهتاب هم کنار صنقلبیش توقف کرده بود.
اونم توی یه فاصلهی نزدیک…
خیلی بهشدت نزدیک!
هامین به یه چیزی روی برگههای روبهروش اشاره کرد که مهتاب کامل خم شد و فاصله حتی نزدیکتر شد…
هرچند که هامین بهسرعت خودشو عقب کشید ولی چیزی از شوکه شدن من کم نکرد!
آه بسیار اعصاب خورد کنه!
مطمئن بودم که همش سوتفاهمه ولی خشمگینت و حسادتم دست خودم نبود!
اونم وقتی که تازه به احساساتم اعتراف کردم و قبولشون کردم…
همونجایی که بودم خشکم زده بود تااینکه دیدههای هامینو متوجهی خودم دیدم.
وقتی نگاهشو روی خودم متوجه شدم انگار یه چیزی به آرومی بدنمو لمس کرد.
یه حس متضاد سرد و گرم که از مچ پام شروع به پیچیدن دور تنم کرد.
قبلاً هم فقط از نگاهش همچین حسی بهم کف دست میداد؟
به نظر میرسه بعداز قبول ناشیانهی علاقم ذهنم زندهتر شده.
طوری که هر حرکتش برام فعالتر و نگاهگیرتر به نظر میرسه.
زیر نگاه خیره و دقیقش قدم به قدم به سمت جایی که بودن رفتم.
_ عصر بخیر خانوم.
مهتاب اول صحبت کرد و حداقل همین باعث راست شدنش و یکم فاصله گحرکت کردنش از هامین شد.
زیر نگاه هامین به سمتشون قدم برداشتم و روی صنقلبی مقابل هامین قرار گرفتم.
با کنجکاوی به کاغذهای روی میز چشم دوختم.
_ اینها چیه؟
_ قرارداد کاری…
ابروم بالاپرید.
قرارداد کاری مهتاب؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن