این همه اتفاق فشار زیادی بهم وارد کرده بود.
ولی بدتر از همه رفتاری بود که چند دقیقهی پیش با این مرد داشتم…
اینکه اونقدر بیشرمانه خودمو بهش پیشنهاد میدادم و اون همه کارهای گستاخانه رو انجام دادم.
در عوضش اون باهام اینحوری رفتار میکنه…
اینقدر با صبر و نگرانی…
حتی یه ذره هم اکمسیر یا ترد شدنو ازش احساس نمیکردم.
با متوجه شدن بالا آوردنمم هیچ حس انزجاری از خودش نشون نداد.
حتی توی جمع کردن موهام و مالش کمرمم کمکم کرد.
همهی اینها در کنار این حقیقت که بهم داروی مخدر داده بودن و معلوم نبود چه بلایی قرار بوده سرم بیاد باعث شد اشکم در بیاد.
از این وضعم متنفر بودم.
از خودم که توی این وضعیت قرار داشتم بیشتر متنفر بودم.
اون چطور میتونست تحمل کنه و آروم باشه؟
با صوتی بلند زدم زیر گریه.
_ نمیتونم پاشم.
شوک و مکثشو متوجه شدم.
یه کف دستش بار دیگر روی شونه هام نشست و چند ضربهی آروم و ساکت بخش به پشتم زد.
نمیدونم چقدر توی اون وضعیت اسفناک باقی موندم…
اما گریهی شدیداولیهم به هق هقهای کوچیک و سکسکه تبدیل شده بود.
و توی تمام این مدت هم هامین بی سروصوت و بدون هیچ حرفی کنارم همجادهیم کرد.
_ بهتری؟
سرمو تکون دادم که بلند شد و به سمت وان گوشهی حموم راهی شد و آبو باز کرد.
یکم بعد برگشت و با گراهی شدن دوتا بازهام از پشت کشیدهم کرد و به سمت وان برد.
لبهی وان نشستم.
_ برات یه دست لباس میذارم پشت در بعداز اینکه حمومت تموم شد بیا بیرون.
وقتی تکون دادن دوبارهی سرمو متوجه شد یه نگاه عمیق بهم انداخت که پوست سرمو سوزن سوزن کرد.
لبهاش برای اضافه کردن حرفی باز و بسته شد و در نهایت آه کشید.
_ تو اتاق میمونم چیزی احتیاج داشتی آوام بزن.
چرخید و بدون معطلی از حموم بیرون راهی شد.
با صدای بسته شدن در به وضعیت افتضاح کف حموم و بعد وان آماده نگاه کردم.
قبل از درآوردن لباسهام و حرکت کردن توی وان دوش سیارو برداشتم و اون صحنهی ناخوشایندو تمیز کردم.
یه مدت توی وان قرار گرفتم که یادم اومد وضع هامین هم از من بهتر نبود…
اون هم باید دوش بگیره.
از وان قد بلند شدم و یه دوش بهسرعت گراهی شدم.
لباسهایی که پشت در بودو برداشتم.
یه تیشرت و شلوار مردونه.
کاملا مشخص بود که نو و استفاده نشدهان.
تازه متوجه شدم که به نظر میرسه توی اتاق هامینیم!
به اطراف حموم که پر از ژل دوش و انواع شامپوها و وسایل مردونه بود خیره شدم.
بار دیگر به لباسهای توی کف دستم نگاه کردم…
تیشرت تا روی رونهام میرسید ولی شلوار مشکل بود.
مجبور شدم کمر و پاچه هاشو چندبار تا کنم تا اندازه شه.
یه حولهی کوچیکو برداشتم موهامو باهاش پیچیدم و از حموم بیرون رفتم.
طبق انتظارم هامین توی اتاق بود.
روی تخت نشسته بود و با تکیهی آرنجهاش به زانوهاش سرشو توی دستاش گراهی شده بود.
با صوتی باز شدن در حموم سرشو قد بلند کرد و برای مدت کوتاهی به دیدههای هم خیره شدیم تا اینکه هممدت نگاهمونو گراهی شدیم.
لباسهاشو عوض کرده بود و یه کف دست لباس راحتی پوشیده بود.
فکر نکنم دیگه بخواد حموم کنه….
نمیدونستم چی باید بگم و چطور وضعمو براش توضیح بدم.
اصلا از کجا باید شروع کنم؟
مسموم شدنم؟
جدا از همهی اینها بهشدت وقته از مهمونی رفتم…
نمیدونم بابا و شیما دنبالم گشتن یا نه.
به اونا چی باید بگم؟
با اون لباس خیس و سرووضع الانم چطور قراره از این اتاق برم بیرون؟
اگه کسی ببینه چی؟
تازه هنوز حالم کامل خوب نشده.
درسته بالا اوردن کلی حالمو بهتر کرد اما غیر ممکن که اثر اون مخدر به این راحتی از بین بره.
هنوزم میتونم گرما رو توی تنم احساس کنم.
کم مونده بود باز گریهم بگیره.
درحال اندیشیدن به همهی اینها دم حموم خشکم زده بود.
وقتی به خودم اومدم که هامین از جاش کشیده شد و از کنارم رد و وارد حموم شد.
وقتی برگشت پیمسیرن خیسم توی کف دستش بود.
_ لباسو میدم خدمتکار تمیز و خشک کنه که بتونی دوباره بپوشی.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن