گریههاش بالاخره تموم شده بود و فقط بالا کشیدن دماغ و هقهای ریز باقی مونده بود.
_ به پولش فکر نکن بیا زودتر کارهای انتقالو انجام بدیم…
_ چطور فکر نکنم؟ هرجا ببریم اول از همه لیست هزینه میدن کف دستمون.
کف دستمو روی پیشونیم گذاشتم.
_ اونش با من شما فقط پاشید.
دوتاشون با شوک و تعجب بهم خیره شدن.
_ چطور آخه؟
نمیدونستم توی این وضعیت چطور براشون توضیح بدم.
این دوتا هرچند که نه کامل، ولی تقریبی از وضعیت رابطهی من و خانوادم میدونستن.
پس نمیتونم از بهونهی گحرکت کردن پول از خانوادم استفاده کنم.
البته قصدشم نداشتم!
_ اول پاشید وقتی رسیدیم اونجا براتون توضیح میدم.
انگار کم کم متوجه شدن جدیام.
مینا از جا پرید و کف دستهامو گحرکت کرد.
_ جدی میگی؟
سرمو تکون دادم.
_ آره.
_ ولی پولش…
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت967
کف دستشو فشار دادم.
_ بیان کردم که به پول فکر نکن اول باید کارهای انتقالو انجام بدیم و هرچی زودتر بریم به بیمارستان جمتوجه شد… نباید واسه عمل معطل کنیم.
انگار با حرفم جون تازه به مینا تزریق کردن.
_ خیلی ممنون…
محکم بغلم کرد و بعد تند سمت بیمارستان چرخید.
منو سارا هم با قدمهای بلند پشت سرش جاده افتادیم.
_ چه خبره؟
مینای هیجان زده و ناامیدو میشد برای یه مدت کف دست به سر کرد ولی وضع سارا فرق میکرد.
_ توی یه بیمارستان خصوصی خوب آشنا دارم.
ابروشو بالا انداخت.
_ آشنا توی بیمارستان؟ از آشناهای پدرته؟
نامفهوم سرمو تکون دادم.
_ یکی از اعضای خانواده…
هامین شوهرمه…
عضوی از خانواده محسوب میشه دیگه نه؟
با رسیدنمون به مینا یه نگاه مشکوک بهم انداخت و دیگه چیزی نپرسید و سه تایی مشغول انجام کارهای انتقال شدیم.
نفسمو نامحسوس بیرون فوت کردم.
حداقل تا رسیدن به بیمارستان فرصت دارم فکر کنم چطور از ازدواجم بهشون بگم.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت968
…………………………..
پشت سر پزشکا و پرستارهایی که تخت مادر مینارو احاطه کرده بودن سمت راهی شدیم.
در اورژانش که پشت سرشون بسته شد قدمهای ماهم متوقف شد.
روی صنقلبیهای انتظار جای گرفتیم و نگامونو به مینایی که قدم رو جلومون میومد و میرفت دادیم.
_ سطح رسیدگی واقعاً زمین تا آسمونه.
با فکر کردن به وقتی که پشت آمبولانس از ماشین پیاده شدیم و کادر درمان از قبل پذیرش بیمارو شروع کرده بودن سرمو تکون دادم.
_ واقعاً فرق داره.
نمیدونم اینها از روند بیمارستانه یا به خاطر توصیه هامین.
با یه نگاه دیگه به در بستهی اورژانس بلند شدم.
_ میرم یه چیزی واسه خوردن بگیرم.
در اصل میخوام برم دانیالو پیدا کنم!
سارا هم قد بلند شد.
_ منم باهات میام.
سرمو شتابزده شتابزده تکون دادم.
_ نه تو پیش مینا بمون؛ نمیشه که تنهاش گذاشت.
این دیگه چجور چه شوخیه؟ من میخوام از نگاههای لیزری خودت فرار کنم بعد میخوای باهام بیای؟
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت969
دوباره جای گرفت.
_ باشه پس… سخت نگیر، یه ساندویچی چیزی بیار بخوریم.
سرمو تکون دادم.
_ باشه.
ازشون دور شدم و به جای حرکت کردن به بوفه، برای پیدا کردن دانیال به لابی بیمارستان و میز پذیرش راهی شدم.
اما یه مشکل خیلی بزرگ داشتیم.
وقتی دختر جوون پشت میز ازم جویا شد که دنبال کدوم دکتر میگردم لال شدم.
فامیلی دانیال چی بود؟
وقتی گفتم فقط اسمشو میدونم نگاه توی نگاههاش عجیب شد.
_ دوتا دکتر با اسم دانیالو درحال حاضر توی کادر بیمارستان داریم؛ یه دکتر اطفال و یه جراح…کدومش مد نظرتونه؟
یادمه که توی روند بیماری هامین هممسیر دکترش بود پس نباید دکتر اطفال باشه درسته؟
الان واسه زنگ زدن به هامین و سؤال کردن دیره؟
دلو به دریا زدم:
_ اوم دکتر دانیالی که جزوی از سهامدارهای بیمارستان باشه چی؟
اینبار واقعا نگاهش بهم یه جوری بود که انگار داره به یه آدم عجیب و غریب نگاه میکنه.
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت970
حتی یه لحظه شک کردم که داره فکر میکنه با نگهبانی تماس بگیره یا نه…
کف دستهامو بالا آوردم.
_ واقعاً و واقعاً میشناسم دکترتونو.
لبخندش مصنوعی بود.
_ با دکتر صحبت میکنم…. اسمتون چیه؟
برای جلوشو گرفتن دیر بود پس زمزمه وار اسممو اعلام کردم.
تلفنشو برداشت:
_ دکتر رحمانی، یه خانمی میخوان شمارو ببینن.
مکث کرد.
_ نه وقت قبلی ندارن ولی میگن شمارو میشناسن.
با پام روی زمین ضرب گراهی شدم.
_ اسمشونو اضافه کردن محنا قیمی…
با وجود اینکه میدونستم مشکلی برای ملاقات ندارم ولی بازهم یکم استرس گرفتم.
_ بله… دیده.
اینبار که تلفنو گذاشت اون نگاه عجیب هم از بین رفت.
اما لبخندش یکم سفت بود.
_ حل شد؟
سرشو شتابزده شتابزده تکون داد.
_ بله… بله.
_ میتونم ببینمشون پس؟ اتاقشون کجاست؟
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت971
_ اتاقشون طبقهی سومه؛ مستقیم برید به سمت راست و کمتر از صد متر جلوتر به آسانسور میرسید.
_ خیلی ممنون.
دیگه منتظر نموندم چیزی بگه و جاده افتادم.
قبل از اینکه سارا و مینا مشکوک شن باید برگردم.
بعد از پیدا کردن اتاق با چند ضربه به در منتظر بفرماییدش موندم و وارد شدم.
پشت میز نشسته بود و با دیدنم عینکشو برداشت و کشیده شد.
_ محنا…
_ سلام.
_ سلام…پارسال دوست امسال آشنا زنداداش.
تبسمی زدم و درو پشت سرم بستم.
با مسیرنماییش روی مبل نشستم و اونم روبهروم جای گرفت.
_ خوبی؟
_ ممنون؛ بد نیستم.
نیم خیز شد و تلفن روی میزشو برداشت.
_ چای یا قهوه؟
سرمو تکون دادم.
_ فقط یه لیوان آب وقت زیادی ندارم.
ابروشو بالا انداخت و کشیده شد.
از آب سرد کن گوشهی اتاق یه لیوان آب ریخت و روبهروم گذاشت.
با تشکری برداشتم و گلومو تر کردم.
_ چرا اینقدر مضطربی؟ به خاطر مادر دوستته؟
هامیــــــــــ🫶ــن #پارت972
تأیید کردم.
_ تقریباً.
_ دلواپس نباش، پیش پای تو داشتم پروندهشو میخوندم، با اینکه وضعش چندان مساعد نیست اما ما اینجا بهترین دکترهای بخش جراحی کشورو داریم.
تبسم آهستهش بخشی زد.
_ هرکاری از کف دستمون بربیادو براش انجام میدیم.
کف دستهامو به هم چسبوندم و سرمو پایین انداختم.
_ بسیار ممنون. دردسر درست کردم براتون.
اخمهاشو نمایشی توهم کشید.
_ این چه حرفیه میزنی؟ هامین مثل داداشم میمونه، توهم همسرشی، میشه مارو یه خانواده دونست پس؛ هرکاری برای خانوادهم از کف دستم بربیاد انجام میدم.
نیششو یهو باز کرد:
_ تازه شرکت افروزگار سهامدار بیمارستانه، پس تو خودتم رئیس محسوب میشی.
با این حرفش یه تبسم کوچیک روی لبم قرار گرفت.
هرچند واقعی نبود.
هرچی میگذره به هامین بیشتر مدیون میشم.
_ راستش دربارهی یه چیز دیگه هم میخواستم باهات حرف بزنم.
به پشتی مبل تکیه داد.
_ چی شده؟
_ دوستام از هامین نمیدونن؛ یعنی خبر ندارن ازدواج کردم.
اینبار ابروهاش از تعجب بالا راهی شد.
_ ازدواجتو مخفی کردی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن