رمان نوازشگر پارت ۵

کف دست‌هایم را محکم‌تر روی گوش‌هایم فشار دادم. آن‌قدر محکم که نوک انگشت‌هایم درد گرفت. فکر کردم شاید اگر بیشتر فشار بدهم، اگر واقعاً خودم را از صوتها جدا کنم، دیگر نشنومشان. شاید صوت خفه شود. شاید جهان برای چند ثانیه ساکت بماند.
ولی نماند.
آوایشان از لابه‌لای انگشت‌هایم هم رد می‌شد؛ تیز، خراشنده، سمج. انگار راه خودش را بلد بود. انگار بلد بود از هر منفذی وارد سرم شود.
مامان با صدایی که از گریه می‌لرزید، فریاد زد:
_اینا چیه نادر؟ ها؟ اینا چیه؟
آوای بابا خشن و کلافه بود.
_ولم کن… به خدا داری اون روی منو بالا میاری‌ها.
مولین با خشمی که از قلبِ زخمی‌اش می‌جوشید، گفت:
_دیگه از این بیشتر می‌خوام اون روت رو ببینم!
بابا پوزخند زد. حتی از پشت در هم می‌شد آن پوزخند را حس کرد؛ همان پوزخند مردی که خودش را محق می‌داند.
_تفریحی بود… همه‌ی مردها تفریحی می‌زنن.
مولین با ناباوری زخمدارِ زنی که دارد زندگی‌اش جلوی چشمش فرو می‌ریزد، اظهار کرد:
_کی بیان کرده همه‌ی مردها می‌زنن؟همه ی مرد ها معتادن؟ تو بگو من با…

دیگر نتوانستم.
فشار دست‌هایم روی گوش‌هایم بیشتر شد. ناخن‌هایم به پوست سرم فرو حرکت کرد، اما فایده‌ای نداشت.
آواها هنوز می‌آمدند.
داد…
جیغ…
کلمه‌هایی که مثل سنگ به سرم کوبیده می‌شدند.
کلمه‌هایی که فقط گوش داده نمی‌شدند؛ فرود می‌وارد شدند، می‌شکستند، زخم می‌کردند.
من از این آواها یادگار‌ی خوبی نداشتم.
نه، این فقط یک دعوای زن و شوهری نبود. برای من، این صداها در را باز می‌کردند به جایی تاریک‌تر؛ به جایی که سال‌ها بود خیال می‌کردم درش را بسته‌ام، ولی کافی بود یک فریاد، یک بوی آشنا، یک لرزش در صدای زنی کشیده شود تا همه‌چیز بار دیگر زنده شود.
قبلاً هم شنیده بودمشان.
و من…
من فقط چهار ساله بودم.
کدام آدمی چهار سالگی اش را یادش می‌ماند؟
من…
یادم است…
پدرم به جرم گریه مرا می‌زد…
و من فقط چهار ساله بودم.
مادرم خودکشی کرد…
و من فقط چهار ساله بودم.
پدرم اوردوز کرد…
و من فقط چهار ساله بودم.
بعضی آدم‌ها در چهار سالگی فقط اسم رنگ‌ها را یاد می‌گیرند. بعضی‌ها فرقِ آبی و قرمز را می‌فهمند. بعضی‌ها تازه بلد می‌شوند بند کفششان را گره بزنند.
و بعضی‌ها…
بعضی‌ها در چهار سالگی یاد می‌گیرند جیغ یک زن چه صدایی دارد وقتی هیچ‌کس به دادش نمی‌رسد.
نفس‌هایم تند شد…اول فقط تند شد، بعد کوتاه. بعد انگار هوا دیگر تا آخر ریه‌هایم پایین نمی‌راهی شد. سینه‌ام بالا و پایین می‌شد، ولی جان نمی‌گراهی شدم. انگار اتاق کوچک شده بود. انگار دیوارها به من نزدیک‌تر می‌شدند.
کاش بس کنند…
کاش مامان جیغ نزند…
کاش بابا داد نزند…
کاش آن شیشه‌های خالی الکل را گوشه‌ی خانه نبینم.
چشم‌هایم را بستم، اما تصویرها رهایم نکردند.
چند روزگاری بود که بویی از اتاق بابا می‌رسید. بویی که بوی سیگار نبود. نه آن بوی خاکستریِ آشنایی که گاهی از یقه‌ی لباسش می‌قرار گرفت و رد می‌شد. این یکی تلخ‌تر بود. سنگین‌تر. کهنه‌تر. بویی که انگار از تهِ یک یادگار‌ی پوسیده بلند شده باشد.
همان بوی ناخوشایندی که چهار سالگی به مشامم خورده بود و زندگی‌مان را خراب کرد.
یک بار مادر و پدرم را از دست داده بودم و آن مدت هم همه چیز از این بوی ناخوشایند شروع شد.
یکی سعی می‌کرد دست‌هایم را از روی گوش‌هایم کنار بزند.
نمی‌خواستم.‌‌‌..نمی‌میل داشتم بشنوم.
اگر کف دست‌هایم را برمی‌داششتاب‌زده، انگار همه‌چیز واقعی‌تر می‌شد؛ انگار باید قبول می‌کردم که این صوتها همین‌جا هسشتاب‌زده، پشت همین دیوارها، نه در خاطره‌ای دور که بشود از آن فرار کرد.
_لاوین… مولین…
صدا واضح نبود. چهره‌اش هم تار بود.
_ببخشید مولین جان… قربونت برم…
بوسه‌های گرمش را روی گونه‌هایم حس کردم.
هق زدم.
صوت از گلویم به سختی بیرون می‌وارد شد.
میان نفس‌های بریده گفتم:
_مولین… داد… نزن… تروخدا… مولین… من… می‌ترسم…
سرم را محکم به سینه‌اش چسباند.
_باشه مامان… چشم عزیزم… آروم باش.
دست پدرم را حس کردم که آرام روی موهایم کشیده شد.
_ببخشید بابا…
صدایش گحرکت کرده بود؛ نه از عصبیت، نه از آن زبری چند دقیقه‌ی قبل. از چیزی سنگین‌تر. از شرم، شاید. یا از مشاهده کردن نتیجه‌ی فریادهایش روی تن لرزان من..
سردم نبود…
اما می‌لرزیدم.
من از تکرار شدنِ همان اتفاق‌ها می‌وحشت کردم.
از اینکه دعواها فقط دعوا نمانند.
از اینکه یک شب، یک داد، یک لغزش، همه‌چیز را از نو خراب کند.
از اینکه باز هم یک شامگاهه خانواده‌ام را از کف دست بدهم.
بار دیگر از قلبِ خونه، چیزی جز ویرانی نماند.
مولین با اضطراب اظهار کرد:
_نادر… بچه‌ام داره از دست میره…
پدرم کنارم قرار گرفت و صورتم را بین کف دست‌هایش گحرکت کرد.
_لاوین… لاوین بابا… قربون اون چشم‌های دلنشینت برم… دیگه داد نمی‌زنم… منو نگاه کن…
نگاهش کردم.
و خودم را در آغوشش انداختم.
ضجه زدم…
آن‌قدر که نفس کم آوردم.

………………

_مارال من که ازت عذرخواهی کردم.
بدون اینکه نگاهم کند اضافه کرد:
_باشه… بگو چی می‌خوای.
_می‌تونی ماشین اون پسره رو دوباره بگیری؟
نگاهم کرد.
_چرا؟
_باید برم دنبال یه نفر.
_کی؟
کلافه گفتم:
_مارال… می‌تونی بگیری یا نه؟
چند ثانیه نگاهم کرد و شانه بالا انداخت.
_آره… می‌تونم.
نفسی از سر آسودگی کشیدم.
_اوکی… شب میای دنبالم؟
_آره میام.
_ممنون.
………….

پالتویم را پوشیدم.
باد سردی از لای درز پنجره‌ها داخل می‌زد.
امشامگاه… قطعاً سردترین شامگاه سال بود.
با تک بوق کوتاه مارال از خونه بیرون حرکت کردم.
۲۰۶ آلبالویی‌اش جلوی کوچه پارک بود.
در را باز کردم و سوار شدم.
_سلام.
خشک جواب داد:
_سلام.
از همان یک کلمه هم می‌شد درک کرد هنوز قلبخور است.
_هنوز ازم قلبخوری؟
بدون اینکه حتی نگاهش را از خیابان بگیرد، رک بیان کرد:
_قلبخورم.
آهی کشیدم.
_میخوای تا ابد کشش بدی؟
پوزخند زد.
_منو پیش اون دوتا سکه‌ی یه پول کردی لاوین.
_واقعاً من به درد اون جمع نمی‌خوردم… می‌خوردم؟
_نه، نمی‌خوردی.
با طعنه ادامه داد:
_ولی یه شامگاه رو که می‌تونستی تحمل کنی. نمیتونستی یک شب شبیه آدمای نرمال باشی؟
اخم کردم.
_اعصابم خورد شده بود… از شوخی‌های بی‌مورد رهام.
چند لحظه سکوت بینمان افتاد.
_خب حالا کجا بریم؟ برنامه چیه؟
نگاهم به کوچه بود.
_صبر می‌کنیم بابام از خونه بیاد بیرون.
ابرویش بالا راهی شد.
_تعقیب و گریز؟
_آره.
_چرا؟
گلوی خشک شده‌ام را قورت دادم.
_می‌خوام ببینم شب‌ها کجا میره… نصف شامگاه میاد خونه.
_همیشگی پای یک زن در میان است.
زیر لب، طوری که انگار دارم اعتراف می‌کنم، اظهار کردم:
_منم از همین می‌ترسم.
چند دقیقه در سکوت گذشت. مارال که یک دیدهم به آینه بود گفت:
_بیا… باباجونت اومد.
سرم را بالا آوردم. ضربانِ دلم مثل طبل در گوشم می‌کوبید. پدرم از درِ خونه بیرون آمد؛ یقه‌ی پالتویش را تا بیخِ گوش بالا کشیده بود و با قدم‌هایی که بوی فرار می‌داد، به سمت ماشینش حرکت کرد.
سریع زمزمه کردم:
_سرت رو بیار پایین… نبینتت.
مارال با تبسم اضافه کرد:
_تو ببر پایین خره… منو که نمی‌شناسه.
_راست میگی‌ها…
چند ثانیه بعد، چراغ‌های ماشین بابا مثل دو چشمِ خیره در تاریکی روشن شدند.
با فاصله‌ای کم پشت سرش جاده افتادیم.
دلم عجیب می‌کوبید.
نمی‌خبر داشتم قرار است چه چیزی ببینم…
فقط می‌دانستم اگر حدسم درست باشد، بعد از امشامگاه دیگر هیچ چیز مثل قبل نخواهد شد.

از این خیابان به آن خیابان دنبالش بودیم…مارال با پوزخندی که روی لبش شکل گرفته بود اضافه کرد:
_بابات داره میره به‌شدت پایین‌مایینا… زن پایین‌شهری عاشق شد؟
ابروهایم‌ درهم حرکت کرد.
_شاید پیش زن نمیره مارال.
قهقهه‌ی کوتاهی زد.
_پس چی؟ گرایشش عوض شده؟ مشخصه دیگه… مردی که هشت شب میره بیرون، دو شامگاه میاد خونه، کجا میره؟
قلبم یک‌جور مبهم و سرد فرو ریخت. انگار چیزی تهِ سینه‌ام ملایم از هم باز شد و پایین افتاد.
_حالا توام هی ته قلب منو خالی کن.
شانه‌ای بالا انداخت، بی‌رحم و بی‌اعتنا؛ مثل کسی که دارد قبل از سقوط، فقط وقت سقوط را بهت یادآوری می‌کند.
_دارم آماده‌ت می‌کنم…
چراغ ترمز ماشین پدرم روشن شد. دلشوره‌ام، که از اول هم دست از سرم برنداشته بود، یک‌باره جان گحرکت کرد و به سینه‌ام کوبید.
مارال آرام اضافه کرد:
_پارک کرد.
ماشین را کمی عقب‌تر نگه داشتیم.
رو‌به‌روی یک منزل‌ی حیاط‌دار قدیمی از حرکت ایستاده بود. دیوارهای کاهگلی، چراغ زرد کم‌نور بالای در، حیاطی که از لای میله‌های در، سایه‌ی درخت انگورش پیدا بود.
پدرم پیاده شد.
بطری لعنتی الکل هم در دستش بود.
قلبم سریعتر زد…
در خانه باز شد…
و او آمد…
همان زن…
موهای شرابی‌اش را باز گذاشته بود؛ روی شانه‌هایش می‌ریخت، براق و مرتب، انگار حتی این‌همه نزدیکی هم در او نوعی نمایش بود. تبسمش از آن تبسمهایی بود که آدم را به مرز انزجار می‌رساند؛ تبسمی نرم، لوند، از قبل تمرین‌شده. دیده‌های خماری‌اش هم همان چیزی را داشت که همیشگی از آن می‌وحشت کردم: بلد بود نگاه کند، بلد بود مردها را برای خودش نگه دارد.
کافی بود پدرم را ببیند تا خودش را در آغوشش جا کند؛ بی‌معطلی، بی‌تردید، انگار این نزدیکی حقِ اوست. بطری را از دستش گرفت و چیزی با خنده گفت؛ ما نگوش دادیم، اما لازم هم نبود بشنویم. خیلی چیزها را می‌شود از حالت کف دست و تبسم و مکث آدم‌ها متوجه شد.
هر دو با هم داخل حیاط حرکت کردند.
در بسته شد…

انگار با صوتی خشک و بی‌رحمانه‌ی بسته‌شدن آن در، دریچه‌ای هم در وجود من برای همواره قفل شد.
آن زن، فقط یک رقیب دلدادگیی نبود؛ او یک سارق تمام‌عیار بود که داشت با وقاحت تمام، آرزوهای من، حرمت منزل‌ام و حتی تصویرِ مادری که برایم مقدس بود را می‌دزمشاهده کرد.
مارال ساکت آوایم زد:
_لاوین؟ بغض کردی؟
نتوانستم جواب بدهم نفسم در سینه حبس شده بود و گلویم، انگار که با تیغ بریده باشند، می‌سوخت.
_بابا همه‌ی مردها از این کارا می‌کنن. بار دیگر برمی‌گردن سمت زنشون. نگران چی هستی؟
سرم را به سمتش چرخاندم؛ انگار از پشت هاله‌ای از اشک به او نگاه می‌کردم. با آوایی که از لرزش خرد شده بود، اضافه کردم:
_مولین من داغون میشه مارال… دق می‌کنه. مولین من نمی‌مونه تو اون حیات. به‌شدت موند… به‌شدت سختی کشید… اما اگه همچین چیزی رو بفهمه نمی‌مونه.
_از کجا می‌خواد بفهمه؟ تو که نمیگی. باباتم حواسش هست.
انگار حرفش به من سیلی زده باشد.
_یعنی چی؟ یعنی بشینم و تماشا کنم که داره بهش خیانت می‌کنه؟
نگاه‌هایش جدی شد.
_اگه دوست داری زیستنشون نابود شه، بگو.
قطره‌اشکی داغ از گوشه‌ی چشمم روی گونه‌ام غلتید.
_این حیات همین‌جوریش هم نابود شده.
مکثی کرد… سرد و بی‌رحم گفت:
_پس تو بدترش نکن.
به در بسته‌ی خونه خیره شدم.
در ذهنش گذراندم…
شاید حق با او باشد.
شاید گفتن حقیقت همیشگی شجاعت نیست…
گاهی فقط جرقه‌ی یک انفجار است.
اما من دختر همان زنی بودم که سال‌ها سوخت و چیزی نبیان کرد.
و نمی‌خبر داشتم خاموشی…بیشتر شبیه نجات است…یا خیانت.

یک ساعت گذشت…
بابا بیرون نیامد.
دو ساعت گذشت…
باز هم نیامد.
سه ساعت گذشت.

صفحه‌ی گوشی در تاریکی ماشین روشن شد…”مامان” اسمش که روی صفحه افتاد، دلم فشرده شد.
تا این ساعتِ شب، هیچ‌وقت بیرون نمانده بودم.
تماس را جواب دادم.
_لاوین؟ کجایی مولین؟ دیر کردی.
گلویَم خشک شد.
دروغ اضافه کردم… باز هم دروغ. این دروغ‌ها داششتاب‌زده تمام بندهای وجودم را مسموم می‌کردند.
_پیش سودام… حالش خوب نیست… مریض شده.
سکوت کرد. آن‌سوی خط، یک مادر توقف کرده بود که با تمام وجودش می‌فهمید دروغ می‌گویم، ولی حیا می‌کرد بپرسد چرا.
_کی برمی‌گردی؟
نگاهم هنوز به در آن منزل‌ی نحس بود.
_دیر نمی‌کنم.
تماس که قطع شد، گوشی را به‌آرامی پایین آوردم.
تا کِی؟ تا کِی باید بین حقیقت و آبرو دست‌وپا می‌زدم؟
چهار ساعت شد…
بالاخره، در حیاط باز شد. پدرم بیرون وارد شد. همان مردی که همواره فکر می‌کردم قهرمان زیستن من است، حالا شامگاهیه به غریبه‌ای بود که از یک گناه بزرگ بیرون می‌آمد.
کنارم صدای خر و پف مارال کشیده شده بود.
ساکت تکانش دادم.
_مارال…
چشم‌هایش نیمه‌باز شد.
_هوم؟
_بابام اومد بیرون.
خمیازه‌ای کشید و کش‌وقوسی به بدنش داد.
_خب بریم؟
نگاهم را از او گحرکت کردم و به سایه‌ی پدرم که سوار ماشینش می‌شد، دوختم. خشم سردی درونم جوشید.
_چهار ساعت اینجا توقف کردیم که برم با زنه حرف بزنم. بعد میگی بریم؟
صاف قرار گرفت.
_خب… منم بیام؟
سرم را به علامت نه تکان دادم.
_نه. تنها میرم.
چند لحظه نگاهم کرد، بعد شانه بالا انداخت.
_اوکی برو… فقط حواست باشه.
تبسم کجی زد.
_نخورتت.