کین؟ چرا بی اجازه میان تو خونه؟ تو مگه بهشون ناظهار کردی من اینجام؟
+ یکی از دوستامه کلید اینجا رو داره بعدم دیوونه شدی؟ من برم چی بهشون بگم؟ بگم یه دخترو دزمتوجه شدم آوردم گذاشتم اونجا نرید اون طرفا بعدم اینکه ندونن برا خودت بهتره .. واسه امنیتت .. دوستای من آدم نیستن
اما من با این وضع نمیتونم اینجا بمونم …
+ پیشت میمونم … حالا مسیر بیوفت
اون روزم که تازه اومدم اینجا باز مثل امروزگار قبل از ورود من یکی تازه از خونه رفته بود
بی توجه به حرفم قد بلند شد و رو بهم اضافه کرد:
+ بریم
توی بد وضعیتی گیر افتاده بودم… مجبور بودم بین بد و بدتر ، بدو انتخاب کنم …
من حتی از خود مهراد هم میهراسیدم ولی حالا مجبور بودم به خاطر ترسای دیگم به ترس بزرگترم پناه ببرم …..
|
بسیار وقت بود از کاری که کرده بودم به غلط کردم افتاده بودم اما نه مسیر پس داشتم نه راه پیش….
ناچارا خودمو تو کف دستای روزگارگار رها کرده بودم و اجازه دادم به هر طرف که دلش میخواد منو به این طرف و اون طرف بکشونه …
●●○●●
شونه به شونه هم وارد رستوران شیکی تو شمیرانات شدیم ، مهراد این همه رستوران رو پشت سر گذاشت تا به این برسه که به قول خودش غذاهاش تک بود
… آخه آقا بهشدت شیکمو تشریف داشتن!!!
اینجا هوا خنک تر از خود تهران بود …
یه منطقه کوهستانی و قشنگ که تا به حال مثلشو نمشاهده کرده بودم …
یاد بندرعباس افتادم که بجز نخل و آفتاب سوزان هیچی نمیتونستی توش ببینی ، البته که یه دریا داشت که کل اینا رو می ارزید …..
گوشه دنجی نشستیم، گارسون سفارشات رو گراهی شد و ازمون دور شد…
مهراد از عصری بعد از اون ماجرای خر و قلقلک رفتارش به کل عوض شده بود …
سرد و بدعنق شده بود
مهراد
نگاهشو از گوشیش که تو کف دستش بود گراهی شد و به نگاهام منتقل کرد
+ بله
چیزی شده؟
+ چه چیزی؟
دمغی از عصر
+ نه هیچی
چرا یه چیزی شده ولی نمیگی
خاموشی کرد
مهراد
سرشو به نشونه بله تکون داد
تو دیدهاش دقیق شدم
بهم بگو چی شده.. حتی اگه نتونم کمکی بهت بکنم حداقلش اینه که سبک میشی
+ نه اتفاقا .. این گره فقط به کف دست خود تو باز میشه
با تعجب سرمو کج و سوالی نگاهش کردم
کدوم گره
+ بیخیال …
چرا آخه؟؟ بگو میخوام بدونم ، کنجکاو شدم … کار اشتباهی کردم ازم دلخوری؟ یا … خودت بگو چی شده؟؟ نکنه مربوط به بابا ایناست؟
+ نه بابا اونا که هیچ خبری ازشون نیست
تو رو خدا راستشو بگو … پس چی؟ دارم نگران میشمااا
+ بذار رک بگم .. چرا نمیایی زیستن مشترکمونو شروع کنیم؟؟ الان من باید مثل یه نگهبان بیام تو اون خونه که چی بشه؟؟
یه لحظه مات صورتش شدم ….
نمیدونم واقعا متوجه منظورش نشدم یا نخواستم باور کنم این درتمایل داشت مهراده ، که هرچی بود سعی کردم ذهنمو از هجوم افکار منفی پاک کنم و خوشامگاهینانه بگم:
مهراد من که مشکلی ندارم خودت هی داری کف دست دست میکنی … تو که انقدر عجله داری و ناراحتی چرا دنبال کارای دادگاهو نمیگیری تا منم از این بلاتکلیفی راحت بشم؟…
الان در حال حاضر شرایط من از تو بدتره خودتم خوب میدونی ، هرچی زودتر عقد کنیم برام بهتره …
به خدا همه روزگارا و شبام شده ترس و اضطراب از فردایی که معلوم نیست قراره چی به سرم بیاد…
اصلا زنده میمونم یا پیدام میکنن و میکشن
من با نگرانی و دلشوره جمله هامو کنار هم ردیف میکردم و اون با خونسردی زل زده بود بهم …
حرفام که تموم شد منتظر به لباش دیده دوختم ببینم چه کلمه هایی قراره ازش خارج بشه ، که بیان کرد:
+ دادگاه زمان بره ، کاراش بهشدت طول میکشه ممکنه ماه ها هم درگیرش باشیم …
خب …
ناباور منتظر ادامه حرفش شدم
+ کوتاه بیا افرا .. آخه واسه من و تو چه فرقی داره عقد باشیم یا نه؟
فک افتادمو جمع کردم:
ی..یع… یعنی چی؟ متوجه منظورت نمیشم .. من که گفتم این……
حرفمو برید
+ آاارهه ، آره بیان کردی ..همون چرندیات همیشگی .. آخه واسه تو چه فرقی داره؟.. حالا همه گیر تو سر اون چند خط آیه و سورست؟ من دوستت دارم الاغ چرا حالیت نیست؟؟ همین علاقه واسه رابطمون کافی نیست؟؟ اگه نبود پس چرا به خاطرش فرار کردی؟ لج نکن افرا بذار با هم باشیم، بذار این تشنه به آب برسه .. به. خدا نزدیکت که میشم آتیش به جونم میوفته ، انقدر مقاومت نکن بذار با وجودتت مست شم ، قول میدم راضیت کنم .. نمیذارم ضرر کنی!!
نگاه ناباور و خیسم روی لباش قفل شده و سعی میکردم با لب خوانی متوجهحرفاش بشم …
کر شده بودم انگار ، هیچی نمیمتوجه شدم…
جمله آخرش چی بود؟؟
قول میده راضیم کنه ؟؟
نمیذاره ضرر کنم؟؟؟
چرا مثل هرزه های خیابونی باهام حرف میزد؟؟
تا به حال اینجور با یه جمله تحقیر نشده بودم … لعنت بهت مهراد .. لعنت بهت
شتابزده از جام قد بلند شدم …
صنقلبی زیر پام با آوای بدی روی سرامیکای کف رستوران کشیده شد و توجه همه رو به ما جلب کرد …
کیفمو از روی میز برداشتم…
مهراد خونسرد جویا شد:
+ کجا؟ چرا پاشدی؟ باز به خانم بر خورد؟!
زیر لب با حرص اضافه کردم:
بهشدت کثافتی
و از کنارش گذشتم…
با دو از رستوران زدم بیرون و ازش دور شدم …
رستوران نزدیکای جاده اصلی بود، یه خورده دویدم تا خودمو به جاده رسوندم ، بی توجه به اینکه اصلا پاما همراهم هست یا نه دست بلند کردم تا تاکسی بگیرم ولی تاکسی کجا بود اون وقت شامگاه اونم وسط جاده !!!!
ماشینای مختلف از کنارم عبور میکردن و دستشونو میذاشتن رو بوق!!
بعضیا هم سرشونو از شیشه بیرون میاوردن نعره و هوو میکشیدن …
با متوجه شدن صوتی مهراد پشت سرم سر چرخوندم ، تقریبا ده متر باهام فاصله داشت…
بار دیگر شروع کردم به دویدن کنار جاده ….
مهرادم دنبالم میدوید و آوام میزد ، دیگه حتی قلبم نمیتمایل داشت صداشو بشنوم…
فقط میمیل داشتم ازش دور بشم ولی اینکه کجا رو دارم برم خدا میدونه ، اون لحظه به هیچ موضوعی جز فرار از دست این شیطان فکر نمیکردم ….
با ترمز ماشینی کنارم بی توجه به سرنشیناش پریدم بالا و واسه آخرین بار صوتی مهراد و گوش دادم که با فریاد اسممو به زبون میاورد …
به نفس نفس افتاده بودم …
هنوز یه نفس راحت نکشیده بودم که با جمله راننده تازه متوجه شدم تو چه هچلی افتادم…
+ خب خانم کوچولو کجا میمیل داشتی بری این وقت شب؟ برنامه هرچی بود کنسل کن بیا در خدمت باشیم دوبلم حساب میکنیم
خنده چندشی. کرد یخ بستم..
نگاهی به سرنشینا انداختم و فاتحه خودمو خوندم …
دوتا پسر جلو و یکی هم عقب کنار من نشسته بود.
|
به گه خوردم افتاده بودم ، زبونم لال و دیدهام تا بیشترین حد ممکن گخوشحال شده بود…
دهنم خشک شده بود و مثل بید به خودم میلرزیدم
جونم بالا اومد تا به زبون اومدم و اضافه کردم:
آ آ.. آقا می… میشه لطف… .نگه… د دارید من پی..پیاده شم؟!
مجدداً سرمست خندید:
+ کجا خانوم کوچولو ، ما که هنوز با هم آشنا نشدیم .. انقدر بچه های خوبی هستیم قول میدم کلی بهت خوش بگذره … پشیمون نمیشی
عرق سردی روی پیشونیم قرار گرفت…
فکری به سرم زد ، با اینکه سرعت ماشین تقریبا زیاد بود اما چاره ای نداشتم شاید این تنها مسیر نجاتم بود
اون لحظه حاضر بودم بمیرم اما عفتم لکه دار نشه، اونم به دست کثافتایی مثل اینا..
زیر دیدهی نگاهی به کف دستگیره در انداختم و جای دقیقشو شناسایی کردم …
دستم آروم روش قرار گرفت یه فشارش دادم که بلافاصله آوای قفل مرکزی به گوشم رسید و جهان رو سرم آوار شد….
+ اوع اوع اوع فکر فرار به سرت نزنه عزیزم چه بخوای چه نخوای امشبو مهمونی دعوتی پس بهتره بدون مقاومت این دعوتو قبول کنی تا به هممون بیشتر خوش بگذره !!!
وحشت زده به چشمای سرخ صاحب صدا خیره شدم … نفس حبس شده توی سینم رها شد و به نفس نفس زدن افتادم
خنده چندشی کرد ، دست چپشو رو پام گذاشت و یه ذره فشار داد…
مور مورم شد ، سریع خودمو تا جایی که میشد عقب کشیدم و به در چسبیدم…
قهقهه زد :
+ کجا میخوای بری کوچولو ، بن بسته
خودشو بهم نزدیک کرد کف دستشو پشت کمرم گذاشت و سرشو به صورتم نزدیک کرد…
صورتم از تنفر جمع شد .. لباشو رو لبام گذاشت؛ دهنش بوی لاشه ی سگ میداد ، حالم به هم خورد بهسرعت خودمو ازش جدا کردم ، سرمو رو زانوهام خم کردم و عق زدم ولی چیزی توی معدم نداشتم که بالاش بیارم…
عصبی کف دست برد پشت سرم موهامو از روی شالم به چنگ گرفت سرمو بالا آورد و دوباره کارشو تکرار کرد …..
|
اینبار محکم سرمو نگهداشته بود تا نتونم جم بخورم
دیدهامو بسته بودم و فقط با تمام قدرت کف دست و پا میزدم …
تنها آوایی که توی گوشم بود آوای خندههای اون دو نفر دیگه بود…
به هرجا که کف دستم بند میشد چنگی مینداختم که یهو داد اون پسره بلند شد و ولم کرد ..
کف دستشو رو صورتش گذاشت و با اضافه کردن بچه گربه وحشی یکی خوابوند تو گوشم …
کشیدش انقدر محکم بود که پرت شدم و سرم خورد به پشتی صنقلبی …
گریه هام بند اومده بود و فقط با وحشت تند شتابزده نفس میزدم…
صورتم عرق کرده بود و نگاهام تا بیشترین حد ممکن گسرخوش …
با ترس به مرد رو به روم خیره شده بودم ، دستشو از روی صورتش برداشت و نگاهی به کف دستش انداخت….
ناخنای قد بلندم زخم تقریبا عمیقی رو صورتش کاشته بودن …
خون کف دستش رو که مشاهده کرد بدتر از قبل عصبانی شد و چنگ زد یقه مانتومو گراهی شد و به خودش نزدیکم کرد برعکس چیزی که توی سر من میگذشت هدفش انجام کار دیگه ای بود…
با یه کف دست گلومو گراهی شد و با تمام قدرت فشار داد…
احساس خفگی کردم، ضعیف بودم و همینم باعث شد به چند ثانیه نکشیده نفسم بند بیاد …
شاید عجیب باشه اما من از این اتفاق خرسند بودم، بهشدت زیاد … حاضر بودم همون لحظه همونجا بمیرم . ولی کف دست اون آشغالا . بهم نخوره …
صوتی یکی دیگشون تو گوشم نشست که سر دانیال نامی فریاد زد:
+هوی دانیال چه مرگته تو باز رم کردی .. ولش کن کشتیش
فشار دست دانیال کمتر که نشد هیچ تازه بیشترم شد…
تنم بی جون شد و از ته دلم خوشحال شدم که داره تموم میشه…
جمله مبهم دیگه ای از همون پسر که خطاب به دنیال میگفت به گوشم رسید ، خوب متوجه نشدم ولی انگار داشت میاضافه کرد ما قاتل نیستیم فقط میخواستیم یه امشبو خوش باشیم و بعد هم با قدرت به طرف صنقلبی شاگرد پرت شدم و راه نفسم باز شد…
نیمه جونم پایین صندلی کف ماشین افتاده بود. چند باری همونجا سرفه کردم …
صدای باز و بسته شدن درای ماشین رو شنیدم ولی اصلا متوجه نشدم چه اتفاقی داره اطرافم میوفته …
با جثه ریزم همونجا بین صنقلبیا جا خوش کرده بودم ، کف ماشین قرار گرفته و به در تکیه داده بودم که یک آن پشتم خالی شد….
تمایل داشتم بیوفتم که کف دستی از پشت روی شونه هام قرار گرفت و مانع شد …
سرچرخوندم و با متوجه شدن مهراد پشت سرم کپ کردم …
یعنی مهرادم با اونا همکف دست بود؟! این اینجا چیکار میکرد؟؟ من که جاش گذاشته بودم…
اون لحظه انقدر گیج و منگ بودم که حتی یک درصد هم با خودم شک نکردم شاید واسه نجات من دنبالمون اومده باشه .. فکر میکردم اونم هم کف دستشونه..
این فکر بهشدت احمقانه بود ولی اون لحظه ترس عقلمو کامل از کار انداخته بود…
دستاشو زیر بغلم انداخت و سعی کرد منو از اون زیر بکشه بیرون…
بسیار هراسیده بودم، هیچ راه فراری نداشتم، از سر ناچاری محکم کف دستمو به صندلی ماشین گحرکت کرده بودم تا مهراد نتونه بیرونم بکشه اما اون خفگی نایی واسم نذاشته بود…
مهراد بهشدت قوی و درشت اندام بود ، بلند کردن من براش مثل قد بلند کردن یه بچه بود!!
خیلی راحت فقط با یه زور منو از ماشین کشید بیرون…
لحظه ای که کشیده شدم درد بدی توی کتفم پیچید که اون لحظه نفهمیدم از چیه…
مهراد دائم داشت توی گوشم حرف میزد ولی من متوجه حرفا و کلمات مبهمش نمیشدم فقط یه جملش چندین باز تو گوشم تکرار شد که میاظهار کرد پیاده شو احمق
داری چه غلطی میکنی کجا میخواستی فرار کنی…
خروجم از ماشین مساوی شد با افتادنم کف زمین …
مهراد دستشو پشت گردنم گذاشت ، یقه مانتومو گراهی شد و با گفتن پاشو دست و پا چلفتی تو یه حرکت از زمین بلندم کرد و به دنبال خودش کشید..
سعی کردم تعاقلبمو حفظ کنم و روی پاهای خودم مسیر برم ….
چند قدم که از اون ماشین فاصله گرفتیم اون سه نفر سوار شدن و فرار کردن …
کنار ماشین رسیدیم مهراد در جلو رو باز کرد و به سمت در هولم داد
+ سوار شو دختره ی احمق
از کنارم رد شد ماشینو دور زد که پشت فرمون بشینه …
زیر دیدهی موقعیتشو شناسایی کردم و وقتی متوجه شدم حواسش به من نیست بار دیگر پا به فرار گذاشتم ….
خودمم دقیق نمیدونستم از چی و واسه چی دارم فرار میکنم فقط با تمام سرعتی که میتونستم دویدم …
مهراد این بار بسیار سریع ماشینو به حرکت درآورد
هنوز ده قدم ازش دور نشده بودم که رفت و جلوتر از من نگهداشت … راه فرارمو
سد کرده و همونجا متوقفم کرد …
از ماشین پیاده شد …
با دیدهایی به خون قرار گرفته خودشو بهم رسوند…
کف دست برد بازمو گحرکت کرد و با فشار به طرف ماشین کشیدم…
با زور سوارم کرد .. درو بست و با ریموتی که کف دستش بود قفل مرکزی رو فعال کرد…
ماشینو دور زد و بعد از باز کردن درا پشت فرمون قرار گحرکت کرد…
پاشو رو پدال گاز فشار ، ماشین از جا کنده شد…
سرعتش خیلی زیاد بود و من از سرعت میهراسیدم…
نمیدونم از ترس بود یا چیز دیگه دوباره بغضم شکست … اشکم سرازیر شد..
با آوای قد بلند زجه زدم … بی کسی و بی پناهی رو با بند بند وجودم حس کردم …
مهراد از فرشته تبدیل به شیطان شده بود…
نه راه پس داشتم نه جاده پیش …باید چیکار میکردم؟ خودمو به کف دست مهراد میسپردم و به خاطر وضعیتی که توش گراهی شدار شدم دیدهامو رو همه چیز میبستم؟
باید به خاطر آواره نشدنم به خاطر اینکه کف دست کسایی دیگه بهم نرسه به مهرادی پناه ببرم که خودش پناه مسبب این حال و روزگارمه؟
تازه داشتم میدرک کردم که فریب خوردم ولی ای کاش ماجرا به همین جا ختم میشد…
اون لحظه نمیدونستم چه آینده شومی در انتظارمه و قراره به چه کارایی تن بدم که اگر میدونستم به قیمت جونم هم که شده برمیگشتم و به پدر عصبیم پناه میبردم…
سبقتایی که مهراد میرفت هربار ما رو تا بیخ گوش مرگ میبرد و برمیگردوند ….
محکم کف دستمو به دستیگره در بند کرده بودم و با جیغ از مهراد خواهش میکردم یواش تر بره
مهراااد تو رو خدا… ممهراد غلط کردم .. آروم تر
مهراد بی توجه به زجه های من زل زده بود به جاده و با سرعت میروند
مهراد تو رو قرآن یواش برو من میترسمم
هنوز جملم کامل نشده بود که پشت دست مهراد با قدرت روی دهنم قرار گرفت:
+ خفهههه شوو .. خفهه شو کثافت .. ببند دهنتو
با دادی که زد خفه خون گراهی شدم … لبام به گزگز افتاده بود ….
بهت زده به هیولای کنارم زل زدم …. نفس تو سینم حبس شده بود…
همون لحظه گریه ام بند اومد و نفسام به شماره افتاد …
تو تاریکی مطلق خیره به جاده شده و به راهی واسه فرار فکر میکردم …
تا تهشو خوندم … همون لحظه فهمیدم مهراد ازم چی میخواد …
درست میگفت من یه احمق بیشتر نبودم که اگه غیر از این بود امنیت خونه پدریمو به خاطر حرفای یه غریبه ول نمیکردم و دنبالش راه بیوفتم تا این سر جهان بیام…
آینده زندگی منم درست مثل این جاده تو تاریکی مطلق فرو رفته بود و دریغ از یه چراغ کوچیک …
با بوق کامیونی که داشت به سمتمون میومد رشته افکارم پاره و حواسم جمع دنیای اطرافم شد …
فقط . چند لحظه تا مرگ فاصله داشتیم …
از ته قلب جیغ زدم…
|
+ مگه نبیان کردم خفه شوووو … چرا میری رو اعصابم روانی
کامیون از بغلمون رد شد و راهی شد …
مجدداً اشکم سرازیر شد اما این بار بی صوت
احساس درموندگی کل وجودمو پر کرده بود…
بالاخره رسیدیم جلوی ساختمون …
با اینکه جون سالم در برده بودم و باید نفس راحتی میکشیدم اما برعکس وحشت به جونم افتاده بود…
نمیدونستم امشب قراره چه اتفاقی واسم بیوفته…..
مهراد پیاده شد در پارکینگو باز کرد و بار دیگر به سمت ماشین اومد .. پشت فرمون قرار گحرکت کرد و ماشین رو داخل برد…
پیاده شد درو بست منم بعد از اون پیاده شدم و به طرف ساختمون راه افتادم …
رام شده بودم ، داشتم با پای خودم میرفتم تو آتیش، یعنی چاره ی دیگه ای نداشتم مجبور بودم موقتا وانمود کنم با پیشنهادش موافقم تا وقتی که مسیری واسه فرار پیدا کنم…
کلید و توی قفل چرخوندم و درو هول دادم …
وارد خونه شدم، مهرادم به دنبالم وارد شد…
همونجا کنار در وایسادم و منتظر شدم ببینم مهراد میخواد چیکار کنه که در برابر نگاه ناباورم بدون اینکه کاری باهام داشته باشه یا حتی نگاهم کنه از کنارم رد شد و به طرف اتاق خودش رفت…
وارد اتاقش شد و درو با ضرب کوبید ..
بهت زده همونجا خشکم زده بود…
اتفاقات ضد و نقیضی اطرافم داشت رخ میداد که درکشون برام بهشدت سخت بود…
کاش میدونستم دقیقا توی سر مهراد چی میگذره ….
چند لحظه دیگه همونجا موندم و وقتی دیدم دیگه خبری از مهراد نیست منم راهمو گحرکت کردم و به سمت اتاق دیگه حرکت کردم ….
وارد شدم و درو بستم .. کاش کلید داشتم و از داخل قفلش میکردم …
کیفمو روی تخت گذاشتم و شال و مانتومو از تنم درآوردم …
لبم هنوز گزگز میکرد… رو به روی آینه قرار گراهی شدم و نگاهی بهش انداختم … گوشه لبم پاره شده و رگه خون باریکی کنارش خشک شده بود…
یه طرف صورتمم رد انگشتای اون آشغال بی ناموس به کبودی میزد…
جای انگشتاش روی گردنم هم مونده بود…
کتفم هنوز درد میکرد ، سعی کردم به خاطر بیارم چه اتفاقی افتاد که باعث دردش شد…
آهان یادم اومد؛ لحظه ای که مهراد منو از ماشین بیرون کشید کتفم خورد به در …
دردش انقدر زیاد بود که توان تکون دادنشو نداشتم …
احتمالا شکسته یا ترک برداشته بود…
|
سر چمدونم حرکت کردم، یه رویه برداشتم و تنم کردم ..
.
به سمت در رفتم ،، بی صوت بازش کردم .. چشمم به اتاق مهراد افتاد که همونطور درش بسته بود…
آروم و بی آوا خودمو به سرویس رسوندم..
آبی به صورتم زدم و خون خشک شده گوشه لبمو پاک کردم ….
تمایل داشتم بیام بیرون که با مهراد رو به رو شدم. هین بلندی کشیدم و کف دستمو روی دلم گذاشتم …
بی توجه به من با اخمای گره خورده از کنارم رد شد و وارد سرویس شد…
بعد از مکث کوتاهی به طرف اتاقم جاده افتادم …
دیگه تقریبا مطمئن شده بودم کاری باهام نداره و یه ذره خیالم راحت شده بود….
●●●○●●●
لباسامو عوض کردم و روی تخت نشستم…
تو بد وضعیتی گیر کرده بودم … واقعا نمیدونستم باید چیکار کنم یا قراره چی بشه …
تا نزدیکای صبح تو جام غلت زدم و فکر و خیالای جور واجور رو توی ذهنم مرور کردم اما هیچکدوم هیچ نتیجه ای نداد…
با آخرین تصمیمم خوابو در آغوش کشیدم و به عالم بی خبری پناه بردم…
قصد کردم فعلا صبر کنم و از کار مهراد سر در بیارم نباید بی گدار به آب میزدم…
با آوای کوبیده شدن در اتاق از خواب بیدار شدم اما توان کشیده شدن نداشتم …
کل بدنم درد میکرد و کوفته شده بود…
یه بار دیگه در اتاق زده شد و دوباره خاموشی …
به سختی از روی تخت کشیده شدم یه شال رو سرم انداختم و یه رویه رو لباسام پوشیدم به طرف در حرکت کردم … بازش کردم ، کسی پشت در نبود! یعنی خیالاتی شدم؟
از اتاق اومدم بیرون و نگاهی به خونه انداختم هیچکس نبود!! به طرف آشپزخونه راهی شدم اونجا هم کسی نبود ولی … روی میز صبحانه مفصلی چیده شده بود که نمیدونم کار مهراد بود یا کارگری چیزی…
هر چیزی که فکرشو بکنی روی میز گذاشته بودن اونم برای دونفر!!
قبل از هر کار به سمت سرویس راهی شدم تا آبی به صورتم بزنم بلکه مهراد هم سر و کلش پیدا بشه ..
حتما واسه یه کاری رفته بیرون …
نمیدونستم هنوز ازم دلخوره یا نه ولی مگه من مقصر بودم ، با اون پیشنهاد بی شرمانه ای که اون داد هر کس دیگه ای هم جای من بود پا به فرار میذاشت ….
|🥀|
از سرویس اومدم بیرون و برگشتم تو اتاق یه ذره به خودم رسیدم و لباس مناسبی تنم کردم …
درد کتفم خیلی بدتر شده بود و تا آرنجم میپیچید ….
روی صورت و گردنم چند تا زخم و کبودی مونده بود …
بار دیگر از اتاق خارج شدم … سرکی به اتاق مهراد کشیدم کسی توش نبود راهمو کج کردم سمت آشپزخونه و پشت میز قرار گرفتم…
منتظر مهراد شدم
به دقیقه نکشید که صوتی باز و بسته شدن در آپارتمانو شنیدم…
یه ذره چرخیدم سمت نشیمن و منتظر دیدن مهراد شدم ….
برام عجیب بود که چرا انقدر بیقرارش شدم و انتظار دیدارشو میکشم …
با وجود ترس و دلخوریم اما باز نمیتونستم حسی که نسبت بهش توی دلم به وجود اومده بود رو از خودم دورش کنم
همون احساس باعث میشد از تمام اشتباهاتش به راحتی آب خوردن بگذرم و بهش فرصت بار دیگر بدم ….
وارد آشپزخونه شد و تبسمی به روم زد …
نگاهم روی کف دسته گل جذابیی که تو کف دستش بود ثابت موند و ناخودآگاه منم لبخندی زدم ….
اومد و مقابلم قرار گرفت
+ سلام بر قلببر جذابم
حسابی سرحال بود … با تبسم جوابشو دادم انگار نه انگار دیشب اون همه اتفاق افتاده
_سلام عزیزم
+ حالت چطوره؟ رو به جادهی؟ دیشب تونستی بخوابی؟؟
_ای بد نیستم .. آره یه چند ساعتی خوابیدم
نگاهش از دیدهام کشیده شد رو لبام و زمزمه کرد:
+ الهی بشکنه دستم … شرمندم افرا ببخش منو عصبی شدم کف دست خودم نبود .. بعدش که به خودم اومدم مثل چی پشیمون شدم به خدا نمیخواستم دست روت قد بلند کنم خودت باعث شدی …
خاموشی کردم ….
مکثی کرد و منتظر جوابم شدم ولی چیزی نبیان کردم
+افرا .. میتونی ببخشی؟
نگاهمو رو انگشتای کف دستم که داشتم باهاشون بازی میکردم ثابت نگهداشتم و به نشونه آره فقط سرمو تکون دادم ….
مهراد با ذوق اضافه کرد :
+ الهی که من قربونت برم
و بلافاصله راهی شد تو خودش و خنده از رو لبش پاک شد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن