این وقت شامگاه توی باغ چیکار داره؟
چند دقیقه از پشت پنجره تماشاش کردم.
کاری جز قدم زدن انجام نمیداد…
وقتی مطمئن شدم که حالا حالا ها قصد برگشت به اتاقشو نداره پنجره رو بستم و پرده رو انداختم.
قلبیل این کارش هرچی که میخواد باشه.
اونی که فردا کلاس داره و صبح زود باید پاشه منم.
یکی از قرصهای ساکت بخشی که از سرما خوردگی قبلیم باقی مونده بودو از توی کیفم در آوردم و با نصف لیوان آب خوردم و زیر لحاف فرو رفتم.
اامان شبی که بدون هامین توی اتاقش میخوابم!
……………..
«هامین»
کتمو از روی صنقلبی برداشتم و با خستگی پیشونیمو مالیدم.
سرمو برای محسن که چمدونو دم در گذاشت تکون دادم و گفتم:
_ فردارو بیشتر استراحت کن بعداز ناهار میریم شرکت.
_ نگاه آقا.
چمدون کوچیکو برداشتم و وارد خونه شدم.
توی هوایپما نتونستم بخوابم و الان تقریبا هلاکم.
چمدونو تا پشت در اتاق کشیدم و به پلهها نگاه کردم.
جایی که آخرین بار محنارو دیدم…
اون نگاه گیج و دیدههای درشت شده توی ذهنم دیدهک زد.
نوک انگشتهامو به هم مالیدم.
هنوزم با فکر کردن بهش میتونم گرمای لبهاشو روی نوک انگشتهام احساس کنم.
هم گرم و هم نرم…
توی لمس حس خیلی خوبی داشت
مطمئنن بوسیدنشون لذت بخشه.
فقط اگه یه ذره خم میشدم و…
سرمو تکون دادم و این تصویری که کل هفته ذهنمو درگیر خودش کرده بودو کنار زدم.
اگه اینجور ادامه پیدا کنه بسیار نمیتونم مقاومت کنم.
اما هنوز نه…
لیاقت اون خیلی بیشتر از یه آیندهی نامعلومه.
در اتاقو باز کردم و چمدونو داخل کشیدم.
لامپ اتاقو با زدن کلید کنار در روشن کردم و چمدونو پشت در گذاشتم و کتمو روش انداختم.
اینقدر خستهم که حتی حال دوش گرفتن هم ندارم.
اما با وجود خستگیم امکان نداره بتونم با فکر کثیف بودن بدنم بخوابم.
یه قدم به جلو برداشتم و نگام به تخت و اون گلولهی بروارد شدهی روش افتاد.
به سمت تخت رفتم و با یه کف دست ملافه رو کنار زدم.
یه قدم به عقب برداشتم و به چهرهای که کل هفته توی ذهنم مانور میداد خیره شدم.
برای یه لحظه شک کردم نکنه توهم زدم…
بعدش در ذهنش گذراندم نکنه اتاقو اشتباه اومدم؟
شایدم تاثیر خستگی و مشتاق دیداری باشه؟
نزدیکش شدم و انگشتمو روی پوست گرم و نرم صورتش کشیدم.
عقب کشیدم.
کاملاً واقعیه…
توی اتاق و تخت من چیکار میکنه؟
به آخرین پیامی که برام فرستاد فکر کردم…
«مهمونت جا گیر شد.»
ممکن ربطی به این داشته باشه؟
مچ کف دستمو بالا گراهی شدم و به ساعت چشم دوختم.
چهار نیمه شب.
کف دستی که برای تکون دادنش دراز شده بودو پس گرفتم و نفسمو با شدت بیرون دادم.
………….
به در حموم تکیه دادم و موهامو با حوله خشک کردم.
برای چند دقیقه به شخصی که بیتوجه به همه چیز روی تخت خوابیده بود خیره شدم و حولهی مرطوبو توی سبد انداختم.
با قدمهایی آروم به سمت تخت حرکت کردم ملافه رو کنار زدم و کنارش جا گیر شدم.
یکم به پشت سرش خیره شدم و چرخیدم و بهش پشت کردم.
نگاههامو بستم…
امیدوارم مغز و بدن خستهم با هم هماهنگ شن و زودتر خوابم بگیره.
با صوتی زنگ هشدار گوشی چشمهامو باز کردم.
یه لحظه با دیدن محنا که پشت به من و نیمه جای گرفته خم شده بود تا گوشیشو برداره شوکه شدم.
صدای زنگ که قطع شد قبل از اینکه بتونم تصمیم بگیرم ناخودآگاه چشمهامو بستم.
آوای خشخش ملافه بلند شد و متوجهی چرخیدنش شدم.
حتی مکث و متوقف شدن حرکاتشم از روی لرزش تخت میتونستم تشخیص بدم.
مطمئنن از دیدنم شوکه شده.
نگاههامو بسته نگه داشتم.
به خاطر بسته بودن پردهها اتاق چندان روشن نبود و بعید میدونم بتونه متوجهی بیدار بودنم بشه.
خیلی تلاش کردم که دم و بازدمم کنترل شده و عمیق باشه…
دقیقا مثل یه آدم غرق خواب.
برای چند ثانیه که اندازهی یه قرن گذشت توی همین حالت باقی موندم تا اینکه لمس گرمیو روی ابروم احساس کردم.
انگشتشو خیلی نرم و تقریبا نامرئی روی ابروم کشید.
تا اینجاش قابل تحمل بود اما وقتی همون انگشت زیر چشمم کشیده شد تقریبا تظاهر به خوابیدن برام غیرممکن شد.
این شکنجهی بیسروصدا چند ثانیه ادامه داشت تااینکه اول انگشتش ازم دور شد و بعد خودش از روی تخت کشیده شد.
بعد از اینکه در حموم پشت سرش بسته شد نفسمو محکم به بیرون فوت کردم.
کف دستمو بالا آوردم و ابرو وزیر نگاهمو لمس کردم…
این دختر مرگ منه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن